II SAB/Po 87/23

Dnia 15 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2023 roku sprawy ze skargi G. A. na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2023 r. w terminie 3 miesięcy od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala V. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 6 marca 2023 r., wpływ do Urzędu Miasta i Gminy [...] 10 marca 2023 r., G. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpił o ustalenie warunków zabudowy działek nr ewid. [...], [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym R. , gmina K. . Postanowieniem z 14 marca 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1, a także art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), Burmistrz Miasta i Gminy wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, następujących braków: - przedłożenie egzemplarza mapy zasadniczej (oryginału) w skali 1:500 lub 1:1000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sygnowanej pieczęcią właściwego urzędu, zawierającej aktualny stan zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i obszar analizowany, obejmujący swym zasięgiem trzykrotną szerokość frontu działki, jednak nie mniej niż 50,0 m z każdej strony; - dokonanie charakterystyki graficznej inwestycji – przedłożenie uproszczonego rysunku elewacji frontowej budynku (szkic bryły budynku) z podaniem podstawowych parametrów; - przedłożenie umowy przedwstępnej (lub oświadczenia) w sprawie możliwości odbioru nieczystości ze zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe, zawartej z właściwą firmą oferującą tę usługę; - przedłożenie umowy o zasadach realizacji i korzystania z sieci wodociągowej zawartej ze spółką Wodociągi [...] i Usługi Komunalne [...] Sp. z o.o. potwierdzającej zamiar wybudowania przez inwestora brakującego odcinka sieci wodociągowej. W piśmie z 27 marca 2023 r. strona oświadczyła, że przedstawia dodatkowe mapy zasadnicze dla działki nr [...]-[...] mające łącznie prezentować stan zagospodarowania trzykrotności frontu wskazanych działek wyjaśniając, że mapę taką przygotowano w częściach (rozmiar jest tak duży, że nie wystarczyło formatu). Strona zwróciła się z prośbą o sprawdzenie, czy obecnie mapy są odpowiednio duże. Jeżeli nie, to niezwłocznie zamówi mapy ponownie, a zarazem złoży reklamację na to, że wydano mapy nieuwzględniające specyfikacji zamówienia. Pismem z 3 kwietnia 2023 r. strona odpowiedziała na wezwanie w zakresie tiret trzecie poprzez przedstawienie zaświadczenia z 28 marca 2023 r. Jednocześnie zwróciła się o zawieszenie postępowania, albowiem realizacja pozostałego elementu wezwania zajmie więcej czasu ze względu na obiektywną trudność w uzyskaniu niektórych dokumentów, a także okres świąteczny, a mianowicie: a) o dodatkową mapę zasadniczą wystąpiono pismem z 1 kwietnia 2023 r. (kopia w załączeniu); b) wykonanie prezentacji graficznej elewacji frontowej zostało zlecone osobie posiadającej uprawnienia w zakresie projektowania i architektury; c) strona podejmie starania, aby została zawarta umowa z [...] Sp. z o.o., która w krótkim czasie powinna zostać zawarta. Burmistrz w piśmie z 6 kwietnia 2023 r. poinformował, że przedłożone mapy są niewystarczające. Każda z tych map obejmuje odległość równą trzykrotności frontu każdej z działek. Wniosek dotyczy działek nr ewid. [...], [...] i [...], których front łącznie wynosi ok. 360 m. Granicę obszaru analizowanego wyznacza się zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., to jest w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem, nie mniej jednak niż 50m. W piśmie z 13 kwietnia 2023 r., nr [...], Burmistrz stwierdził, że w związku z upływem terminu podanie pozostawia się na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. bez rozpoznania. Jednocześnie wyjaśnił, że po skompletowaniu brakujących dokumentów, przy składaniu nowego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, pozostałe dokumenty, o ile będą aktualne, mogą zostać przełożone na wniosek strony z niniejszej sprawy. W piśmie z 25 kwietnia 2023 r. strona oświadczyła, że przedstawia: - mapę zasadniczą obejmującą działki i obszar od nich oddalony w każdą stronę nie mniej niż 1080 m zaznaczając, że mapa została przygotowana w części, - charakterystykę graficzną inwestycji przez uproszczony rysunek elewacji frontowej budynku (szkic bryły budynku) z podaniem podstawowych parametrów. Wskazała, że domaga się formalnego wszczęcia postępowania, a następnie jego zawieszenia, albowiem wniosek nie zawiera braków, a zawieszenie postępowania jest potrzebne, aby została w tym czasie pozyskana umowa, o jakiej mowa w tiret czwarte wezwania. Względnie strona wniosła o zakreślenie terminu nie krótszego niż 6 tygodni. Strona podała, że umowa zawarta będzie w maju 2023 r. Pismem z 23 maja 2023 r. złożono ponaglenie wskazując na nieuzasadniony brak wszczęcia postępowania i pozostawienie podania bez rozpoznania. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o: A. stwierdzenie, że organ prowadzi postępowanie przewlekle z rażącym naruszeniem prawa, lub że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, B. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 3 miesięcy od chwili uprawomocnienia się wyroku, C. zastosowanie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), przez orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty z art. 154 § 6 P.p.s.a., D. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wskazał na bezzasadne pozostawienie podania bez rozpoznania. W jego ocenie organ pominął, że: a) pismem wystosowanym po wezwaniu z 14 marca 2023 r. wyznaczył stronie dodatkowy termin na dostarczenie mapy, o jakiej mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.; b) pismami z 27 marca, 31 marca i 25 kwietnia 2023 r. uzupełniono wszystkie braki formalne. Ponadto, zdaniem skarżącego niektóre dokumenty jakich się domagano nie uzasadniały zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W piśmie z 17 lipca 2023 r. skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, zaś w piśmie z 18 lipca 2023 r., zatytułowanym jako replika na odpowiedź na skargę, oświadczył, że nie jest wymogiem formalnym pozwalającym na zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a., aby inwestor posiadał umowę na realizację brakującego odcinka sieci wodociągowej (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Podanie było kompletne i należało wszcząć postępowanie, a następnie rozpoznać prośbę o jego zawieszenie do czasu aż inwestor będzie dysponował umową na realizację sieci wodociągowej. Skarżący zaprzeczył, aby zaplanowana inwestycja budownictwa mieszkaniowego miała oddziaływać na tereny, które są położone w odległości wynoszącej trzykrotność łącznego frontu działek [...]-[...], bowiem oznaczałoby to, że oddziałuje na tereny położone ponad kilometr dalej. Nie wiadomo, jakie znaczenie ma mieć to, że toczyć się ma postępowanie o znaku [...], skoro m.in. tamto podanie organ też pozostawił bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego działanie organu jest przy tym celowe. Jednocześnie skarżący stwierdził, że datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia żądania do organu, a zatem art. 64 § 2 K.p.a. stosuje się już po wszczęciu postępowania. Niezależnie od kwestionowania, czy podanie było kompletne i uzasadniało wszczęcie postępowania wymagane dokumenty zostały dostarczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jako że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy zaistniały podstawy do zastosowania ostatnio przywołanego przepisu. Jak przewiduje art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznania spraw wyrażonej w art. 10 P.p.s.a. Podstawę rozpatrzenia skargi stanowią przepisy art. 149 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, co wynika już z jego § 1a, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W pierwszej kolejności odnieść trzeba się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Burmistrza o odrzucenie skargi. W ocenie Sądu brak było podstaw, aby wniosek ten uwzględnić, zresztą analiza uzasadnienia odpowiedzi na skargę nie daje jednoznacznej odpowiedzi, co zdaniem organu miałoby za tym przemawiać. Jak sam organ zauważa skierowanie skargi do tut. Sądu poprzedzało wystąpienie przez skarżącego z ponagleniem. Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie jest w tym względzie środkiem zaskarżenia, jakie przewidziano w art. 37 K.p.a. W świetle art. 53 § 2b P.p.s.a. nie jest przy tym konieczne, aby ponaglenie przed złożeniem skargi zostało rozpatrzone przez właściwy organ, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]. Przepis przewiduje jedynie konieczność poprzedzenia skargi złożeniem ponaglenia i nie uzależnia prawidłowości jej wniesienia od zasadności ponaglenia (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1659/18, z 21 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 189/20, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Także okoliczność, że skarga spowodowana została pozostawieniem przez Burmistrza wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy – w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. – bez rozpoznania nie stanowi przesłanki, która mogłaby świadczyć o jej niedopuszczalności. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014 r. nr 1, poz. 2), rozważając, czy w takim przypadku nie powinna być kierowana do sądu skarga na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., uznał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jak spostrzegł NSA w uzasadnieniu przywołanej uchwały w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z bezczynnością organu mamy przy tym do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpatrzenia lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji. Organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa – mimo, że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 K.p.a. – pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Powyższe oznacza, że skarga skierowana do tut. Sądu podlegać musiała merytorycznemu rozpoznaniu, które powinno koncentrować się przede wszystkim na stwierdzeniu, czy Burmistrz prawidłowo uznał, że zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 K.p.a. do pozostawienia wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania. Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten podlega wykładni ścisłej, a jego stosowanie – w relacji do określonym tam przesłanek – służy wyłączenie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów. W związku z tym, że brakami podania są niewątpliwie takie tylko braki, które uniemożliwiają nadanie mu biegu, stosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (podania) oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji – przed którym inicjowane jest postępowanie – uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zwłaszcza, że ustalenia faktyczne są przeprowadzane na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. wyrok NSA z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16, NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21, z 22 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 2240/21, z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 56/23, CBOSA). Ocena spełnienia przez wniosek skarżącego wymogów formalnych, która mogłyby prowadzić do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., wymaga sięgnięcia po rozwiązania przyjęte w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak przewidziano bowiem w art. 64b ust. 1 tej ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wniosek o ustalenie warunków zabudowy składa się na formularzu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy w: 1) postaci papierowej albo 2) formie dokumentu elektronicznego. Wzór formularza określony został w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz. U. z 2021 r., poz. 2462) i bezspornie został on przez skarżącego zastosowany. Do wniosku o ustalenie warunków zabudowy odnosi się ponadto m.in. art. 52 ust. 2 u.p.z.p., przy czym jak wynika z art. 64 ust. 1 tej ustawy przepis ten stosuje się w takich sprawach odpowiednio. Z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. odczytać można, że rzeczony wniosek powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej – w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowalnych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów i rodzaje składowanych odpadów, c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz powołując się m.in. na art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wezwał skarżącego w piśmie z 14 marca 2023 r. do uzupełnienia w zakreślonym 14-dniowym terminie trojakiego rodzaju braków formalnych wniosku. Po pierwsze, oryginału mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000 zawierającej aktualny stan zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i obszar analizowany, obejmujący swym zasięgiem trzykrotną szerokość frontu działki, jednak nie mniej niż 50,0 m z każdej strony. Po drugie, charakterystyki graficznej inwestycji – uproszczonego rysunku elewacji frontowej budynku (szkic bryły budynku) z podaniem jej podstawowych parametrów. Po trzecie, umowy przedwstępnej lub oświadczenia w sprawie możliwości odbioru nieczystości ze zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe, zawartej z właściwą firmą, a także umowy o zasadach realizacji i korzystania z sieci wodociągowej zawartej ze spółką Wodociągi [...] i Usługi Komunalne [...] sp. z o.o. potwierdzającej zamiar wybudowania przez skarżącego brakującego odcinka sieci wodociągowej. Analiza powyższego wezwania w odniesieniu do wymogów formalnych jakie odczytać można w oparciu o art. 64b ust. 1 oraz art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. prowadzi do uznania, że w każdym punkcie tego wezwania Burmistrz błędnie uznał, iż ma do czynienia z brakiem formalnym wniosku, który pozwalałby pozostawić ten wniosek bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. Po pierwsze, odnosząc się do pierwszego ze stwierdzonych przez Burmistrza braków formalnych, a więc braku mapy zasadniczej, która miałaby obejmować teren ujęty we wniosku i obszar analizowany, Sąd ponownie zauważa, że z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który ma tu odpowiednie zastosowanie, wynika, iż do wniosku załączyć trzeba mapę, która obejmować będzie teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać. O ile wskazanie miejsca inwestycji nie nastręcza większych problemów, dotyczy bowiem działki (bądź jak w sprawie niniejszej kilku działek), na której zlokalizowane będzie przedsięwzięcie, o tyle określenie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji niekiedy wiąże się z pewnymi trudnościami. Ten ostatni parametr ma o tyle doniosłe znaczenie, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, że na tej podstawie organ ustala krąg uczestników tego postępowania, którym przysługuje stosownie do art. 28 K.p.a. przymiot strony. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że obszar oddziaływania należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Jednocześnie wskazuje się, że obszar oddziaływania inwestycji może zamykać się w granicach działki zainwestowanej, ale może również obejmować bezpośrednie, jak i niebezpośrednie sąsiedztwo (por. wyrok NSA z 29 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2467/16, CBOSA). Podkreśla się, że choć zakreślenie obszaru oddziaływania inwestycji jest powinnością wnioskodawcy, to jednak organ nie jest tym wskazaniem związany i ma obowiązek okoliczności te sprawdzić. Jak wyjaśnił NSA granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne polegające w szczególności na emisji zanieczyszczeń, powodowaniu nadmiernego hałasu, a nawet utrudnianiu nasłonecznienia. W pojęciu oddziaływania mieści się więc faktyczny, to jest rzeczywisty wpływ zamierzonej inwestycji zarówno na korzystanie z innych nieruchomości i to niekoniecznie graniczących bezpośrednio z obszarem przeznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. prawo do korzystania z nieruchomości w sposób określony przepisami wszystkich gałęzi prawa, w tym przepisami prawa cywilnego (por. wyrok NSA z 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2591/13, CBOSA). Organ przed przystąpieniem do rozpatrzenia wniosku ma za zadanie w pierwszej kolejności ustalić czy jest on kompletny w tym, czy załączona do niego część graficzna w postaci właściwej mapy zawiera przewidziane cytowanym powyżej przepisem elementy, to jest czy na mapie spełniającej wymagania, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zaznaczono prawidłowo miejsce inwestycji i obszar jej oddziaływania. Dopiero kolejnym etapem postępowania jest przeprowadzenie analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Ten ostatni przepis przewiduje, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Zestawienie treści art. 61 ust. 5a u.p.z.p. z obowiązkami nałożonymi na wnioskodawcę w zakresie treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy prowadzi do konkluzji, że określenie granic terenu inwestycji objętej wnioskiem nie jest tożsame z określeniem granic obszaru analizowanego. O ile to pierwsze pojęcie odnosi się do granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać i w każdym przypadku granice te będą wyznaczane indywidualnie w zależności od rodzaju inwestycji, to drugie z tych pojęć dotyczy granic obszaru, który organ bierze pod uwagę przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którego sposób wyznaczenia określają przepisy. Granice terenu inwestycji wyznacza wnioskodawca, zaś granice obszaru analizowanego wyznacza organ, który uwzględniając indywidualne uwarunkowania może przecież obszar analizowany powiększyć, przy czym celem tego zabiegu musi być w każdym przypadku takie ukształtowanie planowanej zabudowy, aby swoimi poszczególnymi parametrami i sposobem użytkowania wpisywała się harmonijnie w stan istniejący w obszarze analizowanym. Tym samym żądanie przedłożenia przez wnioskodawcę kopii takiej mapy, która będzie obejmowała cały obszar analizowany nie znajduje oparcia w art. 52 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ustawodawca nakładając na wnioskodawcę obowiązki w zakresie treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy zobowiązał go wyłącznie do przedłożenia stosownej mapy, na której zaznaczone będą granice terenu inwestycji, nie zaś granice obszaru analizowanego, który jak już powyżej wskazano nie jest tożsamy z terenem inwestycji i może obejmować znacznie większy obszar aniżeli teren inwestycji i obszar jej oddziaływania, a którego wyznaczenie – co wynika wprost z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. – jest zadaniem organu rozpoznającego sprawę, a nie wnioskodawcy. Użyty w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. zwrot "właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany" należy rozumieć w ten sposób, że kopia mapy załączonej do wniosku, na której to mapie powinny być określone granice terenu inwestycji, powinna posłużyć organowi do prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, przede wszystkim celem identyfikacji położenia i właśnie granic terenu inwestycji, nie zaś w ten sposób, że organ powinien ów obszar analizowany wyznaczyć fizycznie na kopii mapy, która w odpowiedniej wielkości na to pozwalającej powinna być już do tego wniosku załączona. Za prezentowaną wykładnią przemawia również to, że organ posiada pewną swobodę w zakreśleniu granic obszaru analizowanego i może przyjąć do analizy obszar przekraczający trzykrotną szerokość frontu terenu, o ile jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. W art. 61 ust. 5a u.p.z.p. mowa jest przecież o tym, aby obszar ten był wyznaczony w odległości "nie mniejszej niż" ta trzykrotna szerokość i "nie mniej niż 50 metrów". Wnioskodawca nie musi przewidywać, czy tak się stanie w jego sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Sz 162/18, CBOSA). Działanie Burmistrza w zakresie poddanym dotychczasowej analizie, to jest obejmującym wezwanie ujęte w tiret pierwsze pisma z 14 marca 2023 r., było w konsekwencji nieprawidłowe, bowiem nie znajdowało podstaw w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zresztą nawet gdyby dojść w tym względzie do wniosku odmiennego i uznać, że skarżący zobowiązany był jednak załączyć do wniosku mapę odpowiadającą wymogom z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i obejmującą obszar analizowany, to i tak wezwanie sformułowane w piśmie z 14 marca 2023 r. nie było poprawne. Nie stwierdzając jaki powinien być wyznaczony obszar analizowany, bowiem ocena tego zagadnienia przez Sąd mogłaby nastąpić dopiero w razie zaskarżenia decyzji wydanej na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w rzeczonym piśmie nie sprecyzowano we właściwy sposób jaki obszar ma obejmować mapa, którą skarżący miał przedłożyć, podając, iż swym zasięgiem powinna obejmować trzykrotną szerokość frontu działki, jednak nie mniej niż 50,0 m z każdej strony. Tymczasem z treści wniosku jednoznacznie wynika, że teren nim objęty dotyczy nie jednej działki ewidencyjnej, a trzech działek ewidencyjnych. W konsekwencji niejasne staje się to, czy Burmistrz poprzez wezwanie zawarte w piśmie z 14 marca 2023 r. oczekiwał przedłożenia mapy, która obejmowałaby teren oddalony o trzykrotną szerokość frontu poszczególnych działek ewidencyjnych ujętych we wniosku, czy o trzykrotną szerokość frontu wszystkich tych działek traktowanych łącznie. Ta niejasność znalazła zresztą odzwierciedlenie w dalszej wymianie korespondencji ze skarżącym. Dopiero w piśmie z 6 marca 2023 r. Burmistrz sprecyzował, że chodzi o front wszystkich działek, których wniosek dotyczy, a który łącznie wynosi ok. 360 m. Choć nie można się zgodzić ze skarżącym, że pismem tym wyznaczono dodatkowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku – o ile w ogóle przyjąć, że miał tu miejsce jakikolwiek brak formalny wniosku, co Sąd powyżej wykluczył – to skorzystanie przez Burmistrza z art. 64 § 2 K.p.a. bez oczekiwania na reakcję skarżącego na pismo z 6 kwietnia 2023 r. oznaczałoby co najmniej przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co świadczyłoby wówczas o naruszeniu art. 64 § 2 w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. Po drugie, w ocenie Sądu analiza art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie pozwala na uznanie, aby wymogiem formalnym wniosku o ustalenie warunków zabudowy mógł być rysunek elewacji frontowej budynku z podaniem podstawowych parametrów, nawet gdyby rysunek taki miał mieć charakter jedynie "uproszczony", jak stara się to przedstawić Burmistrz w piśmie z 14 marca 2023 r. Art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wymaga, aby we wniosku ujęta została charakterystyka inwestycji. Jedynie z jego lit. b wynika, że charakterystyka ta ma mieć formę zarówno opisową, jak i graficzną. Wymóg ten odnosi się jednak do określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Nie można uznać, by przeznaczenie bądź gabaryty projektowanych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., odnosiły się do parametrów elewacji frontowej budynku. Te ostatnie przyporządkować trzeba do lit. c cytowanego przepisu. W art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. wymaga się bowiem m.in. określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Przepis ten nie wskazuje już jednak, aby i to miało nastąpić w formie opisowej i graficznej (por. zresztą załącznik B. i C. formularza wniosku, do których przypisać trzeba przywołaną lit. c). Forma graficzna, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., pozostaje w związku z przedkładaną do wniosku mapą i uznać należy, że chodzi tu o graficzne przedstawienie na tej właśnie mapie planowanego sposobu zagospodarowania terenu i charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu (por. pkt 10 formularza wniosku). W żadnym razie nie można stąd wyprowadzać wymogu przedłożenia wraz z wnioskiem jakiegokolwiek rysunku elewacji frontowej budynku. Załącznik B. i C. wniosku zostały zaś przez skarżącego wypełnione. W tym zakresie działanie Burmistrza było zatem także nieprawidłowe, skoro wezwanie ujęte w tiret drugie pisma z 14 marca 2023 r. nie znajdowało podstaw w art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Po trzecie, odnośnie kwestii umów, jakie załączyć trzeba do wniosku, a jakie w ocenie Burmistrza miałyby być zawarte z odpowiednimi podmiotami świadczącymi usługi w zakresie czy to odbioru nieczystości ciekłych, czy dostarczania wody, to i w tym względzie nie sposób przyznać racji organowi. W art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w ogóle nie ma mowy o tego rodzaju umowach. Ponownie sięgając do art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., choć tym razem jego lit. a, uznać by trzeba, że wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej (por. załącznik [...] formularza wniosku). Kwestia zaś spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., na co słusznie zwraca uwagę skarżący, powinna podlegać merytorycznej ocenie przy rozpoznaniu wniosku, a nie na etapie badania spełnienia przez wniosek wymogów formalnych. Inaczej rzecz ujmując przedłożenie stosownej umowy może być oceniane w kontekście możliwości wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, nie stanowi natomiast wymogu formalnego samego wniosku. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W art. 61 ust. 5 u.p.z.p. postanowiono, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Obowiązek przedłożenia żądanych przez Burmistrza w tiret trzecie i czwarte pisma z 14 marca 2023 r. umów wiąże się w konsekwencji z oceną spełnienia przez wnioskodawcę jednej z materialnoprawnym, a nie formalnych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie przesądzając w tym miejscu, czy skarżący powinien rzeczywiście przedłożyć dokumenty żądane przez organ, bowiem Sąd nie jest władny oceniać tej kwestii na tym etapie, niewykazanie spełnienia rzeczonej przesłanki w odniesieniu do planowanego zamierzenia mogło skutkować odmową ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, a nie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Określony rozporządzeniem wzór wniosku o ustalenie warunków zabudowy przewiduje jako załączniki stosowne umowy – "Dokumenty potwierdzające zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym w zakresie dostaw energii i w zakresie dostaw wody oraz odbioru ścieków socjalno-bytowych – jeżeli istniejące uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego" – jednak i to nie stanowi dostatecznego argumentu dla uznania, aby dokumenty takie stanowić miały wymóg formalny rzeczonego wniosku. Z wzoru wniosku wynika bowiem, że strona może załączyć także inne dokumenty wymagane do oceny przesłanek, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji, jak dokumenty pozwalające na ocenę spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej (zob. przywołany powyżej pkt 10 formularza wniosku). Jest to w istocie materiał dowodowy jaki może być dostarczony przez stronę już na etapie składania wniosku, nie zaś wymóg formalny tego wniosku, który wynikałby z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w sprawie wniosku skarżącego Burmistrz pozostaje w bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie. Organ ten bezpodstawnie skorzystał z art. 64 § 2 K.p.a. pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpoznania. Z bezczynnością, co wynika z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., mamy zaś do czynienia wówczas, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Burmistrz błędnie uznając, że wniosek skarżącego obarczony jest takimi brakami formalnymi, które uniemożliwiają nadanie mu biegu, bezpodstawnie uchylił się w ogóle od załatwienia sprawy. Tut. Sąd nie jest zaś władny odnieść się do twierdzenia skarżącego, że postępowanie z jego wniosku powinno zostać zawieszone. Bezsprzecznie skarżący wniosek o zawieszenie tego postępowania składał już w piśmie z 3 kwietnia 2023 r. i rolą organu, który bezzasadnie skorzystał z art. 64 § 2 K.p.a., było ten wniosek rozpoznać poprzez zawieszenie postępowania albo odmowę jego zawieszenia. Sąd obecnie nie może zastąpić organu w rozpoznaniu tego wniosku, wiążąc organ oceną prawną przed samodzielnym rozstrzygnięciem tej kwestii procesowej przez sam organ w prawem przewidziany sposób. Oceniając w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. charakter stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że bezczynność Burmistrza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyroki NSA z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18, 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2311/17, WSA w Krakowie z 23 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 67/19, z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 73/19, wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżącego brak jest podstaw do uznania, aby działanie Burmistrza, który skorzystał z art. 64 § 2 K.p.a., miało charakter celowy. Dość stwierdzić, że takie zachowanie organu administracji publicznej, którego terminowość działania podlega nie tylko ocenie organu wyższego stopnia, lecz także kontroli sądu administracyjnego, pozbawione byłoby racjonalnych i logicznych podstaw. W ocenie Sądu skorzystanie z art. 64 § 2 K.p.a. w kontrolowanej sprawie spowodowane było przede wszystkim błędnym odczytywaniem przez organ wymogów formalnych, jakie w świetle art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powinien spełniać wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Zresztą rozwiązanie, w którym prawodawca dla określenia wymogów formalnych wniosku korzystana z "odpowiedniego" zastosowania przepisów wprost regulujących wymogi formalne innego, choć przedmiotowo zbliżonego wniosku, nie może być uznane za właściwe rozwiązanie legislacyjne, skoro może powodować liczne sporne sytuacje, czego przykładem jest sprawa niniejsza. Ponadto, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w zakresie wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej lub wymierzenia organowi grzywny. Sąd miał na uwadze, że stwierdzenie bezczynności jakiej dopuścił się Burmistrz samo w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od tego organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas art. 149 § 2 P.p.s.a. miałby odmienną treść, wprost obligując Sąd do przyznania sumy pieniężnej lud do wymierzenia grzywny, a nie jedynie przewidując taką możliwość, nawet gdy strona występuje z wnioskiem w tym przedmiocie. Zasądzenia na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sumy pieniężnej, jak i wymierzenie grzywny jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17, CBOSA). Obowiązujące w tej materii fakultatywne działanie sądu – bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek – oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży w gestii oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej, czy wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2197/17, CBOSA). Okoliczności takie w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą. Sąd nie podziela także poglądu skarżącego, aby w sprawie doszło równocześnie do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza i to z rażącym naruszeniem prawa. Także w tym zakresie skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Z przewlekłością postępowania, co wynika z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2021, art. 3 Nb 80), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37 Nb 4). Pojęcie "przewlekłości postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt. II OSK 1031/12, CBOSA). W realiach sprawy poddanej kontroli Sądu organ działał zaś sprawnie, podejmując czynności niezwłocznie w reakcji na pisma skarżącego, choć błędnie, co nie uchroniło ten organ od nieprawidłowego zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. i popadnięcia w bezczynność. Podsumowując powyższe wskazać należy, że na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w pkt I. sentencji wyroku zobowiązano Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosku skarżącego z 6 marca 2023 r. w terminie 3 miesięcy od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Przy określeniu długości terminu przychylono się do wniosku skarżącego, który w petitum skargi taki termin zaproponował. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. w pkt II. i III. sentencji wyroku stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, jednak nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pkt IV. sentencji wyroku w pozostałym zakresie skargę oddalono. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i wynagrodzenie dla radcy prawnego w kwocie 480 zł, postanowiono w pkt V. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).