II SA/Po 426/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w K. Na skutek odwołania spółki A z siedzibą w P. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2011r. na zasadzie art. 138 §1pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z [...] czerwca 2011r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że spółka A zgłosiła zamiar instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem na działce o numerze ewidencyjnym [...] w K. Do wniosku zawierającego opis urządzenia reklamowego oraz zakres robót budowlanych załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 26.05.2011r., odpis KRS [...], rysunek nr 1 przedstawiający szkic tablicy reklamowej, oraz kopię mapy zasadniczej przedstawiającej usytuowanie tablicy. Starosta postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni od daty odbioru pisma o przedłożenie mapy zasadniczej ze wskazaniem usytuowania reklamy oraz podania odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, dołączenia opisu wskazującego czy lokalizacja reklamy jest w terenie zabudowanym czy też poza terenem zabudowanym. Ponadto wskazano na obowiązek dostarczenia zgody od zarządcy drogi. W odwiedzi na powyższe postanowienie inwestor pismem z 17 czerwca 2011r. wniósł na podstawie art. 111 k.p.a. o uzupełnienie postanowienia poprzez przywołanie przepisu prawa w oparciu, o który roboty budowlane polegające na instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem wymagają uzyskania zgody zarządcy drogi. Starosta decyzją z [...] czerwca 2011 r. na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowane zgłosił sprzeciw w przedmiotowej sprawie uzasadniając, iż inwestor nie uzupełnił zgłoszenia o wskazane w postanowieniu z [...]czerwca 2011 r. dokumenty. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się inwestor, który wniósł odwołanie zaskarżając jednocześnie postanowienie z [...] czerwca 2011r. Odwołujący się wskazał, że pomimo wezwania w trybie art. 111 k.p.a. organ I instancji pozostał w bezczynności dlatego inwestor składa na podstawie art. 37 k.p.a. zażalenie na: niezałatwienie sprawy w terminie. Ponadto podnosił, że podstawa prawna przywołana w zaskarżonej decyzji tj. art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego bez wskazania konkretnego punktu nie ma nic wspólnego z dokonanym rozstrzygnięciem, które poprzez uzasadnienie wskazuje na art. 30 ust. 2 tej ustawy. Wojewoda w uzasadnieniu wskazał, że wniesienie w sprawie sprzeciwu przez organ I instancji jest słuszne ale nie z przyczyn wynikających z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak na to wskazał odwołujący. W ocenie Wojewody dopuszczalne jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty i odmienne uzasadnienie orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym. Przy czym organ odwoławczy zobowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości. Dalej wyjaśniono, że w sprawie na podkreślenie zasługuje fakt, że opis urządzenia reklamowego przedstawionego przez inwestora w zgłoszeniu nie jest wiążący dla organu. Jeżeli w badanej sprawie zamierzenie inwestycyjne określono jako nietrwale związane z gruntem, to nie przesądza to o tym, że jest to urządzenie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stanowiącym, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zadaniem organu administracji jest dokonanie oceny w tej kwestii. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego urządzenia reklamowe można podzielić na dwie grupy: wolnostojące trwale związane z gruntem wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz urządzenia reklamowe niezwiązane trwale z gruntem wskazane w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa Budowlanego, którymi są zazwyczaj urządzenia lekkie, przenośne o małych gabarytach. Urządzenie reklamowe o gabarytach wskazanych w zgłoszeniu inwestora (część graficzna 6x18 m i wysokość całkowita 9 m) trudno zakwalifikować do urządzeń małogabarytowych i lekkich. W sprawie istotnym do wyjaśnienia pozostaje pojęcie trwałego związania z gruntem. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem danego urządzenia nie ma znaczenia czy urządzenie to posiada fundament i czy jest ono zagłębione w ziemi, a także czy posiada ono tzw. płytę fundamentową. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne przede wszystkim jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. W badanej sprawie mamy do czynienia z inwestycją polegającą na uprzednim ułożeniu na gruncie czterech prefabrykowanych płyt fundamentowych o wymiarach 1,5x4,5 m do których przykręcane są rurowe słupy stalowe z poziomymi ryglami (na konstrukcji nośnika instalowane jest płótno banerowe z treścią reklamy). Uznać zatem należy, że przedmiotowe urządzenie oparte jest na stabilnej podstawie uniemożliwiającej łatwe jego przesuniecie, przeniesienie, czy zniszczenie. Z tego też względu inwestycję tą Wojewoda zakwalifikował jako trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czyli budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wolnostojące urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem zaliczane do budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 nie zostały wymienione w art. 29 Prawa budowlanego jako nie wymagające pozwolenia na budowę, a zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do rządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w myśl art. 3 pkt 3. W świetle powyższego należy uznać, iż zgłoszone przez inwestora roboty budowlane polegające na instalowaniu tablicy reklamowej wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Zaznaczono, że na etapie postępowania odwoławczego wpłynęło od Starosty pismo z 9 września 2011r. informujące o dokonanej na przedmiotowej nieruchomości wizji lokalnej, w której uczestniczył między innymi inspektor z organu nadzoru. Z załączonego protokołu wynika, że badana inwestycja została już zrealizowana na działce o nr [...] mimo skutecznego sprzeciwu wniesionego przez organ I instancji z zachowaniem terminów wynikających z ustawy Prawo budowane. Pismem z 8 września 2011 r. organ II instancji zawiadomił na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zgłaszającą Spółkę o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w terminie 7 dni od daty odbioru zawiadomienia. W wskazanym terminie inwestor nie wniósł żadnych uwag i wniosków do sprawy. Na marginesie sprawy podzielono pogląd skarżącego, że organ I instancji zobowiązując inwestora do uzupełnienia braków, w tym uzgodnienia inwestycji z zarządem dróg winien wskazać podstawę prawną swego żądania i podano, że obowiązek uzgadniania usytuowania obiektów budowlanych przy drogach z zarządcą drogi wynika z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 j.t.) w sytuacjach gdy nie zostały zachowane odległości wskazane w ust. 1 tego artykułu. Istotą jest jednak to, że sprzeciw wydany w oparciu o art. 30 ust. 6 ustawy Prawa budowlanego jest słuszny z uwagi na to, że planowane przedsięwzięcie nie podlega zgłoszeniu lecz wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a wskazany przepis zawiera w swym katalogu zapis, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia: 1. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 §1 Kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego poprzez brak wyczerpującego zabrania i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. 2. art. 8 Kpa ponieważ organ odwoławczy nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania dla zagwarantowania równości wobec prawa, 3. art. 80 Kpa w zw. z art. 107 §3 Kpa ponieważ organ nie wyjaśnił dlaczego jednym dowodom odmówił wiarygodności, a innym nie, 4. art. 139 Kpa poprzez orzeczenie na niekorzyść strony. Rozwijając zarzuty skargi inwestor wskazał, że niewystarczająca jest argumentacja organu, co do prawidłowości podstawy prawnej decyzji organu I instancji, która winna być uchylona. Nadto organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny, że tablica reklamowa posiada trwałe z gruntem związanie. Organ odwoławczy nie wykazał, że wymiary urządzenia reklamowego osiągnęły pułap wymagający trwałego związania z gruntem. Decyzja winna zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne, a nie opierać się na wyrokach sądowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawa budowlane (Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych wymaga przed ich wykonaniem zgłoszenia do właściwego organu. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, a także dołączyć - w zależności od potrzeb - odpowiednie szkice, rysunki, pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonać faktycznej i prawnej oceny zgłoszonego zamierzenia budowlanego. Sam dokonuje oceny, jakich dodatkowych uzgodnień, materiałów winien zażądać od inwestora, aby rozstrzygnąć sprawę. Nie może zażądać nic ponad to, co zostało określone w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji właściwy organ nakłada na inwestora – w drodze postanowienia – obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Postanowienie w tym zakresie nie jest zaskarżalne, można badać jego legalność dopiero razem z decyzją wydaną na jego podstawie (sprzeciwem). W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie wykonała w zakreślonym terminie nałożonego na nią obowiązku uzupełnienia dokumentów, ponieważ nie zgadzała się z treścią postanowienia w zakresie konieczności uzgodnień z zarządcą drogi, co skutkowało wniesieniem przez organ sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru robót budowlanych. Zdaniem