III SA/Wa 2554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W. B. 9.217 zł (słownie: dziewięć tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...] maja 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych określił Skarżącemu, Panu W. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład M. w Z. wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2013 r. w wysokości 107 534 zł w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Minister Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą faktyczną decyzji organów obu instancji było ustalenie, że Skarżący w okresie od grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. oraz od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. nie przekazywał środków pochodzących z podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek bankowy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych w terminie 7 dni od dnia ich uzyskania co – w ocenie organów – naruszało przepis art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych [Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.] i skutkuje sankcją określoną w art. 33 ust. 4a pkt 2 tej ustawy. Fakt dokonania nieterminowej wpłaty ujawniony został w październiku 2013 r., przy okazji kontroli Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., tj. w dacie doręczenia protokołu kontroli. Organy obu instancji uznały, że dniem uzyskania środków, w przypadku zwolnienia z obowiązku odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest dzień, w którym pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej dokonuje poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zatem dzień wypłaty wynagrodzeń. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 21 § 3 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 i art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Organ drugiej instancji – Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [tekst. jedn. Dz.U. z 2015 r, poz. 613 ze zm.] oraz art. 49 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Organ, podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji zaakcentował, że, w jego ocenie, podniesiony zarzut przedawnienia jest bezzasadny, powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2014 r. w spr. II FSK 827/12 oraz z dnia 2 lutego 2014 r. w spr. II FSK 3194/13. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, poprzez uznanie, że norma wynikająca z powyższego przepisu obejmuje swoim zasięgiem także Skarżącego, w sytuacji, kiedy nie dopuścił się on "niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu"; - art. 21 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9, art. 68 § 1 i § 2, względnie art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 3 oraz art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, polegające na pominięciu okoliczności, że wpłaty o jakich mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy uległy przedawnieniu; - art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 38 ust. 1 i ust. 2a pustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez jego błędne zastosowanie, to jest określenie dnia uzyskania środków pochodzących z zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w sposób nieuwzględniający terminu płatności tych zaliczek. Wskazując na powyższe naruszenia prawa, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji, a w przypadku to stwierdzenie nieważności – o uchylenie decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w ramach kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. z 2014r., poz. 1647] oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.], Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty okazały się uzasadnione. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo materialne, to jest art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, podstawą faktyczną wydania rozstrzygnięcia było ustalenie, że Skarżący przekazał wpłaty na rzecz zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie. Organy obu instancji przyjęły, że pod pojęciem dnia uzyskania środków, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych rozumieć należy dzień wypłaty wynagrodzenia wypłaconego pracownikom. Stanowisko powyższe jest nieprawidłowe. W uchwale z 19 grudnia 2016 r. sygn. akt II FPS 4/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2016 r. za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych [Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.], w przypadku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych pobranych przez płatnika, należy rozumieć ostatni dzień terminu przekazania zaliczek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych [Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.]." Sąd wskazuje, że z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 2 P.p.s.a. jest związany powyższą uchwałą wydaną w zakresie wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na gruncie analogicznego stanu faktycznego sprawy. Tym samym wyroki sądów administracyjnych powoływane w niniejszej sprawie przez organy, które wskazywały na słuszność stanowiska organów nie mogły być wzięte pod uwagę. Z powołanej uchwały wynika zatem, że pod pojęciem terminu uzyskania środków należy rozumieć wynikający z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin przekazania przez pracodawcę zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z brzmienia art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy wynika zatem, że wpłata winna być dokonana w terminie 7 dni licząc od dnia, w którym pracodawca zobowiązany byłby do przekazania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, czyli do 27 dnia miesiąca następującego po miesiącu wypłaty wynagrodzenia. Analiza danych znajdujących się w tabelach znajdujących się w decyzji organu pierwszej instancji [str. 7 i 8 oraz 9 