IV SA/Wa 583/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy i umorzeniu postępowania w tej sprawie. Stan faktyczny sprawy jest następujący : Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. ustalił, na wniosek G. z siedzibą w W., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z częścią usługową, garażem podzielnym oraz infrastrukturą techniczną na nieruchomości nr ew. [...] i [...] oraz [...] (obręb [...]) położonych przy ul. [...] w W. Decyzja ta (prawa i obowiązki z niej wynikające) decyzją Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. została przeniesiona na rzecz B. Sp. z o.o. z obecną siedzibą w W. Skarżące Przedsiębiorstwo złożyło w dniu [...] lipca 2011 r. do organu wniosek o ponowne przeniesienie na niego rzecz praw i obowiązków określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2010 r. Wnioskodawca dołączył do wniosku zgodę na przeniesienie decyzji od B. Sp. z o.o. W dniu [...] lipca 2011 r. Spółka B. złożyła oświadczenie o cofnięciu zgody na przeniesienie praw i obowiązków określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na inny podmiot. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. wystąpiło do organu o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie przeniesienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie stwierdzenia bezskuteczności uchylenia się przez posiadacza decyzji o warunkach zabudowy (B. Sp. z o.o.) od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem organu wyjaśnienie kwestii cywilnoprawnych (ewentualna bezskuteczność zgody na przeniesienie umowy) nie jest zagadnieniem wstępnym o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeniesienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o którym mowa w art. 63 ust. 5 u.p.z.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej a nie w trybie postępowania cywilnego. P. Sp. z o.o. w likwidacji złożyło zażalenie na powyższe postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania. Kolegium podało, że brak jest podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydawania rozstrzygnięcia w tym zakresie. W przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie z urzędu. Wniosek strony w tym zakresie, może jedynie stanowić impuls dla organu administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu. P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. zaskarżyło to postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 63 ust 5 u.p.z.p.) oraz procesowego (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 197/12, po rozpoznaniu skargi P. Sp. z o.o. w likwidacji na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2011 r., uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie określa podmiotu z inicjatywy którego może dojść do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej oceny postanowienia organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2507/12 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 25 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny stwierdził bowiem, że w świetle aktualnego brzmienia przepisu art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż dokonał tego Sąd w orzeczeniu wydanym w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się zaleceniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2014r. o sygn. akt II OSK 2507/12 stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając zaskarżone postanowienie (o uchyleniu postanowienia organu I instancji o odmowie zawieszenia i umorzeniu postępowania) naruszyło przepisy postępowania w stopniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z przepisem art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011r., zażalenie przysługuje na postanowienie "w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". Oznacza to, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania"); nie przysługuje natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania oraz o podjęciu zawieszonego postępowania. Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. akt II OSK 2507/12 powyższa interpretacja przepisu art. 101 § 3 k.p.a. jest ugruntowana w aktualnym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: orzeczenia NSA: z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2921/12 i II OSK 2991/12; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1899/13; z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12; orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych: w Białymstoku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 513/11; w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 112/12; w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 715/11; w Gdańsku z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 208/12; w Kielcach z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 464/12; w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 991/12; w Gliwicach z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1165/12, orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za taką interpretacją przemawia również wykładania celowościowa i systemowa tego przepisu. Celem nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania - wynikającą z art. 12 k.p.a. - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. - może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Przyjmując, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie miało podstaw do jego rozpatrzenia. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem art. 101 § 3 k.p.a., pozostawiając jednocześnie w obrocie prawnym postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia na rzecz skarżącego decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2010r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z częścią usługową, garażem podzielnym oraz infrastrukturą techniczną na nieruchomości nr ew. [...] i [...] oraz [...] (obręb [...]) położonych przy ul. [...] w W. W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd nie miał podstaw do oceny zasadności zarzutów skargi co do "zagadnienia wstępnego" i prawidłowości postępowania zażaleniowego, które samo w sobie było niedopuszczalne. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania, w oparciu o art. 200 p.p.s.a., orzeczono w pkt 2 wyroku.