I SA/Op 154/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Anna Komorowska- Kaczkowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś., S. Ś. w przedmiocie wymierzenia grzywny Burmistrzowi N. postanawia : odrzucić skargę Pismem z 14 grudnia 2021 r., S. i E. Ś. (dalej określani jako: skarżący, strona) złożyli skargę, w której - powołując się na art. 55 § 1 oraz art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." - domagali się zastosowania art. 154 § 7 p.p.s.a. wobec Burmistrza N. wymierzenia Burmistrzowi N. grzywny w maksymalnej wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej wynikającej z art. 154 § 6 p.p.s.a oraz przyznania na ich rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a,. wskazując na bezprawne w ich ocenie, działania tego organu polegające na nieuprawnionym prowadzeniu egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 listopada 2019 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz N. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność podniesionych przez skarżących zarzutów. W związku z zarzutami skargi i wskazaną przez skarżących podstawą ich roszczeń, zarządzeniem z 16 marca 2022r. zostali oni wezwani, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 pkt 1 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a, do wskazania, czy "wniosek zobowiązanych o wymierzenie grzywny" należy traktować jako wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi N. – zgłoszony na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. – zgodnie z podstawą prawną wskazaną w pkt 2 skargi. W wezwaniu tym wskazano również, iż jeśli wniosek Skarżących należy odczytywać zgodnie ze wskazaną podstawą prawną, to doprecyzowanie treści tego wniosku winno zawierać wskazanie, do jakich obowiązków wynikających z art. 55 ust. 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ nie zastosował się, tj. jakiej skargi wraz z aktami organ nie przekazał sądowi. W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżący w piśmie z dnia 28 marca 2020 r. wskazali, że w sprawie ma zastosowanie art. 2, art. 7, art. 84 i 217 Konstytucji w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a i odpowiedzialnością materialnoprawną Burmistrza N. z art. 154 p.p.s.a, ponieważ organ podatkowy, jakim jest Burmistrz N., jest odpowiedzialny za niczym nieuzasadnioną bezczynność w przedmiocie "nie wydania i za nie doręczenie stronie skarżącej deklaratywnych decyzji podatkowych na rok podatkowy – rok kalendarzowy 2005 r. i 2006 r. i na 2007 r., i na 2008 r., i na 2009 r., i na 2010 r., i na 2011 r., i na 2012 r., i na 2013 r. , i na 2014 r. w sposób jaki stanowi akt normatywny". W związku z treścią pisma Skarżących z dnia 28 marca 2022 r., zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2022 r. wezwano Skarżących do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwali pisemnie organ do wykonania wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W udzielonej odpowiedzi ( pismo z dnia 20 kwietnia 2022 r.) Skarżący podali, że Burmistrz N. jest odpowiedzialny za niewykonanie nakazów wynikających z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których to wyrokach na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd dokonał oceny prawnej zawarł wskazania, co do dalszego postępowania i stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Skarżący wskazali wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, których w ocenie Skarżących nie wykonał Burmistrz N., tj.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 3188/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1848/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1847/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1846/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1662/12 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1661/12 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1660/12 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1840/12 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. Następnie Skarżący podkreślili, że podstawą żądania wymierzenia grzywny Burmistrzowi N. jest art. 154 § 6 p.p.s.a. i fakt nie wykonania przez Burmistrza N. zaleceń wynikających z ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do przedmiotowego pisma z dnia 20 kwietnia 2022 r. Skarżący załączyli wezwanie z dnia 14 kwietnia 2022 r. kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zawierające żądanie natychmiastowego zwieszenia postępowań egzekucyjnych z uwagi na brak podstaw do ich prowadzenia oraz wezwania do naruszenia przepisów prawa kierowane do Burmistrza N. (pisma z dnia 15 września 2019 r., 31 sierpnia 2019 r., 28 grudnia 2019 r. i 9 lutego 2020 r.) dotyczące bezprawnego prowadzenia postępowań egzekucyjnych związanych z podatkiem od nieruchomości. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. - wskazanego przez skarżących jako podstawa ich roszczenia - w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z treści niniejszego przepisu, warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi i badania, czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Dokonanie wezwania stanowi warunek dopuszczalności skargi, a jego niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dokonując zatem w oparciu o powyższe regulacje ustawowe oceny wniesionej skargi - w której skarżący domagają się wymierzenia Burmistrzowi N. grzywny w maksymalnej wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej wynikającej z art. 154 § 6 p.p.s.a, tj. w kwocie 51.674 zł oraz o przyznanie im sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w tym przepisie tj. 25.837,35 zł, wskazując na bezprawne, w ich ocenie, działania tego organu polegające na nieuprawnionym prowadzeniu egzekucji na podstawie wskazanych przez Skarżących tytułu wykonawczych - należy zauważyć, iż Skarżący, mimo wezwania Sądu, nie wskazali ani konkretnego wyroku uwzględniającego ich skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza N., który to wyrok nie został przez ten organ wykonany, ani też nie wykazali, że wezwali skarżony organ do wykonania takowego wyroku lub załatwienia sprawy. Wprawdzie w udzielonej na wezwanie Sądu odpowiedzi skarżący podali, że Burmistrz N. jest odpowiedzialny za niewykonanie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego podając przy tym daty i sygnatury akt tychże wyroków, jednakże należy zauważać, iż przywołane przez nich sprawy dotyczyły kwestii wymiaru podatku od nieruchomości, nie zaś bezczynności organu. We wskazanym przez skarżących prawomocnym wyroku tut Sądu z 19 grudnia 2014r. o sygn. akt I SA/Op 573/14 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...], w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2005 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., wskazując na związanie wyrokiem WSA w Opolu z 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Op 573/14, decyzją z [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza N. z [...] ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2005 r. w wysokości 18.884 zł i ustaliło wysokość tego zobowiązania na kwotę 3.433,80 zł. Również ta decyzja wymiarowa poddana została kontroli sądowej, w wyniku której wyrokiem tut Sądu z 27 stycznia 2017r. sygn. akt I SA/Op 386/16 oddalono skargę skarżących, zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2019 r. o sygn. akt II FSK 1729/17 została także oddalona ich skarga kasacyjna. Analogicznie w przypadku pozostałych lat podatkowych, tj. w odniesieniu do roku 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. (w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r, sygn. akt I SA/Op 33/17 oddalił skargę skarżących na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2018 r. o sygn. akt II FSK 3675/17 została także oddalona ich skarga kasacyjna. W odniesieniu do roku 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. (w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Op 401/17 oddalił skargę skarżących na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r. o sygn. akt II FSK 1730/17 została także oddalona ich skarga kasacyjna. W odniesieniu do roku 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. (w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Op 421/16 oddalił skargę skarżących na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r. o sygn. akt II FSK 1731/17 została także oddalona ich skarga kasacyjna. W odniesieniu do roku 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. (w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 334/17 oddalił skargę podatników na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2886/18 została także oddalona ich skarga kasacyjna. W odniesieniu do roku 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wyniku ponownego rozpoznania sprawy (w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Op 340/17 oddalił skargę podatników na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2019 r. o sygn. akt II FSK 2549/18 została także oddalona ich skarga kasacyjna. W odniesieniu do roku 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po uprzednim uchyleniu decyzji Kolegium w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. (w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wskazywanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego), następnie rozpatrując kolejną skargę podatników wniesioną po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium, wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Op 341/17 oddalił skargę skarżących na decyzję Kolegium nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2019 r. o sygn. akt II FSK 2550/18 została także oddalona ich skarga kasacyjna. Tym samym, zarówno w ramach postępowania podatkowego jak i postępowania sądowo administracyjnego zostały ostateczne i prawomocnie zakończone wszystkie postępowania których przedmiot stanowiło zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2011. Natomiast okoliczność, że skarżący nadal nie zgadzają się z ostatecznie ukształtowanym ich zobowiązaniem podatkowym, podlegającym obecnie egzekucji prowadzonej w oparciu o wskazywany przez nich tytuły wykonawcze żądają ukarania w związku z tym postępowaniem egzekucyjnym Burmistrza N., z uwagi na rzekome niewykonanie przez niego nakazów wynikających ze wskazanych przez nich wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (dotyczących decyzji wymiarowych) w żadnej mierze nie może być uznane za wywiązanie się przez nich z obowiązku wskazania wyroku uwzględniającego ich skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Skarżący nie wykazali również, ażeby przed wniesieniem obecnej skargi wezwali skarżony organ do wykonania takowego wyroku lub załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549, nb 5; postanowienie NSA z: 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12; 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1073/13; 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 540/13). Wezwanie to stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy, przy czym wezwanie takie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej (postanowienie NSA z: 21 czerwca 2011 r., I OSK 1037/11; 7 kwietnia 2010 r., I OSK 1679/09; 14 października 2009 r., I OSK 467/09, 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06). Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi i badania, czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, z uwagi na niedopełnienie przez skarżących wymogów formalnych skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Końcowo Sąd wskazuje, że orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w treści niniejszego uzasadnienia, dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl.