II SA/Rz 1635/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala- Przedmiotem skargi P. W. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "organ") z dnia [...] października 2017 roku, nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.; dalej w skrócie: "Kpa") w związku z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 z późn. zm.; dalej w skrócie: "uel") utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...]. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2016 roku M. W. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wymeldowanie swojego męża – skarżącego – z pobytu stałego pod adresem ul. [...],[...]. Podała, że jest właścicielem domu przy wskazanym adresie, mąż nie mieszka w domu od 3 marca 2016 roku. W toku postępowania organ ustalił, że skarżący mieszkał z żoną M. W. i synem K. W. w budynku przy ul. [...] w [...]. Dom ten opuścił w marcu 2016 r. ponieważ Sąd Rejonowy w [...] w sprawie karnej sygn. akt II K [....] w dniu 2 marca 2016 r. zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci okresowego opuszczenia wyżej wymienionego lokalu na okres 3 miesięcy od dnia 02 marca 2016 r. Następnie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II Ka [....] Sąd Okręgowy w [...] przedłużył wobec skarżącego stosowanie środka zapobiegawczego w postaci nakazu okresowego opuszczenia budynku przy ul. [...] na okres kolejnych 2 miesięcy to jest do dnia 10 października 2016 roku. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II K [...]Sąd Rejonowy w [...] umorzył postępowanie karne wobec skarżącego o czyn polegający na tym, że w okresie od bliżej nieustalonej daty miesiąca czerwca 2013 r. do dnia 12 września 2014 r. w [...] znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoja żoną M. W. w ten sposób, że popychał ją, szarpał, poniżał, twierdząc, że usunęła ciążę, znieważał, zmuszał do zachowań wbrew własnej woli, ponadto znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoim małoletnim synem K. W., w ten sposób, że szarpał go, popychał, chodził do jego szkoły i różnych instytucji państwowych w których ośmieszał go, utrudniał mu odrabianie lekcji, groził wywiezieniem do lasu i przywiązaniem do drzewa, poniżał oraz zmuszał do zachowań wbrew własnej woli, a nadto w dniu 4 stycznia 2014 roku poprzez uderzenie o podłogę małoletniego K. W. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci urazu barku lewego z otarciem naskórka, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni to jest o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. Z uzasadnienia wspomnianego wyroku sądu powszechnego wynika, że skarżący wyczerpał swoim zachowanie znamiona czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. to nie można uznać, iż popełnił przestępstwo bowiem z powodu choroby psychicznej w czasie tego czynu nie mógł on rozpoznać jego znaczenia i pokierować swoim postępowaniem. Biegli psychiatrzy i psycholog powołani przez sąd stwierdzili, że oskarżony w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał uporczywe zaburzenia urojeniowe i w związku z tym miał wówczas zniesioną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Biegli uznali także, że utrzymujące się objawy psychozy i oczekiwanie oskarżonego, iż wróci do rodziny powoduje, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż może on popełnić podobny czyn w przyszłości. Sąd Rejonowy w [...], wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IIK [....] zastosował wobec P. W. następujące środki zabezpieczające: - obowiązek poddania się terapii psychiatrycznej w celu poprawy funkcjonowania w społeczeństwie w NZOZ Specjalistycznej Poradni Zdrowia Psychicznego w [...] przy ul. [...] z terminem jej rozpoczęcia ciągu 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, - nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi M. W. i K. W. w [...] przy ul. [...], połączony z zakazem kontaktowania się z nimi za wyjątkiem spraw urzędowych i zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość nie mniejszą niż 100 metrów począwszy od dnia uprawomocnienia się wyroku. Sąd Okręgowy w [...], po rozpatrzeniu apelacji skarżącego, wyrokiem z dnia 31.08.2016 r., sygn. akt II Ka [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 13 kwietnia 2016 roku. Fakt opuszczenia przez skarżącego domu przy ulicy [...], w związku z nakazami sądowymi, został potwierdzony zeznaniami świadków. Skarżący deklarował, że chce wrócić i ponownie zamieszkać z członkami swojej rodziny. Jego żona M. W. podała, że nie wpuści go do domu, z obawy o zdrowie i życie swoje i syna. Wskazała, że budynek przy ul. [...] jest jej wyłączną własnością i dlatego chce mieć tam spokój. Oświadczyła także, iż chce się z P. W. rozwieść. W dniu 12 września 2016 roku Prezydent Miasta [...] przeprowadził oględziny w budynku przy ul. [...] w [...]