IV SAB/Po 199/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sąd. WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do załatwienia wniosku M. P. z dnia 6 października 2025 r. w części punktów 6, 7 i 8 - w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt 1; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 6 października 2025 r., wniesionym drogą elektroniczną, M. P. (dalej również: wnioskodawca; skarżący; strona) wystąpił do Starosty (dalej również: Starosta; organ) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej sprawy określonej jako "Przebudowa boisk przy Zespole Szkół im. [...]" - nr [...] Jako sposób i formę udostępnienia żądanych informacji wskazał form elektroniczną poprzez ePUAP. Wnioskodawcza domagał się udostępnienia następujących informacji i dokumentów: 1. Numer sprawy, data złożenia i numer RWDZ (ewidencyjny GUNB) dla zgłoszenia lub pozwolenia obejmującego montaż masztów oświetleniowych ( 10 m) zlokalizowanych na działkach [...], wraz z linkiem do pozycji w rejestrze RWDZ. 2. Kategoria obiektu budowlanego i klasa obiektu, jaką przyjęto w tej sprawie - ze wskazaniem przepisu lub uzasadnienia kwalifikacji. 3. Informacja, czy organ zawiadomił strony postępowania (właścicieli działek w strefie oddziaływania), a jeśli tak – podanie daty i oznaczenia podmiotów. 4. Skan projektu i załączników do zgłoszenia / pozwolenia obejmujących maszty oświetleniowe (rysunki, opisy techniczne, część branżowa elektryczna, oświadczenia projektanta). 5. Wskazanie przepisu i dokumentu (opinii, projektu lub innej kwalifikacji), na podstawie którego organ uznał, że maszty oświetleniowe o wysokości ok. 10 m nie wymagają pozwolenia na budowę. 6. Pełna kopia wszystkich dokumentów z akt sprawy [...] ("Przebudowa boisk..."), które stanowiły podstawę zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę, w szczególności w zakresie oceny, czy zakwalifikowanie masztów oświetleniowych do zgłoszenia zostało dokonane na podstawie opinii technicznej lub własnej oceny pracownika organu. Prosi o uwzględnienie również kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji referenta, parafek i dekretacji dotyczących oceny zgłoszenia. 7. Wypis z rejestru zgłoszeń dotyczący tej sprawy (rubryki: data wpływu, inwestor, opis zamierzenia, podstawa prawna kwalifikacji, data i nr zaświadczenia o braku sprzeciwu). 8. Wykaz załączników przyjętych ze zgłoszeniem (lista dokumentów, liczba tomów i stron) oraz "spis spraw / dziennik korespondencji potwierdzający rejestrację wpływu zgłoszenia i projektu". Ponadto we wniosku skarżący zawarł uwagę ogólną, że, jeżeli w aktach brak dokumentu, z którego wynika podstawa kwalifikacji masztów oświetleniowych do trybu zgłoszenia, prosi o wskazanie przepisu prawa materialnego lub proceduralnego, na którym oparto przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu. W uzasadnieniu podniósł, że żądane informacje dotyczą prawidłowości działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w procesie kwalifikacji robót budowlanych finansowanych ze środków publicznych (Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych - RFIL). Sprawa ma charakter publiczny i służy ocenie legalności wydatkowania środków oraz zgodności z Prawem budowlanym, dlatego informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną prostą w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej również: u.d.i.p.). W uwagach dodatkowych wnioskodawca podniósł, że: żądana informacja ma charakter informacji prostej - chodzi wyłącznie o istniejące dokumenty, a nie ich analizę czy opracowanie; w przypadku braku dokumentu prosi o jednoznaczne oświadczenie o jego braku; dokument jest niezbędny do weryfikacji ujawnionych nieprawidłowości przy inwestycji boiska (zgłoszenie z 25 marca 2020 r.) i "są powiązane z zawiadomieniem do PINB/WINB o naruszeniach RFIL"; w przypadku odmowy udostępnienia prosi o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. z uzasadnieniem prawnym i wskazaniem przepisów stanowiących podstawę odmowy; w przypadku odmowy lub twierdzenia, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); termin udostępnienia informacji: 7 dni od dnia otrzymania wniosku, ponieważ dokumenty te stanowią część akt zgłoszenia budowlanego i są przechowywane w gotowej formie; przypomina, że zgodnie z art. 23 u.d.i.p. nieuzasadniona odmowa lub bezczynność w tym zakresie podlega odpowiedzialności karnej; wystękuje o udostępnienie powyższego dokumentu w terminie 7 dni, mając świadomość, że rozbieżności w dokumentacji zgłoszenia z 25 marca 2020 r. zostały już wskazane w zawiadomieniu skierowanym do PINB i WINB w dniu 18 września 2025 r.; brak udostępnienia dokumentów lub wskazanie ich braku będzie równoznaczne z potwierdzeniem wskazanych tam nieprawidłowości; prosi o udostępnienie w formie elektronicznej (plik PDF/OCR) poprzez ePUAP; odsyłanie wyłącznie do wglądu w siedzibie organu będzie traktowane jako nieprawidłowe wykonanie obowiązku; żądany dokument stanowi informację prostą - istniejący materiał urzędowy, którego udostępnienie nie wymaga przetwarzania ani tworzenia nowych danych; żądany dokument jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., a więc stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na wniosek. W dniu 17 października 2025 r. Starosta (Wydział Administracji Architektoniczno-Budowlanej) udzielił skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w odniesieniu do inwestycji obejmującej przebudowę boisk przy Zespole Szkół im. [...] położonego przy ul. [...] w gminie [...], obręb [...], działka nr ewid.