III SA/Po 288/16

Dnia 5 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. W. (dalej: "strona"), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą X w J., od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] stycznia 2015 r., na parkingu przy zespole szkół w S., została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierujący w imieniu strony wykonywał przewóz dzieci na trasie S. – O. – S., S. – J. – J. – S., S. – J. – P. – S. Kierujący okazał do kontroli między innymi wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Nie okazał natomiast zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W toku postępowania, w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., strona wyjaśniła, że przewozy szkolne wykonuje od kilku lat na podstawie umowy o dowozy, a zawsze gdy pytała się w Urzędzie Miasta i Gminy J. informowano ją, że do wykonywania tego rodzaju przewozów nie jest wymagane zezwolenie, jako że nie są to przewozy regularne. Także Urząd Miasta i Gminy J., w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., poinformował, że Gmina, jako organizator przewozów szkolnych, nie wydaje przewoźnikom stosownych zezwoleń. Strona wykonuje przewozy szkolne na podstawie zawartej umowy, która dopuszcza zmianę ich warunków o ile przemawiają za tym istotne okoliczności. Z kolei w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. powiadomił, że strona nie wnioskowała o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób (przewozów szkolnych), przy czym organ ten powtórzył uprzednio wyrażone stanowisko, podkreślając, że takie przewozy można zakwalifikować do przewozów okazjonalnych. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że w sprawie strona nie może zostać zwolniona z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako że nie wykazała okoliczności tam stwierdzonych. Nie udowodniono, że strona wystąpiła do Urzędu Gminy w J. o zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, aby organ ten mógł ewentualnie wydać decyzję odmowną. Strona miała w konsekwencji wpływ na powstanie naruszenia – nie złożyła wniosku, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mogła przewidzieć – zapisy ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, 2) art. 18 oraz art. 92a ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędną wykładnię, 3) art. 7 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pominięcie istotnych okoliczności, to jest wyjaśnień strony i stanowiska Urzędu Miasta i Gminy w J. Odwołująca podkreśliła, że na przestrzeni pięciu lat, gdy prowadzi działalność w zakresie przewozu dzieci do szkół, corocznie występowała z ustnymi zapytaniami do Urzędu Miasta i Gminy w J. co do konieczności uzyskania spornego zezwolenia i za każdym razem była informowana, że zezwolenie takie nie jest wymagane, bowiem wystarczy sama umowa z dyrektorem szkoły. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podniósł, że przewóz wykonywany przez odwołującą w dniu kontroli stanowił przewóz regularny specjalny, jako że był on przewozem wykonywanym regularnie, a przewożona była konkretna grupa osób. Na podstawie umowy z dnia [...] 2014 r. zawartej z Gminą J. kierujący wykonywał przewóz dzieci na określonych trasach. Z umów z dnia [...] 2014 r., nr [...] i [...], jednoznacznie wynika, że odwołująca zobowiązała się wykonywać przewozy dzieci do Zespołu Szkół w S. i do szkoły podstawowej w J. w okresie od [...] 2014 r. do [...] 2016 r., od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem ferii zimowych, dni świątecznych i innych dni dodatkowo wolnych od nauki szkolnej. Zgodnie z § [...] rzeczonej umowy wynagrodzenie za wykonanie usługi została ustalone w wysokości [...] zł brutto za kilometr. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka potwierdził, że wykonuje przewozy dzieci. Z wykazu dyżurów nauczycieli szkoły podstawowej i gimnazjum wynika również, że przewozy odbywają się o konkretnych godzinach. Zatem ustalenie dokładnych godzin odjazdu autobusu zobowiązywało pasażerów, to jest dzieci korzystające z przewozów, do stawiania się na przystanku o dokładnie ustalonych godzinach. Powyższe, w ocenie organu Inspekcji Transportu Drogowego, potwierdza wykonywanie regularnych przewozów dzieci z miejsca zamieszkania do szkoły i z powrotem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ ten podkreślił jednocześnie, że zmiana czasu czy trasy przewozu spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności. Odwołująca obowiązana była zatem posiadać zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w transporcie drogowym, którego brak spowodował nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz l.p. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały natomiast okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Odwołująca nie ubiegała się bowiem o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w transporcie drogowym, przez co nie może twierdzić, że stanowisko organu samorządu terytorialnego było przeszkodą do uzyskania tego zezwolenia. Natomiast stanowisko Burmistrz Miasta i Gminy J. zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. i [...] czerwca 2015 r. zostało przedstawione po kontroli drogowej przeprowadzonej w sprawie, a zatem nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, 2) art. 18 oraz art. 92a ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię, 3) art. 7 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pominięcie wyjaśnień skarżącej oraz stanowiska Urzędu Miasta i Gminy w J., 4) art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, a także 5) art. 75 w zw. z