decyzji Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych] wskazuje, że w poszczególnych miesiącach od grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. oraz od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. przekazanie na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych środków pochodzących z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nastąpiło przed upływem terminu określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, to jest przed upływem 7 dni licząc od dnia pozyskania środków, rozumianego jako dzień wpłaty zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zwany dalej "funduszem rehabilitacji". Zgodnie ust. 3 pkt 2 i 3 tego artykułu pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków tego funduszu [pkt 2] oraz przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano [pkt 3]. W myśl postanowień ust. 4 ww. artykułu środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Stosownie zaś do postanowień ust. 4a art. 33 w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania: 1) zwrotu 100 % kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz 2) wpłaty w wysokości 30 % tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. Sąd zwraca uwagę w tym miejscu, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że Skarżący nie dopełnił obowiązków złożenia deklaracji i dokonania wpłaty na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2013 r. Jednak z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że wpłat na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych za poszczególne miesiące 2007, 2008 i 2009 r. Skarżący dokonywał w terminie wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób od osób fizycznych [dokładnie w dniu 20 odpowiedniego miesiąca, względnie 2-3 dni później] a zatem w ciągu 7 dni, licząc od dnia, w którym pracodawca zobowiązany był do przekazania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jak wynika z tabeli zamieszczonej na str. 7 decyzji organu pierwszej instancji [k. 234 akt post. adm.], poszczególnych wpłat dokonano w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych lub 2-3 dni później, uwzględniając dni wolne od pracy, zaś za luty 2009 r. – w dacie 23 marca 2009 r., za październik 2009 r. – w dniu 23 listopada 2009 r., a zatem w ciągu 7 dni od dnia terminu płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zatem wbrew stanowisku organów obu instancji uznać należało, że wszystkie wpłaty z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych [tabela na str. 7 organu pierwszej instancji – str. 234 akt post. adm.] objęte zaskarżonymi do tutejszego sądu decyzjami dokonane zostały w terminie. Nie stwierdzono zarazem, by nieprawidłowe były ustalenia organów w zakresie przekazania na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych pozostałych wpłat: z tytułu podatku od nieruchomości [dwie pozycje na łączną kwotę 22 649,24 zł na str. 8 decyzji organu pierwszej instancji – k. 234v akt post. adm.] a także z tytułu nadwyżki dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych [jedna pozycja na kwotę 29,87 zł w tabeli zawartej w decyzji organu pierwszej instancji – str. 233 akt post. adm.]. Nie znalazł zarazem potwierdzenia podniesiony w skardze [zarzut ujęty w pkt 2 zarzutów] zarzut przedawnienia, osadzony w treści art. 21 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9, art. 68 § 1 i § 2, względnie art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 3 oraz art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Sąd wskazuje, że generalnie, w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ma zastosowanie zarówno w przypadku niezgodnego z prawem przeznaczenia środków funduszu jak i w przypadku przekazania środków na fundusz z przekroczeniem terminów wskazanych w ustawie. Dodatkowo, podkreśla się, że redakcja art. 33 ust. 4a powołanej ustawy wymaga ustalenia momentu ujawnienia niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji. Przyjmuje się również, że ustawodawca w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych moment, w którym powstaje obowiązek wpłaty w wysokości 30% środków [sankcji] na Fundusz wiąże z ujawnieniem niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 ww. artykułu [por stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2855/13, z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt III SA/WA 1241/15, z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3517/14 z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt III SA/WA 2522/13, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 10/14, z dnia 14 marca 2014 r., III SA/WA 2772/13, z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/WA 1547/13, z dnia 5 lutego 2014 ., sygn. akt III SA/WA 1060/13, z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt. III SA/WA 1844/13, z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1375/13 i III SA/Wa 1376/16, z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3278/12, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt. II FSK 1037/14]. W ostatnim z cytowanych wyroków wskazano wprost, że powstanie obowiązku dodatkowej wpłaty na fundusz powiązane zostało z miesiącem ujawnienia nieprawidłowości a nie z datą ich wystąpienia. W powołanych wyżej wyrokach przyjmuje się również jednolicie, że zobowiązanie o którym mowa w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy jest zobowiązaniem powstającym w trybie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., w związku z czym organ nie ustala a jedynie określa wysokość zobowiązania w trybie art. 21 § 3 O.p., przy czym w większości tych orzeczeń dopuszcza się stosowanie do tak powstałego zobowiązania art. 70 O.p. Jeżeli chodzi o termin przedawnienia wskazuje się, że jego bieg rozpoczyna się z dniem ujawnienia nieprawidłowości, a nie z chwilą naruszenia przepisów ustawy [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3194/13 oraz z 21 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 827/12]. W rozpoznawanej sprawie ujawnienie nieprawidłowości miało miejsce w dacie doręczenia Skarżącemu protokołu z kontroli sporządzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Z., tj. w dniu 8 października 2013 r. [k. 79-96 akt post. adm.] – na protokole, jego ostatniej stronie widnieje podpis osoby upoważnionej przez Skarżącego oraz pieczęć firmy opatrzone datą "8.10.2013". Należało przyznać rację organom obu instancji, że zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych mają charakter zobowiązań powstających z chwilą zajścia określonego zdarzenia [art. 21 § 1 pkt 1 O.p.] – ujawnienia nieprawidłowości, które miały miejsce przed datą ich ujawnienia. Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w tym przypadku nie wydaje decyzji ustalającej wysokość zobowiązania – 30% sankcji za nieterminowe przekazywanie środków pieniężnych na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub niezgodne z ustawą przeznaczenie tych środków, lecz może tylko określić wysokość tegoż zobowiązania, stosownie do art. 21 § 3 O.p. – jeżeli w postępowaniu podatkowym zostanie stwierdzone, że prowadzący zakład pracy chronionej, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie przekazał w terminie wskazanym w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w całości lub części środków na zakładowy fundusz rehabilitacji, albo też przeznaczył środki niezgodnie z art. 33 ust. 4 tej ustawy. Konstrukcję przewidzianą w art. 21 § 3 O.p. zastosowano w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, o czym świadczy treść art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, na mocy którego nałożono na pracodawców obowiązek samodzielnego deklarowania i wpłacania należności w okresach miesięcznych od momentu, w którym ujawniono nieprawidłowości – np. w protokole kontroli. Zasada ta została powielona w przepisie art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Brak dobrowolnej wpłaty ww. sankcji – nazywanej zobowiązaniem – na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w przewidzianym w art. 33 ust. 4a i art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych terminie powoduje, że Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych określa wysokość tegoż zobowiązana w decyzji. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że w postępowaniu w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu sankcji, o których mowa w art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych należy wskazać, kiedy powstało zobowiązanie z tytułu tych sankcji – czyli miesiąc, w którym ujawniono nieprawidłowości oraz ustalić, że pracodawca dobrowolnie nie uiścił sankcji, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ujawniono nieprawidłowości. Wszystkie te ustalenia winny zaś mieć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy i w uzasadnieniu decyzji. Organy administracyjne w rozpoznawanej sprawie, w sposób dostateczny, kierując się analizą akt administracyjnych sprawy i znajdujących się w nich materiałem dowodowym wyjaśniły, dlaczego uznały, że datą uprawniającą do określenia sankcji jest październik 2014 r. – wówczas bowiem doręczono Skarżącemu protokół z kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Z.. Tym samym bieg terminu przedawnienia zobowiązania sankcyjnego, o którym mowa art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, rozpoczyna się z dniem ujawnienia nieprawidłowości, a nie z chwilą naruszenia przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Analogiczne stanowisko prezentowane było wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, a przykładem najbardziej dobitnym jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 827/12 [dostępny na www.nsa.gov.pl]. Tym samym prawidłowe jest stanowisko organów, że w zakresie nieprawidłowości, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f, ujawnionych w październiku 2014 r. termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. nie upłynął. W konsekwencji sąd uznał za nieuzasadnione te zarzuty wyartykułowane w skardze, które wskazują na przedawnienie zobowiązania. Przy uznaniu stanowiska Skarżącego za uzasadnione, przedawnienie dotyczyłoby zaliczek wymagalnych do końca 2008 r. – jednak w zakresie wpłat na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych pochodzących ze zwolnień z podatku dochodowego od osób fizycznych – ze względów wyżej przedstawionych, wcale nie zaszła sytuacja nieterminowego dokonywania wpłat na fundusz. Reasumując, dokonując analizy wskazanych powyżej przepisów prawa oraz uzasadnienia powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko organów wydających rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie co do uznania za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dnia wypłaty wynagrodzenia, uznać należy za błędne. W związku z tym Sąd stwierdza, że w tym zakresie doszło do naruszenia art. 33 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f., a zarzuty skargi dotyczące naruszenia tych przepisów okazały się zasadne. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy będą zobowiązane uwzględnić, także oceniając wyniki postępowania dowodowego, treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanej powyżej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji [pkt 1 wyroku]. Sąd na wniosek Skarżącego zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych [Dz.U. z 2015 r., poz. 1804], biorąc pod uwagę, że Skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego, zatem jego wynagrodzenie, zgodnie z powołanym przepisem wynosi 7 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł zaś wpis sądowy, uiszczony przez Skarżącego wynosił 2 000 zł [pkt drugi sentencji]. W konsekwencji Sąd zasądził na rzecz Skarżącego kwotę 9 217 zł.