[...], poprzez wyjaśnienie: - co do pkt 1: sprawa dotycząca przebudowy boisk przy Zespole Szkół im. [...] została zarejestrowana pod nr [...]; sprawa ta nie została zarejestrowana w RWDZ w świetle art. 82b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418); - co do pkt 2: jak wynika ze strony tytułowej projektu, przyjęto V kategorię obiektu; - co do pkt 3: zgłoszenie zamiaru budowy jest postępowaniem uproszczonym prowadzonym bez udziału stron postępowania; - co do pkt 4: w załączeniu przekazuje skan dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do niniejszego zaświadczenia; - co do pkt 5: wnioskodawca dokonał zgłoszenia budowy boiska zgodnie z wnioskiem w skład, którego wchodzi również budowa oświetlenia jako integralna część całości zamierzenia budowlanego zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt lb ustawy Prawo budowlane; natomiast budowa boisk szkolnych objęta jest obowiązkiem zgłoszenia w myśl art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane; - co do pkt 7: tutejszy organ nie wydaje wypisów z rejestru zgłoszeń; zgłoszenie zamiaru przebudowy boisk przy Zespole Szkół wpłynęło do tutejszego urzędu dnia 26 marca 2020 r.; w stosunku do niniejszego zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu, na dowód czego na wniosek inwestora wydano 16 kwietnia 2020 r. zaświadczenie; inwestorem w przedmiotowej sprawie była Gmina [...]. Natomiast co do pkt 6 i 8 organ stwierdził, że zadania dotyczące: - informacji, czy organ zawiadomił strony postępowania (właścicieli działek w strefie oddziaływania), jak też daty i oznaczenia podmiotów, - pełnej kopii wszystkich dokumentów z akt sprawy [...] ("Przebudowa boisk..."), które stanowiły podstawę zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę, w szczególności w zakresie oceny, czy zakwalifikowanie masztów oświetleniowych do zgłoszenia zostało dokonane na podstawie opinii technicznej lub własnej oceny pracownika organu; z uwzględnieniem również kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji referenta, parafek i dekretacji dotyczących oceny zgłoszenia, - wypis z rejestru zgłoszeń dotyczący tej sprawy (rubryki: data wpływu, inwestor, opis zamierzenia, podstawa prawna kwalifikacji, data i nr zaświadczenia o braku sprzeciwu) – nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), tym samym nie podlegają udostępnieniu. Dodatkowo organ wyjaśnił wnioskodawcy, że w omawianej sytuacji nie ma zastosowania art. 16 u.d.i.p., w związku z czym organ nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, jeśli dane, o które wystąpiono nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie Starosta poinformował wnioskodawcę, że udzielenie informacji publicznej w zakresie zakończenia budowy przedmiotowej inwestycji nie leży w kompetencjach tutejszego organu. W piśmie z dnia 20 października 2025 r. M. P. wniósł drogą elektroniczną (ePUAP) skargę na bezczynność Starosty przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie przewodnim określił, że chodzi o bezczynność w sprawie "rozpoznania" jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia "06.210.2025 r., prowadzonej pod znakiem [...] Strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.), a ponadto o: 1. "stwierdzenie bezczynności Starosty w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia 06.10.2025 r. o udostępnienie informacji publicznej - w części obejmującej w szczególności: a) wypis/wyciąg z rejestru zgłoszeń dotyczący sprawy [...], b) wykaz załączników przyjętych wraz ze zgłoszeniem, c) spis spraw / dziennik korespondencji oraz kancelaryjne metadane obiegu dokumentów, d) karty weryfikacji, check-listy, notatki służbowe, adnotacje, dekretacje i parafki związane z oceną zgłoszenia i wydaniem zaświadczenia"; 2. zobowiązanie organu do "udostępnienia ww. informacji w formie skanów PDF doręczonych przez ePUAP w terminie 14 dni od doręczenia akt sądowi"; 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzenie organowi grzywny albo przyznanie na moją rzecz sumy pieniężnej; 5. zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu "06.10.2025 r." złożył do Starosty wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący postępowania zgłoszeniowego w sprawie [...] (boisko przy ZS w [...]); wniosek obejmował "m.in. wypis z rejestru zgłoszeń, wykaz załączników, spis spraw/dziennik