III SA/Wa 1807/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "Naczelnik US") prowadził do majątku Pana P. D. (dalej "Strona" lub "Skarżący") postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2025 r. nr: [...] wystawionego przez Naczelnika [...] M. Urzędu Skarbowego w R., obejmującego należności z tytułu solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe S. Sp. z o.o. (dalej jako "Spółka") za okres 12/2018 r. i 1-8/2019 r. w łącznej kwocie należności głównej 1.375.497,60 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. S.A. Zawiadomienie doręczono do banku 25 lutego 2025 r. W odpowiedzi bank zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia, w postaci braku środków przewyższających kwotę wolną od zajęcia. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Stronie 11 marca 2025 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 13 marca 2025 r. nr [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u płatnika R. Sp. z o.o. S. Sp. komandytowa. Zajęcie doręczono Skarżącemu oraz Spółce 27 marca 2025 r. Pracodawca nie udzielił odpowiedzi na ww. zawiadomienie. Skarżący pismem z 18 marca 2025 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Naczelnik US postanowieniem z [...] marca 2025 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne i przekazał zarzuty do wierzyciela celem rozpatrzenia. Skarżący pismem z 17 marca 2025 r. wniósł na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: "u.p.e.a.") skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...], w której podniósł zarzuty dokonania czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, a także zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, iż postępowanie toczące się z jego udziałem dotyczy odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania Spółki i nie zostało jeszcze zakończone. Wskazał, iż wydana 6 czerwca 2024 r. przez Naczelnika [...] M. Urzędu Skarbowego w R., decyzja nie odpowiadała prawu i dlatego wniósł od niej odwołanie, a następnie skargę do WSA. Podkreślił, iż czynności egzekucyjne nie powinny mieć miejsca, ponieważ sprawa jest jeszcze w toku, a prawdopodobne jest, że skarga do WSA zostanie uwzględniona. Za niedopuszczalne uznał zastosowanie tak dotkliwego i utrudniającego codzienne funkcjonowanie środka, jak zajęcie rachunku bankowego, w sytuacji, w której całe postępowania/sprawy mogą zakończyć się innym rozstrzygnięciem. Nadto podkreślił, iż jest silnie związany z Ukrainą i zablokowanie rachunku bankowego powoduje, iż jest pozbawiony przelewów pieniężnych do rodziny znajdującej się w kraju dotkniętym wojną. Reasumując wniósł o uwzględnienie skargi na czynność egzekucyjną w całości. Naczelnik US postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu wskazał, że dokonana przez organ egzekucyjny czynność w postaci zajęcia rachunku bankowego w S. S.A. została dokonana zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. oraz uznał, iż zajęcie nie spełnia przesłanek zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Strona w zażaleniu z dnia 22 kwietnia 2025 r. (nadanym za pośrednictwem e-PUAP 23 kwietnia 2025 r. z zachowaniem przewidzianego prawem terminu), zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie art. 54 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a w związku z art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572: dalej "K.p.a.") w związku z art. 18 u.p.e.a, poprzez: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Strona w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia podniosła argumentację tożsamą ze wskazaną w piśmie z 17 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako "Dyrektor") postanowieniem z [...] maja 2025 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że organ egzekucyjny stosując środek egzekucyjny polegający na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spośród przewidzianych w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. środków, wybrał ten, który był najwłaściwszy w realiach niniejszej sprawy, i który miał za zadanie najlepiej i najprościej realizować zakładany cel, tj. wyegzekwowanie obowiązku. Jednocześnie uznał, że podjęta przez organ egzekucyjny czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego została przeprowadzona zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Sporządzone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawiera elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., z uwzględnieniem art. 67 § 2a u.p.e.a. Zawiadomienie zostało dokonane na przewidzianym do tego wzorze wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 18 marca 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 426). Dyrektor – odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – wyjaśnił, iż każde działanie organu egzekucyjnego nastawione na przymusowe wykonanie zobowiązania, a co za tym idzie sięgnięcie do praw majątkowych zobowiązanego jest dla niego niedogodnością. Każde zatem działanie organu mogłoby spotkać się z tym zarzutem. Wskazał ponadto, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, w świetle doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Jednocześnie spośród całego katalogu środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie, daje on nadzieję, na najszybsze pokrycie należności. Ponadto organ nadzoru zaznaczył, że posiadaczowi rachunku bankowego przysługuje ochrona przed egzekucją, ale tylko w granicach określonych w art. 54 ust. 1 Prawa bankowego, i bez znaczenia jest źródło, z którego pochodzą środki gromadzone na takim rachunku. Z akt sprawy wynika natomiast, iż bank poinformował o przeszkodzie w realizacji, z uwagi, że saldo zajętych rachunków wynosi 140,27 zł, a wykorzystana kwota wolna 0,00 zł. Nadto podniósł, iż Skarżący nie wskazał jaki środek egzekucyjny wymieniony w katalogu art. 1a pkt 12 u.p.e.a. byłby dla Skarżącego mniej uciążliwy, a jednocześnie gwarantowałby pokrycie dochodzonych należności. Dyrektor nie znajdując podstaw prawnych do uznania zastosowanego środka egzekucyjnego za zbyt uciążliwy zauważył, że w postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się o prawidłowości wydanej decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, ani też nie ocenia się zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Organ nadzoru wskazał, że podnoszone przez Skarżącego zarzuty odnoszące się do prawidłowości wydania decyzji, na podstawie której został wystawiony tytuł wykonawczy, nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Natomiast samo zaskarżenie decyzji wymiarowej do sądu administracyjnego nie świadczy o nieprawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego. Podsumowując zaznaczył, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia zasady przewidzianej w art. 7 K.p.a., bowiem Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto Naczelnik US w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w oparciu o który wydał stosowne rozstrzygnięcie, tym samym zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. uznał za nieuzasadniony. Strona w skardze do tut. Sądu z dnia 2 lipca 2025 r., zaskarżyła ww. postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości oraz o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej w całości, a także zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 54 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z naruszeniem ustawy oraz zastosowaniem zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 §2 Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267)) jest postanowienie Dyrektora z [...] maja 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika z [...] kwietnia 2025 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. S.A. dokonaną zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...]