VII SA/Wa 1001/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę VII SA/Wa 1001/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k., od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...],znak: [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 27 stycznia 2015 r. [...] Sp. z o.o. (dalej: "inwestor") zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej z oświetleniem na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Po rozpatrzeniu zgłoszenia Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r. wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia. Następnie pismem z 12 lutego 2015 r. inwestor wniósł odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Po jego rozpatrzeniu postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania, jako wniesionego przedwcześnie. W odpowiedzi inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpatrzeniu której Sąd wyrokiem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 250/16 oddalił ją. Następnie po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej inwestora Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2018 r., sygn. akt II OSK 1004/17 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Po otrzymaniu akt sprawy organ II instancji pismem z 9 stycznia 2019 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień i dokumentów w sprawie. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie art. 138 k.p.a., organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć w jej całokształcie. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 omawianej ustawy to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29 - 31 ustawy – Prawo budowlane przewidział wyjątki od wskazanej zasady. Są one określone enumeratywnie. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Budowa części obiektów oraz wykonywanie części robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, a więc jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Urządzenia reklamowe - w zależności od tego, czy są one trwale związane z gruntem i mają charakter wolno stojący, czy też nie - należy uznać za obiekty budowlane, odpowiednio jako budowlę lub obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 3 i pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Sam fakt, że jest to obiekt przestawny i wolnostojący nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem, gdyż w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wojewoda [...] podkreślił równocześnie, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W związku z tym w ocenie organu II instancji należy stwierdzić, że wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego w określonym miejscu na gruncie posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody [...] organ I instancji prawidłowo uznał więc, że inwestycja polegająca na budowie urządzenia reklamowego nie podlega zgłoszeniu. Ponadto rozmiary planowanej inwestycji dodatkowo przemawiają za uznaniem jej za budowlę, co z kolei prowadzi do wniosku, że zgłoszenie zamiaru wykonania takich robót budowlanych powinno skutkować wniesieniem sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, bez potrzeby nakładania obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że art. 39¹ § 1 k.p.a., stanowi, że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Fakt, że organ powiatowy doręczył decyzje za pomocą operatora pocztowego, jest zgody z przepisem art. 39 k.p.a. W związku z tym błędne jest twierdzenie, że na skutek zaniechania doręczenia elektronicznego strona została pozbawiona możliwości działania, czy też uniemożliwiono jej podejmowanie określonych kroków prawnych. Jednocześnie omawiana regulacja nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeśli więc doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (lub jego pełnomocnika), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią. Niedopuszczalna byłaby natomiast sytuacja odwrotna, a mianowicie gdyby organ doręczył decyzję w formie dokumentu elektronicznego, mimo że strona o to nie wnioskowała i nie uzyskano na to jej zgody. W ocenie Wojewody [...] opisane naruszenie procedury administracyjnej nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu w terminie ustawowym liczonym od dnia wniesienia zgłoszenia. Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. W związku z tym sprzeciw odnośnie zamiaru budowy urządzenia reklamowego został wniesiony w terminie. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, pomimo że brak było ku temu podstaw prawnych i faktycznych, - art. 44 § 4 oraz art. 46 § 6 w zw. z art. 39¹ § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że doręczenie tradycyjne zastępuje doręczenie elektroniczne i uchybienia w zakresie doręczenia elektronicznego nie mają wpływu na wynik sprawy, - art. 109 w zw. z art. 39¹ § 1 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, że uchybienie w zakresie formy doręczenia decyzji skarżącej nie ma wpływu na wynik sprawy, w sytuacji w której skarżącej doręczono jedynie odpis decyzji drogą elektroniczną, a tym samym dokument który nie wywołał skutku prawnego w postaci wejścia do obrotu prawnego decyzji ze sprzeciwem, - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane poprzez niezasadną kwalifikacją zgłoszonych prac jako budowla a nie instalowanie urządzenia reklamowego, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła prezentowane zarzuty wskazując, że w przedmiotowej sprawie brak doręczenia decyzji w formie elektronicznej uniemożliwia przyjęcie, że doszło do skutecznego wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót. Jeżeli decyzja ma zostać doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej, to powinna być wydana w formie dokumentu elektronicznego, a nie w formie tradycyjnej pisemnej - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z kolei pisma są doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej wyłącznie tej stronie, w stosunku do której został spełniony którykolwiek z warunków wskazanych w art. 39¹ § 1 k.p.a. Jednocześnie stronie, której są doręczane pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie doręcza się pism w formie tradycyjnej. Dodatkowo skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie podjęty z platformy ePUAP dokument nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału, a nie wypisu bądź odpisu decyzji. Każdy egzemplarz decyzji, który zostaje doręczony stronom, musi być podpisany przez osobę upoważnioną do jej wydania, przez co staje się decyzją na prawach oryginału. Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co reguluje przepis art. 109 k.p.a. Przez środki komunikacji elektronicznej, jak wskazuje się w ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną, należy rozumieć rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. Niedopuszczalne jest zatem zeskanowanie decyzji wydanej na piśmie i doręczenie jej w takiej formie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdyż wówczas doręcza się stronie jedynie odpis rozstrzygnięcia, a nie jego oryginał. Decyzję można doręczyć za pomocą środków komunikacji elektronicznej wówczas, gdy została ona wydana w formie elektronicznej. Jeżeli zatem strona wnioskowała lub zgodziła się na doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, to organ powinien wydać decyzję w formie dokumentu elektronicznego. Ponadto w przedmiotowej sprawie istotnym jest rozróżnienie instalacji urządzenia reklamowego od budowy takiego urządzenia. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służących reklamie. Instalowanie urządzenia reklamowego polega więc na szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. W przypadku inwestycji skarżącej, niewątpliwie mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego nie związanego trwale z gruntem. Przedmiotowe urządzenie nie musi być bowiem wykonywane w danym miejscu i w każdej chwili może być przeniesione. W konsekwencji, zastosowanie w rozpoznawanej sprawie powinien mieć art. 29 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając w świetle przedstawionych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy administracji architektoniczno - budowlanej rozstrzygając sprawę zgłoszenia dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, w sposób prawidłowy odnosząc poczynione ustalenia do przepisów prawa materialnego - art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy budowę objętą opisanym zgłoszeniem należy zaliczyć do kategorii objętych koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu odwoławczego co do ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla budowy urządzenia reklamowego objętego niniejszym zgłoszeniem. Co do zasady, według art. 28 Prawa budowlanego, inwestor przed realizacją robót budowlanych obowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane generalnie podlegają kontroli i reglamentacji organu architektoniczno - budowlanego, przy czym tryb zgłoszeniowy przewidziany w art. 30 Prawa budowlanego ma charakter wyjątku od zasady określonej w art. 28 tej ustawy. Przedmiotowy nośnik reklamowy składający się z dwustronnej tablicy reklamowej osadzony, na podstawie fundamentowej z prefabrykowanych płyty betonowej (vide zgłoszenie) wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca spółka ocenia tak opisane roboty budowlane jako "instalację tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem". Tymczasem o tym, czy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem czy nie, decyduje technologia wykonania prefabrykowanego fundamentu, związanego z podłożem i zapewniającego bezpieczeństwo konstrukcji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10 (Baza orzeczeń LEX nr 992653), "O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne bowiem jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a więc w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu". Także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1579/09 stwierdza, że " (...) dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest bowiem czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiając jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych wiatrach (...)" (podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1689/09). Podzielając przedstawione poglądy przyjąć trzeba, że sposób powiązania z gruntem spornej konstrukcji ocenić trzeba jako trwały. Według