VII SA/Wa 1336/18

Dnia 4 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M., Z. M., A. G., H. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a., zawiesiło z urzędu postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem złożonym przez A F od decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2019 r. znak: [...] którą zostało odwołującej zatrzymane prawo jazdy kategorii "B" nr [...] ze względu na fakt niepoddania się w terminie badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wyjaśniło, że Starosta Powiatu [...]decyzją z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.) skierował A F, posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii "B", na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku rozpatrzenia odwołania A F, decyzją z [...] czerwca 2018 r. znak: [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Ze względu na niepoddanie się przez A F w terminie badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami Starosta Powiatu [...] ww. decyzją z [...] marca 2019 r., działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, orzekł o zatrzymaniu A F prawa jazdy kategorii "B". Od ww. decyzji Starosty Powiatu [...] w sprawie zatrzymania prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniom lekarskim w terminie A F wniosła odwołanie. W toku postępowania odwoławczego organowi odwoławczemu 5 kwietnia 2019 r. został doręczony odpis nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2019 r. sygn. VII SA/Wa 2061/18, którym, w wyniku uwzględnienia skargi A F, Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z [...]czerwca 2018 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie skierowania skarżącej na badania lekarskie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja wydawana przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o kierujących pojazdami o zatrzymaniu prawa jazdy ze względu na fakt nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stanowi "pochodną" decyzji wydawanej przez starostę we wcześniejszym etapie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b cyt. ustawy, a mianowicie decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Powyższe oznacza, że byt prawny decyzji wydawanej na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. ustawy jest uzależniony od bytu prawnego decyzji wcześniejszej. Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało za zasadne zawiesić z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Powiatu [...]z [...] marca 2019 r. do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2019 r. Rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stosownej decyzji, jak wskazał organ odwoławczy, zależne jest bowiem od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...]kwietnia 2019 r. złożyła A F, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, a także zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania złożonego od decyzji Starosty Powiatu [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jej oddalenie. Organ równocześnie wyjaśnił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2019 r. sygn. VII SA/Wa/18 stał się prawomocny z dniem 16 maja 2019 r. Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. znak: [...] podjęło z urzędu zawieszone postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. postępowanie odwoławcze, a następnie, w wyniku rozpatrzenia odwołania A F, wydało decyzję z [...] czerwca 2019 r. znak: [...], którą uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...]z [...]marca 2019 r. i umorzyło postępowanie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd powinien umorzyć postępowanie sądowe, gdy postępowanie to z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W odniesieniu do wskazanego przepisu przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. występuje, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2019 r. zawieszające postępowanie odwoławcze, które, jak wynika z akt sprawy, zostało przez organ odwoławczy podjęte na mocy postanowienia z [...] czerwca 2019 r., a następnie w jego toku organ wydał decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie prowadzone przed tym organem (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z jednolicie przyjmowanym w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego stanowi "inną przyczynę" bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie zawieszające postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W sytuacji podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego przez organ po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie zawieszające to postępowanie, postępowanie zainicjowane tą skargą staje się bowiem bezprzedmiotowe z uwagi na to, że przestaje istnieć przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej, ponieważ postanowienie podejmujące postępowanie niweczy (podobnie jak orzeczenie sądowe) skutki postanowienia o jego zawieszeniu (por. postanowienie NSA z 6 lipca 2017 r. sygn. I OZ 1092/17; postanowienie NSA z 31 marca 2016 r. sygn. I GZ 69/16; postanowienie NSA z 22 kwietnia 2015 r. sygn. II FSK 3764/14). W kontrolowanej sprawie powyższy skutek prawny wzmacnia wzgląd na procesowy sposób zakończenia postępowania, które podlegało zawieszeniu na mocy zaskarżonego postanowienia. Wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkuje uchyleniem aktów, które w umorzonym postępowaniu rozstrzygały kwestie incydentalne. Zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania tego rodzaju aktem procesowym pozostawało, wobec czego w następstwie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2019 r. utraciło ono swój byt prawny, co Sąd zobowiązany był z urzędu mieć na uwadze ze względu na treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie ma marginesie poczynionych wyżej uwag zauważa, że zaskarżone postanowienie skarżąca zaskarżyła w drodze złożenia na nie skargi zgodnie z zamieszczonym przez organ pouczeniem wskazującym, że stronie przysługuje wyłącznie prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, niemniej postanowienie zawieszające postępowanie odwoławcze, stosownie do art. 101 § 3 k.p.a. ma charakter zaskarżalny, ponieważ przysługuje od niego zażalenie. W kontrolowanym przypadku wobec wydania postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]przysługiwało skarżącej prawo zaskarżenia postanowienia z [...]kwietnia 2019 r. poprzez wystąpienie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 k.p.a.). Uwzględniając jednakże art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 112 k.p.a. skargę należało uznać za wniesioną skutecznie, co uniemożliwiało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze przyjęty w orzecznictwie pogląd interpretacyjny, który podziela, zgodnie z którym jakkolwiek art. 52 § 3 p.p.s.a. w świetle swojego brzmienia odnosi się wyłącznie do decyzji a nie do postanowienia, to w obecnym stanie prawnym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest środkiem zaskarżenia, którego wyczerpanie jest koniecznym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie (por. postanowienie NSA z 11 października 2019 r. sygn. I OSK 3522/18; postanowienie NSA z 12 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1018/19; postanowienie NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. I OSK 3975/18; postanowienie NSA z 24 maja 2018 r. sygn. I OSK 1271/18; postanowienie NSA z 11 maja 2018 r. sygn. I OSK 1269/18). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.