Sądu, organ I instancji w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zasadnie zobowiązał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia o podanie odległości posadowienia reklamy od zewnętrznej krawędzi jezdni, opisanie, czy reklama zlokalizowana będzie na terenie zabudowanym, czy poza nim oraz o dostarczenie zgody od zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 punkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. nr 19, poz. 115 ze zm.), zwana dalej "u.d.p.", umieszczenie w pasie drogowym reklam wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. W treści zgłoszenia inwestor nie wskazał, przy drodze jakiej kategorii (autostradzie, drodze ekspresowej, krajowej, wojewódzkiej, powiatowej, czy gminnej) chce umieścić wnioskowane nośniki reklamowe, tak więc powołanie się jedynie na ich usytuowanie w odległości zgodnej z art. 43 u.d.p. jest mało precyzyjne i niewystarczające. W oparciu o powyższe uzgodnienie należało wrysować tę lokalizację na aktualnej mapie geodezyjnej. W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie zobowiązał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie ustalonym w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011r. Uzgodnienie oraz odpowiednia mapa ze szkicem lokalizacji nośników zawiera się w art. 30 ustęp 2 Prawa budowlanego. Skarżący miał uzupełnić zgłoszenie w terminie do 22 czerwca 2011r. pod rygorem wniesienia przez organ sprzeciwu. Z uwagi na brak uzupełnienia stosownych dokumentów, w dniu 28 czerwca 2011 r. organ I instancji zgłosił przedmiotowy sprzeciw, który został doręczony stronie w dniu 4 lipca 2011r. Pismo skarżącej z dnia 17 czerwca 2011r. nie można potraktować jako uzupełnienie zgłoszenia, bowiem skarżąca de facto kwestionowała w nim zasadność składania dodatkowych dokumentów w sytuacji, kiedy w jej ocenie przedmiotowe tablice reklamowe znajdują się poza pasem drogowym w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i nie są trwale z gruntem związane. W dalszym ciągu skarżąca również w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia nie wskazała odległości nośników reklamowych od krawędzi jezdni, ani o jaką kategorię drogi chodzi, co uniemożliwiało weryfikację zgłoszenia pod względem prawnym. W tym stanie rzeczy organ I instancji nie miał innej możliwości, jak wniesienie sprzeciwu od przedmiotowego zgłoszenia. Zaznaczyć bowiem należy, że podejmowane przez właściwy organ czynności związane ze zgłoszeniem robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nie mają charakteru procesowego w rozumieniu ogólnych przepisów postępowania administracyjnego. Zgłoszenie wykonania robót jest czynnością materialno-techniczną, która nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r., VII SA/Wa 162/06, LEX nr 282997). Zatem, jeżeli do instytucji zgłoszenia budowy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to tym samym także nie mogą być stosowane przepisy dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami Kpa, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie). Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ (architektoniczno-budowlany) po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie), będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu. Tylko wtedy, gdy organ dojdzie do przekonania, że w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie, wydaje rozstrzygnięcie w postępowaniu wszczętym z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 318/08 oraz wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08, dostępne w Internecie w bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie powoduje, że zostaje uruchomiony tryb rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Do postępowania przed tym organem mają zastosowanie przepisy kpa wobec braku w ustawie prawo budowlane odrębnych przepisów procesowych w tym zakresie. Wobec powyższego organ II instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 Kpa, obowiązany jest do przeprowadzenia własnej oceny zgromadzonych w sprawie materiałów, jak i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Takie działanie organu odwoławczego nakazuje również zasada prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa). Przepis art. 15 Kpa jednocześnie statuuje prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w trybie instancyjnym. Należy podkreślić, iż odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu I instancji (por. B. Adamiak [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 8. wyd., Warszawa 2006, Art. 138 Nb5). Stąd też administracyjny organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozstrzygnąć (merytorycznie) sprawę (art. 138 § 1 Kpa). W tym stanie rzeczy, w zasadzie nawet niedostateczna, czy też błędna, ocena dokonana przez