korespondencji oraz dokumenty kancelaryjno-merytoryczne (karty weryfikacji, notatki, adnotacje, dekretacje i parafki). Żądana forma - skany PDF doręczone przez ePUAP. W jego ocenie, organ w piśmie z dnia 17 października 2025 r. "udzielił odpowiedzi jedynie częściowo, załączając skany wybranych dokumentów, natomiast w zakresie wskazanych wyżej pozycji oświadczył, że »nie stanowią informacji publicznej« oraz że organ »nie może wydać decyzji«, jeżeli uznaje, iż dane nie są informacją publiczną; dodatkowo stwierdził, że »tutejszy organ nie wydaje wypisów z rejestru zgłoszeń«". Podniósł, że organ nie wydał decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., poprzestając na piśmie informacyjnym. Zdaniem wnioskodawcy organ tym samym popadł w bezczynność, bowiem zgodnie z przywołaną ustawą dokumenty takie jak "spisy spraw/dzienniki korespondencji, wykazy załączników, karty weryfikacji, notatki, adnotacje, dekretacje, a także wypis/wyciąg z rejestru zgłoszeń – jako wytwory i nośniki informacji o działalności organu – stanowią informację publiczną pozostającą w posiadaniu organu" (wnioskodawca wskazał na art. 1, art. 4 i art. u.d.i.p.). Podniósł, że w razie odmowy ich udostępnienia organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną (art. 1 u.d.i.p.), a zakończenie sprawy pismem informacyjnym, bez udostępnienia informacji ani decyzji odmownej, realizuje znamiona bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (w zw. z art. 13 i art. 16 u.d.i.p.). W ocenie skarżącego w sprawie zachodzi "oczywista publiczność żądanych informacji", gdyż "spis spraw/dziennik korespondencji oraz wykaz załączników" odzwierciedlają fakty obiegu i rejestracji dokumentów w konkretnej sprawie – są to dane o sposobie realizacji zadań publicznych, zaś karty weryfikacji, notatki, adnotacje, dekretacje i parafki dokumentują czynności organu przy ocenie zgłoszenia – należą do akt sprawy. Ponadto co do wystąpienia o "wypis/wyciąg z rejestru zgłoszeń" skarżący podniósł, że "organ sam przytacza dane z tej ewidencji (m.in. data wpływu 26.03.2020 r., brak sprzeciwu, zaświadczenie z 16.04.2020 r.)", nie można więc twierdzić, że informacja nie istnieje lub nie pozostaje w dyspozycji organu. Według strony "odmowa jej udostępnienia w żądanej formie (choćby jako wyciąg) bez decyzji potwierdza stan bezczynności". W uzasadnieniu stanowiska co do oceny działania organu z rażącym naruszeniem prawa skarżący stwierdził, że organ świadomie przyjął praktykę "miękkiej odmowy" (oświadczenie o braku statusu informacji publicznej), zamiast zastosowania trybu decyzji z art. 16 u.d.i.p. Zdaniem skarżącego, wobec oczywistego charakteru żądanych materiałów jako informacji publicznej oraz oczywistego obowiązku wydania decyzji zachowanie organu wypełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że "w dniu 05.10.2025 r. do tutejszego organu wpłynął wniosek (...) M. P. z dnia 06.10.2025 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, dot. przebudowy boisk przy Zespole Szkół im. [...] – sprawa nr: [...] w zakresie udostępnienia informacji i dokumentów (...)". Organ stwierdził, że w powyższej sprawie 17 października 2025 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek oraz udostępniono całość dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do przedmiotowego zgłoszenia, jednakże w zakresie pkt 3, 6 i 8 wniosku organ odmówił udostępnienia informacji, gdyż uznał, że nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 6 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym nie podlegają udostępnieniu. Dodał, że w tej sytuacji nie ma zastosowania art. 16 u.d.i.p., w związku z czym organ nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, jeśli dane, o które wnioskowano nie stanowią informacji publicznej. Organ oświadczył, że podtrzymuje swoje stanowisko i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która wespół z art. 61 Konstytucji kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1-2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Zakres kontroli sądu w sprawach na bezczynność organu w załatwieniu sprawy sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz czy wydanie określonego aktu prawnego nastąpiło w ustawowo określonym terminie. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem w takich sprawach nie zachodzi konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 4287/18 - dostępne w Internecie: http:orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Sąd rozstrzygnął sprawę na podstawie akt sprawy, biorąc pod uwagę okoliczności, które wynikają z dokumentów zawartych w zgromadzonym materiale procesowym (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, należy zauważyć, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, jak o tym stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest zatem każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. orzecznictwo przywołane w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 147/21, dostępnym jw.). Informacją publiczną jest w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 (por. wyrok NSA w dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, dostępny jw.). Udostępnianiu podlega informacja publiczna (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o zasadach funkcjonowania podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 3) i danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a [tiret pierwsze]). Organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. są też organy samorządu terytorialnego, a więc i organy gminy. Starosta jest organem władzy publicznej (organem wykonawczym), wobec czego należy uznać go za podmiot zobowiązany do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym działalność tej jednostki. Zasadniczo następuje to poprzez udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wniosek takich wiadomości dotyczy. Idąc dalej, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zaś informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Co do zasady, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonymi we wniosku (art. 14 ust. 1). Informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku dostępowego oraz odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych. Innymi słowy, w świetle powołanej ustawy wnioskiem może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan pewnych zjawisk istniejących, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawca nie może zatem żądać informacji, które nie znajdują się w dyspozycji organu bądź nie są zmaterializowane w dokumentach. Jednocześnie, organ nie jest zobowiązany do tworzenia takich danych, zestawień czy ocen na wniosek złożony na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (patrz: wyrok NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 3067/23, dostępny jw.). Pozostawanie w bezczynności przez właściwy podmiot, zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu żądanej informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku) w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, względnie na braku podjęcia innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności ma to miejsce, gdy organ nie wydaje decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto za taki stan uznawane jest niepoinformowanie wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. To samo odnosi się do braku powiadomienia wnioskodawcy, że informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) bądź też że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada. Z kolei w stosunku do informacji, która ze względu na swój charakter jest informacją publiczną i może być udostępniona, stan bezczynności ustaje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie określonej we wniosku przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem. Nie wyłącza to jednak podjęcia czynności animizacji części danych zawartych w informacji, w szczególności danych osobowych, w tym danych wrażliwych. W każdym z tych przypadków zakreślony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien co do zasady przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem. Zdaniem Sądu, na dzień wniesienia skargi i rozstrzygania sprawy Starosta pozostawał w bezczynności w załatwieniu części wniosku M. P. o udostępnienie informacji publicznej, datowanego na "06.10.2025", który wypłynął do organu w dniu 5 października 2025 r. (w dalszej części uzasadnienia Sąd będzie posługiwał się wyrażeniem "wniosek z dnia 6 października 2025 r."). Wniosek ten dotyczył udostępnienia skarżącemu konkretnych dokumentów z akt sprawy nr [...] związanej ze zgłoszeniem robót budowlanych w zakresie inwestycji określonej jako "Przebudowa boisk przy Zespole Szkół im. [...]". Z treści skargi wynika zaś, że wniosek ten został złożony w określonym kontekście faktycznym. Otóż skarżący wyjaśnił we wniosku, że żądane informacje dotyczą prawidłowości działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w procesie kwalifikacji robót budowlanych finansowanych ze środków publicznych (Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych - RFIL). Sprawa ma charakter publiczny i służy ocenie legalności wydatkowania środków oraz zgodności z Prawem budowlanym. Według wnioskodawcy dokumenty są niezbędne do weryfikacji ujawnionych nieprawidłowości przy inwestycji boiska (zgłoszenie z 25 marca 2020 r.) i "są powiązane z zawiadomieniem do PINB/WINB o naruszeniach RFIL". W tym miejscu Sąd zaznacza, że skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności Starosty "w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia 06.10.2025 r. o udostępnienie informacji publicznej - w części obejmującej w szczególności: a) wypis/wyciąg z rejestru zgłoszeń dotyczący sprawy [...], b) wykaz załączników przyjętych wraz ze zgłoszeniem, c) spis spraw / dziennik korespondencji oraz kancelaryjne metadane obiegu dokumentów, d) karty weryfikacji, check-listy, notatki służbowe, adnotacje, dekretacje i parafki związane z oceną zgłoszenia i wydaniem zaświadczenia". Koresponduje to – jakkolwiek nie jest tożsame – ze stanowiskiem organu, że skarżącemu udostępniono całość dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do przedmiotowego zgłoszenia, jednakże w zakresie pkt 3, 6 i 8 poinformowano wnioskodawcę, że przedmiotowe informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym skarżący w sposób dorozumiany określił, że zasadniczo chodzi o jego żądania dotyczące odpowiednio: 1) pkt 6 wniosku – co do części tego punktu, gdyż expressis verbis w odniesieniu do kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji dekretacji i parafek związanych z oceną zgłoszenia i wydaniem zaświadczenia, jednak przy uwzględnieniu zastrzeżenia strony "w szczególności" chodzi tu również o inne nieudostępnione przez organ dokumenty z akt sprawy [...], które stanowiły podstawę zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę; 2) pkt 7 wniosku – chodzi o "wypis/wyciąg z rejestru zgłoszeń dotyczący sprawy [...]"; 3) pkt 8 wniosku – chodzi o "wykaz załączników przyjętych wraz ze zgłoszeniem, c) spis spraw / dziennik korespondencji". Należało w konsekwencji uznać, że pozostałe informacje, wskazane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zostały skarżącemu udzielone w dniu 17 października 2025 r. Z miejsca też zastrzec należy, że wskazane w skardze żądania udostępnienia "kancelaryjnych metadanych obiegu dokumentów" nie było zgłoszone we wniosku z dnia 6 października 2025 r., zatem o bezczynności skarżonego organu w tym zakresie mowy być nie może. Skarga na bezczynność nie stanowi bowiem płaszczyzny, na której mógłby być uzupełniany (rozszerzany) lub w inny sposób modyfikowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Stąd też co do żądania dotyczącego zobowiązania organu do załatwienia sprawy w zakresie udostępnienia "kancelaryjnych metadanych obiegu dokumentów" skargę należało oddalić. W następnej kolejności Sąd zwraca uwagę na to, że akta sprawy administracyjnej jako całość nie stanowią informacji publicznej. Sąd podziela współcześnie ukształtowaną linią orzeczniczą, zgodnie z którą akta sprawy administracyjnej jako całokształt nie stanowią informacji publicznej, wobec czego żądanie udostępnienia całości akt sprawy nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej (patrz: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2957/15, dostępny jw.). Taki pogląd opiera się na stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (dostępnej jw.), w której stwierdzono, że żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Akta sprawy administracyjnej jako całokształt nie stanowią informacji publicznej. Zarazem w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności życia publicznego przez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe. Z tego względu za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane wyłącznie te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz. Dokumenty wewnętrzne służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Wyłączenie dokumentów wewnętrznych spod reżimu ustawy o dostępie do informacji publicznej ma bowiem charakter wyjątku, wobec czego pojęcie to powinno być wykładane wąsko (patrz: wyroki NSA z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 905/25 i III OSK 2886/22, dostępne jw.). Dokument urzędowy od dokumentu wewnętrznego odróżnia zatem fakt braku jego "oficjalności", gdyż służy on zapewnieniu dyskusji wewnętrznej nad określonym zagadnieniem. Dyskusja ta, jeśli ma służyć realizacji interesu publicznego, powinna mieć swobodny charakter, który m.in. charakteryzuje się zajmowaniem wstępnych stanowisk, które podlegają ewolucji podczas procesu wypracowywania końcowego stanowiska. W przypadku założenia, że później stanowiska te mogłyby zostać upublicznione, osoby biorące udział w takiej dyskusji od początku mogłyby nie wyrażać swoich ocen, czy też nie dzielić się swoją wiedzą w określonym zakresie, obawiając się krytycznej oceny własnych poglądów na skutek ich upublicznienia. Dlatego też nie można uznać za informację publiczną, która powinna podlegać udostępnieniu, całego wewnętrznego obiegu informacji odbywającego się w ramach określonej struktury czy też najdrobniejszego przejawu działalności osób piastujących funkcje publiczne w aparacie administracyjnym. Autonomia decyzyjna podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wyklucza swego rodzaju "totalną" kontrolę za pomocą ustawy o dostępie do informacji publicznej wszelkich działań podmiotu zobowiązanego. Dostęp do informacji publicznej nie może krępować działań podmiotu zobowiązanego oraz nie obejmuje każdego przejawu jego działalności. Przyzwolenie bowiem na totalną penetrację działalności administracji publicznej w trybie dostępu do informacji publicznej zagroziłoby interesowi publicznemu, a zatem temu samemu interesowi, który przemawia za dostępem do informacji publicznej (patrz: wyrok NSA z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 557/25, dostępny jw.). Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że udostępnieniu podlegają jedynie pewnego rodzaju dokumenty czy informacje zawarte w aktach sprawy, a nie akta jako całość. Zgodnie bowiem z poglądami judykatury, uznanie, że akta sądowe lub administracyjne jako zbiór pewnych dokumentów czy informacji nie stanowią informacji publicznej w całości, nie ogranicza prawa do informacji w sytuacji, gdy wnioskodawca chce uzyskać jedynie ich skonkretyzowaną część, którą może wskazać i określić we wniosku. Warunkiem udostępnienia informacji jest w takim wypadku skonkretyzowanie wniosku. W konsekwencji, wniosek taki powinien zostać rozpatrzony merytorycznie, skoro pozwala zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 779/14 i 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2057/14, dostępne jw.). W niniejszej sprawie wniosek strony w pkt 6 nie dotyczył całości akt sprawy administracyjnej nr [...], a tylko "pełnej kopii wszystkich dokumentów" z tej sprawy, które stanowiły podstawę zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę, w szczególności w zakresie oceny, czy zakwalifikowanie masztów oświetleniowych do zgłoszenia zostało dokonane na podstawie opinii technicznej lub własnej oceny pracownika organu – włącznie z uwzględnieniem również kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji referenta, parafek i dekretacji dotyczących oceny zgłoszenia. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji w pełni uprawnione jest przyjęcie, że wniosek skarżącego w tym zakresie dotyczy konkretnych dokumentów, które co do zasady są nośnikami informacji publicznej w zakresie podstawy zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę. Chodzi tu zatem w pewnym uogólnieniu o informacje o trybie, sposobie załatwienia oraz stanie sprawy administracyjnej. Wskazane przez wnioskodawcę elementy dokumentacji odnoszą się do działania podmiotu publicznego (Starosta [...]) w sprawie administracyjnej, w której inwestorem był inny podmiot publiczny (Gmina [...]). W sprawie tej zostały podjęte określone działania służące jej merytorycznemu załatwieniu (przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych; ocena i kwalifikacja zgłoszonych robót; niewniesienie sprzeciwu wobec zgłoszonych robót; wydanie zaświadczenia na potwierdzenie tego skutku). Dokumenty takie co do zasady stanowią informację publiczną, gdyż są nośnikiem informacji o sposobie działania organu publicznego oraz danych publicznych w postaci wydanych w sprawie dokumentów urzędowych, jak i innych nośników informacji o sprawach publicznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie materiały mające postać "kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji referenta, parafek i dekretacji" mogą podlegać udostępnieniu w przedmiotowym trybie, a tylko te, które są nośnikiem informacji publicznej o działaniach organu architektoniczno-budowlanego dotyczących oceny zgłoszenia robót budowlanych. Sąd wyjaśnia, że kryterium decydującym o udostępnieniu poszczególnych dokumentów w trybie omawianej ustawy nie jest ich oficjalny status czy autorstwo, tylko przesądzenie, że służą one realizowaniu zadań publicznych i zostały wytworzone przez organy (pracowników urzędu) lub na zlecenie organów administracji publicznej, jeżeli jednocześnie ich treść nie narusza prywatności osoby fizycznej bądź tajemnicy przedsiębiorcy, bowiem chodzi tu o dostęp do treści materiałów stanowiących dokumenty urzędowe i inne dokumenty zgromadzone lub wytworzone w celu realizacji zadań publicznych w danej sprawie administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 715/13, dostępny jw.). W określonych warunkach nawet parafka uczyniona na tekście dawnego dokumentu, stanowiąca np. opinię prawną, wskazująca na podjęcie przez organ określonego stanowiska względem sposobu merytorycznego załatwienia sprawy, może być nośnikiem informacji publicznej (por np. wcześniej przywołany wyrok NSA z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 3067/23). Jeszcze raz należy przypomnieć, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (wraz z ograniczeniami w tym zakresie). Żądanie określone we wniosku z dnia 22 stycznia 2024 r. spełnia warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 (lit. a) u.d.i.p. Skoro przedmiotowy wniosek w całości dotyczył kwestii objętych regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej, to w związku z tym organ zobowiązany był do rozstrzygnięcia wniosku w sposób zgodny z tą ustawą. Natomiast inną kwestią jest ocena, w konkretnych okolicznościach sprawy, umożliwienia dostępu do niektórych danych w nich zawartych, a zatem zakresu udostępniania żądanej informacji. Jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie, tj. czy np. dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną (por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05 