II SA/Op 280/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez T. Z., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r., znak [...], podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 26, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2015 r. poz. 149, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 10 marca 2016 r. orzekającą o utracie przez T. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 lutego 2016 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 22 stycznia 2016 r., nr [...], Starosta Brzeski uznał T. Z. za osobę bezrobotną od dnia 21 stycznia 2016 r. oraz odmówił prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powiatowy Urząd Pracy w [...] (dalej również jako PUP), pismem z dnia 3 lutego 2016 r., skierował T. Z. do działań aktywizacyjnych organizowanych przez A Sp. z o.o. - [...] w [...]. Termin rozpoczęcia szkolenia ustalono na dzień 15 lutego 2016 r. Powyższe skierowanie wraz z pouczeniem o skutkach niepodjęcia ww. szkolenia, zostało podpisane przez T. Z. w dniu 3 lutego 2016 r. Zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2016 r. PUP w [...] poinformował T. Z. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia go statusu bezrobotnego z dniem 15 lutego 2016 r., z powodu niepodjęcia po skierowaniu innej pomocy określonej w ustawie (tj. działań aktywizacyjnych zleconych przez PUP). Zawiadomienie to odebrane zostało przez matkę strony w dniu 26 lutego 2016 r. Następnie, decyzją z dnia 10 marca 2016 r., nr [...], Starosta Brzeski, działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 8 ustawy, orzekł o utracie przez T. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 lutego 2016 r. na okres 120 dni. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że bezrobotny w wyznaczonym na dzień 15 lutego 2016 r. terminie rozpoczęcia działań aktywizacyjnych, w A Sp. z o.o. - [...] w [...], nie stawił się na szkolenie, powyższe zatem skutkowało orzeczeniem o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni, stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 3 i 8 omawianej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji T. Z. domagał się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przywrócenia statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu podniósł, że nie podjął szkolenia albowiem nie posiada środków finansowych na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wskazał również na konieczność przejazdu z miejsca zamieszkania do powyższego A w [...]. Podał, iż nie pracuje, nie posiada żadnych dochodów, jak również nie ma od kogo pożyczyć pieniędzy na przejazd do [...]. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył brzmienie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 i 8 ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy i stwierdził, że na podstawie akt ustalono, iż odwołujący się był zobowiązany do podjęcia działań aktywizacyjnych od 15 lutego 2016 r. w A Sp. z o.o. - [...] w [...], o czym został poinformowany i co potwierdził własnoręcznym podpisem pod treścią pouczenia. Zdaniem organu odwoławczego, podana przez odwołującego przyczyna niestawiennictwa, tj. brak środków finansowych na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do ww. A w [...] nie mogła zostać uwzględniona, gdyż strona nie poinformowała PUP przed wyznaczonym terminem rozpoczęcia działań aktywizacyjnych o braku środków finansowych umożliwianych dojazd do [...]. Strona nie podjęła również żadnych działań w celu uzyskania pomocy finansowej na pokrycie kosztów dojazdu. Jednocześnie organ podkreślił, że jednostka, do której strona została skierowana, zapewniała uczestnikom zwrot kosztów dojazdu do wysokości ceny biletu najtańszego środka komunikacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, T. Z. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego, zwolnienie od kosztów sądowych oraz zabezpieczenie materiału dowodowego sprawy w postaci nagrań monitoringów oraz rozmów telefonicznych wykonywanych przez skarżącego z pracownikiem rzeczonego A oraz innymi osobami związanymi ze sprawą. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8, 18, 30, 33, 37 ust.1, 38, 47, 60, 65 ust. 1, 67 ust. 2, 68 ust. 1, 2 i 3 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8, 9, 10 § 2, 11, 12 § 2, 16 § 2 i 51 § 1 K.p.a. Domagał się również wszczęcia postępowania prokuratorskiego z uwagi na możliwość popełnienia przestępstwa przez Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia – M. W. oraz zawieszenie w obowiązkach ww. dyrektora na czas trwania postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w sposób bezprawny został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, pomimo, iż sytuacja materialna i zdrowotna jego rodziny znana jest urzędnikom PUP w [...] i [...]. Akcentował również, że postępowanie w jego sprawie było prowadzone w sposób przewlekły, co stanowi o naruszeniu prawa. Odnosząc się do ustaleń dokonanych przez Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia w [...], wskazał że wielokrotnie informował pracowników urzędu o trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej członków jego rodziny i o braku środków pieniężnych na dojazdy. Pomimo tego, został przymuszony do wzięcia udziału w szkoleniu organizowanym przez PUP w [...]. Wskazał nadto, że na skutek licznych rozmów telefonicznych przeprowadzonych z pracownikami organu, o zabezpieczanie których wnosił, poinformowano go o możliwości wypisania się z projektu organizowanego przez PUP w [...]