organ I instancji w stosunku do zgromadzonego w sprawie materiału nie uzasadnia uchylenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy obowiązany jest bowiem dokonać własnej oceny całości zgromadzonego materiału, a nie tylko dowodów zgromadzonych w uzupełniającym postępowaniu dowodowym. Zgłoszony przez skarżącą obiekt budowlany jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym – stanowiskiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Zgodnie z wnioskiem inwestora urządzenie to składa się z powierzchni graficznej o wymiarach 6 m wysokości na 18 m szerokości i wysokości całkowitej 9 m. Tablica reklamowa wykonana jest w formie konstrukcji stalowej, szkieletowo- rurowej, przykręcanej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego rurowe systemy stalowe przymocowane są do czterech podstaw składających się z płyt betonowych każda o wymiarach 1,5 m szerokości na 4,5 m długości. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Tak więc klasyczne fundamentowanie zastąpione zostało fundamentowaniem powierzchniowym przy pomocy docisku do gruntu fundamentowych płyt żelbetowych, będących podstawą obiektu. Z uwagi na wymiary podstaw fundamentowych nośnika i ich ciężar prawidłowe posadowienie ich w terenie wymaga odpowiedniego przygotowania gruntu (wypoziomowanie). Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. Chybiony jest w tym zakresie zarzut skarżącej Spółki, że organy winny wskazać wyraźny przepis prawa, który kwalifikuje tak posadowione (na powierzchni gruntu) urządzenia reklamowe, jako trwale z gruntem związane. Przepisy prawa nie są bowiem w stanie objąć regulacją wszystkich możliwych aktualnych i przyszłych stanów faktycznych w zakresie rozwiązań technicznych, zatem w drodze zabiegów interpretacyjnych istniejące regulacje prawne odnosi się do stanów wprost w nich nie wskazanych. Prawidłowość takiego działania potwierdza wówczas jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, zwłaszcza Naczelnego Sądu Administracyjnego. Słusznie przyjęły, zatem organy administracji, że przedmiotowy w sprawie nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą i z uwagi na swoje rozmiary, stabilność, ciężar, sposób posadowienia na gruncie stanowi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o jakim mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd podziela w niniejszej sprawie, do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08, z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09). Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem skarżącej Spółki poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Ubocznie należy wskazać, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, termin do zgłoszenia sprzeciwu wynosi 30 dni od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wystarczające jest, by w powyższym okresie zamiar wystąpienia ze sprzeciwem lub postanowieniem o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia został uzewnętrzniony przez organ (wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1899/10, z dnia 2 września 2011., sygn. akt II OSK 737/11, z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/09). Konieczne jest w takim wypadku nadanie w placówce pocztowej odpowiedniej decyzji albo postanowienia przed upływem wskazanych 30 dni., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Sprzeciw nadano na poczcie w dniu 28 czerwca 2011r., zatem przed upływem 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia, pomimo postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia. Sprzeciw w przedmiotowej sprawie jest prawnie skuteczny (art. 30 ust. 4 Prawa budowanego). Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił także zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, dotyczących w szczególności błędnej podstawy prawnej decyzji organu I instancji. Obie decyzje zostały bowiem, w ocenie Sądu, poprawnie uzasadnione, zgodnie z art. 107 § 1 i 3 kpa, a nadto materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zgromadzony w sposób wyczerpujący, z wymogami wynikającymi z art. 7 Kpa, art. 77 §1 Kpa i art. 80 Kpa. Ustalenia faktyczne nie były zresztą kwestionowane szerzej przez skarżącą, która podważała przede wszystkim konkluzję organów administracji publicznej i wynikające z niej konsekwencje prawne. Uchybienie procesowe odnośnie zarzutu braku precyzyjnej podstawy prawnej, obejmującej odpowiedni punkt art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, w decyzji organu I instancji nie stanowi istotnego naruszenia postępowania, skutkującego uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, o czym mowa była powyżej. W świetle przepisu art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ) Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.