I SA/Po 553/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku wspólnego bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 lutego 2025 r. o nr [...] ; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 27 czerwca 2025 r. K. F. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 maja 2025 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 17 lutego 2025 r. nr [...] o pozostawieniu wniosku wspólnego bez rozpatrzenia. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której 12 listopada 2024 r. do Dyrektora KIS wpłynął wniosek wspólny K. F. i J. K. o wydanie interpretacji indywidualnej – w sprawie, która dotyczyła zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Przedstawiając we wniosku stan faktyczny, wnioskodawcy podali, że świadczą usługi jako wyłączni wspólnicy spółki jawnej i wybrali opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Rozliczają się podatkowo z udziału w przychodach spółki na zasadach wskazanych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 776 ze zm.; dalej: "u.z.p.d."). Podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium kraju. W odniesieniu do obojga podatników zachowane są również warunki określone w art. 6 ust. 4 u.z.p.d. Spółka świadczy usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na zlecenie swoich kontrahentów na podstawie umów o współpracy. Do wykonywanej działalności nie maja zastosowania wyłączenia zawarte w art. 8 ww. ustawy. Działalność spółki obejmuje m.in.: testowanie programów oraz wyszukiwanie błędów i usterek oprogramowania, a także pisanie dokumentacji, testowe raportowanie dotyczące wyników testów oprogramowania. W usłudze testowania nie mieści się tworzenie i utrzymywanie środowiska testowego (programów, aplikacji), ani prace administracyjne lub konfiguracyjne w zakresie działania serwerów lub komputerów, na których jest zainstalowane oprogramowanie lub które są wykorzystywane do uzyskania dostępu do aplikacji. Na żadnym etapie świadczenia usług spółka nie tworzy oprogramowania, nie pisze oraz nie analizuje kodu oprogramowania, w tym nie programuje (nie koduje) oraz nie tworzy reguł automatycznych. Spółka nie doradza również klientom w zakresie sprzętu komputerowego, serwerów, stosowanych technologii informatycznych, kwestii graficznych oraz [...] (user expierience), rozwiązań programistycznych oraz funkcjonalnych, a jedynie weryfikuje, czy ustalony wcześniej sposób działania aplikacji jest zgodny z faktycznym działaniem oprogramowania przekazanym jej do testów. Tym samym usługi spółki polegają na wykrywaniu błędów lub problemów w działaniu aplikacji w trakcie ręcznego "przeklikiwania" się przez kolejne warstwy produktu (aplikacji) oraz manualnej eksploracji. Po zakończeniu testów, w zależności od wyniku, spółka raportuje w formie pisemnej, ustnej lub dokumentowej o finalnej akceptacji oprogramowania lub też zgłasza wykryte błędy/defekty do klienta. Usługi w zakresie testowania programów oraz wyszukiwania błędów i usterek oprogramowania, a także pisania dokumentacji testowej i raportowania dotyczącego wyników przeprowadzonych testów stanowią jeden przedmiot zlecenia i z punktu widzenia spółki są traktowane jako jedna, kompleksowa usługa, której główną częścią stanowią testy manualne aplikacji. Oprócz wskazanych wyżej czynności wchodzących w zakres działalności spółki, świadczy ona również inne usługi, które nie są jednak przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji podatkowej. Spółka oraz podatnicy prowadzą ewidencję przychodów, na podstawie której są w stanie określić dokładną wartość przychodów z różnych rodzajów prowadzonej działalności, opodatkowanych różnymi stawkami ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego wnioskodawcy zapytali czy świadczone przez spółkę w ramach działalności gospodarczej usługi w zakresie testowania programów oraz wyszukiwania błędów i usterek oprogramowania, a także pisania dokumentacji testowej i raportowania dotyczącego wyników przeprowadzonych testów, wskazane szczegółowo w opisie stanu faktycznego, kwalifikują się do opodatkowania przez jej wspólników w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości ustalonej, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a u.z.p.d,. jako przychód z działalności usługowej w stawce 8,5%? Przedstawiając swoje stanowisko, wnioskodawcy stwierdzili, że świadczone przez spółkę usługi kwalifikują się do opodatkowania przez jej wspólników w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych jako przychód z działalności usługowej w stawce 8,5%. Wezwaniem z 23 grudnia 2024 r. organ wezwał stronę do uzupełnienie braków formalnych wniosku przez: (1) doprecyzowania opisu stanu faktycznego, tj. wskazania: (a) którego roku podatkowego dotyczy wniosek, (b) jak