art. 82 i art. 83 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka K. K., który uczestniczył w rozmowach i informacjach udzielanych, przez Urząd Miasta w J., jak również uczestniczył w kontroli organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła swoje dotychczasowe stanowisko, ponownie podkreślając, że z Urzędu Miasta i Gminy w J. corocznie otrzymywała informację, iż sporne zezwolenie nie jest wymagane i wystarczy sama umowa z dyrektorem szkoły. Przekonanie strony o słuszności tego stanowiska potwierdziła także kontrola jaką przeprowadzono w 2013 roku, gdzie umowa z dyrektorem była wystarczająca dla tego rodzaju przewozów. Urząd Miasta i Gminy w J. wskazując na specyfikę przewozu dzieci do szkół i powołując się na interpretacje Ministra Transportu, wskazuje, że nie można nawet prawidłowo sporządzić dokumentów niezbędnych do złożenia wniosku, a stosownego wniosku nie posiada. Zatem zdaniem skarżącej, skoro cyklicznie zaciągała ona informacji w Urzędzie Miasta i Gminy, a Burmistrz – zarówno w przeszłości jak i obecnie – stoi na stanowisku, że specyfika przewozu dzieci do szkół nie spełnia przesłanek przewozu regularnego, nie można przyjąć, jak uczynił to organ Inspekcji Transportu Drogowego, że skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia i nastąpiło ono na skutek zdarzeń i okoliczności, które mogła przewidzieć. Wystąpiły wobec tego przesłanki z art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Poza sporem na gruncie kontrolowanej sprawy pozostaje to, że strona skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy z naruszeniem, o którym stanowi lp. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."), to jest przewóz regularny specjalny w krajowym transporcie drogowym bez zezwolenia wymaganego stosownie do art. 18 ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Z tego tytułu skarżącej winna być wymierzona kara pieniężna w wysokości 8.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 6 i lp. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powyższe znajduje potwierdzenie w obecnie wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, gdzie na gruncie podobnych stanów faktycznych, jak ten ustalony w ramach kontrolowanej sprawy, za przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 4 pkt. 9 u.t.d., uznaje się przewóz dzieci do szkoły (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 927/14, z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1993/14, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1234/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych podkreślono, że dla uznania takiego przewozu za przewóz regularny specjalny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d., to jest przewidzianych dla przewozów regularnych. Podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób. Przesłanki te w kontrolowanej sprawie bez wątpienia zostały spełnione, na co prawidłowo zwrócił uwagę Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a co w istocie nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą. Organ słusznie przy tym podkreślił, że zmiana czasu czy trasy przewozu spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności, na co wskazuje się również w powyższym orzecznictwie. Skarżąca wprawdzie powołuje się na argumentację przeciwną, jednakże czyni to wyłącznie celem poparcia zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. i z zamiarem wykazania, iż w okolicznościach faktycznych sprawy zaszły przewidziane w tej regulacji przesłanki egzoneracyjne. Ostatnio wspomniana kwestia zakreśla istotę sporu, do jakiego doszło w ramach kontrolowanej sprawy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, CBOSA). Przesłanki egzoneracyjne określone art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie odnoszą się zatem do zachowania samego przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz konieczne jest pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. W ocenie tut. Sądu, wbrew twierdzeniom organu Inspekcji Transportu Drogowego, skarżąca powołała się na okoliczności, które wpisują się w przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Skarżąca skontrolowany przewóz wykonywała na rzecz Gminy J. w oparciu o umowę o usługi dowozu i odwozu nr [...] z dnia [...] 2014 r. Wezwana o wyjaśnienia, w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., oświadczyła, że jest to trzecia umowa o dowozy i zawsze występowała do Urzędu Miasta i Gminy J. z zapytaniem o wymóg posiadania zezwolenia na rzeczone przewozy, otrzymując odpowiedź, że zezwolenie takie nie jest wymagane i nie jest przez Urząd wystawiane, gdyż nie są to przewozy regularne, jako że ich plan może wciąż ulegać zmianie (jest to w gestii dyrektorów szkół), a skarżącą z Gminą wiąże umowa i jest to wystarczające. Znalazło to jednoznaczne potwierdzenie w wyrażonym w ramach kontrolowanego postępowania stanowisku Burmistrza Miasta i Gminy J., z którego wynika, że przewozy szkolne w ocenie tego organu ze względu na swoją specyfikę można zakwalifikować do kategorii przewozów okazjonalnych, a Gmina jako ich organizator nie wydaje przewoźnikom stosownych zezwoleń przyjmując, że właściwym dokumentem uprawniającym podmiot do świadczenia tej usługi jest licencja (pismo z dnia [...] czerwca oraz [...] lutego 2015 r.). Powyższe okoliczności nie były przez organ Inspekcji Transportu Drogowego kwestionowane. W tych okolicznościach nie sposób jednakże przyjąć, aby skarżąca nie dochowała należytej staranności i przezorności jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe. Z oświadczeń skarżącej wynika bowiem, że występowała ona do Urzędu Miasta i Gminy J. z zapytaniem o konieczność posiadania zezwolenia na wykonywanie spornych przewozów, uzyskując odpowiedź wskazującą na brak takiego wymogu. Na szczególną uwagę zasługuje przy tym to, że Burmistrz Miasta i Gminy J. nie jest przypadkowym organem administracji publicznej, lecz jest organem właściwym do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym (por. art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Trudno zatem oczekiwać od skarżącej, aby ta mogła przewidzieć potrzebę uzyskania takiego zezwolenia i miała wpływ na jego brak, skoro od samego organu administracji publicznej właściwego do jego udzielenia otrzymała informację, która zaprzeczała obowiązkowi jego posiadania. Bez wątpienia skarżącej nie można przy tym obciążać działaniami tego organu. Stanowisko organu Inspekcji Transportu Drogowego, wyrażone zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, z którego wynika, że w takiej sytuacji skarżąca winna dodatkowo wystąpić do tego organu z wnioskiem o udzielenie stosownego zezwolenia, jest natomiast nazbyt daleko idące, nakładając na skarżącą obowiązek zachowania nadzwyczajnej zapobiegliwości. Dostrzec jednocześnie trzeba, że umowa w oparciu, o którą skarżąca wykonywała skontrolowany przewóz drogowy została zawarta w trybie zamówień publicznych. Z regulacji ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm., dalej: "P.z.p") wynika z kolei, że o udzielenie zamówienia mogą ubiegać się wykonawcy, którzy spełniają warunki, dotyczące między innymi posiadania uprawnień do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli przepisy prawa nakładają obowiązek ich posiadania (art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Niewykazanie spełnienia tych warunków jest podstawą do wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (art. 24 ust. 2 pkt 4 P.z.p.). Także z zawartej przez skarżącą umowy nie wynika, aby stawiany był jej wymóg legitymowania się zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Postanowienia tej umowy ograniczają się wyłącznie do kwestii posiadania przez skarżącą licencji na wykonywanie transportu drogowego (§ 3 umowy), co zabezpieczone zostało karą umowną (§ 5 ust. 1 pkt 4) oraz prawem Gminy J. do odstąpienia od umowy bez wypowiedzenia (§ 6 ust. 1 pkt 5; zob. także stosownie postanowienia umowy o usługi dowozu i odwozu nr [...] z dnia [...] 2014 r.). Nie bez znaczenia pozostaje także i to, że stanowisko prezentowane przez Burmistrza Miasta i Gminy J., choć błędne, znajdywało poparcie w uprzednio funkcjonującej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, w ramach której wyrażany był pogląd, iż cechą charakterystyczną dla przewozów regularnych specjalnych jest w istocie dominująca pozycja przewoźnika w stosunku do podmiotów korzystających z tej usługi. Przewoźnik w takich sytuacjach ustala cennik, godziny odjazdów, miejsce w których usytuowane są przystanki. Natomiast potencjalny klient jest, co do zasady związany tymi ustaleniami. Mówiąc najogólniej dyspozycyjność przewoźnika w stosunku do podmiotu zlecającego wykonywanie usługi, oznaczająca możliwość każdoczesnej zmiany ustalonych wcześniej zasad, niejako wyklucza możliwość przyjęcia, że w danym przypadku mamy do czynienia z przewozem regularnym. Nie można, co prawda z góry wykluczyć, że dowożenie dzieci do szkół przybierze postać przewozów regularnych specjalnych, ale wystąpi to wówczas, gdy spełnione zostaną podstawowe przesłanki prawne w tym zakresie. Niemniej jednak tego rodzaju przewóz z zasady nie ma takiego charakteru (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 180/08, z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 535/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1460/10, CBOSA). Na uwagę zasługuje także pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 82/08 (CBOSA), w którym - przy przesłance regularności - wskazano na konieczność zachowania elastyczności w przypadku przewozu dzieci szkolnym autobusem i podkreślano, że gdy chodzi o dowóz dzieci do szkół, ustalenie niezmiennego rozkładu jazdy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest, co do zasady niemożliwe, stanowi bowiem zaprzeczenie transportu osób, który potrzebny jest wiejskiej szkole, to jest takiego, który będzie każdorazowo dostosowany do potrzeb bezpiecznego transportu dzieci. Nie budzi wreszcie jakichkolwiek wątpliwości, że w ramach kontrolowanej sprawy organ Inspekcji Transportu Drogowego dopuścił się istotnego naruszenia art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), to jest wyrażonego w nim wymogu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W żaden sposób nie może bowiem wzbudzać zaufania do władzy publicznej sytuacja, w której dwa organy praworządnego państwa, jeden wykonujący władztwo administracyjne względem dopełnienia przez podmiot administrowany określonego wymogu (tutaj udzielenia zezwolenia na wykonywanie określonego rodzaju działalności gospodarczej), a drugi sprawujący kontrolę nad realizacją tego wymogu przez ów podmiot administrowany i sankcjonujący przypadki jego uchybienia, co do prawnego obowiązku spełnienia rzeczonego wymogu prezentują dwa, sprzeczne ze sobą stanowiska. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. i art. 8 K.p.a., co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Organ Inspekcji Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wynikające stąd wskazania co do dalszego postępowania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a."), orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.