. Stwierdzono, iż nie ma tam rzeczy skarżącego; zostały przeniesione do samochodu w garażu. M. W. podniosła, że skarżący w każdej chwili może je odebrać ponieważ ma klucze. Uwzględniając ustalone okoliczności organ I instancji w swojej decyzji przyjął że skarżący opuścił w rozumieniu art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 uel swoje miejsce pobytu stałego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]. Powodem opuszczenia wspomnianego budynku było postanowienie sądu powszechnego nakładające na wyżej wymienionego taki obowiązek. Chociaż skarżącemu nie można przypisać winy w rozumieniu prawa karnego to znaczy nie można uznać, że popełnił on przestępstwo fizycznego i moralnego znęcania się na członkami swojej rodziny, to jednak swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona czynu opisanego w art. z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. Całokształt zachowań skarżącego doprowadził do naruszenia szeregu dóbr pokrzywdzonych M. W. i K. W. takich jak godność, cześć, wolność i nietykalność cielesna. Skarżący nie jest w stanie tego zrozumieć ze względów chorobowych. Za przyjętym kierunkiem rozstrzygnięcia przemawia wykładnia systemowa. Ten rodzaj wykładni oznacza, że każdy przepis prawa należy tak tłumaczyć aby mieć na względzie, iż jest on częścią całego systemu prawa. Z przepisów prawa wynika, iż należy chronić naruszone przez skarżącego dobra M. W. i K. W. Osoby te mają prawo żyć w spokoju bez naruszania ich praw do wolności, czci, godności i nietykalności cielesnej. Podobnej interpretacji prawa dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 319/15 wydanym w sprawie meldunkowej. W swoim odwołaniu skarżący stwierdził, że opuszczenie przez niego budynku przy ul. [...] w [...] w marcu 2016 roku nie było dobrowolne ponieważ wynikało z nałożonego przez niego przez sąd powszechny obowiązku. Był to środek zapobiegawczy, który miał służyć zapewnieniu prawidłowego przebiegu procesu karnego przeciwko niemu. Żona wykorzystała tą przymusową nieobecność i złożyła wniosek o wymeldowanie. Podniósł także, że nikomu ze swojej rodziny nie zrobił krzywdy na co są dowody w aktach sprawy. Przypomniał, że przez okres zamieszkiwania w domu przy ul. [...] w [...] ponosił koszty remontu i koszty budowy pomieszczeń gospodarczych i garażowych. Nie otrzymał za to żadnej spłaty od żony. Do odwołania dołączone zostały między innymi kserokopie faktur za różne materiały budowlane. Powołaną na wstępie decyzją, Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...]. Organ w całości podzielił ustalenia i oceny prawne zawarte w decyzji organu I instancji. Podał, że w razie potrzeby skarżący może zwrócić się do Prezydenta Miasta [...] o przydzielenie mu lokalu socjalnego albo o udzieleniu mu schronienia poprzez umieszczenie go w schronisku dla bezdomnych. Ewentualny powrót skarżącego do budynku przy ul. [...] w [...], uznano za zdarzenie przyszłe i niepewne. Organ podał, że meldunek ma charakter czysto rejestracyjny i nie może być traktowany instrumentalnie. Odmowy wymeldowania nie można opierać na tym, że skarżący kiedyś mieszkał w wyżej wymienionym budynku i obecnie chce do niego wrócić. Utrata przez mego meldunku nie pociąga za sobą utraty jakichkolwiek innych praw mu przysługujących w szczególności praw socjalnych. Skarżący w ustawowym terminie wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Wojewody [...]. Zarzucił w niej naruszenia art. 7 i 77 Kpa poprzez błędne ustalenie, że w sprawie zaistniały podstawy faktyczne do jego wymeldowania oraz art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i ust. 2 uel poprzez ustalenie, że opuścił dom przy ul. [...] dobrowolnie i na stałe. Kierując się postawionymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje ustalenia i oceny prawne, konkludując je wnioskiem o oddalenie skargi. Skarżący na rozprawie w dniu 4 maja oświadczył, że wyroki sądów karnych są błędne, i że chce wrócić do domu. Uczestniczka, M. W. wyjaśnił, że sprzeciwia się powrotowi męża do domu. Dzieci się go boją i nie chcą z nim utrzymywać kontaktów. Podała również, że sprawa rozwodowa jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została oddalona, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów, tak prawa materialnego, jak i procesowego. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia, czy opuszczenie lokalu przez skarżącego wskutek orzeczonego przez sąd powszechny, w postępowaniu karnym, środka zapobiegawczego w postaci nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego, a następnie w prawomocnym wyroku umarzającym postępowanie z uwagi na niepoczytalność skarżącego, środków zabezpieczających w postaci: - obowiązku poddania się terapii psychiatrycznej w celu poprawy funkcjonowania w społeczeństwie w NZOZ Specjalistycznej Poradni Zdrowia Psychicznego w [...] przy ul. [...] z terminem jej rozpoczęcia ciągu 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, - nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi M. W. i K. W. w [...] przy ul. [...], połączonego z zakazem kontaktowania się z nimi za wyjątkiem spraw urzędowych i zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość nie mniejszą niż 100 metrów począwszy od dnia uprawomocnienia się wyroku, może stanowić podstawę do wymeldowania. Zgodnie z art. 2 uel ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Natomiast art. 35 tej ustawy stanowi: "Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przez upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się". Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że zameldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy, a więc nie ma ono nic wspólnego z prawem rzeczowym bądź obligacyjnym przysługującym danej osobie względem określonego lokalu. Jeżeli opuszcza ona miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się, właściwy organ gminy musi podjąć decyzję w tej sprawie. W kontrolowanej decyzji zastosowano właśnie taką wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności, również prawidłowo do ustalonego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy zastosowano art. 35 eul przyjmując, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu przepisu. Z treści powołanego art. 35 uel wynika jednoznacznie, że do wymeldowania konieczne jest pozytywne zweryfikowanie dwóch okoliczności, tj.: opuszczenia lokalu oraz niedokonania wymeldowania. Samo wymeldowanie ma w istocie charakter wyłącznie ewidencyjny, a więc ma w założeniu jedynie potwierdzać stan faktyczny, zgodnie z którym dana osoba nie przebywa w lokalu i tym samym usuwać rozbieżność pomiędzy tym faktem a informacją zaewidencjonowaną, która z kolei poświadcza, że ta sama osoba przebywa w tym lokalu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące dobrowolności tego działania, nie są w sprawie przesądzające. Kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, zarówno na gruncie art. 35 uel, jak i na gruncie poprzednio obowiązującego art. 15 ust. 2 ustawy z ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Sądy zwracały uwagę, że ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nie jest wymagane w każdej sprawie o wymeldowanie – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2398/10, publ. LEX nr 1123128. Dla przyjęcia podstaw uzasadniających wydanie decyzji o wymeldowaniu wymagane jest jedynie: opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Jeśli osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Przepisy meldunkowe nie mogą bowiem służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu osoby, która rzeczywiście w nim nie przebywa (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2016 roku, sygn. II OSK 345/15; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2387/10; wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 579/09; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 459/07). Sąd przyznaje, że w orzecznictwie sądowym opracowano pewne ogólne kryteria dookreślające przesłankę opuszczenia lokalu. W sytuacjach typowych konieczne jest wiążące ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu nosiło cechy trwałości i dobrowolności, połączone z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Wskazuje się jednocześnie, że w niektórych sprawach, z uwagi na okoliczności nietypowe, cecha dobrowolności zastępowana jest przez stwierdzenie przymusowego opuszczenia lokalu, gdy przymus ten oparty jest na prawie, a jednocześnie wyłączone są legalne możliwości powrotu do lokalu (wykonanie wyroku eksmisyjnego, pobyt w zakładzie karnym, konkretne nakazy lub zakazy orzeczone wyrokami sądowymi - patrz wyroki II OSK 394/13, 2556/12, 2145/12, II SA/Sz 663/13, III SA/Kr 1313/13, II SA/Po 517/13, II SA/Gl 655/11, II SA/Ke 605/10, II SA/Ol 524/10, III SA/Łd 827/07). Z przytoczonego powyżej orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika jednolity i ustabilizowany pogląd prawny, aby za przesłankę wymeldowania z pobytu stałego sprawcy przestępstw/czynów zabronionych przeciwko rodzinie, wobec którego orzeczono eksmisję lub ponadto zakaz zbliżania się do domowników, nie uznawać typowych i tradycyjnie wymaganych cech trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu. Przeszkodę do wymeldowania takiej osoby nie stanowi również okoliczność nieposiadania innego miejsca stałego pobytu. W omawianej sytuacji wydanie decyzji o wymeldowaniu stanowi przejaw prewencyjnej ochrony konstytucyjnych praw i wolności domowników sprawcy, mającej na celu zapobieżenie lub zmniejszenie