II SA/Ol 996/13

Dnia 10 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 25 września 2013r. M. P. wywiódł skargę na uchwałę nr XXIII/173/2013 Rady Gminy Świętajno z dnia 6 lutego 2013r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Świętajno, wnosząc o uchylenie § 3 ust. 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Świętajno. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ poinformował, że w zakresie stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 Regulaminu wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 765/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż przepis ten daje podstawę do fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. W praktyce sądów administracyjnych pojęcie "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" rozumiane jest szeroko. (postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., I sygn. FZ248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 w komentarzu do art. 125 P.p.s.a. [w:] B. Deuter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08, LEX nr 505445). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomym jest z urzędu, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem zaskarżenia w innej sprawie toczącej się przez tutejszym Sądem. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 765/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność uchwały Nr XXIII/173/2013 Rady Gminy Świętajno z dnia 6 lutego 2013 roku w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Świętajno w części obejmującej § 2 ust. 2 pkt 5, § 2 ust. 2 pkt 6 oraz § 3 ust. 2 od słów: "za cały sezon letni, a w sezonie zimowym według ich potrzeb". W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł m.in., że Rada Gminy Świętajno w § 3 ust. 2 uchwały Nr XXIII/173/2013 z dnia 6 lutego 2013 r., którą przyjęto Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Świętajno, ustaliła, że usuwanie odpadów z budynków rekreacji indywidualnej (nieruchomości zamieszkałych sezonowo) odbywa się po zadeklarowaniu przez ich właścicieli wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za cały sezon letni, a w sezonie zimowym według ich potrzeb. W § 2 ust. 2 pkt 5 Regulaminu wyjaśniono, że pod pojęciem "sezonu letniego" należy rozumieć okres od 1 kwietnia do 31 października, z kolei z § 2 ust. 2 pkt 6 Regulaminu wynika, że pod pojęciem "sezonu zimowego" należy rozumieć okres od 1 listopada do 31 marca. Zapisy powyższe w ocenie Sądu stanowią modyfikację zapisów ustawowych poprzez rozszerzenie obowiązku nałożonego na mieszkańców zamieszkałych w budynkach rekreacji indywidualnej. Wyżej opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 października 2013 r. nie jest prawomocny, gdyż w terminie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi M. P. winno zostać zawieszone, do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut sformułowany w skardze M. P., dotyczący § 3 ust. 2 uchwały, pokrywa się z zarzutem skargi wniesionej w przywołanej wyżej sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 10 października 2013r. Mało tego, w tym wyroku Sąd stwierdził nieważność spornego § 3 ust. 2 od słów: "za cały sezon letni, a w sezonie zimowym według ich potrzeb". Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, żadna bowiem część tego aktu nie korzysta z domniemania prawidłowości. Zakresem rozpoznania sądu I instancji objęte są więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte lub wydane, jeżeli tylko dotyczą tej samej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1353/05, orzeczenie dostępne w "CBOSA). Tymczasem w sprawie taka ocena została już dokonana przez Sąd w wyroku z dnia 10 października 2013 r. Wyrok ten jednak nie jest prawomocny. Wskazać dalej należy, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.) na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (por.: wyroki NSA: z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1087/08; postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2009 r., sygn, akt II OSK 181/09, z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/10, z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1420/10 i z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1952/10; orzeczenia dostępne w "CBOSA"). Powyższe oznacza, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie musiałby wziąć pod uwagę wyrok z 10 października 2013 r., w którym była dokonywana ocena legalności zaskarżonej uchwały w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Świętajno, gdyby orzeczenie to było prawomocne. Niemniej jednak jak wskazano wyżej wyrok ten jest nieprawomocny, a to oznacza, że do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od tego wyroku, postępowanie ze skargi M. P. winno być zawieszone. Niewątpliwie bowiem wynik postępowania w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 765/13 ma wpływ na obecnie prowadzone postępowanie sądowoadministracyjne. Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia