IV SA/Po 358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi P.W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. oddala skargę IV SA/Po 358/15 Uzasadnienie Starosta W. decyzją z dnia [...].11.2014r. nr [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) oraz art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w P. , gmina M. , dla której Sąd Rejonowy w Ś.W. IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą we Wrześni prowadzi księgę wieczystą [...] , poprzez zezwolenie wnioskodawcy E.O. Sp. z o.o., na wykonanie prac polegających na demontażu istniejącego odcinka linii elektroenergetycznej 110 kV w postaci przewodów fazowych i odgromowych i w ich miejsce montażu nowych przewodów oraz demontażu starego i montażu nowego słupa kratowego nr 62. Określono, że długość linii przesyłowej na nieruchomości oznaczonej nr [...] wynosi 154,31 m, szerokość pasa wyznaczającego obszar objęty ograniczeniem 8,8 m, a powierzchnią obszaru objętego ograniczeniem wynosi 1357,54 m. Stwierdzono, iż przebieg linii przez opisaną nieruchomość określony został na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [..] czerwca 2014 roku Burmistrz Gminy M. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przebudowy istniejącej napowietrznej, elektroenergetycznej, jednotorowej linii 110 kV W. - M. na terenie działek nr [...] , [...] i [...], obręb P. , gmina M. . Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W sytuacji gdy generalny wykonawca realizujący cele publiczne na nieruchomości niestanowiącej jego własności, nie uzyska zgody właściciela na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., może zgodnie z art. 124 ust. 2 wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Organ I instancji wyjaśnił, iż zezwolenie w trybie art. 124 u.g.n. na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów, przewodów i innych urządzeń wydaje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji. Decyzja taka może być wydana jeżeli ograniczenie stanowiące realizację celu publicznego będzie zgodne z planem miejscowym, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym uzyskanie zezwolenia musi być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Ustalono, że w dniu 16 sierpnia 2012 roku wnioskodawca rozpoczął ze skarżącym negocjacje mające na celu uzyskanie zgody na dysponowanie nieruchomością w celu wykonania przedmiotowych prac. Pismem z dnia 17 czerwca 2013 roku skarżący został wezwany do przedsądowego zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu oraz poinformowany, że gdy właściciel nieruchomości odmawia zawarcia umowy, można ustanowić służebność przesyłu w drodze orzeczenia sądowego. Proponowane przez wnioskodawcę wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu (dotyczące działki nr [...] ) wynosiło [...] zł. W ocenie organu I instancji rokowania w tym przypadku okazały się bezskuteczne bowiem nie doprowadziły do uzyskania zgody właściciela na wykonanie prac o jakich mowa wyżej. Dnia 9 lipca 2014 roku zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. W dniu 18 sierpnia 2014 roku odbyła się rozprawa administracyjna. Na rozprawie pełnomocnik właściciela wskazał, iż skarżący wyraża zgodę na ustanowienie służebności przesyłu, lecz pod warunkiem zmiany lokalizacji posadowienia słupów na nieruchomości. Wniósł także o umorzenie przedmiotowego postępowania i powołanie biegłego, który miałby wykazać czy słupy posadowione na nieruchomości mogą być przesunięte, ponieważ ograniczenie prawa powinno być jak najmniej uciążliwe dla właściciela. Pełnomocnik E.O. Sp. z o.o. nie przyjął proponowanego warunku. Wskazane wyżej wnioski skarżącego nie zostały uwzględnione. Pełnomocnik E.O. Sp. z o.o. podniósł, iż przebieg linii na gruntach skarżącego jest uzależniony od przebiegu tej linii na gruntach sąsiednich, nie można rozpatrywać przebiegu linii na jednej działce w oderwaniu od przebiegu całej linii. Starosta W. ustalił, że na obszarze przedmiotowej nieruchomości istnieje obecnie napowietrzna linia wysokiego napięcia 110 kV relacji W. - M. . Przedmiotowa linia ma zostać zdemontowana, a w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt o zbliżonych parametrach. Zaproponowany we wniosku o ograniczenie sposobu korzystania przebieg linii jest zgodny z ustaleniami lokalizacyjnymi poczynionymi przez Burmistrza Gminy M. Zaproponowany przez inwestora przebieg linii wysokiego napięcia odznacza się najmniejszą uciążliwością dla skarżącego, ponieważ przebieg linii się nie zmieni, co oznacza, że właściciel nie odczuje żadnej różnicy w zakresie oddziaływania na prawo własności obiektu planowanego w stosunku do już istniejącego. Jest on także zgodny z decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Pas podlegający ograniczeniu ma szerokość 8,8 m, zatem zgodny jest z obszarem przewidywanym jako teren, na którym realizowane będą roboty budowlane względem przedmiotowej. Dlatego wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem spełnia przesłanki zawarte w art. 124 u.g.n. Wbrew twierdzeniom skarżącego, który wniósł o umorzenie postępowania, postępowanie nie mogło zostać umorzone, ponieważ nie występowała przesłanka bezprzedmiotowości. Organ z urzędu rozważył, czy w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które zobowiązywałoby organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. W ocenie organu wynik postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym o ustanowienie służebności przesyłu nie stanowi w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zagadnienia wstępnego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości uregulowane zostało w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Wskazane w art. 124 cyt. ustawy przesłanki, tj. brak porozumienia między właścicielem i inwestorem oraz obowiązujący na tym terenie plan miejscowy lub decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są wystarczające do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego bez względu na to czy toczy się równocześnie postępowanie sądowe. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w ocenie organu I instancji wskazuje na bezskuteczność przeprowadzonych przez generalnego wykonawcę rokowań zmierzających do uzyskania zgody właściciela na realizację tej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł P.W. . Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie norm prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 u.g.n., art. art. 6, 7 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. art. 7, 8 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu podkreślono, że skarżący wyraził zgodę na posadowienie słupów i podwieszenie napowietrznych przewodów na nieruchomościach, których jest właścicielem. Skarżący wnosił o posadowienie słupów przy granicy nieruchomości i zapłatę za utratę wartości gruntów płatną na koniec roku. Żadna z propozycji skarżącego nie została uwzględniona nawet w części. Starosta W. wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji według której istnieje obowiązek przyjęcia przy wykładni normy prawa materialnego takiej wartości, jak wybór środka ingerencji w prawa jednostki, który byłby dla niej najmniej uciążliwy. Skarżący podkreślił, iż co do zasady wyraził zgodę na posadowienie słupów na przedmiotowej nieruchomości, w tym na posadowienie słupa oznaczonego numerem 62 i zamontowanie przewodów. Odnosząc się do twierdzenia organu I instancji, że postępowanie sądowe o ustanowienie służebności przesyłu nie jest w niniejszym postępowaniu zagadnieniem wstępnym podniesiono, że ocena technicznej możliwości przesunięcia słupów powinna być rozstrzygnięta w postępowaniu wyjaśniającym przez organ I instancji przed wydaniem decyzji poprzez powołanie w sprawie biegłego. Starosta W. nie powołał biegłego, natomiast podzielił stanowisko wnioskodawcy, że słupów przesunąć nie można i wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 124 ust.1 u.g.n. Organ I instancji całkowicie pominął słuszny interes skarżącego, czym rażąco naruszył normy prawne wyrażone w art. art. 7,8, 77 k.p.a. a przede wszystkim w art. 124 §1 u.g.n., ponieważ wadliwie uznał, że skarżący nie wyraził zgody na przebudowę linii. Ponadto skarżący zarzucił, że wszystkie 4 słupy posadowione są na gruncie mającym III klasę bonitacyjną, który podlega ochronie zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Posadowienie na nich większych słupów od istniejących jest dozwolone jedynie po wyłączeniu gruntów rolnych i to niezależnie od ich powierzchni. Zdaniem skarżącego bezpodstawnie organ I instancji rozstrzygnął, że zaproponowany przez inwestora przebieg linii wysokiego napięcia odznacza się najmniejszą uciążliwością dla skarżącego, ponieważ przebieg linii się nie zmieni, co oznacza, że właściciel nie odczuje żadnej różnicy. W ocenie odwołującego istniejące posadowienie słupów było i jest dla niego uciążliwe w stopniu znacznym i usytuowanie nowych, większych słupów w tym samym miejscu oznacza dalszą ich uciążliwość, w tym samym lub większym stopniu. W tej sytuacji wniosek o przesunięcie słupów jest uzasadniony i należy ustalić techniczną możliwość ich przeniesienia. W przekonaniu skarżącego umorzenie postępowania powinno nastąpić także z tego względu, że ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Burmistrz W. odmówił ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przebudowy całej linii na wymienionych w tej decyzji nieruchomościach, a więc także na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego o nr geod. [...],[...],[...]. Decyzja ta została wydana później niż decyzja Burmistrza Gminy M. , nie została zaskarżona przez E.O. , zatem stała się ostateczna z dniem 11 lipca 2014 r. Ponadto decyzja Burmistrza Gminy M. została zaskarżona przez skarżącego w przepisanym terminie. Decyzja wydana przez Organ I instancji nie określa należnej skarżącemu zapłaty i sposobu jej zrealizowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Reasumując, procedura związana z budową linii, a w niniejszym postępowaniu poprzedzona demontażem linii istniejącej, nacechowana jest od lat rażącym naruszeniem obowiązujących norm prawnych zawartych w 140 i nast. k.c. oraz w art. 124 ust. 1 u.g.n., art. 6 i 7 ustawy o.o.g.r.i l., i art. art. 7, 8, 77 k.p.a. Wojewoda W. decyzją z dnia [...].03.2015r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Wojewoda W. w toku postępowania włączył do akt fragment dokumentu pt. "Modernizacja napowietrznej linii 110 kV relacji W. - M. wraz z usunięciem kolizji z napowietrznymi liniami SN 15 kV", dostępnego na stronie internetowej www.zamowienia.E. .pl i dotyczącego opisu zaplanowanych przez inwestora robót budowlanych. Wojewoda W. ustalił, że decyzją z [...] czerwca 2014 r. o znaku [...] Burmistrz Gminy M. ustalił dla spółki E. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającego na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii WN 110 kV relacji W. -M. , m.in. na działce o numerze ewidencyjnym [...], zlokalizowanej w obrębie P. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 11 lutego 2015 r. Przez część działki o numerze [...] przebiega obecnie jednotorowa linia napowietrzna WN 110 kV relacji W. -M. . Na działce stoi słup o numerze 62. Inwestor w osobie spółki E. zamierza zrealizować przedsięwzięcie polegające na modernizacji tejże linii wysokiego napięcia. Zaplanowana inwestycja polega na demontażu istniejącej linii, budowie fundamentów pod nowe konstrukcje wsporcze, montażu nowych słupów elektroenergetycznych, a także nowych izolacji i przewodów fazowych oraz jednego odgromowego. W okresie od W. 2012 r. do czerwca 2013 r. miały miejsce negocjacje prowadzone pomiędzy inwestorem oraz właścicielem przedmiotowej nieruchomości a zmierzające do uzyskania zgody na zrealizowanie przedmiotowej inwestycji. Negocjacje nie zakończyły się osiągnięciem porozumienia. Właściciel domagał się przesunięcia słupa w stronę działki numer [...]. Inwestor w jednym z pism informował skarżącego, iż prawo służebności przesyłu jest mu niezbędne dla potrzeb posadowienia urządzeń przesyłowych, a nadto zaproponował wynagrodzenie w wysokości [...] złotych. Wysokość wynagrodzenia zaproponowano na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego 20 marca 2013 r. Przed Sądem Rejonowym w Ś.W. toczy się - z wniosku spółki E. przy udziale skarżącego - postępowanie cywilne o sygnaturze [...] o ustanowienie służebności przesyłu. Dnia 21 sierpnia 2014 r. skarżący oświadczył, iż wyraża zgodę na przeprowadzenie urządzeń przesyłowych między innymi przez działkę numer [...], ale pod warunkiem, że słup o numerze 62 znajdzie się przy granicy działki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 u.g.n. upoważnia właściwego miejscowo starostę do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane. Powyższa instytucja ma umożliwić wybudowanie określonych przewodów, ciągów, obiektów lub urządzeń infrastruktury technicznej realizujących cel publiczny, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności, bez konieczności odebrania prawa własności nieruchomości podmiotowi, któremu prawo to przysługuje. Decyzja ta wydawana jest po to, aby możliwe było zrealizowanie określonego zamierzenia inwestycyjnego, stanowiącego cel publiczny w rozumieniu u.g.n. (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 88/13). Decyzja ta stanowi także tytuł prawny do nieruchomości, który umożliwia inwestorowi legalne działania podejmowane na cudzym gruncie, a związane z realizacją określonego zamierzenia inwestycyjnego. Konsekwencją wydania takiej decyzji jest to, że dana nieruchomość nie tylko doznaje trwałego ograniczenia, koniecznego dla spełnienia celów publicznych, lecz powoduje także powstanie po stronie inwestora obowiązku odszkodowawczego o jakim mowa w art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n. Przesłankami warunkującymi w myśl art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwość wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości są: 1) zgodność zaplanowanego zamierzenia z planem miejscowym lub istniejącą w obrocie prawnym decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego; 2) brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na przeprowadzenie inwestycji. Wydanie decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, która polega na założeniu i przeprowadzeniu m.in. urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W zakresie pojęcia "założenia i przeprowadzenia" urządzeń sieci energetycznych należy rozumieć czynności polegające na ich budowie - względnie przebudowie. Nie