I SA/Sz 138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu sprawy na skutek zażalenia wniesionego przez T.K. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że Prezydent Miasta S. występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu upomnień, w dniu 19 listopada 2013 r. wystawił wobec T.K. ww. tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone 24 postoje (w okresie pomiędzy 30.01.2009 r. 19.03.2010 r.) w strefie płatnego parkowania w S. pojazdów marki [...] (w łącznej kwocie [...]zł) oraz z tytułu kosztów upomnienia w kwocie po [...] zł od każdego tytułu wykonawczego. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel w tytułach wykonawczych wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta Szczecin: nr W/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. oraz nr XV1/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. Odpisy tytułów wykonawczych doręczone zostały Zobowiązanemu w dniu 13 marca 2014 r. Zobowiązany w piśmie z 14 marca 2014 r. zatytułowanym "skarga na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia 20.02.2014 r. Doręczonego w dniu 13.03.2014 r." podniósł, że nałożenie na niego tytułów wykonawczych za mandaty za parkowanie było działaniem niezgodnym z. obowiązującym prawem, bowiem będąc kierowcą zatrudnionym w C. świadczył pracę, dostarczając towary do aptek na terenie S. Zobowiązany wskazał, że samochody dostawcze należały do firmy C. w S., w związku z czym to na pracodawcy ciążył obowiązek zapłaty mandatów. Zauważył przy tym, że mandaty były wystawiane na właściciela pojazdu dostawczego a nie imiennie. Zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec niego i podjęcie czynności wobec właściciela pojazdu – spółki C. w S.. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Prezydent Miasta S. zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych poprzez nieuwzględnienie racji Zobowiązanego. Wierzyciel wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że C. S.A. wskazało Zobowiązanego jako użytkownika ww. pojazdów w dniach objętych tytułami wykonawczymi - tym samym, jako osobę odpowiedzialną za nieopłacone postoje w strefie płatnego parkowania. Wierzyciel dodał, że na potwierdzenie powyższego C. S.A. przesłała dokumenty w postaci protokołów zdawczo-odbiorczych oraz kart drogowych, z których wynika, że przedmiotowe pojazdy zostały przekazane Zobowiązanemu w celach służbowych. Stwierdził też, że postępowanie z tytułu nałożonej opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania nie jest postępowaniem mandatowym prowadzonym w oparciu o przepisy Kodeksu wykroczeń lecz jest to postępowanie administracyjne. Organ wyjaśnił także, iż wierzycielem należności z tytułu postoju w strefie płatnego parkowania, jak i opłat dodatkowych z tytułu niewniesienia takiej opłaty, jest Prezydent Miasta S., który zgodnie z art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych jest zarządcą drogi i zgodnie z art. 19 § 2 jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Wierzyciel poinformował, że na terenie Gminy Miasta S. poborem opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania zajmuje się samorządowy zakład budżetowy - Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego utworzony na mocy uchwały Rady Miasta S. z dnia 22 października 2001 r. Organ wskazał ponadto, że Rada Miasta S. ww. uchwałami z dnia 19 listopada 2007 r. i z dnia 21 grudnia 2007 r., wydanymi na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13f ustawy o drogach publicznych, ustaliła strefę płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposób ich pobierania. Wierzyciel poinformował, że przed wszczęciem postępowania zostały skierowane upomnienia do ww. spółki, która w odpowiedzi na nie przesłała dokumenty wskazujące Zobowiązanego jako użytkownika pojazdów. Wierzyciel stwierdził też, że ustalenie kto w danym dniu korzystał z pojazdu i nie uiścił opłaty zależne jest w niniejszej sprawie od spółki C., gdyż to ona, a nie organ, posiada wiedzę w tej materii, a przynajmniej powinna ją posiadać (por. wyroki NSA z 18.08.2009 r., sygn. akt II FSK 591/08; z 11.03.2009 r. sygn. I OSK 1513/09; z 09.12.2009 r. sygn. I OSK 869/09). Wierzyciel uznał, że w sytuacji gdy posiada wskazanie użytkownika pojazdu, to nie ma prawa wątpić, iż wskazanie to jest błędne. Wierzyciel nie wie na jakich zasadach i prawach w danej firmie są przekazywane pojazdy użytkownikom i w jaki sposób prowadzona