II SA/Po 689/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 października 2015 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. B. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. /-/ Jakub Zieliński W dniu 4 sierpnia 2014 r. S. B. skierował do Rady Gminy O. (dalej również: Rada Gminy) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...] (k. 74 akt adm.), które to wezwanie uzupełnił i doprecyzował w piśmie ponawiającym z dnia 13 sierpnia 2014 r. (data wpływu do organu 14 sierpnia 2014 r.), w którym wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] (k. 74 akt adm.). W związku z tym Rada Gminy podjęła na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm. – dalej: "u.s.g.) uchwałę nr [...] z dnia [...] 2014 r., którą odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] z dnia [...] 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] (Dz.Urz.Woj.Wlkp. z dnia [...] 2013 r., poz. [...]). Przyczyny odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy podała w uzasadnieniu uchwały nr [...] z dnia [...] 2014 r. (k. 79 i 80 akt adm.). Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszania prawa została doręczona skarżącemu w dniu 8 października 2014 r. przy piśmie przewodnim z dnia 6 października 2014 r. podpisanym przez Przewodniczącego Rady Gminy (k. 78 akt adm.). W dniu 10 lutego 2015 r. (data wpływu do organu pisma z dnia 9 lutego 2015 r.) S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2014 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o "uzupełnienie załącznika do Uchwały nr [...] w § 7 ust. 1 pkt b. [...]". Skarga na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2014 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 194/15 i odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Wraz z wyżej opisaną skargą w piśmie przewodnim z dnia 9 lutego 2015 r. (k. 4 akt sąd.) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...]. We wniosku skarżący podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, gdyż uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2014 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa otrzymał jako załącznik do pisma Przewodniczącego Rady Gminy O. - datowanego na 6 października 2014 r., w którym "nie było żadnej informacji o możliwości zaskarżenia uchwały oraz terminie" jej wniesienia. Dalej w uzasadnieniu wniosku wywodził, że "dopiero w dniu 7 lutego 2015 r." dowiedział się "o obowiązującym terminie zaskarżenia", stąd też terminu uchybił bez swojej winy. Wniosek o przywrócenie terminu został doprecyzowany przez skarżącego na wezwanie Sądu w piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2015 r., wraz z którym został także uzupełniony brak formalny wniosku poprzez dołączenie skargi z dnia 20 lipca 2015 r. na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. (k. 8 i 9 akt sąd.). Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Po 194/15 Przewodniczący (sędzia sprawozdawca) wyłączył wniosek S. B. z dnia 9 lutego 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (uzupełniony w piśmie z dnia 20 lipca 2015 r.) wraz ze skargą na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 689/15. Skarga została również na wezwanie Sądu opłacona wpisem w wysokości 300 zł (k. 3, 42, 44, 45 akt sąd.). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy (reprezentowana przez Wójta Gminy [...]) podtrzymała względem skargi z dnia 20 lipca 2015 r. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. nr [...] stanowisko wcześniej wyrażone w odpowiedzi na skargę z dnia 9 lutego 2015 r. na uchwałę Rady Gminy O. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Gmina wniosła o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz oddalenie skargi w całości (k. 46, 47 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.) - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast stosownie do art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), jednak wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu (§ 3). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kumulatywne zaistnienie przesłanek określonych w treści art. 86 i art. 87 p.p.s.a. będzie stanowiło podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu wnioskodawcy terminu do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. komentarz do art. 87 [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. dr hab. R. Hausera i prof. zw. dr hab. M. Wierzbowskiego, C.H. Beck 2011, Wydanie 1.). Z kolei spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.). Wobec tego, zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480). Powyższe oznacza, że strona musi uprawdopodobnić, iż w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, zaś powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. Ponadto obowiązana jest wykazać, że zachowała termin do złożenia przedmiotowego wniosku, w konsekwencji zatem wskazać czas ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin 7 dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jak na to wprost wskazuje art. 87 § 1 P.p.s.a., a nie od czasu dowiedzenia się o tym przez stronę. Wyjaśnić również należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Przesłanka, o której mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a., polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia wszelkiej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zarówno w orzecznictwie, jak i nauce prawa panuje zgodność, że sąd, oceniając te przesłanki, powinien przyjąć obiektywne mierniki staranności, których można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006). W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08 (LEX nr 479292) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (orzecznictwo przywołane w postanowieniu NSA z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II GZ 352/11 dostępnym w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też stwierdzić należy, że o braku winy można mówić w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności (np. choroba), skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności, prowadzi do wniosku, iż zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności podnieść, że złożenie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia. To ustalenie, wyjściowe dla dopuszczalności przywrócenia terminu, wymaga przybliżenia zasad wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm. - dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1). W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3). Przepis art. 102a u.s.g. stanowi natomiast, że w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale [rozdziale 10], nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. Wobec tego należy podkreślić, że to, iż przepis art. 102a u.s.g. wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza tylko tyle, że w tych sprawach nie stosuje się wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. W konsekwencji uchwała rady gminy nie przestaje być jednak innym aktem, o którym mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a, wobec tego należy do tych przypadków, do których odnosi się przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 440/08 , LEX nr 504608 - i powołane tam orzecznictwo). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a. oraz wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Z tego względu nie ma podstaw do wyłącznie stosowania art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadku wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy (por. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 2140/12 , LEX nr 1318864). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 P.p.s.a., mającym zastosowanie do wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienie sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Przy załatwieniu sprawy przez organ zastosowanie znajdowałby zaś art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) w zw. z art. 101 ust. 3 u.s.g. (patrz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 - powołana w postanowieniu NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 766/08 dostępnym jw.). Wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie takiej odpowiedzi udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 710/13, LEX nr 1309896) W niniejszej sprawie skarżący wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w dniu 4 sierpnia 2014 r., które to wezwanie następnie uzupełnił w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. (data wpływu do organu pisma datowanego na 13 sierpnia 2015 r.). Odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzieliła Rada Gminy, podejmując w dniu [...] 2014 r. uchwałę nr [...], jednakże doręczenie odpowiedzi skarżącemu nastąpiło dopiero w dniu 8 października 2014 r., a zatem już po upływie 60 dni od daty doręczenia Radzie Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 sierpnia 2014 r. Wobec tego w tym konkretnym wypadku skarga powinna była zostać wniesiona do sądu administracyjnego najpóźniej w dniu 3 października 2014 r. (piątek), zatem uchybienie terminu do wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] jest niewątpliwe. W następnej kolejności trzeba zaznaczyć, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył w dniu 10 lutego 2015 r., wskazując, że stan uniemożliwiający dochowanie terminu ustał dopiero z dniem 7 lutego 2015 r. W konsekwencji Sąd, pomimo lakoniczności wyjaśnień strony w tym zakresie, uznał, że wskazany w art. 87 § 1 P.p.s.a. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został zachowany, wobec czego przystąpił do merytorycznej oceny zasadności wniosku. Stwierdzając powyższe, Sąd wykluczył jednak, aby w przedmiotowej sprawie spełniona została druga z przesłanek przywrócenia terminu, wskazana w art. 86 § 1 P.p.s.a. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r. sygn. akt IV SA 1153/96 (LEX nr 45637) - brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe Taka okoliczność w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Uwzględniając powyższe, należy przyjąć, że obowiązkiem skarżącego w przedmiotowej sprawie było dochowanie odpowiedniej staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu skarżący miał obiektywną możliwość zaskarżenia uchwały i nie wskazał żadnej okoliczności, która uniemożliwiłaby mu doprowadzenie do wniesienia skargi, mimo, iż to na nim – jako osobie składającej wniosek o przywrócenie terminu – ciążył taki obowiązek. W ocenie Sądu skarżący według obiektywnego miernika staranności, uwzględniając przy tym okoliczności niniejszej sprawy, co najmniej powinien był zdawać sobie sprawę z tego, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy obarczone jest określonymi rygorami. Zatem sytuacja, w której w przedmiotowej sprawie doszło do zaniechania wniesienia skargi w terminie, była zawiniona przez stronę. Przede wszystkim wskazać trzeba na to, że skarżący, korzystając z instrumentu prawnego przewidzianego w art. 101 u.s.g., powinien był również zapoznać się z zagadnieniami dotyczącymi terminu do wniesienia skargi na uchwałę. Skarżącemu niewątpliwie powinna być co najmniej znana treść przepisów ustawy o samorządzie gminnym, na której przepisy art. 31 oraz art. 101 ust. 1 powołał się w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w którym także odwołał się do treści art. 37 § 1 K.p.a., a w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. nawet do Statutu Gminy O. (uchwały nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2009 r. - Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 2009 r. nr [...], poz. [...]). Wobec czego Sąd uznał, że strona miała obiektywną możliwość dotarcia również do informacji dotyczących zasad, trybu i terminu zaskarżania uchwał rady gminy do sądu administracyjnego, wynikających z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co więcej, w razie wątpliwości mógł również zażądać od Rady Gminy wyjaśnienia w tym zakresie, co – nawet gdyby finalnie nie uzyskał od organu odpowiednich informacji – wskazywałoby na dbałość o własne sprawy. Również 5-miesięczny okres zwłoki w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, czy chociażby w pozyskaniu informacji na temat możliwości zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego, wskazuje na brak należytej staranności skarżącego w zakresie dochowania terminu zaskarżenia. Zdaniem Sądu, skarżący – nawet gdyby przyjąć, że w sposób niezawoniony przez siebie nie znał zasad wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy i nie mógł złożyć skargi w terminie 60 dni od dnia wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa – powinien był niezwłocznie po uzyskaniu odpowiedzi organu (negatywnego stanowiska) na wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa podjąć starania o należyte wyjaśnienie swojej sytuacji prawnej w tym względzie, chociażby zwracając się do Rady Gminy o informację prawną. Co więcej, również niezwłoczne (a nawet w terminie 30 dni doręczenia odpowiedzi Rady Gminy) wniesienie do tutejszego Sądu skargi po doręczeniu stronie stanowiska Rady Gminy (co miało miejsce w dniu 8 października 2014 r.) mogłoby stanowić okoliczność istotną dla oceny zasadności przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Tymczasem skarżący doprowadził do sytuacji, że dopiero w dniu 7 lutego 2015 r.– jak sam twierdzi – dowiedział się o "obowiązującym terminie zaskarżenia [uchwały]". Brak pouczenia w tym piśmie, czy też w treści samej uchwały stanowiącej odpowiedź na skargę, o trybie i terminie zaskarżenia kwestionowanej przez stronę uchwały, której dotyczyło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie stanowił okoliczności usprawiedliwionej przyczyny uchybienia terminu. Dodać należy, że Rada Gminy nie miała obowiązku zawrzeć w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pouczeń w przedmiocie możliwości zaskarżenia kwestionowanej przez stronę uchwały. W istocie nie musiała nawet – w sensie ciążenia na niej obowiązku prawnego w tym względzie – udzielić skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakkolwiek należy do zasad dobrej praktyki administracyjnej. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie takich regulacji prawnych, które analogicznie do rozwiązań dotyczących zaskarżania decyzji administracyjnych, obligowałyby organ do informowania w każdym przypadku – z urzędu – o sposobie i terminie wnoszenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. To na stronie, która zamierza poddać w tym trybie konkretną uchwałę kontroli sądowej, spoczywa obowiązek dopełnienia prawem określonych warunków - w tym wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak również wniesienia skargi w odpowiednim terminie (tak NSA w postanowieniu z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 404/13, LEX nr 1302759). Okoliczność braku odpowiednich pouczeń o możliwości zaskarżenia uchwały i przewidzianym do tego trybie oraz terminie mogłaby wprawdzie ewentualnie stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi, jednak nie jako samodzielna okoliczność świadcząca o braku winy strony w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie, jak już to zostało wyjaśnione, postawa strony wskazuje na to, że nie dochowała należytej staranności w celu zachowania terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy, jak i nie wykazała, że 10 lutego 2015 r. był najwcześniejszym możliwym terminem, w którym mogła wnieść skargę na tę uchwałę. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...]. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Jakub Zieliński