. Jako nieprawdziwe uznał ustalenia organu, że 2 marca 2016 r. zgłosił się w PUP w [...], wyjaśnił w tym zakresie, że dokumenty o skierowaniu na szkolenie zostały mu podsunięte w późniejszym terminie z zaznaczeniem, że ma je podpisać z datą 2 marca 2016 r. Nieobecność skarżącego 2 marca 2016 r. w urzędzie pracy, potwierdzają min. zapisy monitoringu na dworcu głównym PKP, PKS i zapisy monitoringu miejskiego na trasie prowadzącej do PUP w [...]. Dodatkowo wskazał, iż wielokrotnie dzwonił do urzędu i usprawiedliwiał swój brak uczestnictwa. Nie godził się również z organem, że brak środków finansowych na pokrycie kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do A - [...] w [...] nie może być uznany za usprawiedliwioną przyczynę niepodjęcia szkolenia. W konsekwencji powyższego skarżący uznał działania organu jako naruszające przepisy Konstytucji RP mówiące o wsparciu dla stron, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej, a w takiej znalazł się skarżący, albowiem pozostaje na utrzymaniu przewlekle chorej matki, ponadto jego siostra, jak i siostrzenica również przewlekle chorują. Podniósł także, że próbował zorganizować środki na dojazd, ale nikt nie chciał mu pożyczyć pieniędzy, gdyż jest osobą bezrobotna bez prawa do zasiłku. Dodatkowo wskazał na ograniczone połączenia komunikacyjne z [...] do [...], które również miały wpływ na niepodjęcie szklenia organizowanego przez PUP. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Opolu umorzył postępowanie z wniosku T. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącego adwokata. Na rozprawie sądowej w dniu 5 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, iż nie miała kontaktu ze skarżącym, jednakże w całości podtrzymuje skargę w sprawie. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz domagał się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Oświadczyła ponadto, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w części ani w całości. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej P.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Powołana regulacja oznacza, iż niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjnej zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego jej wydanie jak i zastosowania prawa materialnego, z obowiązkiem przestrzegania zakazu zmiany zaskarżonego aktu na niekorzyść strony skarżącej. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać jej uchylenie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 13 kwietnia 2016 r., znak [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 10 marca 2016 r. orzekającą o utracie przez T. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 lutego 2016 r. na okres 120 dni. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm.), zwanej nadal jako ustawa o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy lub ustawą. Zważywszy na przedmiot zaskarżenia w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, która w szczególności bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, a także mająca ukończone 18 lat, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty. Bezrobotnych oraz poszukujących pracy rejestrują powiatowe urzędy pracy oraz prowadzą rejestr tych osób (art. 33 ust. 1 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 omawianej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. Warunkiem zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie, i że odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy; b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy; c) 270 dni w przypadku trzeciej odmowy. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku z niepodjęciem szkolenia, jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwa warunki: bezrobotny powiadomi urząd pracy o przyczynie swego niestawiennictwa oraz wskazana przyczyna będzie uzasadniona. Zauważyć również przyjdzie, że ustawowy katalog przyczyn pozbawienia statusu bezrobotnego ma charakter zamknięty, a wystąpienie wskazanej w nim przyczyny zobowiązuje starostę do wydania decyzji o pozbawieniu tego statusu, decyzja ta nie ma zatem charakteru uznaniowego (por. wyrok: WSA w Gliwicach z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 895/11, LEX nr 1124309; WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 369/11, LEX nr 1139253; NSA z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I OSK 859/13, LEX nr 1664419). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zapadłym co prawda na tle przepisów regulującego kwestię niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy, które jednak przez analogię znajduje zastosowanie również w sprawie niestawiennictwa na szkoleniu, przyjmuje się, że za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą mu zgłoszenie się do urzędu. Rolą organu jest dokonanie oceny podanych przez bezrobotnego okoliczności, które uniemożliwiły mu wykonanie ciążącego na nim obowiązku. Ciążąca na bezrobotnym powinność powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności nie może być przy tym sprawdzona "do udowodnienia okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie (por.: wyroki NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1319/09 i z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09 oraz wyrok WSA z 6 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 501/11 – dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjny http://orzeczeniansa.gov.pl). Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo podaje się w orzecznictwie m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź (por.: wyrok NSA z 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por.: ww. wyrok NSA z 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10 i z 1sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1821/06 oraz wyroki WSA: z 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 469/10; z 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 148/10; z 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 214/10 - dostępne na ww. stronie internetowej). Również brak środków finansowych na dojazd do powiatowego urzędu pracy, w szczególności na zakup biletów na przejazd środkami transportu publicznego (autobusowych, kolejowych itp.), co do zasady nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, gdyż stawiennictwo w urzędzie pracy nie zostało uwarunkowane przez ustawodawcę uprzednim zagwarantowaniem bezrobotnemu środków na przejazd do siedziby organu (por.: wyroki NSA z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09; z 28 maja 1998 r., sygn. akt II SA 443/98; wyrok WSA z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1178/12, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przyczyną utraty przez T. Z. statusu bezrobotnego z dniem 16 lutego 2016 r., był brak podjęcia szkolenia organizowanego przez PUP w A Sp. z o.o. - [...] w [...]. Wbrew twierdzeniu skarżącego, z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy wynika bezspornie, iż o terminie szkolenia skarżący został poinformowany 3 lutego 2016 r. Ponadto skierowanie to zwierało prawidłowe pouczenie o skutkach niestawiennictwa na szkoleniu, zatem skarżący w sytuacji braku możliwości podjęcia szkolenia był zobligowanych poinformować o tym fakcie PUP przed rozpoczęciem szkolenia. Tymczasem w aktach spawy brak jest takiej informacji. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby podawana przezeń przyczyna niestawiennictwa na zajęciach aktywizacyjnych prowadzonych przez A Sp. z o.o. - [...] w [...], w postaci braku środków finansowych na zakup biletu na przejazd do PUP w [...], miała w analizowanym przypadku charakter niezawiniony, nagły, niespodziewany, niemożliwy do przezwyciężenia. Przeciwnie, z argumentacji skarżącego wynika, że jest to stan traktowany przez samego skarżącego jako permanentny. Zarazem skarżący nie wykazał, aby znając z wyprzedzeniem (około dwutygodniowym - por. akta adm.) datę szkolenia organizowanego przez PUP, podjął jakiekolwiek starania w celu zapewnienia sobie możliwości dojazdu do urzędu, np. poprzez pozyskanie biletu kredytowanego, przyznawanego na zasadach i w trybie określonych ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163, z późn. zm.). Zauważyć również należy, że argumentacja skarżącego co do braku środków finansowych na przejazd do [...], została podniesiona dopiero na etapie postępowania odwoławczego, natomiast w skardze skarżący wskazał również jako przyczynę usprawiedliwiająca niepodjęcie szkolenia - ograniczone połączenia komunikacyjne z [...] do [...]. Wobec powyższego nie można organom zarzucić, iż pozbawiając skarżącego statusu bezrobotnego z powodu niepodjęcia szkolenia, działały z naruszeniem prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy, niestawiennictwa skarżącego nie sposób bowiem usprawiedliwić. Zauważyć należy, iż w świetle ustawy o promocji zatrudnienia, z uzyskaniem i utrzymywaniem formalnego statusu osoby bezrobotnej wiążą się konkretne uprawnienia, polegające w szczególności na możliwości korzystania przez taka osobę z różnorakich form wsparcia i usług rynku pracy zapewnianych przez publiczne służby zatrudnienia. W związku z tym ustawa wymaga od bezrobotnego, który chce utrzymać przyznane uprawnienia, takiego zorganizowania swoich spraw, które umożliwi jemu wywiązanie się z ustawowego obowiązku. Racjonalny ustawodawca zdawał sobie sprawę, że osoby bezrobotne najczęściej nie posiadają żadnych stałych dochodów, a mimo to nałożył na nie obowiązek zarówno stawiennictwa w wyznaczonym dniu w powiatowym urzędzie pracy, jak i uczestnictwa w organizowanych przez ten urząd formach aktywizacyjnych. Jak już wyżej wskazano, niepodjęcie po skierowaniu formy pomocy określonej w ustawie pociąga za sobą - w myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy - pozbawienie statusu bezrobotnego - od następnego dnia po dniu skierowania. Tym następnym dniem po dniu skierowania w niniejszej sprawie był dzień 16 lutego 2016 r. Od tego też dnia skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 120 dni, bowiem na taki okres pozbawia się bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku pierwszej odmowy (art. 33 ust. 3 lit a ustawy). W świetle przedstawionych wywodów nie można zgodzić się ze skarżącym, że względy słuszności, sprawiedliwości, jego własna sytuacja rodzinna mają doniosłość prawną przy stosowaniu przez organy zatrudnienia instytucji prawnych z zakresu bezrobocia, regulowanych administracyjnym prawem publicznym. Analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego doprowadziła zatem Sąd do stwierdzenia, że to po stronie skarżącego brak było woli uczestnictwa w szkoleniu organizowanym przez PUP w [...], stąd też zasadnym było zastosowanie cytowanego art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi, zauważyć przyjdzie, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do zabezpieczenia środków dowodowych, o jakie wnioskował skarżący, jak również do wszczęcia postępowania prokuratorskiego, a także do orzekania o zawieszeniu w obowiązkach dyrektora PUP w [...]. Jak już wyżej wskazano, działalność sądu administracyjnego ograniczona została tylko do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badaniu podlega wyłącznie legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Reasumując, stwierdzić przyjdzie, że wydanie kwestionowanej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Również zgodnie z art. 107 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z powyższych względów, wobec uznania skargi za niezasadną, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.