i 9 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1974/16, dostępne jw.). Z kolei co do żądania z pkt 7 wniosku obejmującego żądanie udostępnienia wpisu z rejestru zgłoszeń dotyczący tej sprawy (rubryki: data wpływu, inwestor, opis zamierzenia, podstawa prawna kwalifikacji, data i nr zaświadczenia o braku sprzeciwu) Sąd wyjaśnia, że podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest wydawanie dokumentów urzędowych, tylko umożliwienie udostępnienia czy uzyskania informacji (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 103/17, dostępny jw.). Niemniej jednak zadanie to dotyczy informacji o sposobie załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej, skoro osadza działanie organu w określonych uwarunkowaniach faktycznych i prawnych. W istocie, organ w znacznej części załatwił ten punkt wniosku, udostępniając informację, skoro wprawdzie stwierdził, że nie wydaje wypisów z rejestru zgłoszeń, ale zarazem poinformował wnioskodawcę, że zgłoszenie zamiaru przebudowy boisk przy Zespole Szkół wpłynęło do tutejszego urzędu dnia 26 marca 2020 r.; w stosunku do niniejszego zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu, na dowód czego na wniosek inwestora wydano 16 kwietnia 2020 r. zaświadczenie; inwestorem w przedmiotowej sprawie była Gmina [...]. W związku z tym do realizacji pozostała wyłącznie ta część wniosku, która dotyczy podstawy prawnej kwalifikacji oraz numeru zaświadczenia wydanego w tej sprawie. Z kolei żądanie określone w pkt 8 wniosku, obejmujący wykaz załączników przyjętych ze zgłoszeniem (lista dokumentów, liczba tomów i stron) oraz "spis spraw / dziennik korespondencji potwierdzający rejestrację wpływu zgłoszenia i projektu", stanowi informację o sprawach publicznych, podobnie jak żądanie określone w pkt 7. Poza tym, należy zwrócić uwagę na to, że wbrew kategorycznemu stanowisku skarżącego wyrażonego we wniosku, iż informacja, której się domaga, jest informacją prostą, organ jest uprawniony do analizy żądania w zakresie pkt 6 wniosku pod kątem oceny, czy żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej, do której dostęp uzależniony jest od spełnienia dodatkowej przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdzie mowa jest o uprawnieniu do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niniejszy wyrok nie stanowi zatem dla organu przeszkody do dokonania analizy żądanych w pkt 6 materiałów z tej perspektywy. Żądanie w tym zakresie jest szerokie, a zarazem wskazuje kryterium wyboru. Chodzi o takie dokumenty (ich "pełna kopię wszystkich dokumentów") – z uwzględnieniem również "kart weryfikacji, check-list, notatek służbowych, adnotacji referenta, parafek i dekretacji dotyczących oceny zgłoszenia" – z akt sprawy [...], które stanowiły podstawę zakwalifikowania robót do trybu zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę, w szczególności w zakresie oceny, czy zakwalifikowanie masztów oświetleniowych do zgłoszenia zostało dokonane na podstawie opinii technicznej lub własnej oceny pracownika organu. Sąd w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (patrz: wyrok z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 5506/21, dostępny jw.) przypomina, że informacja przetworzona to taka, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów, gdyż informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Informacja przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. Zdaniem Sądu, Starosta w terminie ustawowo określonym nie załatwił w sposób pełny wniosku skarżącego (data wpływu do organu: 5 października 2025 r.). Organ wprawdzie zareagował niezwłocznie i we właściwej formie (pismo z dnia 17 października 2025 r. z załącznikami w postaci elektronicznej) na ten wniosek, ale uczynił to wadliwie, w sposób nieadekwatny do okoliczności sprawy i obwiązujących przepisów prawa. Przede wszystkim nie udostępnił skarżącemu wszystkich żądanych informacji (po uprzedniej ocenie charakteru danej informacji jako przetworzonej czy zachodzenia podstaw do odmowy udzielenia informacji lub ewentualnej anonimizacji określonych danych), zarazem błędnie odpowiadając wnioskodawcy, że informacje wskazane w pkt 6 i 8 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., a zatem uznając, że objęta tą częścią wniosku dokumentacja nie stanowi przedmiotu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie przewidzianym w powołanej ustawie. Jak już wspomniano, sam formalny status danego materiału czy wytwórca dokumentu stanowiącego element akt administracyjnych w sprawie indywidualnej nie jest rozstrzygający co do charakteru określonych dokumentów jako nośników informacji publicznej (informacji o sprawach publicznych). W takiej sytuacji pismo z dnia 17 października 2025 r. nie świadczyło o właściwym, pełnym załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 6 października 2025 r., a działania organu nie mogły być uznane za prawidłowe zadośćuczynienie obowiązkom wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności za dopełnienie obowiązków wynikających z art. 3 ust. 1, art. 10, art. 13 i art. 14 u.d.i.p. Podsumowując tę część rozważań, Sąd stwierdza, że organ nie zareagował prawidłowo na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej i na dzień rozstrzygania sprawy przez Sąd (brak informacji, że organ rozpatrzył merytorycznie wniosek w przedmiotowym zakresie) nie załatwił sprawy co do wszystkich żądań wniosku. Wobec tego organ dopuścił się bezczynności, tj. zawinionej zwłoki w załatwieniu sprawy. Finalnie bowiem wniosek jako całość nie został rozpatrzony w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) poprzez udostępnienie żądanych dokumentów (względnie inne załatwienie sprawy na gruncie przepisów tej ustawy) ani też nie powiadomiono wnioskodawcy o powodach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia informacji publicznej (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W okresie wyznaczonym ustawowo do załatwienia sprawy nie została także wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej (na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) ani też decyzja o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). W konsekwencji zaszły podstawy do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że po stronie organu wystąpił stan bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 6 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tego Sąd w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia (rozpatrzenia) tego wniosku w części dotyczącej punktów 6, 7 i 8. Sąd wyznaczył organowi termin na załatwienie wniosku jako 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Termin ten koresponduje z rozwiązaniami ustawy o dostępie do informacji publicznej i pozwala na prawidłową reakcję na żądanie strony. Oceniając zaś charakter bezczynności stwierdzonej na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy takiego opóźnienia w podejmowanych czynnościach, które pozbawione jest jakiegokolwiek racjonalnej przyczyny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach pozbawione są w sposób oczywisty jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 3374/18 oraz 7 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2311/17 - dostępne jw.). Za "rażące naruszenie prawa", w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., należy uznać jedynie taki stan, o którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, dostępny jw.). Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie wystarcza samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie takie musi być przy tym znaczne i niezaprzeczalne oraz w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 2006/14 i powołane tam orzecznictwo, dostępny jw.). Sąd ocenił kontekst sprawy, uwzględnił całokształt okoliczności sprawy oraz argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę i wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie organ w terminie ustawowym zareagował na wniosek strony, jednakże uczynił to w sposób niepełny, a zatem nieprawidłowy. Sąd nie dopatrzył się znamion złej woli po stronie organu czy też rażącego zlekceważenia zasad postępowania administracyjnego. Nie świadczyło to wprawdzie o braku zawinienia organu w zwłoce w załatwieniu sprawy, a zatem nie uwalniało od zarzutu bezczynności, jednakże istotnie wpływało na ocenę, czy w związku ze stwierdzoną bezczynnością po stronie organu doszło do rażącego naruszenia prawa. U podstaw zwłoki w załatwieniu sprawy po części leżały błędne rozumienie przepisów omawianej ustawy i ocena stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim przejawiało się to w wadliwym uznaniu, że wniosek w pkt 6, 7 i 8 dotyczy udostępnienia takich dokumentów z akt sprawy administracyjnej, które nie stanowią informacji publicznej. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w związku z przypisaną organowi bezczynnością w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie doszukał się po stronie organu znamion rażącego naruszania prawa, o czym też na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł w punkcie 3 wyroku. Z tych samych przyczyn Sąd uznał również, że brak jest podstaw do zastosowania na wniosek strony środka prawnego w postaci grzywny, jak również przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., co też jest dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu. W przekonaniu Sądu brak jest powodów do uznania, że zastosowanie tych środków dyscyplinujących jest niezbędne dla załatwienia sprawy przez organ. W związku z tym, również i w tej części – tak jak w odniesieniu do żądania udostępnienia "kancelaryjnych metadanych obiegu dokumentów" – Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (pkt 4). O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 5 wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę żądanie strony, wynik sprawy i wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł).