VI SA/Wa 771/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1828/18 oddalającym skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez zezwolenia, nakazania wycofania go z obrotu i ustalenia opłaty sankcyjnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1828/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1828/18 oddalił skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie wprowadzenia do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez zezwolenia, nakazania wycofania go z obrotu i ustalenia opłaty sankcyjnej. Sądowi wiadomym z urzędu jest, że powyższy wyrok jest prawomocny, bowiem nie wniesiono od niego środka odwoławczego. Pismem nadanym w placówce operatora wyznaczonego w dniu 8 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie ww. postępowania. Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 273 § 2 i § 3 w związku z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 1 kwietnia 2019 r. zapoznał się z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) sygn. akt II GSK 5013/16, uchylającym wyrok wydany przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 539/11, której przedmiotem – tak jak w sprawie o wznowienie której wnosi – było nałożenie sankcji za sprzedaż roztworu wodnego biohumusu z obornika zwierząt kopytnych. Skarżący wyjaśnił, że wyrok NSA wydany został 11 stycznia 2019 r., a: "ogłoszony z uzasadnieniem i doręczony dnia 1 kwietnia 2019 r. zaś wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 1828/18 ogłoszono dnia 06 marca 2019 po rozprawie dnia 28 lutego 2019 r. M. Z. nie dysponowała więc wyrokiem NSA (ani jego uzasadnieniem) na rozprawie przed WSA dnia 18 lutego 2019 r. Nie mógł więc skutecznie się posłużyć wyrokiem NSA ani skutecznie na ten wyrok powołać" (pisownia oryginalna). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 p.p.s.a. postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a., odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w sprawie o sygn. akt II GSK 5013/16, który w ocenie skarżącego dowodzi zasadności jego żądania. Konfrontując powołaną w piśmie skarżącego podstawę wznowienia z regulacjami ustawowymi w tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że zgodnie z art. 273 § 3 zd. 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie za aktualny uznać należy pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967 r., sygn. akt I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209), iż podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia żąda strona. Orzeczenie to musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość przedmiotu i stron postępowania. Sformułowanie zawarte w przepisie art. 273 § 3 p.p.s.a., a odnoszące się do orzeczenia "dotyczącego tej samej sprawy" oznacza, że przedmiotem rozstrzygnięcia w tym wyroku są te same prawa i obowiązki, dotyczące tych samych podmiotów, wynikające z określonych norm prawnych, które pomiędzy nimi były przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy skarga (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 26 marca 1999 r., sygn. akt III AO 10/99 - Lex nr 36977). Chodzi więc o sytuację, w której w późniejszym postępowaniu można było i należało, zgłosić zarzut powagi rzeczy osądzonej. Pogląd ten przyjęto również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA: z 21 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 361/05 - Lex nr 193332; z 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 983/08 - Lex nr 506014; z 22 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 535/09 - Lex nr 574194, z 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13, Lex nr 1363475) oraz w doktrynie (vide: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 4, Warszawa 2010, s.625 tak NSA w postanowieniu z 7 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1052/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany przez skarżącego wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt II GSK 5013/16 powyższych wymogów nie spełnia, bowiem jak wyjaśniono już powyżej, wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r., I FSK 1424/13 LEX nr 1363475). W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Tymczasem przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt II GSK 5013/16 była decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z [...] grudnia 2010 r. nr [...], natomiast w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1828/18, o wznowienie której skarżący wnosił, decyzja tego organu z [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. Podkreślenia wymaga, że odmienna, aniżeli przyjęta w prawomocnym wyroku interpretacja przepisów, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego, gdyż interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., wedle którego można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ze względu na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie ww. przesłanek w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (vide: np. wyrok Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., sygn. akt II UKN 174/99, OSNAP 2001, Nr 4, poz. 133, wydany na tle analogicznego do art. 280 § 1 p.p.s.a. art. 410 § 1 k.p.c. oraz postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl.; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji, wobec niedopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1828/18, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.