. W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1) lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1324/18; wyrok NSA z 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (wyroki NSA: z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13 – patrz CBOSA). Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; por. też wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2966/17, wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1098/18; CBOSA). W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21). Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2843/16; z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3867/14; z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 802/13; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11 – patrz CBOSA). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 48/18; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 – patrz CBOSA). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. S.A. dokonanej zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...] mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności egzekucyjnej (art. 54 §1 pkt 1 u.p.e.a.), ewentualnie kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 §1 pkt 2 u.p.e.a.). W kontekście powyższego nie można w ramach niniejszej sprawy merytorycznie odnosić się do zarzutów dotyczących zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego (co Skarżący wywodzi z zarzucanej wadliwości decyzji, w której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki S. Sp. z o.o.). Kwestie te – jak wskazano wyżej – nie podlegają rozpoznaniu w ramach skargi na czynność egzekucyjną. Odnosząc się do przedmiotu niniejszej sprawy, tj. skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S. S.A. dokonanej zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...]., należy stwierdzić, że Dyrektor prawidłowo dokonał oceny zajęcia ww. wierzytelności przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej. Nie budzi wątpliwości, że na taką czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego przysługuje skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. Jak wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: (1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; (2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; (3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne: (1) których nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; (2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 pkt 1 i 2). Na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Wskazane wyżej obowiązki w analizowanej sprawie zostały przez organ egzekucyjny wykonane. Zawiadomienie nr [...] doręczono do Banku w dniu 25 lutego 2025 r. (k. 12 akt egzekucyjnych), zaś Skarżącemu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dn. [...] marca 2025 r. (k. 9 akt egzekucyjnych). Organ egzekucyjny wystawiając zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym wysłaniu odpisu do zobowiązanego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 u.p.e.a. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zawierać: 1) dane zobowiązanego będącego: a) osobą fizyczną: imię i nazwisko oraz adres jego miejsca zamieszkania, numer PESEL, NIP lub numer REGON, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, a jeżeli numer PESEL, NIP i numer REGON nie są znane organowi egzekucyjnemu, to imię ojca i imię matki zobowiązanego oraz datę jego urodzenia albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu, b) osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną: nazwę i adres jego siedziby, NIP, numer REGON lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu; 1a) nazwę wierzyciela; 1b) nazwę i adres siedziby organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c)wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Przy czym zgodnie z art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wystosowane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spełnia wszystkie warunki formalne. Zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 i art. 67 § 2a u.p.e.a. Tym samym kwestionowaną czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ocenić należy jako zgodną z przepisami prawa oraz jako prawidłowo dokonaną. W ocenie Sądu, za prawidłowe należało również uznać stanowisko organów, że zajęcie wierzytelności dokonane zawiadomieniem z 25 lutego 2025 r. nr [...]., nie miało charakteru zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co jednak możliwe jest w przypadku możliwości wyboru w tym zakresie. Z przepisu tego wynikają dwie zasady, tj. zasada celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania zobowiązania) oraz zasada stosowania najłagodniejszego środka. Nie ma przy tym przeszkód prawnych do stosowania równocześnie kilku środków egzekucyjnych, lecz ich wybór powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania środków kolejnych. Specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia przy tym, że zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawić się będzie dla zobowiązanego jako dokuczliwe. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. W toku danego postępowania egzekucyjnego organ prowadzący postępowanie winien zatem w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym. Zauważyć należy, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Skarżący podnosi przy tym, że jest silnie związany z Ukrainą oraz posiada obywatelstwo tego państwa. Zablokowanie rachunku bankowego powoduje, iż jest pozbawiony przelewów do rodziny znajdującej się w kraju dotkniętym wojną. W tym względzie należy zauważyć, że – jak zasadnie podniósł Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu – zgodnie z art. 54 ustawy środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2024 r. poz. 1773), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Posiadaczowi rachunku przysługuje zatem – przewidziana w tym przepisie i w granicach określonych tym przepisem - ochrona przed egzekucją. Co więcej, należy zauważyć, że w odpowiedzi Bank wskazał, że saldo zajętych środków wynosi 140,27 zł, zaś wykorzystana kwota wolna 0 zł. W konsekwencji należy uznać, że organ zastosował dostępny środek egzekucyjny, który jest jednym ze środków ocenianych jako mniej uciążliwy dla zobowiązanego. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się niezasadna. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), oddalił skargę.