treści art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, że cytowany przepis ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a więc niebędących budowlą (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/09). Instalowanie urządzeń reklamowych według art. 29 ust. 2 pkt 6 obejmuje tylko takie roboty budowlane, które nie stanowią budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a więc nie polegają na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7 pod pojęciem robót budowlanych rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budowa opisana w zgłoszeniu i przedstawiona na dołączonym do niego rysunku - wolnostojąca tablica reklamowa wykonana w formie konstrukcji stalowej, szkieletowej, przytwierdzonej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych, przemawia za oceną, że jest to budowa urządzenia reklamowego wolnostojącego, trwale związanego z gruntem, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym trafnie ocenił organ odwoławczy, że budowa objęta zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Tak więc przedmiotowy obiekt podlegał reżimowi określonemu w art. 28, to zaś czyniło zasadnym sprzeciw na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 § 4 oraz art. 46 § 6 w zw. z art. 39¹ § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 109 w zw. z art. 39¹ § 1 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, że uchybienie w zakresie formy doręczenia decyzji skarżącej nie ma wpływu na wynik sprawy, w sytuacji w której skarżącej doręczono jedynie odpis decyzji drogą elektroniczną, a tym samym dokument który nie wywołał skutku prawnego w postaci wejścia do obrotu prawnego decyzji ze sprzeciwem, należy wskazać ,że Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2018r. w sprawie II OSK 1004/17 wyjaśnił, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015r. o sprzeciwie przekazana została skarżącej spółce zarówno za pośrednictwem poczty, jak też za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, przy czym to ostatnie doręczenie było wadliwe formalnie. Jednak po pierwsze ujawniono spółce treść decyzji ,a po drugie od tej daty przyjął NSA , rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji ( z którego strona skorzystała). Mając na uwadze treść art. 39¹ § 1 k.p.a należy wskazać, że ustawodawca przyjął dwa równoważne sposoby zakomunikowania stronie woli organu uzewnętrznionej w decyzji administracyjnej (pomijając ustne ogłoszenie decyzji): 1) doręczenie decyzji w formie papierowej i 2) doręczenie dokumentu elektronicznego, będącego decyzją, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Każdy z tych sposobów prowadzi do skutecznego doręczenia decyzji, to jest takiego, po którym strona ma możliwość zapoznania się z treścią decyzji administracyjnej. Z powyższych przepisów nie wynika jednak norma prawna przewidująca bezskuteczność doręczenia decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy strona zawnioskowała o doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego. Przepis art. 39¹ § 1 k.p.a. określa bowiem warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepis ten nie stanowi podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji w formie papierowej. Doręczenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili jej doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z jej nieistnieniem w obrocie prawnym. Załatwienie sprawy administracyjnej polega więc na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji ( por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J.Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck - Warszawa 1996, s. 653, W. Taras, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 roku, sygn. akt II SA/Kr 965/02, OSP 2003/11/139, uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 10/00, ONSA 2001/2/56 - glosa aprobująca: A.Bartosiewicz, R. Kubacki, OSP 2002/12/154). Jak stanowi art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie - art. 109 § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej - art. 110 k.p.a. W niniejszej sprawie decyzję na piśmie doręczono stronie na piśmie. Decyzja ta weszła do obrotu prawnego i wywołała określone skutki prawne; strona miała też możliwość zapoznania się z jej treścią. Doręczenie decyzji stronie w tej formie odniosło właściwy skutek. Organy administracji publicznej obciąża obowiązek wzięcia pod uwagę wniosków strony co do sposobu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 39¹ § 1 k.p.a. nie wyłącza jednak zasady pisemności postępowania administracyjnego. Rację ma zatem organ odwoławczy, że jeśli doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata w formie papierowej, to nie można skutecznie powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez k.p.a. sposobów ( vide wyrok NSA z 14 lipca 2015r., II OSK 3013/13) Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny, w takim zakresie, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, wyczerpująco przedstawiające stanowisko faktyczne i prawne pozostaje w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. . Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) skargę jako niezasadną oddalił.