III SA/Wa 3306/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. spraw ze skarg K. R. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2001 r. oddala skargi I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prawidłowość określenia K. R. (dalej: "Skarżący") wysokości 10% zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży 28 lutego 2001r. nieruchomości została ostatecznie przesądzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2011r. sygn. akt II FSK 78/10, w którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2009r. sygn. akt III SA/Wa 767/09. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") z [...] marca 2009r., na mocy której uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") z [...] listopada 2008r. i określono Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.235,10 zł z tytułu ww. zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości. 2. Pierwotny tytuł wykonawczy Nr [...] został wystawiony na ww. zaległość podatkową przez NUS [...] lipca 2006r. Na tej podstawie NUS zawiadomieniem z 25 lipca 2006r. dokonał zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wynagrodzenie za pracę. Zawiadomienie o zajęciu ww. wynagrodzenia doręczono Uniwersytetowi W. 31 lipca 2006r. (k. 4 i 6 akt administracyjnych). Skarżącemu wysłano natomiast w jednej kopercie zarówno zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, jak również wynagrodzenia za pracę wraz z tytułem wykonawczym (k. 4 i 7 akt administracyjnych). Skarżący wyżej wymienione zawiadomienia odebrał 1 sierpnia 2006r., jak wynika z uzasadnienia postanowienia DIS z [...] stycznia 2011r. uchylającym postanowienie NUS o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w którym stwierdzono, że Urząd Pocztowy W. [...] w piśmie z 26 listopada 2010r. poinformował DIS, że ww. przesyłka została odebrana osobiście i pokwitowana przez Skarżącego (k. 9 akt administracyjnych dodatkowych). 3. NUS 30 czerwca 2010r. dokonał aktualizacji ww. tytułu wykonawczego Nr [...] i dwoma zawiadomieniami z 25 sierpnia 2010r. dokonał zajęcia odpowiednio prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego bankiem oraz wynagrodzenia u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Zawiadomienia o ww. zajęciach doręczono Skarżącemu 31 sierpnia 2010r. (k.15 akt administracyjnych). 4. NUS dwoma postanowieniami z [...] kwietnia 2011r. powiadomił Skarżącego o zaliczeniu wpłat: z 2 marca 2011r. w wysokości 1.058,06 zł (k. 23 akt administracyjnych) oraz z 7 marca 2011r. w wysokości 767,21 zł (k. 25 akt administracyjnych), uzyskanych w wyniku zajęcia dokonanego 25 sierpnia 2010r., na poczet zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku od niektórych przychodów za 2001r. W podstawie prawnej ww. postanowień wskazano art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."). W uzasadnieniach postanowień wskazano, że z 1058,06zł na należność główną zaliczono 645,36 zł, a na odsetki 412,70zł, zaś z 767,21 zł na należność główną zaliczono 467,41zł, a na odsetki 299,80zł. Odsetki w wysokości 50% naliczono od 15 marca 2001r. do 28 lutego 2003r., a w wysokości 100% od 1 marca 2003r. do dnia wpłaty. 5. Skarżący w zażaleniach z 25 maja 2011r. na ww. postanowienia zażądał stwierdzenia nieistnienia zobowiązań podatkowych oraz zwrotu nielegalnie zajętych i nielegalnie przetrzymywanych środków oraz zwrotu kosztów, jakie poniósł z winy NUS na przeprowadzenie egzekucji. Przypomniał, że NUS od kilku lat przetrzymuje nadpłatę podatku dochodowego. Wskazał, że jego potencjalne roszczenia przedawniły się 31 grudnia 2006r. Gdyby nawet posiadał zobowiązanie podatkowe, to i tak należy mu się całkowity ich zwrot, bo zajęcie jego środków było niezgodne z prawem. Skarżący wskazał także, że nieprawidłowe było zastosowanie art. 62 § 1 O.p., gdyż nie dokonano żadnej dobrowolnej wpłaty, a pieniądze zabrano wbrew jego woli, na podstawie tytułu wykonawczego. 6. NUS dwoma postanowieniami z [...] czerwca 2011r. sprostował oczywiste omyłki pisarskie w ww. postanowieniach z [...] kwietnia 2011r., w ten sposób, że jako datę wydania ww. postanowień podał 18 maja 2011r. oraz w nr zastąpił "RPI" "GPII". W podstawie prawnej podał art. 215 § 1 O.p. NUS w uzasadnieniach postanowień prostujących wskazał, że ww. błędy powstały w wyniku nie zaktualizowania danych systemowych w bazie informacji urzędu, nie dokonano edycji daty z [...] kwietnia 2011r. na 18 maja 2011r. oraz nr postanowień. 