są sklasyfikowane – na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – faktycznie wykonywane czynności/usługi, których dotyczy zadane przez pytanie (podanie symbolu grupowania), (c) w przypadku wskazania, że świadczone usługi są sklasyfikowane wg PKWiU pod symbolem [...] – czy w ramach tych usług świadczone są usługi projektowania, rozwoju i wdrażania oprogramowania, w tym oprogramowania związanego z bezpieczeństwem w sieci, (d) czy świadczone usługi będące przedmiotem zapytania są: związane z doradztwem w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU [...]); objęte grupowaniem - Oryginały oprogramowania komputerowego (PKWiU [...]); związane z doradztwem w zakresie oprogramowania (PKWiU ex [...]); usługami w zakresie instalowania oprogramowania (PKWiU [...]); związane z zarządzaniem siecią i systemami informatycznymi (PKWiU [...]); (2) jeśli strona wskaże – zgodnie pkt 1 lit. b wezwania – że świadczone usługi są sklasyfikowane pod innym niż wskazany we własnym stanowisku symbolem [...] PKWiU, prosi uzupełnić wniosek o przeformułowanie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej w odniesieniu do przedstawionego pytania w taki sposób, aby stanowiło jednoznaczną odpowiedź na to pytanie oraz korespondowało z opisem sprawy. W odpowiedzi na wezwanie strona wskazała, że zadając pytanie nr 1b organ pozostaje w sprzeczności z treścią własnego wniosku o uzupełnienie informacji. Podkreśliła, że "stan faktyczny" dotyczy faktów i w tym znaczeniu wnioskodawcy we wniosku o wydanie interpretacji wyczerpująco opisali wykonywaną przez siebie działalność poprzez sporządzenie opisu wykonywanych przez siebie czynności i interakcji z innymi uczestnikami rynku. Jeżeli zdaniem organu opis ten był nie wystarczający, organ mógł zadać szczegółowe pytania dotyczące stanu faktycznego, a wnioskodawcy szerzej opisaliby wówczas prowadzoną przez siebie działalność. Organ jednakże zażądał podania symboli klasyfikacji PKWiU właściwych dla świadczonych przez siebie usług. Natomiast wskazana przez organ klasyfikacja PKWiU została wprowadzona, jak sam wskazał, rozporządzeniem Rady Ministrów, zatem klasyfikacja ta stanowi element obowiązujących przepisów (systemu prawnego). Co prawda wnioskodawcy mają obowiązek dokonać klasyfikacji swojej działalności pod określony kody PKWiU, jednak nie oznacza to, że organ podatkowy jest wynikiem tego działania w jakikolwiek sposób związany. Organ może i ma obowiązek dokonać takiej weryfikacji działania wnioskodawców i kwalifikacji prawnej samodzielnie na podstawie danych przedstawionych przez wnioskodawców we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej. Tym samym wyniki subsumpcji mogą stanowić wyłącznie element stanowiska (oceny prawnej) wnioskodawców, a nie element stanu faktycznego. Żądanie przez organ przedstawienia wyników tej subsumpcji jako elementu stanu faktycznego jest więc żądaniem wewnętrznie sprzecznym i jako takie nie może być spełnione przez wnioskodawców. Wnioskodawcy podkreślili, że są gotowi na dodatkowe żądanie organu i w zakresie tego żądania, do szerszego opisu okoliczności faktycznych prowadzonej przez siebie działalności, natomiast na pewno nie poprzez wskazanie kodu klasyfikacji PKWiU świadczonych usług jako elementu stanu faktycznego. Mogą jedynie wskazać, że ich zdaniem świadczone przez nich usługi będące przedmiotem zapytania we wniosku o interpretację mieszczą się w zakresie usług klasyfikowanych według PKWiU pod kodem [...] PKWiU – Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego. Deklarację tę, złożoną zresztą na etapie składania wniosku o wydanie interpretacji, należy traktować jako własne stanowisko wnioskodawców w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, a nie jako element stanu faktycznego. Natomiast w zakresie odpowiedzi na pytania 1c i 1d z przyczyn opisanych wyżej wnioskodawcy nie mogą wskazać, jako element stanu faktycznego, czy świadczone przez nich usługi są usługami sklasyfikowanymi pod symbolami PKWiU podanymi przez organ w pytaniu 1c i 1d. Wnioskodawcy podają jako element stanu faktycznego jedynie to, że w ramach prowadzonej spółki wykonują wyłącznie pracę odtwórczą, która nie obejmuje ani tworzenia i utrzymywania środowiska testowego (programów, aplikacji), ani programowania (kodowania) testowanego oprogramowania, ani doradztwa w zakresie sprzętu lub oprogramowania. Przechodząc jednak na grunt klasyfikacji PKWiU i treści zadanych przez organ pytań wnioskodawcy mogą jedynie wskazać, że w świetle powyższego, ich zdaniem, świadczone przez nich w ramach spółki usługi będące przedmiotem wniosku o interpretację – nie mieszczą się grupowaniach: PKWiU [...], [...], [...], [...], [...] [...]. Deklarację tę, złożoną zresztą również na etapie składania wniosku o wydanie interpretacji, należy jednak traktować jako własne stanowisko wnioskodawców w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, a nie jako element stanu faktycznego. W powołanym na wstępie postanowieniu z 17 lutego 2025 r. Dyrektor KIS stwierdził, że analiza odpowiedzi na pytania oznaczone nr 1b, 1c i 1d wezwania wskazuje, że strona nie wyjaśniła w sposób precyzyjny i jednoznaczny kwestii, które były przedmiotem wezwania jako elementy opisu sprawy. Formułując wezwanie organ oczekiwał odpowiedzi udzielonej w sposób wyczerpujący, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Natomiast przesłane uzupełnienie nie odpowiada wystosowanej wezwaniu prośbie, co powoduje, że niemożliwym staje się wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Z tak udzielonej odpowiedzi wynika, że nie stanowi ona elementu stanu faktycznego, dzięki któremu organ mógłby dokonać oceny stanowiska oraz wydać interpretację indywidualną w żądanym zakresie. W odpowiedzi na pytania nr 1b, 1c i 1 d wnioskodawca wyraził jedynie swoje stanowisko w temacie kwestii tam poruszonej. Powyższe potwierdzają użyte sformułowania, które wyrażają jedynie pogląd (stanowisko) w odniesieniu do zadanych pytań. Wobec braku informacji w kluczowej kwestii dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest zatem możliwe wydanie interpretacji indywidualnej. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca, zarzucając mu naruszenie art. 14g § 1, art. 14b § 3, art. 121 § 1 oraz art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: "Ordynacja podatkowa") wniosła o jego uchylenie i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Utrzymując w mocy opisane wyżej rozstrzygnięcie zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor KIS wskazał, że opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku wspólnym nie zawierał informacji, dzięki którym organ pierwszej instancji mógłby dokonać oceny stanowiska oraz wydać interpretację indywidualną w żądanym zakresie. Tym samym strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że wskazanie grupowania na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, którego podanie jest obowiązkiem wnioskodawcy, czyli podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji. W wystosowanym wezwaniu organ wyraźnie wskazał, że przepisy u.z.p.d. odwołują się do klasyfikacji PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.). Podkreślił również, że stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju wykonywanych czynności. Dla zastosowania właściwej stawki ryczałtu do przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej konieczne jest każdorazowe przypisanie rodzaju wykonywanych czynności do określonego grupowania PKWiU. Kwalifikacji poszczególnych przychodów, jako pochodzących ze świadczonych usług lub sprzedaży wyrobów własnej produkcji, do określonego symbolu PKWiU dokonuje sam podatnik. Zatem zdarzenie powinno być przedstawione w taki sposób, by można było dokonać jego subsumcji do określonych (wskazanych we wniosku) przepisów prawa podatkowego. Z powyższym zgadza się również strona, jak i potwierdza to Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. Nr 1, poz. 11), zgodnie z którym zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność i może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych. Kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ordynacji podatkowej, przez co ich interpretacja nie leży w gestii Dyrektora KIS. Został on bowiem upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna usług nie stanowi przepisów prawa podatkowego. W konsekwencji – Dyrektor KIS nie dokonuje klasyfikacji prowadzonej działalności, zatem nie może określić numeru PKWiU dla wykonywanych czynności/wyrobów w ramach indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W rzeczywistości to u.z.p.d. kształtuje obowiązek podatkowy i przedmiot opodatkowania, a nie rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), który jest jedynie aktem wykonawczym. Interpretacja nie może zaś rozstrzygać czy świadczone usługi powinny być zakwalifikowane do odpowiedniego grupowania PKWiU, a także nie może potwierdzić lub też zanegować, czy prawidłowo strona sklasyfikowała świadczone usługi w świetle PKWiU. Dyrektor KIS – w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej – może wydać interpretację tylko i wyłącznie na podstawie dokonanej kwalifikacji usług, gdyż nie jest właściwy, w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej uprawnień, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do grupowania statystycznego. W skardze na opisane wyżej postanowienie, wnosząc jo uchylenie obu postanowień, zobowiązanie organu do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię w postaci