możliwości naruszenia tych praw. Skoro na skutek zastosowania odpowiednich norm prawa rodzinnego i karnego doszło do sytuacji, w której sprawca został odizolowany od członków jego rodziny, to również w dziedzinie prawa administracyjnego wymagana jest konsekwencja w tym przedmiocie. W takiej sytuacji prawo sprawcy do powrotu do poprzedniego miejsca pobytu nie może uzyskać pierwszeństwa w zestawieniu z koniecznością ochrony dobra rodziny. Osoba, która dopuszcza się czynu zagrożonego sankcją karną, musi liczyć się ze stosowną reakcją ze strony państwa. W tym przejawia się element dobrowolności i trwałości opuszczenia przez sprawcę miejsca dotychczasowego pobytu – tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 września 2016 r., sygn. VIII SA/Wa 77/16. W analizowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w [...] od marca 2016 roku, kiedy to zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia ww. lokalu. Postanowienie w tym przedmiocie zapadło w toku postępowania karnego, w którym skarżący występował w charakterze oskarżonego. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II K [....] Sąd Rejonowy w [...] umorzył postępowanie karne wobec skarżącego o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. Przyjęto, że skarżący wyczerpał swoim zachowanie znamiona czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. jednakże z powodu choroby psychicznej nie można przypisać mu winy. Co kluczowe biegli psychiatrzy i psycholog powołani przez sąd stwierdzili, że oskarżony w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał uporczywe zaburzenia urojeniowe i w związku z tym miał wówczas zniesioną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Biegli uznali także, że utrzymujące się objawy psychozy i oczekiwanie oskarżonego, iż wróci do rodziny powoduje, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż może on popełnić podobny czyn w przyszłości. Skutkiem tych ustaleń było orzeczenie wobec skarżącego środka zabezpieczającego w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi M. W. i K. W. w [...] przy ul. [...], połączonego z zakazem kontaktowania się z nimi za wyjątkiem spraw urzędowych i zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość nie mniejszą niż 100 metrów począwszy od dnia uprawomocnienia się wyroku, może stanowić podstawę do wymeldowania. Wspomniany środek zabezpieczający, na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji obowiązywał; nie został uchylony lub zmieniony. Wobec tak poczynionych ustaleń nie można mieć wątpliwości, że skarżący opuścił swoje dotychczasowe miejsce stałego pobytu, i uczynił to wobec prawnej konieczności respektowania nakazów wynikających z orzeczeń sądowych. Nie miał wobec powyższego możliwości legalnego powrotu do lokalu. Okoliczności te, zdaniem sądu, są wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zaszły okoliczności dające podstawę do wymeldowania skarżącego w oparciu o art. 35 uel. Deklaracje skarżącego, że chce wrócić do domu są bez prawnego znaczenia. Zamiar zamieszkiwania lub chęć ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w danej sprawie, takich jak: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim - wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 641/14 - LEX nr 1990901. Na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji, jak również na dzień orzekania przez sąd, skarżący nie miał prawnej możliwości powrotu do domu przy ul. [...] w [...]. Twierdzenia skarżącego, że wykonuje nakaz opuszczenia lokalu, który ma charakter czasowy w ocenie sądu nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Owa czasowość zamyka się bowiem w okresie, który pozwala przyjąć, że skarżący nie ma już miejsca stałego pobytu przy ul. [...]. Innymi słowy, okres czasu, przez który skarżący, zgodnie z orzeczeniami sądowymi, nie mógł i wciąż nie może przebywać w miejscu swojego stałego pobytu, pozwala zasadnie twierdzić, że skarżący owo miejsce stałego pobytu utracił. Jego wola, obiektywna chęć umiejscowienia swoich spraw życiowych pod tym adresem, nie niweczy bowiem skutków prawnych, jakie wynikają z prawnie orzeczonych zakazów przebywania w tej lokalizacji. Wola skarżącego pozostaje w opozycji z zakazami wynikającymi z orzeczeń sądowych i musi się im podporządkować. To, że zakazy te mają charakter czasowy, nie ma w sprawie znaczenia, albowiem owa czasowość wyraża się w okresach na tyle długich, że skarżący nie ma innego wyjścia, jak zorganizować centrum swoich spraw życiowych w innym miejscu. Z tej przyczyny nie można ocenić, jako wadliwych ustaleń organów obu instancji, że skarżący opuścił miejsce swojego pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Mając całość powyższych ustaleń i ocen na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.