7. DIS dwoma postanowieniami z [...] września 2011r. uchylił ww. postanowienia NUS z [...] kwietnia 2011r. w części sprostowania omyłki pisarskiej dotyczącej daty sporządzenia tychże postanowień oraz utrzymał w mocy postanowienia w części dotyczącej sprostowania omyłki pisarskiej dotyczącej nr postanowień z [...] kwietnia 2011r. 8. Skarżący w zażaleniach z 22 czerwca 2011r. na ww. dwa postanowienia z [...] kwietnia 2011r. podniósł m.in., że nie wnika w kwestie nr, choć powinny one odpowiadać dokumentom, ale daty ww. postanowień oraz kolejne ich daty z postanowień prostujących są wewnętrznie sprzeczne. Wyjaśnił, że NUS był mu winien 3097,36 zł, na co składają się: trzy zajęcia dokonane w 2011r. (41,48zł, 761,21zł, 1071,66zł), zwrot nadpłaty podatku dochodowego za 2005r. (144,80zł), karne odsetki, które pobrał bank w związku z debetem, do którego doszło z winy NUS, koszty egzekucji (7 razy po 20 zł - zawinione przez NUS pobierane przez bank i koszty wysyłanych do Skarżącego upomnień). NUS zwrócił mu jedynie 1133,63 zł, do zwrotu pozostało więc 1963,73 zł oraz odsetki. Podtrzymał też wcześniejsze stanowisko, że ww. postanowienia z [...] kwietnia 2011r. wydano z naruszeniem art. 62 § 1 O.p. Podniósł także, że na mocy art. 68 O.p. nie powstało też, na podstawie decyzji DIS z [...] marca 2009r. zobowiązanie podatkowe, bo wydano ją po terminie określonym w ww. przepisie. 9. DIS dwoma postanowieniami z [...] października 2011r. utrzymał w mocy ww. postanowienia z [...] kwietnia 2011r. W podstawie prawnej wskazano art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 62 § 1 i art. 55 § 2 O.p. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej zwana: "u.p.d.f.") oraz podniósł, że termin płatności zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku z tytułu sprzedaży 28 lutego 2001r. nieruchomości minął 14 marca 2001r. Skoro Skarżący nie uregulował zaległości podatkowej, przekształciła się ona w zaległość podatkową, zgodnie z art. 51 § 1 O.p., od której naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.). DIS wskazał również na sposób liczenia odsetek: 50% odsetek pobieranych od zaległości podatkowych od terminu płatności do dnia, w którym upłynęły 2 lata, licząc od dnia sprzedaży; 100% odsetek pobieranych od zaległości podatkowych, począwszy od następnego dnia po upływie dwóch lat, licząc od dnia sprzedaży, aż do dnia zapłaty. DIS, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 68 O.p., stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowania, dotyczy bowiem wyłącznie zobowiązań powstających zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (z dniem doręczenia decyzji ustalających ich wysokość, tj. konstytutywnych). Zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości powstaje z mocy prawa (zajście zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania - art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Skarżący uzyskał przychód ze sprzedaży nieruchomości 28 lutego 2001r., a nie z dniem doręczenia decyzji określającej jego wysokość. DIS podniósł też, że w kwestii przedawniania ww. zobowiązania wypowiedział się NSA w wyroku z 10 sierpnia 2011r. sygn. akt II FSK 78/10, rozpatrując skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA w Warszawie z 23 października 2009r. sygn. akt III SA/Wa 767/09, oddalającego skargę na decyzję DIS z 19 marca 2009r. NSA stwierdził, że 5-letni termin przedawnienia rozpoczął bieg 31 grudnia 2003r., a ukończył bieg 31 grudnia 2009r. DIS niezależnie od powyższego wskazał, że bieg terminu przedawniania ww. zobowiązania został przerwany wskutek zastosowania 1 sierpnia 2006r. środka egzekucyjnego i zaczął biec na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 O.p.). Zarówno więc w dniu uzyskania wpłaty (2 i 7 marca 2011r.), jak też w dacie wydania zaskarżonych postanowień (29 kwietnia 2011r.) ww. zobowiązanie było wymagalne. Również DIS decyzję z [...] marca 2012r. doręczył Skarżącemu 20 marca 2009r., a więc przed upływem terminu przedawniania. DIS za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 62 § 4 O.p. oraz wskazał, że na podstawie tego przepisu można wydać postanowienie o zaliczeniu z inicjatywy podatnika, jak i z urzędu. Z brzmienia tego przepisu nie wynika bowiem, aby stanowił on podstawę prawną jedynie do zaliczenia wpłat dokonywanych dobrowolnie przez podatnika, natomiast nie dotyczył wpłat uzyskanych w toku postępowania egzekucyjnego. DIS, odnosząc się do wniosku o zwrotu wszystkich "nielegalnie zajętych oraz przetrzymywanych środków i kosztów egzekucji (140zł) i odsetek, stwierdził, iż postępowania to nie mieści się w granicach niniejszego postępowania. 10. W dwóch skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o: uchylenie dwóch, ww. postanowień DIS z 13 października 2011r. i zwrot nielegalnie zajętych i przetrzymywanych środków oraz stwierdzenie przedawnienia roszczeń wobec Skarżącego i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, ze względu na naruszenie: 1) art. 68 i art. 70 O.p., 2) art. 60 ustawy z 17 czerwca 1966r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 200 5r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), 3) art. 826 ustawy z 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 43, poz. 296 ze zm.). W uzasadnieniach skarg Skarżący wskazał, że 1 sierpnia 2006r. odebrał tytuł wykonawczy i dwa zawiadomienia o zajęciach egzekucyjnych. W terminie złożył zażalenie na czynność egzekucyjną, ale DIS uznał, że Skarżący w terminie nie wniósł zarzutów, czym poświadczył nieprawdę. Skarżący wskazał również, że po latach, choć odwoływano się do przerwania biegu terminu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, [...] marca 2011r. NUS umorzył postępowanie egzekucyjne, co powoduje, że postępowanie egzekucyjne jest niebyłe, doszło wiec do uchylenia wszystkich czynności, w tym tej, która przerywała biegu terminu przedawnienia. Skarżący, powołując się na treść art. 70 § 1 O.p., podkreślił, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przepis ten rodzi kontrowersje, gdy podatnik zamierza skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a lub lit. e) u.p.d.f., w zakresie momentu, od którego zaczyna się bieg przedawnienia (rok sprzedaży nieruchomości, czy złożenie deklaracji o przeznaczeniu przychodu ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe w przeciągu dwóch lat). Niezależnie od tego termin przedawnienia zaczyna się zawsze z końcem roku kalendarzowego, w którym nastąpiła sprzedaż nieruchomości (wyroki: WSA w Warszawie z 1 sierpnia 2007r. sygn. akt III SA/Wa 425/07, NSA z 11 grudnia 2008r. sygn. akt II FSK 1294/07, WSA w Rzeszowie z 8 grudnia 2009r. sygn. akt. I SA/Rz 784/09). Zdaniem Skarżącego działania organów pozostawały też w sprzeczności z art. 121 § 1 O.p., gdyż wiele razy doszło do rażącego naruszenia prawa, jak i do obrazy prawa. 11. DIS w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonych postanowieniach. 12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 12 września 2012r. połączył, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), sprawy ze skarg Skarżącego na ww. postanowienia DIS z 13 października 2011r. o sygn. akt III SA/Wa 3306/11 i III SA/Wa 3307/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia ich pod wspólną sygn. akt III SA/Wa 3306/11. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargi nie są zasadne. 2. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ww. P.p.s.a., na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). 3. Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w żadnej ze spraw. 4. Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że przedmiotem zaskarżenia są dwa postanowienia organu podatkowego o zaliczeniu z urzędu kwot wyegzekwowanych na poczet zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. NUS wydał postanowienie o zaliczeniu ww. kwot: 2 marca 2011 r., 7 marca 2011r. 5. Zdaniem Sądu postanowienia te odpowiadają prawu materialnemu, jak i procesowemu, a przy ich wydawaniu nie doszło do naruszenia w szczególności przepisów o przedawnieniu, wskazywanych w skargach, czy też zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w dyspozycji art. 121 § 1 O.p.. Sąd podkreśla, że na mocy art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. W świetle zarówno akt administracyjnych obu połączonych spraw oraz okoliczności faktycznych, jakie wynikają z tychże akt, jak również w związku ze stwierdzeniami Skarżącego i dowodami przedłożonymi w postępowaniu sądowym, Sąd uznał, że zaskarżone akty – postanowienia są legalne. Zdaniem Sądu, na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w aktach spraw, nie potwierdził się przede wszystkim zarzuty Skarżącego o naruszeniu przepisów o przedawnieniu – art. 70 § 1 i 4 O.p. Organy podatkowe, dokonując zaliczenia należności na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. w sposób właściwy uznały, że zobowiązanie podatkowe nie zostało przedawnione. 6. Sąd wskazuje, że w sprawie, tak jak trafnie wskazał DIS w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień zastosowanie miał zastosowanie przepis art. 70 O.p., nie zaś art. 68 O.p., który dotyczy wyłącznie zobowiązań powstających zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (z dniem doręczenia decyzji ustalających ich wysokość, tj. konstytutywnych). Zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości powstaje z mocy prawa (zajście zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania - art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Skarżący uzyskał przychód ze sprzedaży nieruchomości 28 lutego 2001r., a nie z dniem doręczenia decyzji określającej jego wysokość. Tym samym w odniesieniu do ww. zobowiązania zastosowania znajdzie art. 70 O.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie natomiast do treści art. 70 § 4 O.p. - w brzmieniu obowiązującym w 2006r., kiedy doszło do zajęcia wynagrodzenia za pracę z dniem 31 lipca 2006r., o którym Skarżący został poinformowany 1 sierpnia 2006r. - bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Sąd wskazuje, że w zakresie liczenia początkowej daty przedawnienia podziela poglądy dotychczas prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że jeżeli daty zastosowania środka egzekucyjnego i zawiadomienia o nim podatnika są różne, przerwanie biegu przedawnienia następuje w tej drugiej dacie. Użycie przez ustawodawcę czasu przeszłego dokonanego ("został zawiadomiony") przemawia za wykładnią, że przerwanie biegu przedawnienia nie może nastąpić wcześniej niż zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego (por. np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1263/04, LEX nr 167990; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2006r. sygn. akt II FSK 528/05,LEX nr 197525). Sąd w związku z tym stwierdza, że skoro z akt administracyjnych sprawy wynikało, że do skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącego na Uniwersytecie W. doszło 31 lipca 2006r. (data dokonania zajęcia - k. 4 i 6 akt administracyjnych), a Skarżącego o tym fakcie poinformowano (k. 4 i 7 akt administracyjnych oraz k. 9 akt administracyjnych dodatkowych) 1 sierpnia 2006r. (okoliczność ta została potwierdzona przez Skarżącego we wniesionych do WSA w Warszawie skargach), należało przyjąć, że prawidłowe było uznanie przez DIS w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, że 1 sierpnia 2006r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2001r., wynikającego z prawomocnej i ostatecznej decyzji DIS z 19 marca 2009r. Termin przedawnienia zaczął zatem biec na nowo od 2 sierpnia 2006r. Tym samym organy podatkowe do 2 sierpnia 2011r., w związku ze skutecznym przerwaniem terminu biegu przedawnienia, mogły dokonywać zaliczenia należności na poczet zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym. 7. Sąd podnosi również, że możliwe było do upływu 2 sierpnia 2011r. kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia, w razie zastosowania dalszych środków egzekucyjnych. Dotyczy to także sytuacji, gdy po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wszczęto je ponownie. W tym zakresie analogiczne stanowisko wyraził Bogusław Gruszczyński w Komentarzu do art. 70 Ordynacji podatkowej (s. 418, LexisNexis, Warszawa 2011, wyd. 7, autorstwa S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Nizgódka-Medek). Wobec zaległości ciążących na Skarżącym zastosowano kolejny środek egzekucyjny, na podstawie zaktualizowanego tytułu wykonawczego [...], stanowiącego podstawę do pierwotnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, 31 sierpnia 2010r., zajmując prawo majątkowe stanowiące wierzytelność z rachunku bankowego (k. 15 akt administracyjnych). Po umorzeniu natomiast przez NUS postępowania egzekucyjnego 30 marca 2011r. doszło do wystawienia 29 kwietnia 2011r. nowego tytułu wykonawczego [...], na poczet zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2001r. (k. 22 akt administracyjnych). Na podstawie ww. tytułu wykonawczego 22 czerwca 2011r. doszło do zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w P. (k. 14 akt administracyjnych dodatkowych). Skarżącego poinformowano o dokonaniu ww. zajęcia 21 czerwca 2011r., tym samym wobec Skarżącego może być w drodze przymusu egzekwowane ww. zobowiązanie podatkowego do 22 czerwca 2016r. 8. Sąd stwierdza ponadto, że wbrew twierdzeniom skarg, uchylenie tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzono postępowanie egzekucyjne, nie działa wstecz (jak ma to miejsce w przypadku stwierdzenia nieważności) i nie unicestwia materialnego skutku, tj. przerwania biegu przedawnienia, wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną w myśl art. 70 § 4 O.p. Na podstawie art. 60 u.p.e.a. następuje bowiem uchylenie tylko czynności egzekucyjnych, a nie skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych (por. pogląd jednolicie i konsekwentnie wyrażany w wyrokach NSA z: 18 października 2005r. sygn. akt II FSK 351/05, LEX nr 193470; 7 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1679/10, LEX nr 1125436, sygn. akt II FSK 1680/10, LEX nr 1129374, w wyroku WSA w Gdańsku z 12 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Gd 888/10, LEX nr 952137). 9. Sąd podkreśla także, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że uznanie skargi na czynność egzekucyjną za uzasadnioną nie oznacza, że organ egzekucyjny jest zobowiązany do uchylenia zakwestionowanej czynności (Glosa R. Suwały do wyroku NSA z 8 sierpnia 1997r. sygn. akt I SA/Wr 1243/96, OSP 1998/4/81). Również w tym przypadku nie dochodzi do unicestwienia materialnego skutku dokonanej skutecznie czynności egzekucyjnej, tj. przerwania biegu przedawnienia, wywołanego dokonaną czynnością egzekucyjną w myśl art. 70 § 4 O.p. 10. Sąd podnosi ponadto, że poinformowanie organu egzekucyjnego przez bank, że istnieją przeszkody w prowadzeniu egzekucji, spowodowane brakiem środków przekraczających kwotę wolną od zajęcia na rachunku, nie może być utożsamiane z bezskutecznością egzekucji. W orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, że okoliczność braku środków pieniężnych na zajętym rachunku bankowy nie ma żadnego znaczenia dla skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym. Doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wywołuje skutki zajęcia, a zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, zaś bezpośrednim skutkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest zakaz dokonywania wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego i bezzwłoczne wpłacenie zajętej kwoty do organu egzekucyjnego. W konsekwencji więc zajęcia rachunku bankowego stanowi czynność egzekucyjną zmierzającą do zaspokojenia wierzyciela (por. np. wyroki WSA: w Łodzi 12 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Łd 1088/08, LEX nr 539835; w Krakowie z 8 września 2010r. sygn. akt SA/Kr 1128/09, LEX nr 749091). 11. Sąd podsumowując stwierdza, że powyższe rozważania prawne, jak też znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy, jak również dowody, które Sąd dopuścił na rozprawie, w związku z wnioskiem Skarżącego, nie doprowadziły do podważenia tezy postawionej przez DIS w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, że ww. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości Skarżącego za 2001r. nie było przedawnione ani w dniu dokonywania zaliczeń należności, ani w dniu wydawania zaskarżonych postanowień DIS. Tym samym wydanie zaskarżonych postanowień w żadnej mierze nie naruszyły zasady zaufania do organów podatkowych. 12. Sąd stwierdza również, że nie dopatrzył się ponadto naruszenia wskazanych w postawie prawnej zaskarżonych postanowień przepisów art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2, art. 51 § 1 i art. 53 § 1 O.p. Przepisy te zastosowano adekwatnie do stanu faktycznego sprawy, a ich interpretacja dokonana przez DIS w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień nie budzi wątpliwości i należy ją uznać za prawidłową. 13. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że zasadnej jest, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalenie skarg.