I SA/Op 512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A S.A. w [...] (następcę prawnego B S.A. z siedzibą w [...]) było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gogolina z dnia 10 grudnia 2014 r., nr [...] i nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tegoż organu z dnia 28 listopada 2014 r. w sprawie określenia A S.A. w [...] zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2009 w wysokości 48.695,00 zł, w części dotyczącej kwoty 34.667,00 zł. Wydanie tych postanowień poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W wyniku prowadzonego postępowania podatkowego Burmistrz Gogolina wydał A S.A. w [...] decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2009 r., w kwocie 48. 695,00 zł. Kwota podatku od nieruchomości została przez podatnika uregulowana w kwocie 14.028,00 zł, dlatego pozostała wysokość zobowiązania w kwocie 34.667,00 zł. Decyzja ta nie jest decyzją ostateczną. Organ podatkowy uznał, iż decyzji wymiarowej winien być nadany rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na przesłankę upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w decyzji krótszego niż 3 miesiące. Organ podniósł, że w roku 2014 zakończyło się trwające kilka lat postępowanie kontrolne prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie w A S.A. w [...] w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości w tym za rok 2009. Z treści protokołu wynika między innymi, że "w toku czynności kontrolnych ustalono, że B S.A. w deklaracjach na podatek od nieruchomości złożonych właściwym organom podatkowym zaniżyła podstawę opodatkowania budowli poprzez nie ujęcie na dzień 1 stycznia 2009 r. łącznej wartości 6.850.704.299,00 zł linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, a w konsekwencji zaniżyła należny podatek od nieruchomości o kwotę ogółem 137.014.086 zł". Ponadto organ podniósł, że jednocześnie toczy się wiele postępowań mających na celu określenie wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2009. Z wymienionego wyżej protokołu wynika, że za lata 2007-2009 toczy się około 500 postępowań w zakresie zaniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ta okoliczność sprawia, że A S.A. w [...] może mieć problem z uregulowaniem podatku od nieruchomości, skoro zaniżenie dotyczy kwoty 137.014.086,00 zł. Powyższa okoliczność uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej z dnia 28 listopada 2014 r. znak [...], [...], określającej podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości w kwocie 48. 695,00 zł w części ponad dotychczas uiszczoną kwotę, nie zostanie wykonane. Od tego postanowienia zażalenie wniosła skarżąca Spółka domagając się jego uchylenia. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 lipca 2015 r. SKO w Opolu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Gogolina. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zażalenia skarżącej podniósł, że na podstawie art. 136 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.) dalej w skrócie O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 137 § 1 O.p. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 137 § 3 O.p.). Według art. 145 § 1 i 2 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Stosownie do art. 239b § 1 pkt 4 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (art. 239b § 3 O.p.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 718/13, wyjaśnił, że pełnomocnik strony postępowania w sprawie ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest także pełnomocnikiem w postępowaniu o nadanie decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o którym mowa w art. 239 Ordynacji podatkowej, chyba że treść udzielonego pełnomocnictwa możliwość taką wyłącza. Podobnie NSA wypowiedział się w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12 wskazując, iż doręczenie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powinno nastąpić do rąk pełnomocnika ustanowionego i zgłoszonego w postępowaniu podatkowym, dla którego postępowanie w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności jest (tylko) postępowaniem wpadkowym, chyba że pełnomocnictwo to wyłącza udział wskazanego w nim pełnomocnika w ostatnim z wymienionych postępowań. Analiza zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez A Spółkę Akcyjną w [...] doradcy podatkowemu A. L. w dniu 31 marca 2014 r, wskazuje, iż objęło ono wszystkie sprawy podatku od nieruchomości. Pełnomocnik złożył pełnomocnictwo do akt sprawy wymiarowej. Zakres udzielonego umocowania obejmuje sprawę podatku od nieruchomości za 2009 r. i nie zawiera żadnego wyłączenia (ograniczenia), w tym w zakresie dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. W tym stanie sprawy, uwzględniając przywołaną linię orzecznictwa sądów administracyjnych, organ doszedł do przekonania, że doręczenie postanowienia do rąk pełnomocnika było prawidłowe. Zarzut strony dotyczący braku poinformowania o prowadzeniu postępowania w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zdaniem organu chybiony. Art. 165 § 5 O.p. wyłącza obowiązek wszczęcia postępowania z urzędu, poprzez wydanie i doręczenie stosownego postanowienia w postępowaniach w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Analogicznie w sprawach tego rodzaju wyłączony został obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 2 pkt 1 O.p.). Stąd nie można czynić organowi I instancji zarzutu, że nie realizując ww. obowiązków związanych z informowaniem strony o toczącym się postępowaniu naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Burmistrz Gogolina nie był zobowiązany do informowania strony o prowadzeniu postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Spółka została zawiadomiona o czynności procesowej podjętej przez organ podatkowy, w ten sposób, że doręczono jej kwestionowane postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r. Co do zarzutu braku uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, Kolegium uznało, że w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza Gogolina wykazano okoliczności spełniające przesłankę z art. 239b § 2 O.p. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Organ podatkowy I instancji wskazał, że w 2014 r. zakończyło się, trwające kilka lat, postępowanie kontrolne prowadzone przez Dyrektora UKS w Warszawie w zakresie rzetelności deklarowanych przez A S.A. podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Z treści protokołu kontroli z dnia 16 kwietnia 2014 r. wynika, że B S.A. zaniżyła podstawę opodatkowania budowli, a w konsekwencji zaniżyła należny podatek od nieruchomości o kwotę ogółem 137.014.086,00 zł. Według wiedzy organu podatkowego toczy się wiele postępowań mających na celu określenie podatnikowi zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. W przypadku zbiegu wydania decyzji określających spółka może mieć problem z uregulowaniem podatku od nieruchomości za ten rok wraz z odsetkami za zwłokę. Dlatego akceptując pogląd organu I instancji SKO uznało, że spełnione zostały przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 i art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, a Burmistrz Gogolina był uprawniony do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej z dnia 28 listopada 2014 r., gdyż okres do upływu terminu przedawnienia określonego decyzją zobowiązania był krótszy niż 3 miesiące (termin przedawnienia, co do zasady, upływał 31 grudnia 2014 r.) oraz istniało uzasadnione prawdopodobieństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane przed upływem terminu przedawnienia. W skardze na powyższe postanowienie spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 31 lipca 2015 r. (błędnie określonym datą "31 lipca 2014 r.", lecz prawidłowym numerem [...]) wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego i zarzuciła naruszenie przepisów art. 210 § 4 w zw. z art. 239b § 2 O.p., wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Burmistrza Gogolina nie zostanie przez skarżącą wykonane przed terminem przedawnienia. W uzasadnieniu skarżąca częściowo powieliła argumentację zawartą w zażaleniu i odwołując się do orzecznictwa wskazała, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności (o którym mowa w art. 239b § 2 O.p.) oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, zmaterializowania się jej. W świetle przywołanego przepisu wywód zmierzający do wykazania istnienia tego prawdopodobieństwa nie może być pozbawiony logiki oraz sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Ponadto zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji nie podniósł w istocie żadnej okoliczności, która wskazywałaby na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2014, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze zarzuty skargi, na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Na mocy art. 239 b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów jak też ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej tego organu z dnia 28 listopada 2014 r. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. nie narusza przepisów prawa. Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 O.p. wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo prawdziwości twierdzenia o jakimś fakcie i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyroki NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 282/14 oraz z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 441/14). W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt: I SA/Wr 1440/09 i WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt: III SA/Wa 1598/09). W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. W realiach rozpoznawanej sprawy warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. było jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., warunkująca wydanie spornego rozstrzygnięcia, tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące, a także przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 O.p., tj. prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Poza sporem pozostaje istnienie pierwszej przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p, od spełnienia której ustawodawca uzależnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a dotyczącej upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatku od nieruchomości za 2009 rok - który w dniu 10 grudnia 2014 r. był krótszy niż trzy miesiące, gdyż (termin przedawnienia zobowiązania upływał 31 grudnia 2014 r.). Zaistnienia tej przesłanki strona nie kwestionowała w skardze ani w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Wydanie postanowienia na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 O.p. było w tym przypadku zasadne, Co do przesłanki z art. 239b § 2 O.p. odnotować należy pogląd NSA, że okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia może uprawdopodobnić obawę niewykonania zobowiązania dopiero łącznie z innymi okolicznościami faktycznymi danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, że zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane, przy czym zdaniem Sądu w takiej sytuacji nie mają znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 1807/12). Nie ma racji Spółka zarzucając, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy nie przywołał w istocie żadnej okoliczności, która wskazywałaby na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania. Wbrew zarzutom strony skarżącej organ w postanowieniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązany do uprawdopodobnienia okoliczności wskazanej w art. 239b § 2 O.p. , nie oparł się wyłącznie na tej okoliczności faktycznej, że okres przedawnienia tego zobowiązania jest krótszy niż trzy miesiące. Wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009, nie zostanie wykonane, z uwagi na znany organowi z urzędu fakt, że: "od kilku lat Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie prowadzi wobec strony postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczenia i wpłacania podatku od nieruchomości za rok 2009, jak również okoliczność, że wobec skarżącej toczy się szereg postępowań w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. W takiej sytuacji, nie jest sprzeczny z logiką i doświadczeniem życiowym pogląd, który legł u podstaw rozstrzygnięcia, iż jest prawdopodobne, że w okresie od 28 listopada 2014 r. do przedawnienia zobowiązania czyli 31 grudnia 2014 r. zobowiązanie nie zostanie przez Spółkę wykonane. Powyższe stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 O.p., a jej zaistnienie zostało wykazane w stopniu wystarczającym. Podzielić należy pogląd, że w sytuacji, gdy nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, organy wskazują, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu, to jest uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, powinno mieć za punkt odniesienia przesłankę wskazującą na zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania. Regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b O.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 618/14, wyrok WSA w Łodzi z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 297/15). W orzecznictwie wskazuje się również (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1272/13), że natychmiastowa wykonalność decyzji, wynikająca z nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest przejawem tymczasowej ochrony prawnej i ma charakter zapobiegawczy. Nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Takim dobrem prawnie chronionym jest w świetle regulacji przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. potrzeba ochrony interesów fiskalnych w trakcie postępowania podatkowego. Zwracano na to uwagę w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą Ordynację podatkową, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., wskazując m.in, że art. 239b § 1 pkt 4 O.p. jest związany z oczywistą sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stało się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. W konsekwencji Sąd uznał, że treść zaskarżonego postanowienia jak i realia przedmiotowej sprawy uzasadniają stwierdzenie, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane z uwagi na krótki okres czasu do upływu terminu przedawnienia. Fakt, że wobec Spółki toczyły się także inne postępowania, w tym postępowania dotyczące określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok, co mogło doprowadzić do kumulacji zobowiązań podatkowych skarżącej, rozpatrywane w powiązaniu ze sobą mogą, zdaniem Sądu, zostać uznane za uprawdopodobnienie niewykonania decyzji, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p. Ponadto w ocenie Sądu nie doszło do takiego naruszenia art. 210 § 4 O.p., które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, a także wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz przyczynę nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W szczególności w dostateczny sposób uzasadniono nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 P.p.s.a.