VI SA/Wa 1393/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżona decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. Sp.k. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z [...] marca 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570, z późn. zm.), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższą decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a., art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, dalej: "u.d.p."), na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył Stronie za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w dniach 30 listopada – 21 grudnia 2018 r., poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści: "[...]" o powierzchni 2,91 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, karę pieniężną w wysokości 1 792,56 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in., że 30 listopada 2018 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich Wydziału Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego Al. [...] w ul. [...] i stwierdzili umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Następnie w dniach 12, 19, 21 grudnia 2018 r. pracownicy Wydziału Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] i stwierdzili funkcjonowanie reklamy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna reklamy. Kolegium wskazało dalej, że pismem z [...] grudnia 2018 r. Prezydent [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi oraz o możliwości wypowiedzenia, co do zebranych w sprawie dowodów, stosownie do art. 10 § 1 K.p.a. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i 13 lutego 2019 r., S. G. - Prezes Zarządu Spółki, zapoznała się ze zgromadzonymi dokumentami w sprawie. Kolegium dodało, że 18 lutego 2019 r. wpłynął wniosek dowodowy Strony z załączoną kopią umowy zawartą pomiędzy Stroną a [...]. SKO wskazało, że [...] marca 2019 r. odbyło się przesłuchanie S. G., która odpowiadała na pytania dotyczące przedłożonej umowy z [...]. Kolegium zaznaczyło następnie, że przedmiotowa umowa została zawarta na czas określony od 3 kwietnia 2017 r. do 20 października 2018 r. W umowie brak jest określenia lokalizacji prowadzonych akcji reklamowych. SKO wyjaśniło, że dlatego organ pierwszej instancji uznał, że przedmiotowa umowa nie może zwolnic Strony od odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy danej drogi. Kolegium wyjaśniło następnie, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2019 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO z [...] grudnia 2019 r., która jednak została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 635/20, ze względu na rozbieżności między rozstrzygnięciem SKO, a rozstrzygnięciem organu I instancji, co do wysokości kwoty wymierzonej Stronie kary pieniężnej. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji I instancji, SKO po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i wydruk z mapy zasadniczej, z których wynika, że działka, na której była usytuowana reklama, oznaczona nr [...] z obrębu [...] stanowi użytek drogowy. W materiale dowodowym znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika zatem, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Odnosząc się do zarzutów odwołującego o skierowane przez organ decyzji administracyjnej do podmiotu niebędącego stroną, Kolegium stwierdziło, że Stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia danego obiektu (np. reklamy) w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, jest podmiot zajmujący pas drogowy, którym jest w niniejszej sprawie Spółka. Odnosząc się do umowy dołączonej do odwołania, Kolegium wskazało, iż jej treść w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustaleń poczynionych przez organ I instancji odnośnie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego. Kwestii bowiem legitymacji do bycia stroną postępowania o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś niebędący jej stroną organ administracji publicznej. Nadto dokonując wykładni ww. dokumentu nie sposób nie zauważyć, że umowa ta, po pierwsze nie wskazuje na żadną lokalizację nośnika reklamowego, a po drugie została zawarta na czas określony od 3 kwietnia 2017 r. do - najpóźniej 20 października 2018 r. (patrz § 5 pkt 1 Umowy). SKO wyjaśniło, że w sprawie na etapie postępowania przed organem I instancji została przesłuchana S. G.. Z protokołu przesłuchania wynika, że Spółka nie okazała stosownych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz stosownych dokumentów odnośnie prowadzonej działalności w Polsce (brak nr KRS), zaś przesłuchiwana nie posiada jakichkolwiek informacji organizacyjno-prawnych o podmiocie, który na rzecz reprezentowanej przez nią Spółki, jak sama twierdzi, świadczył usługi reklamowe. Zdaniem Kolegium, w świetle tych okoliczności nie sposób było dać wiarę twierdzeniom Strony, jakoby to podmiot trzeci dokonywał zajęcia pasa drogowego we wskazanym okresie. Kolegium wskazało, że podczas kontroli stwierdzono funkcjonowanie nośnika reklamowego z funkcjonującą reklamą. Pomiaru powierzchni zajęcia pasa drogowego przez reklamę dokonano podczas kontroli pasa drogowego 30 listopada 2018 r., poprzez wskazanie powierzchni zajęcia przez nośnik reklamowy z reklamą o powierzchni 2,91 m2. Wykonany podczas kolejnych kontroli materiał fotograficzny wskazuje, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego nie ulegała zmianie i pozostawała taka sama w okresie od 30 listopada 2018 r. do 21 grudnia 2018 r. Opłata za jeden dzień umieszczenia reklamy emitowanej na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych oraz w formie ruchomych obrazów a także nośnik (inny obiekt) na drodze powiatowej naliczana jest na podstawie uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717; z 2005 r. Nr 77, poz. 2036; z 2006 r. Nr 199, poz. 7564; z 2008 r. Nr 141, poz. 4985, Nr 218, poz. 9282; z 2010 r. Nr 138, poz. 3249; z 2011 r. Nr 54, poz. 1774; z 2013 r., poz. 7291; z 2014 r. poz. 6878; z 2015 r. poz. 4776). Kolegium zgodziło się z przyjętą przez organ I instancji stawką z poz. 20a załącznika nr 3 dla drogi wojewódzkiej - reklamy o powierzchni nie przekraczającej 3 m2 - 2,80 zł. Kolegium wyjaśniło, ze opłatę stanowiącą podstawę do wyliczenia kary za reklamę oblicza się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy (2,91m2), liczby dni zajmowania pasa drogowego (22 dni) i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (2,80 zł). Zaś wysokość kary pieniężnej, stanowi dziesięciokrotność opłaty obliczonej powyżej. Powierzchnię zajęcia pasa drogowego przez nośnik reklamowy - wskazano w protokole kontroli z [...] listopada 2018 r. Zgodnie z art. 40 ust. 10 u.d.p. zajęcie pasa drogowego mniejsze niż 1,0 m2 jest traktowane jako zajęcie 1,0 m2. Kolegium zgodziło się z obliczoną karą pieniężną: 2,91 m 2x 2,80 x 10 x 22 dni = 1 792,56 zł. Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest dowodów czyniących wątpliwym stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Materiał dowodowy w niniejszej sprawie został w pełni zgromadzony i rozpatrzony w całokształcie. Kolegium dodało, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wobec Strony toczyły się wcześniejsze postępowania administracyjne dotyczące wymierzenia kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego w rozpatrywanym miejscu. Pomimo posiadania przez Stronę świadomości bezprawności zajęcia pasa drogowego nośnik reklamowy nadal zajmuje pas drogowy w rozpatrywanym miejscu. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, biorąc pod uwagę dokonywanie dalszego zajęcia pasa drogowego pomimo świadomości jego nielegalności art. 189f § 1 K.p.a. nie znajdzie w sprawie zastosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzję SKO z [...] marca 2021 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy: w tym niewykazanie przez organ miejsca posadowienia nośnika reklamy poprzez przedłożenie operatu geodezyjnego czy nośnik znajdował się w pasie drogowym i nie ustalenie do kogo należy nośnik reklamy który to zajmuje pas drogowy w niniejszej sprawie, 2) art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, 3) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania w tym wypowiedzenia się do zebranych materiałów dowodach, 4) naruszenie art. 24 § 1 K.p.a., poprzez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, 5) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego decyzji. Skarżąca poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy, bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.t.d.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.t.d., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.t.d., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.t.d.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego albo powierzchni reklamy oraz liczby dni zajęcia i obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W niniejszej sprawie zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i kto tego zajęcia dokonał. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie reklama zajmowała jego przestrzeń, a także czy sporna reklama należała do Skarżącego. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że sporna reklama stanowiła własność Skarżącego, organy obu instancji prawidłowo zatem ustaliły Stronę przedmiotowego postępowania. Nie ulega wątpliwości, że sporna reklama odnosi się do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, Spółka natomiast nie wykazała, że przedmiotowa reklama została zainstalowana przez inny podmiot na podstawie umowy zawartej pomiędzy Stroną a [...] na czas określony od 3 kwietnia 2017 r. do 20 października 2018 r. Wyjaśnienia wymaga, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest strony drugiej powyższej umowy, gdzie w § 5 ust. 1 określono czas obowiązywania umowy nie później niż do 20 października 2018 r. Treść jednak umowy jest Sądowi znana z urzędu z innych spraw dotyczących Skarżącego m.in. ze sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1743/21. Należy podkreślić, że w przedmiotowej umowie zawarto ogólne zapisy dotyczące świadczenia przez [...] usług o charakterze promocyjnym na rzecz Spółki bez określenia ich szczegółów. Oznacza to, że przeprowadzenie konkretnej akcji promocyjnej przez [...] wymagało konkretnego zlecenia Spółki lub jej akceptacji, czy też choćby powiadomienia Spółki przez wykonawcę o sposobie wykonania umowy. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego, żadnych dokumentów potwierdzających, że instalacji spornej reklamy dokonał wykonawca umowy [...]. Skarżący nie wykazał zatem, że to nie Spółka zainstalowała sporną reklamę lecz [...] w związku z zawartą umową. Ponadto należy zauważyć, że kara pieniężna w niniejszej sprawie została wymierzona Skarżącemu za okres, w którym nie obowiązywała już ww. umowa. Odnosząc się do kwestii umieszczenia spornej reklamy w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...], należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23.05.2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary stanowią: protokół kontroli pasa drogowego z [...] listopada 2018 r., karta kontroli przeprowadzonych 12, 19 i 21 grudnia 2018 r., fotografie spornej reklamy znajdujące się w aktach sprawy oraz na płycie CD załączonej do akt sprawy, a także zdjęcie planu miejsca, w którym została umieszczona reklama z zaznaczonym odręcznie miejscem jej umieszczenia. W aktach administracyjnych sprawy brak jest natomiast wypisu z rejestru gruntów potwierdzającego, że działka nr ew. [...] stanowi użytek drogowy, na który powołuje się w zaskarżonej decyzji SKO. W aktach administracyjnych sprawy brak jest również wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wydruku z mapy zasadniczej, na które powołuje się Kolegium, które potwierdzałyby, że poprzez umieszczenie spornej reklamy we wskazanym miejscu doszło do zajęcia pasa drogowego. Sąd uznał, w związku z tym że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest niewystarczający do uznania, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...], w dniach 30 listopada-21 grudnia 2018 r. Sąd stwierdza, że obciążenie Skarżącego sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszył on prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Przyjęta w art. 75 K.p.a., zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1062/19). Należy zauważyć, że w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych wskazuje się, iż w ramach sprawy dotyczącej zajęcia pasa drogowego kluczowymi są takie dowody, jak mapy sporządzone przez uprawnionego geodetę z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego i zaznaczeniem usytuowania reklamy oraz zdjęcia tejże reklamy (tak między innymi WSA w Opolu w wyroku o sygn. akt II SA/Op 72/19, czy też WSA w Szczecinie w wyroku o sygn. akt II SA/Sz 455/18). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie został przedstawiony żaden urzędowy dokument geodezyjny, czy też opinia biegłego geodety, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego (por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05, wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, dla wykazania zajęcia pasa drogowego, w aspekcie wkroczenia w granice tego pasa, konieczne jest udowodnienie tych granic na podstawie mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, obejmującej odcinek usytuowania reklamy, z zaznaczeniem również reklamy, sporządzonej przez osobę uprawnioną (tak też WSA w Szczecinie w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 640/17). Zaskarżona decyzja, z powyższych względów, dotknięta jest zatem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, że decyzja powinna być poprzedzona jednoznacznym ustaleniem, czy sporna reklama znajdowała się w przestrzeni pasa drogowego, za pomocą prawidłowej mapy i widniejącego na niej naniesienia w odpowiedniej skali, sporządzonych przez uprawniony podmiot. Tylko w ten sposób będzie można stwierdzić, czy przypisanie Skarżącej odpowiedzialności za delikt administracyjny jest rzeczywiście uprawnione, czy też nie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 8 lipca 2021 r.