III SA/Wa 2731/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold - Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych uchyla zaskarżone postanowienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ("Organ I instancji", "Naczelnik", "Organ egzekucyjny"), z uwagi na brak wpłaty na poczet zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za lata 2004 - 2006, zawiadomieniem z dnia 27 lipca 2018 r. poinformował K. O. ("Skarżący", "Strona") o zagrożeniu ujawnieniem ww. należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Skarżący wniósł od przedmiotowego zawiadomienia sprzeciw, w którym wskazał, że objęte zawiadomieniem należności nie istnieją i uległy przedawnieniu. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił uwzględnienia sprzeciwu. Skarżący nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i złożył na nie zażalenie, po rozpatrzeniu którego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor", "Organ II instancji", "Organ odwoławczy") uchylił postanowienie z dnia [...] października 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., Naczelnik ponownie odmówił uwzględnienia sprzeciwu wskazując, że w przypadku zaległości w podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2004 r. do 17 lutego 2005 r. oraz od lutego do grudnia 2005 r., ostatni skuteczny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia zastosowano wobec Strony w dniu 6 grudnia 2012 r., a - co za tym idzie - termin przedawnienia upłynął z dniem 8 grudnia 2017 r. Zgodnie z art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej też "Ordynacja" lub "Op"), mogą być one egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. W przypadku zaś zaległości w podatku od towarów i usług za okres styczeń - grudzień 2006 r., ze względu na toczące się postępowanie karno-skarbowe bieg terminu przedawnienia jest zawieszony, a więc nie uległy one przedawnieniu i nadal są wymagalne. Skarżący ponownie złożył zażalenie, w którym zarzucił rażące naruszenie przepisów, w szczególności art. 121 Op, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wskazał, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2019 r. wydano z naruszeniem obowiązujących terminów załatwiania spraw i bez powiadomienia o przyczynie zwłoki. Dodatkowo postanowienie to, według Skarżącego, nie zawiera merytorycznego uzasadnienia i odniesienia do zarzutów zawartych w pierwotnym odwołaniu i skardze do Dyrektora z dnia 31 października 2018 r., co narusza obowiązek wykonania zaleceń Organu odwoławczego, zawartych w postanowieniu [...] stycznia 2019 r. Strona podniosła też, że argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu są wymijające i powielają wszystkie wykazane w toku sprawy zarzuty, czyli w żaden sposób nie mogą stanowić uzasadnienia na bezprawność działań Organu egzekucyjnego. Ponadto, w dniu 12 sierpnia 2019 r. do Dyrektora wpłynęło pismo Strony zawierające odniesienie do przedstawionego przez Naczelnika stanowiska do zażalenia. W piśmie tym Skarżący podtrzymał zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia art. 121 Op. Wskazał, że znajdują one potwierdzenie w stanowisku do zażalenia, w którym Organ I instancji potwierdził, iż nie dotrzymał terminu załatwienia sprawy, a ponadto przyznał, że zamierza ujawnić w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zobowiązania przedawnione oraz związane z decyzją wycofaną z obiegu prawnego. Na potwierdzenie powyższego K. O. podniósł, że: - odnośnie przedawnienia rzekomych zobowiązań za 2005 r. - sam Organ I instancji przyznaje, iż uległy one przedawnieniu w grudniu 2017 r.; - odnośnie przedawnienia rzekomych zobowiązań za 2006 r. - Organ I instancji całkowicie bezprawnie i nielogicznie uzależnia zawieszenie terminu przedawnienia od sprawy karnej skarbowej opartej na decyzji wycofanej (i to wiele lat temu) z obrotu prawnego. Skarżący podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. informuje, że w stosunku do zobowiązania za 2006 r. określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r., w dniu 16 marca 2011 r. wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe, tymczasem postępowanie karne skarbowe dotyczyło rzekomego zobowiązania za 2006 r. określonego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., która wiele lat temu, w związku z orzeczeniem WSA w Warszawie, została wycofana z obiegu prawnego. Zdaniem Strony jest to kolejny dowód na to, że postępowanie karne skarbowe nie dotyczy decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., więc nie mogło mieć wpływu na termin zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania za 2006 r. Organ egzekucyjny bezprawnie zatem dochodzi należności, które powinny być uznane za przedawnione oraz w dalszym ciągu nalicza odsetki za przedawnione zobowiązania, co jest ewidentnym naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem Dyrektora Naczelnik zasadnie odmówił uwzględnienia sprzeciwu. Zobowiązania podatkowe Skarżącego, wskutek zabezpieczenia hipoteką oraz wszczęcia postępowania karnego skarbowego, nie uległy przedawnieniu i pozostają wymagalne. Wydanie zaś zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Organ I instancji z naruszeniem terminów załatwiania spraw i obowiązków informacyjnych wobec Strony, do czego niewątpliwie doszło w niniejszej sprawie, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, lecz uwzględnione zostanie w ramach działań nadzorczych Organu odwoławczego. Strona złożyła skargę na postanowienie Dyrektora. Zarzuciła rażące naruszenie przepisów, tj. Kodeksu postępowania karnego, art. 271 Kodeksu karnego, poświadczenie nieprawdy oraz art. 231 tego kodeksu, nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego - w związku z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ("Kpa"), a w szczególności: - art. 6 - poprzez obciążanie Skarżącego nieistniejącymi zobowiązaniami, które nawet, jeśli istniały, to i tak powinny zostać uznane za przedawnione, oraz poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej na podstawie dokumentu potwierdzającego nieprawdę, tj. pisma z dnia 25 lutego 2010 r., którym ówczesny wicedyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., kilka dni po wszczęciu kontroli i na kilka miesięcy przed otrzymaniem materiału dowodowego, zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. dokonanie zabezpieczenia na konkretnych nieruchomościach Skarżącego, - art. 7 - poprzez wydanie postanowienia podtrzymującego postanowienie Organu egzekucyjnego w oparciu o materiał dowodowy z decyzji wycofanych z obrotu prawnego, oraz pomimo przyznania przez Organ odwoławczy, że zarzut zażalenia dotyczący wydania postanowienia z dnia [...] czerwca 2019 r. z uchybieniem terminu i bez powiadomienia o przyczynach zwłoki jest zasadny, - art. 7a - poprzez wykorzystanie swojego stanowiska i przepisów prawa w sposób wybiórczo nieobiektywny, jedynie pod tezę Organów podatkowych, a na niekorzyść Skarżącego, - art. 8 - poprzez nieuczciwe działania będące kolejnym elementem całokształtu działań, w zasadzie wszystkich urzędników związanych z tą kontrolą podatkową, która od początku i na wszystkich jej etapach została przeprowadzona z naruszeniem prawa, w tym prawa karnego. W związku z wyjściem na jaw informacji o kolejnym rażącym naruszeniu prawa, jakiego dopuścili się - według Skarżącego - urzędnicy bezpośrednio odpowiedzialni za wszczęcie i przeprowadzenie kontroli podatkowej również w zakresie postępowania egzekucyjnego, Skarżący wniósł ponadto o ustosunkowanie się do opisanego problemu również w zakresie przedmiotu skargi, czyli uzupełnienie dotychczasowych zastrzeżeń o zarzut potwierdzenia nieprawdy w dokumentach, czyli naruszenie art. 271 Kodeksu karnego, poprzez m.in. świadome wprowadzenie w błąd i głoszenie kłamliwych twierdzeń, że w przypadku Skarżącego są podstawy dowodowe i prawne, które uzasadniają zlecenie dokonania zabezpieczenia na konkretnych nieruchomościach Strony. W związku z tym Skarżący zarzucił naruszenie art. 231 Kodeksu karnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r, poz. 1302 ze zm., dalej "Ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż w niej wskazane. Znaczna część skargi dotyczy bowiem kwestii niezwiązanych ze sprawą, których nie może rozstrzygać sąd administracyjny (vide zwłaszcza kwestie zarzucanego naruszenia prawa karnego). W zawiadomieniu z 27 lipca 2018 r. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych Naczelnik podał liczne zobowiązania podatkowe Skarżącego w podatku od towarów i usług, które miały już wtedy charakter zaległości. Należy je podzielić na te, które określono w decyzji z [...] października 2014 r., a które dotyczyły poszczególnych miesięcy 2006 r., oraz te, które określono w decyzji z [...] sierpnia 2010 r., a które dotyczyły poszczególnych miesięcy 2005 r. Dodatkowo w tej ostatniej decyzji "ustalono" (nie "określono") zobowiązanie za okres grudzień 2004 r. – 17 lutego 2005 r. Termin przedawnienia tych zobowiązań upływał, jak trafnie wskazał Dyrektor na str. 7 zaskarżonego postanowienia, z dniem - najpóźniej - 31 grudnia 2015 r., gdy chodzi o zobowiązania wynikające z decyzji z [...] sierpnia 2010 r., oraz z dniem 31 grudnia 2012 r., gdy chodzi o zobowiązania wynikające z decyzji z [...] października 2014 r. I. W zakresie, w jakim chodzi o zaległości wynikające z decyzji z [...] sierpnia 2010 r., Organy podały, powołując się na akta sprawy, że wobec Skarżącego zastosowane środki egzekucyjne, o których został on powiadomiony, co - na podstawie art. 70 § 4 Op - skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań. Ostatni z takich środków zastosowano w dniu 6 grudnia 2012 r., co w konsekwencji doprowadziło Organy do wniosku, że termin ich przedawnienia upłynąłby (po przerwaniu biegu tego terminu liczy się go na nowo od następnego dnia po zastosowaniu środka egzekucyjnego) dopiero w dniu 7 grudnia 2017 r. Ponieważ jednak zobowiązania Skarżącego w roku 2011 r. zostały zabezpieczone hipoteką, to - według Organów – na podstawie art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej do przedawnienia nie doszło i już nigdy nie dojdzie, jak długo zobowiązania pozostają zabezpieczone rzeczowo. Otóż ten pogląd Organów byłby trafny, gdyby w obrocie prawnym nie funkcjonował wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 40/12. W tym wyroku Trybunał uznał, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, wykluczający przedawnienie zobowiązań zabezpieczonych hipoteką, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. W wyniku tego wyroku w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym NSA (np. wyroki z 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; z 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; z 16 września 2014 r., I FSK 317/14; z 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14; z 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; z 17 września 2015 r., I FSK 949/14; z 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3552/14; z 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; z 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; z 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17; z 29 marca 2018 r., I FSK 17/18; z 6 czerwca 2018 r., II FSK 1454/16; z 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17) wskazuje się zgodnie, że zobowiązania zabezpieczone hipoteką przedawniają się na zasadach ogólnych. Co prawda Trybunał zakwestionował w swoim wyroku art. 70 § 6 Ordynacji, i to w brzmieniu od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., ale - ponownie zgodnie - uznaje się, że zmiana jednostki redakcyjnej przepisu uznanego przez TK za niekonstytucyjny nie zmienia uprawnienia i obowiązku sądu stosującego taki przepis pominięcia go w swoim orzeczeniu. Takiego obowiązku nie zmienia nadto okoliczność, że Trybunał objął swoim orzeczeniem dany przepis w brzmieniu z pewnego, konkretnego okresu, jeśli w okresie nie objętym formalnie tym orzeczeniem przepis ten ma (miał) analogiczne, niekonstytucyjne brzmienie. Trybunał orzeka bowiem o zgodności/niezgodności z Konstytucją norm prawnych, a nie przepisów prawnych. W efekcie zobowiązania Skarżącego wynikające z decyzji z [...] sierpnia 2010 r. uległy przedawnieniu najdalej w dniu 7 grudnia 2017 r., o ile w sprawie nie wystąpiły inne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia (inne, niż wskazane w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora). Rolą Organu w dalszym postępowaniu będzie wskazanie i udokumentowanie tych innych okoliczności. O ile one nie istnieją, sprzeciw Skarżącego powinien być uznany za zasadny w zakresie zaległości w VAT wynikających z decyzji z [...] sierpnia 2010 r. W tej sytuacji pozostałe zarzuty sprzeciwu i skargi, dotyczące zaległości z tej decyzji, tracą na znaczeniu. Ich analiza na obecnym etapie byłaby bezprzedmiotowa lub przedwczesna. II. Odrębną kwestię stanowi podniesione w sprzeciwie i w skardze nieistnienie zaległości wynikających z decyzji z [...] października 2014 r., dotyczących poszczególnych miesięcy roku 2006. W skardze Skarżący akcentował, że decyzja z [...] marca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję z [...] listopada 2010 r., określającą wysokość zobowiązań za okresy roku 2006, "...wiele lat temu została wyeliminowana z obrotu prawnego..." wskutek wyroku tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 1682/11. Z tego faktu Skarżący wywodził, że nie powinno zostać wszczęte postępowanie karno - skarbowe, a także, że zawiadomienie o jego wszczęciu nie powinno skutkować zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Sąd podziela jednak uwagę Dyrektora, że choć - istotnie – ww. dwie decyzje zostały uchylone (pierwsza przez Sąd, zaś druga przez Dyrektora), to jednak ostatecznie wydano kolejne decyzje w zakresie VAT za 2006 r., a skarga na decyzję Dyrektora z [...] października 2014 r. została prawomocnie oddalona wyrokiem tut. Sądu z 14 października 2015 r., sygn. III SA/Wa 3916/14. Postępowanie karno – skarbowe wszczyna się w związku z podejrzeniem popełnienia konkretnego przestępstwa, a nie w związku z decyzją. W wyroku z 14 października 2015 r. Sąd jasno i niedwuznacznie wypowiedział się co do nieprzedawnienia zobowiązań Skarżącego potwierdzonych decyzją z [...] października 2014 r. Sąd uznał wówczas mianowicie, że "... pismem z dnia 16 marca 2011 r. Urząd Kontroli Skarbowej w W. wszczął wobec Skarżącego dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchyleniu się przez Niego od opodatkowania podatkiem od towarów i usług przez nie ujawnienie organowi podatkowemu przychodów/obrotów uzyskiwanych za pośrednictwem portalu aukcyjnego (...), przez co narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za 2005. W aktach sprawy znajduje się także protokół przesłuchania podejrzanego (karta akt administracyjnych nr 851), w którym postawiono Skarżącemu zarzut w powyższym brzmieniu, jednakże sprecyzowano okres zaistniałego przestępstwa skarbowego w postaci uszczuplenia podatku od towarów i usług na okres od lutego 2005 do grudnia 2008 r. Protokół został podpisany przez Skarżącego. W dokumencie tym jest także adnotacja podejrzanego, że zrozumiał, iż postawiono mu zarzuty naruszenia KKs. W aktach sprawy jest także zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dnia 7 listopada 2012 r. wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. W ocenie Sądu Skarżący był poinformowany o toczącym się wobec niego postępowaniu z KKs, postawiono mu zarzuty dotyczące podatku VAT za okresy rozliczeniowe 2005 r. – 2008 r. Zawiadomiono go o skutkach działań organów podatkowych, wzięto także pod uwagę okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia ze względu na wniesienie uprzedniej skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zważywszy powyższe Sąd uznał, iż zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją nie uległo przedawnieniu.". Ten prawomocny wyrok Sądu, zwłaszcza zacytowany, obszerny jego fragment, ma znaczenie kluczowe dla niniejszej sprawy. Sąd bowiem przyjął wtedy, że nastąpiło wszczęcie postępowania karno – skarbowego, że Skarżącemu przedstawiono zarzuty, i że w roku 2012 r. poinformowano go o skutku wszczęcia postępowania, tj. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Jakkolwiek w niniejszej skardze Skarżący podnosi, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno – skarbowego powinno nastąpić do końca okresu przedawnienia, tj. – zasadniczo – do końca roku 2011 (należy przypomnieć, że chodziło o zobowiązania za rok 2006, płatne w większości, za wyjątkiem grudnia, także w tym roku 2006), choć niewątpliwie nastąpiło dopiero w listopadzie 2012 r., to jednak Sądowi orzekającemu w sprawie III SA/Wa 3916/14 nie przeszkadzało to uznać skuteczność wszczęcia postępowania karnoskarbowego, a przede wszystkim nie przeszkadzało stwierdzić nieprzedawnienie zobowiązań wynikających z decyzji z [...] października 2014 r. Także dlatego Sąd wówczas skargę oddalił, przyjął zawieszenie biegu terminu przedawnienia - czy to wskutek przedstawienia zarzutów, czy to wskutek zawiadomienia z 7 listopada 2012 r., czy też wskutek obu tych zdarzeń jednocześnie. W efekcie, zdaniem Sądu wówczas orzekającego, zastosowanie znalazł art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Sąd obecnie orzekający ze skargi na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu Skarżącego nie jest uprawniony, aby podważać tę ocenę Sądu wyrażoną w wyroku o sygn. III SA/Wa 3916/14. Stoi temu na przeszkodzie art. 170 Ppsa. W tamtym wyroku Sąd prawomocnie orzekł, że skutecznie wszczęto postępowanie karno – skarbowe, o którym Skarżący został powiadomiony, a w konsekwencji stan zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwa tak długo, jak długo trwa postępowanie karno – skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 Op). Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast (k. 108), że wszczęte w roku 2011 postępowanie karno – skarbowe było nadal w toku (pozostawało zawieszone) w czasie, gdy do Skarżącego kierowano zawiadomienie z 28 lipca 2018 r., kiedy Skarżący formułował swój sprzeciw, i kiedy Organy wydawały swoje rozstrzygnięcia z przedmiocie tego sprzeciwu. Potwierdza to zresztą sam Skarżący w skardze, wskazując, że "...UKS nie wycofał aktu oskarżenia..." (str. 12 skargi). Sąd powtarza pogląd, że w niniejszym wyroku nie może podważać oceny sformułowanej przez Sąd w wyroku III SA/Wa 3916/14, w tym nie może przesądzać, czy wszczęcie postepowania karnoskarbowego miało rzeczywiste podstawy i zmierzało do rzeczywistego ścigania Skarżącego jako ewentualnego sprawcy przestępstwa karnoskarbowego, czy też miało tylko charakter instrumentalny – zmierzało do uzyskania efektu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (w najnowszym orzecznictwie sądowym, np. II FSK 27/17, kwestionuje się skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sytuacji nadużycia prawa karnoskarbowego dla celów podatkowych). W wyroku III SA/Wa 3916/14 tut. Sąd nie powziął żadnych wątpliwości co do osiągnięcia stanu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań Skarżącego za rok 2006, toteż ten pogląd Sądu pozostaje nadal wiążący. Przy czym, jakkolwiek w tamtym wyroku Sąd sformułował pewne rozważania na temat zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji w kontekście całego postępowania karnoskarbowego, które obejmowało lata 2005 – 2008, to jednak nie sposób wywodzić stąd, że wiążący charakter tamtego wyroku (art. 170 Ppsa) rozciąga się także na te inne okresy, czyli m.in. także na zobowiązania Skarżącego za rok 2005. Sąd orzekał bowiem tylko w przedmiocie zobowiązań w VAT za poszczególne miesiące 2006 r., i tylko w tym zakresie wyrok ten pozostaje wiążący obecnie. Przywołać należy art. 18i § 7 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z nim, jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu. Argumentacja Skarżącego zawarta w sprzeciwie, a odnosząca się do rzekomej niezasadności wpisania do Rejestru Należności Publicznoprawnych zaległości za rok 2006, godziła w ww., prawomocny wyrok tutejszego Sądu. Dlatego Sąd obecnie orzekający, co do zasady godząc się z Organem, że sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, wskazuje, że w tym zakresie sprzeciw powinien być uznany za niedopuszczalny, a nie niezasadny. W drodze sprzeciwu z art. 18i ustawy nie można bowiem kwestionować ostatecznego lub prawomocnego rozstrzygnięcia już wcześniej podjętego w innym postępowaniu, w tym postępowaniu sądowym. III. W sprzeciwie Skarżący podkreślił generalnie, że w zawiadomieniu nie sprecyzowano, jakie decyzje Naczelnik "miał na myśli", a nadto, że w zawiadomieniu nie podano sposobu wyliczenia "absurdalnej" kwoty odsetek o wartości 124 166 zł. Należy więc, w ocenie Sądu, wskazać na art. 18i § 5 ustawy - prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie. Przedmiotem sprzeciwu nie może więc być brak wyjaśnienia w zawiadomieniu, w jaki sposób naliczono odsetki. O ile Skarżący uważał podaną kwotę odsetek za wadliwą, powinien wskazać prawidłową wysokość tych odsetek, datę, od której powinno się je naliczać, a także stawkę tych odsetek z podaniem podstawy prawnej. Niemniej ze stanowiska Skarżącego wynika, że kwestionował on istnienie samych należności głównych co do zasady, zatem - konsekwentnie – kwestionował też istnienie odsetek. Ponieważ, jak wyżej Sąd wskazał, ujęcie w zawiadomieniu kwoty odsetek z tytułu zaległości z decyzji z [...] sierpnia 2010 r. było niezasadne, kwota odsetek wskazana w zawiadomieniu będzie wymagać stosownego zmniejszenia, chyba że istnieją dowody wskazujące na aktualność tamtych zobowiązań. IV. W kontekście ww. art. 18i § 5 ustawy Sąd ponawia wstępną uwagę, że znaczna część zarzutów skargi jest dla niniejszej sprawy bezprzedmiotowa. I tak poza tą sprawą pozostawić należy ewentualnie niesłuszne ustanowienie hipoteki na nieruchomościach Skarżącego, ewentualne nieprawidłowości w pracy imiennie wskazanych pracowników administracji skarbowej, wydanie decyzji o zabezpieczeniu, przedwczesne wszczęcie kontroli, a także ewentualne korzystanie w trakcie kontroli z materiałów dotyczących innej osoby. Te wszystkie zarzuty nie mają znaczenia dla oceny, czy wymienione w zawiadomieniu zaległości były aktualne, jak twierdziły Organy, czy też były już przedawnione, jak twierdził Skarżący. V. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c Ppsa, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Skarżący został zwolniony od kosztów sądowych, toteż Sąd nie zasądził tych kosztów. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 Ppsa.