bezpodstawnego utożsamienia elementu oceny prawnej - tj. klasyfikacji według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - z elementem stanu faktycznego, którego brak miałby uzasadniać pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia; 2. art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu, a w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie i wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia oraz utrzymanie w mocy tego postanowienia, mimo że wniosek zawierał wszystkie wymagane elementy określone w art. 14b § 3 tej ustawy, a rzekomy brak - w postaci niewskazania klasyfikacji PKWiU jako elementu stanu faktycznego - wynikał wyłącznie z błędnej wykładni tego ostatniego przepisu (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej) dokonanej przez organ; 3. art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu, a w konsekwencji jego niezastosowanie, tj. niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku; 4. art. 120 Ordynacji podatkowej, polegające na zastosowaniu art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji, w której wniosek spełniał wymogi formalne, a organ błędnie - wbrew przepisom - utożsamił ocenę prawną (klasyfikację PKWiU) ze stanem faktycznym, przekraczając tym samym granice przyznanej mu kompetencji, 5. art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, polegające na wprowadzeniu wnioskodawców w błąd co do treści obowiązujących przepisów oraz ich praw i obowiązków, przez nieuzasadnione wymaganie od nich wskazania klasyfikacji PKWiU jako warunku formalnego rozpoznania wniosku; 6. art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, polegające na nieuzasadnionym wydłużaniu postępowania przez bezzasadne wzywanie do uzupełnienia wniosku, co doprowadziło do przewlekania procedury i uniemożliwiło wnioskodawcom uzyskanie interpretacji w rozsądnym terminie. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Skarga zasługuje na uwzględnienie Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii czy strona skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, poza dokładnym opisem stanu faktycznego, w kontekście zadanego pytania, zobowiązana była do wskazania, jako elementu stanu faktycznego, symbolu PKWiU świadczonej przez siebie usługi. W tym miejscu Sąd podkreśla, że odnośnie tożsamych zagadnień, wypowiadał się m.in. WSA w Krakowie w wyrokach z: 17 listopada 2025 r., I SA/Kr 654/25, 22 października 2025 r., I SA/Kr 566/25, I SA/Kr 568/25, 24 kwietnia 2025 r., I SA/Kr 103/25, 20 marca 2025 r., I SA/Kr 77/25, 16 lutego 2024 r. I SA/Kr 31/24; WSA w Warszawie w wyrokach z 16 października 2025 r., III SA/Wa 969/25, 18 września 2025 r., III SA/WA 1175/25; WSA w Bydgoszczy w wyroku z 26 sierpnia 2025 r., I SA/Bd 325/25; WSA w Poznaniu wyrokach z: 13 marca 2025 r., I SA/Po 2/25, 9 maja 2024 r., I SA/Po 154/24, 30 listopada 2022 r., I SA/Po 639/22, 13 sierpnia 2020 r., I SA/Po 342/20; WSA w Gliwicach wyroku z 5 lutego 2025 r., I SA/Gl 999/24; WSA w Rzeszowie w wyroku z 10 grudnia 2024 r., I SA/Rz 535/24; WSA w Kielcach w wyroku z 20 czerwca 2024 r., I SA/Ke 143/24 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniach tych wyroków i korzysta z argumentacji tam zaprezentowanej. W kontekście tak zarysowanej płaszczyzny sporu należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynności, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Stosownie do art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Udzielenie interpretacji polega zatem na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. II FSK 40/16, CBOSA). Podkreślenia również wymaga, że choć w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wskazano, iż interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w taki sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego konkretnej sprawie automatycznie zobowiązuje organ podatkowy do jej wydania. Podstawą wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych jest prawo podatnika do uzyskania informacji na temat sposobu rozumienia konkretnych przepisów prawa podatkowego, które jednak nie ma charakteru absolutnego. Realizacja tego prawa nie jest bezwarunkowa – ustawodawca określił pewne przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby mogło ono przybrać formę pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Przesłanki te obejmują nie tylko wymogi formalne wniosku, takie jak obowiązek szczegółowego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie własnego stanowiska, ale także kryteria materialnoprawne, które odnoszą się m.in. do przedmiotu zapytania podatnika. Organ nie może uchylić się od wydania interpretacji, podając jako powód to, że wymagałoby to sięgnięcia do ustaw nienależących do prawa podatkowego. Wydanie interpretacji indywidualnej często wymaga nie tylko wykładni wyłącznie prawa podatkowego sensu stricto, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skutki podatkowe niejednokrotnie wynikają z różnych zdarzeń prawnych, zwykle z zakresu prawa cywilnego (prawa zobowiązań, prawa spadkowego, prawa rzeczowego), ale też z zakresu prawa administracyjnego. Wnioskodawca jest uprawniony o wystąpienie o interpretację w związku z każdym takim zdarzeniem. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej z tym zastrzeżeniem, że przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej mogą być tylko takie przepisy, które współkształtują daną instytucję podatkowego prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 12 października 2022 r., II FSK 252/22; 15 stycznia 2020 r., II FSK 346/18). W kontrolowanej sprawie, podstawę prawną wezwania do uzupełnienia wniosku o interpretację indywidualną, stanowiły przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewykonanie tego obowiązku skutkować będzie pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. Z kolei art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nakłada na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez wyczerpująco przedstawiony należy rozumieć taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości zastosowania przepisu prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. Wskazany przez wnioskującego o udzielenie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) musi być zatem precyzyjny, wyczerpujący i jednoznaczny (por. wyrok NSA z 21 lutego 2019 r., II FSK 378/17). Stanowisko o konieczności pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji Dyrektor IAS wywiódł z tego, że przedstawiony opis sprawy nie daje możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Dyrektor KIS stwierdził, że pomimo skierowania do strony wezwania do uzupełnienia braków formalnych, nie otrzymał informacji niezbędnych dla dokonania żądanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. wydania interpretacji w zakresie stawki ryczałtu. Strona skarżąca (zarówno pierwotnie we wniosku, jak i po jego uzupełnieniu) nie wskazała bowiem jak są sklasyfikowane - na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - świadczone przez nią usługi, co jest konieczne do zastosowania właściwej stawki ryczałtu. Z kolei skarżąca podniosła, że PKWiU jest integralnym elementem systemu prawnego i posiada charakter normatywny. Jego zastosowanie nie zależy od woli podatnika, lecz od brzmienia przepisów oraz ich wykładni dokonywanej przez organy podatkowe. Wniosek ten prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że organ podatkowy nie może żądać od podatnika wskazania klasyfikacji PKWiU jako elementu stanu faktycznego, gdyż jest to element oceny prawnej, którą obowiązany jest zweryfikować sam organ. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać stronie skarżącej. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalony jest pogląd, że podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (por wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 maja 2024 r., I FSK 1569/20; 26 stycznia 2024 r., I FSK 487/23; 25 maja 2022 r., II FSK 678/21; 18 maja 2022 r., II FSK 2306/19; 2 czerwca 2022 r., II FSK 2776/19; 26 stycznia 2021 r., I FSK 581/19; 27 stycznia 2021 r., I FSK 640/19; 10 lutego 2021 r., II FSK 2840/18). Sąd w pełni podziela przedstawiony kierunek wykładni art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, potwierdzając tym samym prawidłowość stanowiska strony skarżącej, że podanie symbolu klasyfikacji statystycznej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o interpretację. Stanem faktycznym są opisane zdarzenia rzeczywiste sprawy, które powodować mogą określone konsekwencje na gruncie prawa podatkowego, a nie ich ocena prawna. Strona skarżąca opisała we wniosku jakie usługi świadczy, na czym one polegają i czym się charakteryzują. Rzeczą organu było zatem wydanie interpretacji podatkowej, zawierającej ocenę prawną stanowiska skarżącej. Uzależnianie wydania interpretacji od podania symbolu PKWiU nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd nie podziela wyrażonego przez organ zapatrywania, jakoby wezwanie skarżącej do uzupełnienia wniosku o klasyfikację PKWiU faktycznie wykonywanych czynności, było niezbędne do jego prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania interpretacji indywidualnej. Błędne jest bowiem stanowisko, że tego rodzaju okoliczność stanowi element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, którym organ jest związany. Przeciwnie, jest to element oceny prawnej, którym organ interpretacyjny związany nie jest i którą to ocenę powinien wyrazić, aprobując bądź negując ocenę wyrażoną przez podatnika (zainteresowanego w postępowaniu interpretacyjnym). W związku z tym, ewentualne wskazanie takiej klasyfikacji przez podatnika nie jest dla organu wiążące. Istotne jest bowiem, że organ dokonuje oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie opisu usługi, a nie na podstawie podanej przez wnioskodawcę klasyfikacji PKWiU. W uzasadnieniu wydanego w poszerzonym składzie postanowienia z 20 stycznia 2020 r. o sygn. akt I FPS 3/19 NSA wskazał, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii odnoszących się. W konsekwencji to, co jednym razem jest elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, innym razem może być ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez skarżącą usług. Bez względu na odpowiedź, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinien zastosować. Sąd podziela również pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w sytuacji, gdy na sposób opodatkowania wpływ ma symbol PKWiU, to przyjęcie, że stanowi on jedynie element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wniosku o interpretację, z pominięciem również jego normatywnego charakteru, w rezultacie skutkowałoby związaniem organu wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie i przekreślałoby w takim przypadku cel interpretacji. Gdyby podzielić prezentowane przez organ stanowisko, to organ w takim przypadku, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanych we wniosku usług czy towaru, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym idzie także co do stawki podatku. Włączenie do ustawy podatkowej identyfikacji towarów i usług na podstawie przepisów o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji statystycznych mają znaczenie prawno-podatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia przedmiotu i stawki opodatkowania. Obowiązek podatnika przypisania świadczonym usługom symboli PKWiU oraz wydawanie opinii statystycznych przez właściwe organy statystyczne nie zwalniają organów podatkowych z obowiązku dokonania własnych ustaleń w tym zakresie. Nie ma więc podstaw prawnych, aby klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy, była wyłączona z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej (zob. wyroki NSA z: 27 stycznia 2021 r., I FSK 640/19; 13 czerwca 2019 r., I FSK 1077/17; 26 kwietnia 2018 r., I FSK 938/16). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wskazanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla opisanych we wniosku usług nie było elementem stanu faktycznego, wymaganym w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Stanem faktycznym są opisane zdarzenia rzeczywiste sprawy, które powodować mogą określone konsekwencje na gruncie prawa podatkowego, a nie ich ocena prawna. Strona skarżąca opisała we wniosku, jakie usługi świadczy, na czym one polegają i czym się charakteryzują. Jeżeli, w ocenie organu, opis usług zawarty we wniosku był zbyt ogólny, to należało wezwać wnioskodawców do ich sprecyzowania, a nie do podania symbolu PKWiU (por. wyroki NSA z: 26 sierpnia 2020 r., II FSK 2906/19 oraz II FSK 2983/19). Sąd zaznacza, że w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej nie można żądać od podatnika, ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby wskazał pozycję klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jako warunek sine qua non wydania tej interpretacji. W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 14g oraz w zw. z art. 14h Ordynacji dodatkowej przez ich zastosowanie w sprawie i pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wbrew stanowisku organu, w kontrolowanej sprawie brak było podstaw do takiego działania. Tym samym na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej, a także art. 121 § 1 tej ustawy (stosowanych odpowiednio w związku z art. 14 Ordynacji podatkowej), bowiem takie postępowanie organu interpretacyjnego nie może być uznane za działanie budzące do niego zaufanie. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14h ww. ustawy przepisy te stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. W myśl art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej wpłyną do organu 12 listopada 2024 r., a wezwanie do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku organ wydał 23 grudnia 2024 r. Wadliwość tego wezwania nie oznacza jednak, że organ nie działał szybko, skoro na wydanie wnioskowanej interpretacji miał 3 miesiące. Ponownie rozpatrując sprawę, organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym wnioskiem, uwzględniając powyższą ocenę prawną, co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji dodatkowej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz rozstrzygnięcie je poprzedzające (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).