jest np. ewidencja przebiegu pojazdu, zużycia kosztów paliwa, ustalenia odpowiedzialności za ewentualne szkody komunikacyjne itp. W związku z tym wierzyciel stwierdził, iż otrzymując od ww. spółki wskazanie oraz dokumenty, przyjmuje je jako prawdziwe. Nie zgadzając się ze stanowiskiem wierzyciela Zobowiązany złożył zażalenie, wnosząc w nim o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, 2) oddalenie w całości zaskarżonego postanowienia, 3) uwzględnienie zażalenia i umorzenia zobowiązania płatności mandatów za postoje przy wyładowaniu lekarstw na terenie Miasta S., 4) dopuszczenie do sprawy właściciela pojazdu, którym jest firma C. S.A., gdyż zobowiązany był tylko pracownikiem-kierowcą pojazdu, którego właścicielem jest ta spółka. W uzasadnieniu zażalenia Zobowiązany podniósł, że jest bezsporne, iż zarzuty wniesione do tytułów wykonawczych są w pełni zasadne, zgodne z prawem, gdyż wykonując pracę jako kierowca i konwojent w doręczaniu do aptek na terenie S. lekarstw itd., musiał podstawić pojazd do punktów aptecznych i zdać towar dla aptek. Obowiązek taki wynikał z tytułu wykonywanej pracy dla firny C. W ocenie Zobowiązanego, do pracodawcy należy właściwe zorganizowanie wykonywanej pracy i załatwienie z Miastem S. pozwolenia stawiania pojazdu w strefach nie-parkingowych na terenie S. Stwierdził także, że pracownik nie może odpowiadać za błędy pracodawcy i być obciążony mandatami za parkowanie pojazdu nie w strefie parkowania. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ II instancji na wstępie należy wskazać, że zasady administracyjnego postępowania egzekucyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) – dalej: u.e.g.z. - która m.in. określa: 1) sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o kt. mowa w art. 2; 2) prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej w art. 2 § 1 wskazano m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (pkt 5). Zgodnie natomiast z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2015.460 j.t.) – dalej: u.d.p. - opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 (opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania) podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ II instancji stwierdził, że Zobowiązany w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w zażaleniu, nie kwestionował, że w datach wskazanych w tytułach wykonawczych pozostawiał samochód dostawczy należący do C. S.A. w S. w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Zdaniem organu, nie zasługuje na aprobatę stanowisko Zobowiązanego, że do pozostawienia pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty za postój zmusiły go charakter wykonywanej pracy oraz błędy pracodawcy, który winien zapewnić mu odpowiednie warunki pracy poprzez uzyskanie pozwolenia na parkowanie pojazdu "w strefach nie parkingowych". Ww. spółka jako wyłącznego użytkownika pojazdów opisanych w upomnieniach wskazała Zobowiązanego, dołączając protokoły zdawczo-odbiorcze lub karty drogowe. Spółka wyjaśniła jednocześnie, że była najemcą tych pojazdów od A. S.A. w K., zaś samochody były oddane do użytku różnym osobom w związku ze świadczonymi (m.in. przez Zobowiązanego) na rzecz spółki usługami. W ocenie organu II instancji, podważa to twierdzenie Zobowiązanego, że spółka występowała wobec niego w charakterze pracodawcy. Abstrahując od charakteru łączącej Zobowiązanego ze spółką umowy, nie jest rolą postępowania egzekucyjnego badanie, czy i na jakich zasadach pracodawca bądź zleceniodawca zobowiązany był do zapewnienia zobowiązanemu warunków wykonywania pracy kierowcy, w tym wykupienia abonamentu bądź wnoszenia opłat za postój pojazdu. Jest to wyłącznie kwestia pomiędzy zobowiązanym a podmiotem go zatrudniającym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie organu II instancji T.K. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Prezydenta Miasta S. oraz o dopuszczenie pełnej dokumentacji związanych z wniesieniem zarzutów jak innych dowodów na okoliczności, iż pojazd samochodowy nigdy nie należał do Skarżącego, jak również inne dowody, które zostaną przedłożone w trakcie procesu sądowego przez Skarżącego. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że bezprawne było wystawienie na niego upomnień i tytułów wykonawczych za parkowanie bez uiszczenia opłaty parkingowej. W prowadzonym postępowaniu przed organami obu instancji nie uwzględniono jego zarzutów, iż był tylko pracownikiem a nie właścicielem pojazdu i dlatego niezasadnie nałożono na niego obowiązek zapłaty przedmiotowych należności, zamiast na właściciela pojazdu. Pominięto też fakt, iż był on kierowcą pojazdu "uprzywilejowanego" - gdyż dostarczał lekarstwa i inne niezbędne środki do ratowania życia dla aptek w S. Nie do każdej z aptek był postój pojazdu, czyli wysepki itd., aby dostarczyć lekarstwa. W tych okolicznościach opłaty parkingowe w całości powinien zapłacić pracodawca, tj. spółka C. w S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Przedmiotem rozpatrywanej sprawy, wyznaczającym granice w jakich winno zapaść jej rozstrzygnięcie, jest ocena zgodności z prawem wydanego przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie wierzyciela, tj. Prezydenta Miasta S. z dnia [...], wydane na podstawie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., w którym zajął on stanowisko o bezzasadności zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego popełnionego przez tego wierzyciela przy wystawieniu tytułu wykonawczego. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia na wstępie należy zauważyć, że obowiązek ponoszenia opłat parkingowych i tzw. opłat dodatkowych określony został w przepisach u.d.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Jak wynika z przytoczonych przepisów u.d.p., czyniąc "korzystających z dróg publicznych" zobowiązanymi do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, ustawa ta nie definiuje bliżej tego podmiotu, tj. nie określa, kogo uważa za korzystającego z drogi publicznej. Z istoty omawianych opłat wynika jednak, iż związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej. Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego, widocznym dla inspektorów SPP. Obowiązek taki może być zrealizowany w różny sposób (wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej) i przez różne podmioty, np. przez właściciela pojazdu, jego posiadacza (użytkownika), pasażera, kierującego itp. – czyli podmioty mające jakikolwiek związek z korzystaniem (używaniem) pojazdu. Bliższe zatem precyzowanie w ustawie, kogo obciąża obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie, było więc zbędne. Uwaga ta nie dotyczy jednak opłaty dodatkowej. W przypadku tej opłaty niezbędne jest precyzyjne określenie podmiotu zobowiązanego do jej zapłaty, bowiem podlega ona egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a. (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Zauważyć należy, że art. 13f ust. 1 stanowi, że: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 [tj. opłat za parkowanie], pobiera się opłatę dodatkową.". Redakcja tego przepisu (jego wykładnia językowa) sugerować może, iż opłata dodatkowa stanowi karę ("mandat") za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, a więc obciąża ona osobę, która nie wykonała tego obowiązku, co w praktyce jest zazwyczaj odnoszone do osoby "korzystającej z pojazdu", a w istocie do "kierującego" tym pojazdem. Stwierdzić jednak należy, że opłata dodatkowa nie jest karą za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, lecz opłatą publiczną o charakterze dyscyplinującym za parkowanie (pozostawanie) pojazdu w SPP bez uiszczonej opłaty za parkowanie, a więc za takie - nieuprawnione korzystanie pojazdu z drogi publicznej. Dokonując więc wykładni ww. przepisów u.d.p. zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowym prezentowany był pogląd, że osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty dodatkowej jest – co do zasady – właściciel pojazdu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.06.2010 r. sygn. akt I OSK 258/10). W wyroku tym stwierdzono m.in., iż: "Okoliczność, że pojazd zaparkowany został przez osobę fizyczną, nie zmienia faktu, iż właścicielem pojazdu jest nadal Spółka, która odpowiada za ten pojazd. [...] W przypadku zaparkowania samochodu w strefie płatnego parkowania, to właśnie Spółka jako właściciel pojazdu korzysta z drogi publicznej, bo to jej pojazd znajduje się w tej strefie.". Pogląd taki wyrażony był również w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, m.in. z 14.10.2010 r. sygn. akt I SA/Sz 409/10, z 28.04.2011 r. sygn. akt I SA/Sz 746/11, z 26.10.2011 r. sygn. akt I SA/Sz 744/11 oraz z 09.08.2012 r. sygn. akt I SA/Sz 266/12. W ww. wyroku z 9 sierpnia 2012 r. Sąd stwierdził m.in., że to właściciel lub leasingobiorca pojazdu są zobowiązani do uiszczenia opłaty dodatkowej, bowiem to te podmioty wskazane w dowodzie rejestracyjnym uprawnione są do korzystania pojazdem z dróg publicznych. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.), określającym wzór dowodu rejestracyjnego, w części C tego dowodu wpisuje się dane dotyczące posiadacza dowodu rejestracyjnego i właściciela pojazdu, przy czym, zgodnie z wyjaśnieniami do załącznika, "posiadacz dowodu rejestracyjnego - jest to podmiot, któremu organ rejestrujący wydał dowód rejestracyjny uprawniający ten podmiot do poruszania się pojazdem w ruchu, i jest to: a) właściciel pojazdu albo b) użytkownik pojazdu użytkowanego w drodze umowy leasingu."). Po wykonaniu tych obowiązków rejestracyjnych właściciel (a także leasingobiorca) uprawniony jest (na podstawie administracyjnego pozwolenia – decyzji o rejestracji pojazdu) do korzystania swoim pojazdem z dróg publicznych, przy czym to korzystanie nie musi być realizowane przez właściciela osobiście (np. poprzez kierowanie pojazdem, czy korzystanie z niego w charakterze pasażera). W myśl bowiem zasad określających sposób realizacji prawa własności, właściciel rzeczy może z niej "korzystać" (art. 140, art. 206 K.c.) również np. poprzez oddanie rzeczy "do używania" innej osobie. Takie udostępnienie pojazdu do używania innej osobie na podstawie umowy cywilnoprawnej nie zwalnia jednak właściciela pojazdu z obowiązków publicznoprawnych związanych z własnością pojazdu. Zatem w sytuacji, gdy stanowiący jego własność pojazd odnotowany został w SPP bez uiszczonej opłaty parkingowej, na właścicielu pojazdu (lub leasingobiorcy) spoczywa obowiązek uiszczenia ww. opłaty dodatkowej, mającej charakter niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym. Zauważyć jednak należy, że taki pogląd nie znalazł aprobaty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2762/12 – uchylającym ww. wyrok WSA w Szczecinie - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie podziela wykładni prezentowanej w uchylonym wyroku. Zdaniem NSA, "treść przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wskazuje, iż "korzystającym z drogi" w chwili parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania jest osoba pozostawiająca pojazd w tej strefie (kierująca pojazdem), gdyż ta osoba posiada (a przynajmniej powinna posiadać) świadomość parkowania pojazdu w takiej strefie i praktycznie tylko ona może w tym momencie dokonać technicznej czynności uiszczenia opłaty parkingowej. Natomiast w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej co do zasady obciąża właściciela pojazdu. Przyjmuje się bowiem domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to w głównej mierze on z niego korzysta. Jest to jednak, wbrew wywodowi Sądu pierwszej instancji, domniemanie, które może zostać przez właściciela obalone. Jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie (winien wiedzieć), kto to czynił i może to udowodnić. W sytuacji, gdy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny, wskazany przez niego, podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 maja 2011r., sygn. akt I SA/Sz 70/11, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1730/11, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1852/11, prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1045/13). Zdaniem składu orzekającego, nie ma żadnych powodów, aby w sytuacji, gdy właścicielem pojazdu była spółka, nie objąć jej domniemaniem, że to ona jako właściciel pojazdu korzystała z dróg publicznych. Może jednak wskazać na osobę korzystającą z pojazdu i to domniemanie obalić. Należy w tym miejscu zastrzec, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa bowiem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki NSA z dnia: 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 oraz I OSK 868/09). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat.". Mając zatem powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i ugruntowaną linię orzeczniczą na względzie, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę uznał, że wierzyciel wykazał, iż w dniach wskazanych w ww. tytułach wykonawczych to Skarżący był użytkownikiem pojazdów spółki, za parkowanie których w strefie płatnego parkowania nie zostały uiszczone opłaty, a zatem jest on podmiotem zobowiązanym do uiszczenia przedmiotowych opłat dodatkowych – stosownie do przytoczonych wyżej przepisów u.d.p. Nie znajdując więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.