jest natomiast możliwe trwałe ograniczenie sposobu korzystania z określonej nieruchomości dla inwestycji polegającej wyłącznie na remoncie, usuwaniu awarii lub konserwacji danego urządzenia energetycznego, albowiem w stosunku do takich czynności istnieje odrębna instytucja prawna przewidziana wart. 124b u.g.n. - tj. zobowiązanie do udostępnienia nieruchomości na okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Organ II instancji stwierdził, iż zaplanowana inwestycja mieści się w hipotezie normy prawnej zakodowanej w art. 124 ust. 1 u.g.n., a to dlatego iż polega ona na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów linii WN 110 kV. Istota zaplanowanego przedsięwzięcia polega bowiem na tym, iż nastąpi całkowity demontaż istniejącej linii wysokiego napięcia, a następnie budowa w jej miejsce nowej linii wysokiego napięcia. Norma prawna wysłowiona w przywołanym przepisie odnosi się bowiem jedynie do takich inwestycji, które polegają na budowie, względnie przebudowie istniejących urządzeń przesyłowych. Przedmiotowa inwestycja polega de facto na budowie nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Nadto, kolejnym elementem który w niniejszej sprawie się ziścił, a który uprawniał Starostę W. ego do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest fakt zgodności zaplanowanego zamierzenia z wydaną przez Burmistrza Gminy M. decyzją z [...] czerwca 2014 r. znak [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, która jest ostateczna. Powyższa decyzja stanowi bowiem o planistycznym dopuszczeniu modernizacji istniejącej napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (tj. jej demontażu i budowy nowej linii), wyznacza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z umiejscowienia inwestycji, jak i też na graficznym załączniku wyznacza jej lokalizację. Wojewoda W. skonstatował, iż przebieg (umiejscowienie) planowanej inwestycji, jak i obszar podlegający ograniczeniu jest zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji lokalizacyjnej, wykonanym w skali 1:4000. Reasumując, stwierdzić należy w sprawie ziścił się warunek zgodności inwestycji celu publicznego z decyzją lokalizacyjną. Ziścił się także kolejny warunek niezbędny do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. przeprowadzenie przez inwestora rokowań z właścicielami nieruchomości. Dowodem przesądzającym o spełnieniu przesłanki rokowań jest pismo inwestora z 17 czerwca 2013 r., w którym to zaproponowano właścicielowi przedmiotowej nieruchomości kwotę [...] złotych brutto jednorazowego wynagrodzenia za ustanowienie na rzecz inwestora prawa służebności przesyłu. Rokowania miały miejsce, gdyż inwestor (działający poprzez swojego pełnomocnika w postaci pracownika spółki [...] P. S.A.) proponował skarżącemu określoną kwotę pieniędzy w zamian za uzyskanie zgody na zajęcie nieruchomości. W zaskarżonej decyzji dokonano także analizy jak najmniejszej uciążliwości. Na przedmiotowej nieruchomości istnieje obecnie napowietrzna linia wysokiego napięcia 110 kV relacji W. -M. . Ma ona zostać zdemontowana, zaś w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt o parametrach zbliżonych. Linia przebiega m.in. przez działkę o numerze [...] - użytkowaną rolniczo. Zaproponowany w podaniu o ograniczenie sposobu korzystania przebieg linii jest zgodny z ustaleniami lokalizacyjnymi poczynionymi przez Burmistrza Gminy M. . Zdaniem Wojewody W. zaproponowany przez inwestora przebieg linii wysokiego napięcia odznacza się najmniejszą możliwą uciążliwością dla skarżącego, gdyż przebieg linii się nie zmieni, co oznacza, iż de facto właściciel nie odczuje żadnej różnicy w zakresie oddziaływania na jego prawo własności obiektu planowanego, w stosunku do już istniejącego. Ponadto przebieg ten jest zgodny z decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, a zatem o zmianie przebiegu linii można było mówić co najwyżej na etapie postępowania lokalizacyjnego. Z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego wynika, iż pas podlegający ograniczeniu ma szerokość 8,8 m, a zatem jest on obiektywnie niewielkim obszarem przewidywanym jako teren, na którym realizowane będą roboty budowlane względem przedmiotowej linii WN 110kV. Uwzględniając powyższe wynikający z decyzji Starosty W. ego sposób ograniczenia przedmiotowej nieruchomości ocenić należy nie tylko jako zgodny z prawem, lecz przede wszystkim odznaczający się minimalną uciążliwością dla właściciela. Rekapitulując, Wojewoda W. stwierdził, iż Starosta W. wydał zgodną z prawem decyzję, ograniczając sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej przedmiot własności skarżącego. Decyzja precyzyjnie określa zakres ograniczenia - tzn. obszar działki nr [...] o powierzchni 1357,54 m2 oznaczony na załączniku graficznym w postaci mapy - wskazuje dokładnie komu przysługuje udzielone zezwolenie, a nadto przedstawia zakres czynności jakie zostaną wykonane (demontaż i montaż nowej linii WN 110 kV). Wyznaczony w zaskarżonej decyzji obszar jest ściśle powiązany z terytorium przeznaczonym pod realizację inwestycji celu publicznego o czym przesądził Burmistrz Gminy M. w decyzji z [...] czerwca 2014 r. Zgodnie bowiem z ugruntowaną linią orzeczniczą, w decyzji wydawanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. należy możliwie najprecyzyjniej określić zakres planowanych czynności. Obowiązkowi temu organ I instancji uczynił zadość. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, Wojewoda W. wskazał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Starostę W. ego art. 124 ust. 1 zd. 2 ug.n. w świetle art. 124 ust. 3 u.g.n., gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego nie przystał on na warunki proponowane przez inwestora. Ponadto nie zaakceptował proponowanego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu w kwocie [...] złotych, a udzielenie zgody na udostępnienie nieruchomości uzależnił od przesunięcia słupa elektroenergetycznego w określonym kierunku. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Starostę W. zasady analizy jak najmniejszej uciążliwości w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Analiza ta powinna polegać przede wszystkim na - co do zasady - ustaleniu czy nie jest możliwy inny, mniej dokuczliwy przebieg inwestycji. Organ odwoławczy wskazuje jednak iż w rzeczywistości możliwość taka wchodzi jedynie w grę, gdy ograniczenie sposobu korzystania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nastąpić ma na podstawie zgodności z planem miejscowym i to polegającej na tym, że określony plan dopuszcza lokalizację określonego obiektu liniowego na całej działce, odstępując w swych ustaleniach od określenia szczegółowego przebiegu. W każdej innej natomiast sytuacji - gdy plan wskazuje na przebieg linii elektroenergetycznej lub też wymóg zgodności z planem decyzji ograniczającej następuje w myśl decyzji lokalizacyjnej - organy dokonujące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości mogą analizować "jak najmniejszą uciążliwość" tylko w zakresie ustaleń planistycznych danego planu, albo skutków prawnych wykreowanych przez decyzję lokalizacyjną. Wojewoda W. stwierdził także, iż o tym gdzie wzniesienie określonych obiektów budowlanych jest dozwolone, decyduje właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zgodzie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2013 poz. 1409 j.t. z późn. zm.) w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda W. wskazał, iż zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest chybiony. Dla sprawy o ograniczenie sposobu korzystania nie ma znaczenia toczące się postępowanie cywilne o ustanowienie służebności przesyłu, ani - co do zasady - przeprowadzane w tej sprawie dowody. Istota sprawy o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy zachodzi zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym lub decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Jak wspomniano powyżej, w sytuacji gdy zgodność ta następuje ze szczegółową w swych ustaleniach decyzją lokalizacyjną, to możliwości organów administracji publicznej ograniczających sposób korzystania z nieruchomości do badania przesłanki jak najmniejszej uciążliwości są ograniczone. W sprawie niniejszej decyzja lokalizacyjna Burmistrza Gminy M. w sposób wiążący rozstrzyga o przebiegu linii elektroenergetycznej, a nawet o umiejscowieniu tegoż słupa. Skarżący oczekuje, by organy administracji publicznej prowadzące sprawę o ograniczenie sposobu korzystania zawarły w sentencji decyzji nakaz umiejscowienia słupa w innym miejscu. Takie rozstrzygnięcie byłoby jednak niezgodne z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, a ponadto wykraczałoby poza zakres normy kompetencyjnej wyrażonej w art. 124 ust. 1 u.g.n. Odnosząc się do zarzutu, iż w sprawie występuje negatywna przesłanka do orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania, gdyż w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] kwietnia 2014 r. znak [....] odmawiająca ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego między innymi na działce numer [...] wskazano, iż jest to fakt pozbawiony znaczenia, skoro Burmistrz Gminy M. wydał [...] czerwca 2014 r. decyzję lokalizacyjną dla przedmiotowej nieruchomości, która uzyskała nawet walor ostateczności 11 lutego 2015 r. wskutek dokonanej kontroli instancyjnej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. Chybione były zarzuty odwołania w zakresie naruszenia art. 6, 7 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych. Wskazane przepisy regulują problematykę przeznaczania na cele nierolne gruntów posiadających co najmniej III klasę bonitacyjną i wyłączania ich z produkcji rolnej. W sprawie niniejszej chodzi natomiast o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości - a zatem o zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez starostę - a nie o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej lub ustalenie dla nieruchomości składającej się z gruntów rolnych objętych ochroną przeznaczenia nierolniczego. Decyzję o wyłączeniu z produkcji rolnej wydaje właściwy miejscowo wójt, burmistrz lub prezydent, natomiast przeznaczenie planistyczne ustala na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015 poz. 199 j.t. z późn. zm.) rada gminy w formie uchwały i planu miejscowego albo wójt, burmistrz lub prezydent w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Nietrafny jest zarzut, iż zaskarżona decyzja nie określa należnej skarżącemu zapłaty i sposobu jej zrealizowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Procedura ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości została przez ustawodawcę opracowana w ten sposób, iż najpierw dochodzi do wydania decyzji o "szczególnym wywłaszczeniu", a następnie ma dojść do zrealizowania określonej inwestycji. Dopiero w oddzielnym postępowaniu administracyjnym właściwy miejscowo starosta ustala odszkodowanie za skutki jakie wywołała decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do WSA w Poznaniu P.W. wnosząc o: 1. o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości o nr geod. [...] w sposób określony w decyzji, ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 124 ust.3 u.g.n., art. 84 k.p.a., art. 31 ust. 3 Konstytucji, art. 6 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że skarżący wyraził zgodę na posadowienie nowych słupów i wymianę linii wnosząc jedynie o to, aby posadowienie nowych słupów było jak najmniej uciążliwe, a to oznacza usytuowanie słupa 62 przy granicy nieruchomości, a nie na środku pola. Ponadto w postępowaniu administracyjnym Starosta W. odrzucił wniosek skarżącego o powołanie biegłego celem ustalenia czy takie usytuowanie jest możliwe; nie uczynił tego też inwestor w trakcie rokowań. W ocenie skarżącego udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie było poprzedzone rokowaniami. Zatem, ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości zostało wydane z rażącym naruszeniem normy wyrażonej w art. 124 ust.3 u.g.n. Skarżący zaakceptował propozycję zawarcia umowy co do zasady, a mianowicie, wyraził zgodę na usytuowanie słupów i przewodów na nieruchomości, których jest właścicielem, wnosząc jedynie o ich usytuowanie w sposób jak najmniej uciążliwy. Od tego momentu powinny mieć miejsce rokowania, zgodnie art. 124 ust. 3 u..g.n., które z istoty swej powinny uwzględnić interesy obu stron. Wskazał, że Istotą rokowań jest dostosowanie się do oczekiwań drugiej strony na zasadzie wzajemności. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. W części graficznej decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. oznaczone jest miejsce posadowienie słupa o nr 62 (i nr 65), co podkreśla także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda W. i co w rozważanej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie pozwala na przesunięcie słupa. Natomiast ta sama decyzja lokalizacyjna w części opisowej zezwala na uwzględnienie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich na etapie dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał, że decyzja o lokalizacji inwestycji z dnia [...] czerwca 2014 r. została w całości zaskarżona do WSA w Poznaniu. Zarzucił także naruszenie art.6 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ograniczenie właścicielowi sposobu korzystania z gruntów rolnych klasy III poprzez przeznaczenie ich na cele budowlane wymaga wyłączenia tych gruntów z produkcji rolnej. Nowe słupy posiadają większe gabaryty, są wyższe, a ich fundamenty zajmują większą powierzchnię gruntów rolnych od istniejących. Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Dodatkowo wyjaśniono, że pojęcie przeprowadzenia rokowań o jakich mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n należy rozumieć szeroko, gdyż dla ich spełnienia wystarczające jest aby strony przedstawiły sobie określone propozycje i miał miejsce brak konsensusu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II SA/Po 1329/13; wyrok WSA w Poznaniu z 7 października 2009 r., sygn. akt: IV SA/Po 381/09). W sprawie niniejszej takowe rokowania przed wszczęciem postępowania administracyjnego odbyły się. Nie doszło do porozumienia pomiędzy właścicielem, a inwestorem, a zatem wymóg o jakim mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. uznać należy za spełniony. Zarzut skarżącego, iż organ administracji publicznej odstąpił od analizy jak najmniejszej uciążliwości, gdyż nie uwzględnił możliwości przesunięcia słupa numer 62 w bardziej dogodnym dla właściciela kierunku nie był zasadny. W sprawie niniejszej Wojewoda W. związany był ostateczną decyzją administracyjną ustalającą lokalizację celu publicznego - gdyż określa ona rodzaj, charakter i umiejscowienie inwestycji (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2012 r., sygn. akt: II SA/Bd 1006/11; wyrok NSA z 15 maja 2014 r., sygn. akt: I OSK 2587/12). Powyższe oznacza zatem, iż to na etapie postępowania lokalizacyjnego można było rozważać kwestie takie jak umiejscowienie słupa. Skoro bowiem w sprawie niniejszej takowa decyzja została wydana i jest ona tak precyzyjna w swych ustaleniach, że umiejscawia w konkretnym położeniu poszczególne słupy, to trudno dopatrywać się po stronie organu administracji publicznej możliwości zmiany położenia słupa numer 62 w sposób dogodny dla skarżącego w postępowaniu o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ odwoławczy nie mógłby bowiem orzec w sprawie reformatoryjnie i określić w sposób odmienny położenia słupa, gdyż takie orzeczenie nie spełniałoby podstawowego wymogu o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. - zgodności z decyzją lokalizacyjną. Skarżący zarzucił brak tożsamości, pomiędzy ustaleniami decyzji lokalizacyjnej Burmistrza Gminy M. , a przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym i decyzją Starosty W. W skardze wskazano, że w decyzji lokalizacyjnej mowa jest o przebudowie linii WN 110 kV, natomiast inwestycja - jak stwierdził organ odwoławczy polega de facto na budowie nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Wojewoda W. uznał powyższy zarzut za chybiony. Dla uznania zgodności inwestycji z decyzją lokalizacyjną konieczne jest stwierdzenie, czy wykreowane przez ten akt indywidualny skutki planistyczne: odnoszą się do tego samego przedmiotu (nieruchomości), a nadto umożliwiają realizację inwestycji objętej podaniem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W sprawie niniejszej inwestycja polega na wymianie słupów elektroenergetycznych i linii napowietrznej (po demontażu obiektów istniejących) linii WN 110 kV relacji W. -M. , a o czym świadczy opis przedmiotu zamówienia [...] (k. 35-36 akt II instancji). Taka inwestycja ma też zostać zrealizowana w części na nieruchomości skarżącego. Wprawdzie w sentencji decyzji lokalizacyjnej użyto określenia "przebudowa", jednak ocena (i właściwa kwalifikacja) danego zamierzenia przez pryzmat prawa budowlanego ma znaczenie decydujące na gruncie postępowań administracyjnych prowadzonych przez odpowiednie organy administracji architektoniczno-budowlanej w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2013 poz. 1409 j. .t. z późn. zm., dalej: ..prawo budowlane"). W przypadku sprawy o ograniczenie sposobu korzystania organ administracji publicznej nie bada, czy w decyzji lokalizacyjnej prawidłowo nazwano dane przedsięwzięcie inwestycyjne, a jedynie czy z istotą jej ustaleń planowane ograniczenie sposobu korzystania jest zgodne oraz czy decyzja ma umożliwić realizację przedsięwzięcia opisanego w art. 124 ust. 1 u.g.n. W sprawie niniejszej taka zgodność wbrew zarzutowi skargi zachodzi: w punkcie 3 ppkt tiret trzecie i czwarte jest mowa o przebudowywanym odcinku linii i wymianie słupa numer 62 na działce numer [...], a załącznik graficzny w postaci mapy wskazuje, gdzie inwestycja ma zostać posadowiona. Analiza opisu zaplanowanych prac doprowadziła organ odwoławczy do przekonania, iż w rzeczywistości inwestycja polega na demontażu całego odcinka linii na nieruchomości skarżącego i budowie nowej linii w to miejsce. Niezależnie od tego jak przedmiotową inwestycje przez pryzmat prawa budowlanego można i należy zakwalifikować nie ulega wątpliwości, iż inwestycja o jakiej mowa w decyzji lokalizacyjnej, a przedsięwzięcie które chce zrealizować spółka E. , dla której Starosta W. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, to jedne i te same zaplanowane roboty budowlane. O tożsamości tych inwestycji świadczy chociażby ich umiejscowienie, przedmiot (linia WN 110 kV W. -M. ), czy też takie elementy wspólne jak wzmianka o wymianie np. słupa numer 62. Ubocznie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie inwestor chce wymienić istniejące przewody elektryczne na przewody o wyższej obciążalności, a co można określić mianem przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadami zarzuconymi w skardze lub innymi, które jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., a prowadzącymi do eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że na rozprawie w dniu 12.08.2015r. oddalono wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania na podstawie art.125§1 p.p.s.a. motywowany wniesieniem do tut. Sądu skargi na decyzję lokalizacyjną Burmistrza Gminy M. z dnia [...].06.2014r. Wniosek ten oddalono z uwagi na to, że zawieszenie niniejszego postępowania z dużym prawdopodobieństwem byłoby długotrwałe z uwagi na wysoce prawdopodobne wniesienie skargi kasacyjnej na orzeczenie sądu, które zapadnie w powołanym wyżej postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przede wszystkim jednak w chwili orzekania w niniejszej sprawie w obrocie prawnym znajdowała się decyzja lokalizacyjna Burmistrza Gminy M. z dnia [...].06.2014r. Jej ewentualne prawomocne uchylenie w wyniku wspomnianej skargi spowoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. dając skarżącemu prawo do wznowienia niniejszego postępowania. Tym samym oddalenie wniosku skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania nie narusza jego praw. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 124 u.g.n. Przepis ten w ust.1 stanowi, że "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego." Zgodnie z przepisem art. 124 ust. 2 u.g.n. "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej". Według art.124 ust.3 u.g.n. "Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty przeprowadzonych rokowań. " Instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowana w art. 124 ust. 1 u.g.n. interpretowana jest jednolicie. Podkreśla się w szczególności jej wyjątkowy charakter z uwagi na to, że dotyczy ograniczenia uprawnień właścicielskich, przeznaczenia prywatnej własności dla realizacji celu publicznego, którego konieczność realizacji i konkretny sposób tej realizacji wynika z określonych przepisów (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz którego osiągnięcie stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1098/14, z dnia 20 maja 2015 r., II SA/Bk 195/15, wyrok z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA oraz E. Bończak – Kucharczyk, komentarz do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Lex). W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10,publ. CBOSA). Należy wskazać, że decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi jedynie tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 1635/00), w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Nie jest to zatem decyzja wywłaszczeniowa polegająca na pozbawieniu własności nieruchomości. Decyzją ograniczającą prawa do nieruchomości jest w tym przypadku zezwolenie na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości określonych przewodów i urządzeń, którego nie należy mylić z pozwoleniem na budowę w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane, choć bez tego zezwolenia wybudowanie w obrębie nieruchomości tych przewodów lub urządzeń byłoby niemożliwe. Decyzja starosty poprzedza wydanie pozwolenia na budowę i jest dowodem posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (którym obowiązany jest się wykazać inwestor ubiegający się o wydanie pozwolenia na budowę; por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., SA/Rz 1635/00, CBOSA). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, publ. CBOSA). Charakter tego zezwolenia bywa oceniany jako rodzaj ograniczonego prawa rzeczowego (co nie wydaje się szczególnie trafne), jako rodzaj administracyjnego ograniczenia prawa własności znajdującego podstawę w art. 140 k.c. bądź jako ograniczenia, które "odpowiadają w istocie służebności gruntowej" lub "zbliża się treściowo do służebności przesyłu". Trzeba jednak zaznaczyć, że trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 3051 k.c. to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru, przy czym uzyskanie jednego z nich wyklucza potrzebę uzyskania drugiego. Jak jednak zauważył WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r., II SA/Ol 927/09, LEX nr 583042, wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Również wydania decyzji na wskazanej podstawie ustawodawca nie uzależnił od uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu. (tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14.05.2015r. o sygn. II SA/Bk 833/14, publ. CBOSA) Podmiotem mogącym występować o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może być każdy, kto realizuje cel publiczny, a nie tylko Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego (por. też wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2001 r., I SA 668/00, LEX nr 54755). Urządzenia, o których mowa w tym przepisie, stanowią po ich wybudowaniu własność przedsiębiorstw (nie należą do części składowych gruntu). Ograniczenia dotyczące właściciela nieruchomości wynikające z decyzji podjętej na podstawie art. 124 u.g.n. odpowiadają więc w istocie służebności gruntowej (wynika to także z postanowień przepisów art. 124 ust. 5–7 u.g.n. dotyczących obowiązków właściciela lub użytkownika wieczystego z jednej strony i jednostki organizacyjnej występującej o zezwolenie z drugiej strony). Ograniczenie prawa do nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym drugim przypadku zakres i sposób tego ograniczenia powinny wynikać z tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 5 października 1999 r., I SA 265/99, LEX nr 48617). Oznacza to, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 664/08, publ. CBOSA). Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości nie może jedynie powoływać się na brzmienie planu lub decyzji lokalizacyjnej. Decyzja ta musi wyraźnie rozstrzygać o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powodują powstania obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczenia w prawie korzystania z nieruchomości. (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 02.04.2014r., sygn.II SA/Po 1329/13 , publ. CBOSA) Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ma zatem organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (vide wyrok z dnia 14 maja 2015 r., II SA/Bk 194/15, z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1098/14, CBOSA). Z treści przepisu wynika, że ograniczenie to i wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., nastąpić może tylko wtedy, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Zatem postępowanie w sprawie wydania zezwolenia powinno być w tym przypadku poprzedzone próbą lub próbami uzyskania takiej zgody, a zarówno fakt podjęcia takich prób, jak i brak zgody powinny zostać należycie udokumentowane przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań w celach dowodowych. Do obowiązków w tym zakresie odnosi się art. 124 ust. 3 u.g.n. W art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowanie dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Art. 124 ust. 3 u.g.n. zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust.1 u.g.n. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 03.06.2015r., sygn.II SA/Po 268/15, publ. CBOSA) W świetle wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., IV SA/Po 381/09, LEX nr 574097, przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Do chwili złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości wszystkie czynności inwestora mają charakter cywilnoprawny. Do rokowań tych mają zastosowanie te same zasady, które stosuje się do rokowań przeprowadzanych przed wydaniem decyzji wywłaszczeniowej (pozbawiającej praw do całej nieruchomości lub do jej części). Efekt uzgodnień powinien mieć formę pisemną, a w razie braku zgody należy sporządzić protokół stwierdzający ten fakt, podpisany przez uczestników rokowań. Jeśli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża woli podpisania protokołu, powinno się w nim to zaznaczyć. Podobnie należy postąpić w przypadku, gdy w ogóle nie doszło do podjęcia rokowań. Jak wynika z powyższego, wystarczy, że rokowania były prowadzone przed wszczęciem postępowania i że nie doprowadziły one do porozumienia między właścicielem i inwestorem. Przy współwłasności nieruchomości wystarczy, by choć jeden z współwłaścicieli nie wyraził zgody. Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. jest zaś okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. W ustawie brak jest bliższego określenia, co należy rozumieć przez rokowania. Można jednak przyjąć, że chodzi o wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy. W celu sprecyzowania tego pojęcia sięga się też do kodeksu cywilnego, w którym pojawiało się wcześniej to pojęcie w art. 71 i 72 (por. też wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2003 r., SA/Rz 426/01, CBOSA) – obecnie w kodeksie cywilnym używany jest zamiast rokowania termin negocjacje. Pojęcie to w prawie cywilnym oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. Bez wcześniejszego podjęcia rokowań decyzja zezwalająca na czasowe zajęcie nieruchomości, jak również postępowanie prowadzące do wydania takiej decyzji, mogą być uznane za dotknięte wadą nieważności. Rokowania rozpoczyna pierwsze oświadczenie zawierające propozycję warunków udostępnienia nieruchomości (por. wyroki WSA w Opolu z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Op 543/08, oraz WSA w Gorzowie W. m z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Go 208/10, publ.CBOSA). Koniec rokowań następuje w przypadku, gdy adresat propozycji milczy albo wyraża sprzeciw, bądź strony uznały wzajemnie sobie przedstawione warunki za niemożliwe do przyjęcie, lub kiedy właściciel stawia coraz to nowe warunki udzielenia zgody (por. wyroki: WSA w Gorzowie W. m z dnia 31 grudnia 2007 r., II SA/Go 579/07; WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2009 r., II SA/Lu 2/09; WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r., IV SA/Po 381/09; WSA w Gorzowie W. m z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Go 208/10, publ. CBOSA). Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. jest również okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 03.06.2015r., sygn.II SA/Po 268/15, publ. CBOSA) W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza również stan, gdy w ogóle nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. sygn. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7.10.2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.12.2011 r., I SA/Wa 1657/11, Lex Nr 1150740,wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 3.09.2014 r. II SA/Rz 542/14, z dnia 12.08.2014 r., II SA/Rz 543/14, wyrok z dnia 12 lutego 2013 r., II SA/Bk 692/12, wyrok z dnia 30 czerwca 2011 r., II SA/Lu 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. (Wyrok z dnia 5 października 2006 r. NSA I OSK 1307/05). Odnośnie do przeprowadzonych rokowań między inwestorem a właścicielem nieruchomości należy wskazać, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, przy czym spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia takich rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, dostępny w Internecie). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w rozpatrywanym przypadku zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wskazane w przepisie art.124 ust.1 i 3 u.g.n. Z przepisu 124 ust. 1 u.g.n. wynikają następujące przesłanki uzasadniające decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego, służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów; - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1 tego przepisu, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Planowana inwestycja dotyczy budowy linii elektroenergetycznej 110 kV , a zatem urządzeń wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o którym jest mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W rozumieniu tego przepisu celem publicznym jest nie tylko budowa, ale i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem Sądu orzekającego, w pojęciu utrzymywania urządzeń przesyłowych mieści się również ich modernizacja, która co do zasady służy poprawieniu ich sprawności i lepszemu wykorzystywaniu. Przedmiotowa inwestycja nie może być zatem zakwalifikowana inaczej jak realizacja ważnego interesu gospodarczego i społecznego, mającego znaczenie ponadlokalne z racji wzajemnego powiązania wszystkich elementów sieci infrastruktury energetycznej. Sąd podziela stanowisko organu, iż w rozpatrywanym przypadku wystąpiła przesłanka wymieniona w art. art. 124 ust. 3 u.g.n. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji rokowania pomiędzy inwestorem i współwłaścicielami prowadzone były zarówno przed wszczęciem postępowania w sprawie, jak i w jego trakcie za pośrednictwem organu I instancji, który w tym celu wyznaczył termin rozprawy administracyjnej. Z akt sprawy wynika także, że przed wszczęciem postępowania wszystkie strony nie doszły do porozumienia - zgody na proponowane warunki umowy nie wyraził skarżący. Z właścicielem nieruchomości podjęto próby przeprowadzenia rokowań w celu zawarcia stosownej ugody w tym zakresie, a zaproponowane warunki przez Spółkę E.O. zostały zaakceptowane przez właściciela tylko częściowo. Z akt postępowania wynika, że - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie doszło do porozumienia w tej kwestii i zawarcia ugody. Nie świadczy o porozumieniu sam fakt wyrażenia przez skarżącego co do zasady zgody na realizację zaplanowanej inwestycji na działce nr [...] , skoro skarżący i uczestnik postępowania nie doszli do porozumienia w kwestiach szczegółowych dotyczących lokalizacji słupa oraz skarżący nie zaakceptował kwoty proponowanego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu i terminu płatności. W ocenie Sądu dokumenty zgromadzone w aktach są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. Sąd uznał, że udokumentowana w aktach sprawy wielokrotna wymiana korespondencji pomiędzy skarżącym a przedstawicielami Spółki dotycząca zawarcia umowy służebności przesyłu za wynagrodzeniem, która nie doszła do skutku (w toku jest postępowanie cywilne) obrazuje, że prowadzone były między stronami negocjacje, lecz nie dały one rezultatu w postaci porozumienia. Ten sam wniosek wynika z analizy przebiegu rozprawy administracyjnej wyznaczonej przez organ I instancji. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do podpisania umowy, co w niniejszej sprawie jest bezsporne, a właściciel nieruchomości konsekwentnie odmawia przyjęcia warunków finansowych zaproponowanych przez inwestora i kwestionuje lokalizację słupa na jego działce, to tym samym uznać należy, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na wykonywanie prac. Należy zatem stwierdzić, że pomiędzy stronami nie doszło do umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele planowanej inwestycji, co wyczerpuje jedną z przesłanek koniecznych do wystąpienia przez inwestora do organu administracyjnego o wydanie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok WSA w Szczecinie z 15.05.2014r, sygn. akt IISA/Sz 1535/13 Lex nr 147948, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28.05.2013r. sygn. akt SA/Kr 140/13 - Lex nr 1429573). Niezasadne okazały się zatem zarzuty skarżącego, że inwestor nie dopełnił ustawowego wymogu rokowań z właścicielami nieruchomości, które nie doprowadziły do porozumienia. Należy przy tym podkreślić, że nie jest istotne z czyjej winy nie doszło do zawarcia ugody, bowiem przesłanka określona w art. 124 ust. 3 u.g.n. jest spełniona przez sam fakt podjęcia rokowań. W niniejszej sprawie została wydana wymagana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż [...] czerwca 2014 r. Burmistrz Gminy M. wydał decyzję znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przebudowy istniejącej napowietrznej, elektroenergetycznej, jednotorowej linii 110 kV W. - M. na terenie działek nr [...] , [...] i [...], obręb P. , gmina M. . Decyzja stała się ostateczna. W oparciu o ustalenia powyższej decyzji lokalizacyjnej Starosta określił rodzaj i opis inwestycji oraz teren i powierzchnię objętą ograniczeniem korzystania z nieruchomości należącej do skarżących. Warunki ograniczenia w tym zakresie są zgodne z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej. W konsekwencji zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty w ścisły sposób określiła zakres ograniczenia prawa własności, w szczególności możliwie najmniejszą i niezbędną powierzchnię działki nr [...] . Wynika z niej jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa skarżącego i to w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określono sposób dokonanych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, tak by przebieg planowanej inwestycji był dla nieruchomości jak najmniej uciążliwy, uwzględniono uzasadniony interes właściciela nieruchomości, a zakres ingerencji inwestora w prawo właściciela sprowadzono do niezbędnego minimum. W niniejszej sprawie przedmiotowa linia elektroenergetyczna przebiegać będzie przez sporną działkę skarżącego w śladzie dotychczasowego przebiegu linii elektroenergetycznej i zajmować w ten sposób pas o szerokości 8,8 m i długości 154,31 m, co łącznie daje całkowitą powierzchnie ograniczenia wynosząca 1357,54 m.kw. W tym miejscu wskazać należy, że bezzasadne jest kwestionowanie w toku niniejszego postępowania przebiegu spornej linii. Należało to czynić w toku postępowania o ustalenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Warunki lokalizacji spornej linii elektroenergetycznej były bowiem przedmiotem tego właśnie postępowania i zostały one ostatecznie ustalone w decyzji z [...] czerwca 2014 r. Niniejsze postępowanie o ograniczenie korzystania z nieruchomości, z powodu braku porozumienia inwestora z właścicielami nieruchomości, stanowi dalszy etap realizacji inwestycji i na obecnym etapie nie można tych warunków, zwłaszcza w kwestii oznaczenia terenu przebiegu linii, modyfikować. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego, że decyzja lokalizacyjna nie jest dla niego wiążąca w niniejszym postępowaniu i nie może stanowić przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. Przy czym zauważyć należy, że skarżący nie podważył zgodności zaskarżonej decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości z warunkami decyzji lokalizacyjnej dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Wskazać trzeba, że organ orzekający na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie kwalifikuje w sposób wiążący robót budowlanych wymagających uzyskania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jego rolą jest ocena, czy pozostają zgodne z miejscowym planem lub posiadaną przez inwestora decyzją lokalizacyjną, określenie, na czym one polegają i konkretyzacja zakresu ograniczenia sposobu korzystania z prawa własności. Skoro w sprawie niniejszej ten zakres został przez inwestora doprecyzowany i jest on zgodny z rozwiązaniami planistycznymi dotyczącymi tego terenu, to organ nie mógł odmówić wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Okoliczność, że organ określił prace jako budowa bądź przebudowa nie ma znaczenia dla legalności rozstrzygnięcia na podstawie art.124 u.g.n., skoro jednocześnie szczegółowo wskazał ich zakres. Niezależnie od tego jak przedmiotową inwestycje przez pryzmat prawa budowlanego należy zakwalifikować nie ulega wątpliwości, iż inwestycja o jakiej mowa w decyzji lokalizacyjnej, a przedsięwzięcie które chce zrealizować spółka E. , dla której Starosta W. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, to jedne i te same zaplanowane roboty budowlane. Odnosząc się do zarzutu, iż w sprawie występuje negatywna przesłanka do orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania, gdyż w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] kwietnia 2014 r. znak [...] odmawiająca ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego między innymi na działce numer [...] Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że jest to fakt pozbawiony znaczenia, skoro Burmistrz Gminy M. wydał [...] czerwca 2014 r. decyzję lokalizacyjną dla przedmiotowej nieruchomości o znaku [...] która jest w obrocie prawnym i uzyskała nawet walor ostateczności 11 lutego 2015 r. wskutek dokonanej kontroli instancyjnej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. Dodatkowo należy wskazać, że SKO w P. w uzasadnieniu swej decyzji z [...].02.2015r.nr [...] utrzymującej w mocy decyzję lokalizacyjną dla przedmiotowej nieruchomości wydaną przez Burmistrza Gminy M. w dniu [...] czerwca 2014 r. , znak [...] wyjaśniło, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] kwietnia 2014 r. znak [...] została wydana dla inwestycji o innym zasięgu i przez inny podmiot. Dotyczyła ona m.in. lokowania słupów na gruntach klas I – III. Organy administracji dokonały analizy uciążliwości planowanej inwestycji. Przyjęły, że z uwagi na fakt, że linia energetyczna po wykonaniu zaplanowanych prac będzie przebiegała w miejscu dotychczasowej linii energetycznej, skutki uciążliwości planowanej inwestycji zostaną zminimalizowane. Prace modernizacyjne będą dotyczyły takiego odcinka i w takim miejscu posadowienia słupów elektroenergetycznych i przebiegu samych linii, które stanowią kontynuację dotychczasowego ograniczenia, bowiem linia ta istnieje już od lat. Sąd podziela ten tok rozumowania dodając jedynie, że – jak już wspomniano - na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w planie miejscowym nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. To w toku postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzygane są wszystkie kwestie związane z przebiegiem projektowanej inwestycji, w tym przypadku linii energetycznej. Organ wydający decyzję w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest związany decyzją lokalizacyjną. Dlatego też w niniejszym postępowaniu organ nie mógł dokonywać żadnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu spornej linii energetycznej. Ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie mogła uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zdaniem skarżącego zaistniały, przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Zgodzić się trzeba z Wojewodą, że przepisy 6, 7 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych regulują problematykę przeznaczania na cele nierolne gruntów posiadających co najmniej III klasę bonitacyjną i wyłączania ich z produkcji rolnej. Tymczasem w sprawie niniejszej chodzi o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości - a zatem o zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez starostę - a nie o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej lub ustalenie dla nieruchomości składającej się z gruntów rolnych objętych ochroną przeznaczenia nierolniczego. Decyzję o wyłączeniu z produkcji rolnej wydaje właściwy miejscowo wójt, burmistrz lub prezydent, natomiast przeznaczenie planistyczne ustala na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015 poz. 199 j.t. z późn. zm.) rada gminy w formie uchwały i planu miejscowego albo wójt, burmistrz lub prezydent w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W części graficznej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. oznaczone jest miejsce posadowienie słupa o nr 62 (i nr 65), co podkreśla także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda W. i co w rozważanej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie pozwala na przesunięcie słupa. Jednocześnie ta sama decyzja lokalizacyjna w części opisowej zezwala na uwzględnienie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich na etapie dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie kwestii, czy w świetle powyższego dopuszczalne jest przesunięcie przedmiotowego słupa wskutek rokowań (czego domaga się skarżący) nie leży jednak w zakresie kompetencji Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Rolą Sądu, a wcześniej organów administracji, w niniejszym postępowaniu, była jedynie ocena, czy spełnione zostały przesłanki określone w art.124 u.g.n., które w tym przypadku zostały spełnione. Uprawniony do oceny dopuszczalności przesunięcia słupa w świetle w/w decyzji jest jedynie sąd kontrolujący decyzję lokalizacyjną. Kwestia przesunięcia słupa nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, gdyż jak już wyjaśniono w świetle treści art.124 u.g.n. nie są istotne przyczyny dla których rokowania okazały się bezskuteczne, czyli m.in. dlaczego inwestor nie zgodził się na przesunięcie w/w słupa. Dlatego nie była to kwestia istotna dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i w związku z tym nie podlegała ocenie Sądu. Z przyczyn wskazanych i opisanych wyżej na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalono skargę przyjmując, że zostały spełnione przesłanki określone w art.124 ust.1-3 u.g.n. MZ