VII SA/Wa 2154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Jadwiga Smołucha (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie dokonania wpisu w rejestrze postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest umieszczenie przez Generalnego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS", "organ") w rejestrze prowadzonym przez ten organ, dostępnym pod adresem http://rejestrzp.gis.gov.pl, w rubryce wynik postępowania, informacji o treści: - "produkt nie powinien zostać wprowadzony do obrotu na terytorium rp" w odniesieniu do produktów skarżącej [...], - "produkt nie powinien być wprowadzony na terytorium rp jako środek spozywczy" w odniesieniu do produktów skarżącej [...]i [...] zamiast umieszczenia w stosunku do tych produktów informacji, że zostały one zarejestrowane jako suplement diety. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniach: [...] marca 2016 roku w stosunku do produktu [...],[...] września 2016 roku w stosunku do produktu [...]oraz [...] lipca 2016 roku w stosunku do produktu [...] doszło do złożenia przez skarżącą w Elektronicznym Systemie Powiadamiania, dostępnym na stronie https://suplementy.gis.gov.pl/rejestracja.php, w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r., poz. 594 z późn. zm.) (dalej: "u.b.ż.ż."), powiadomień o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyżej wymienionych produktów, zakwalifikowanych przez skarżącą jako suplementy diety. W piśmie z [...] października 2016 roku, znak: [...], w nawiązaniu do wniosku skarżącej o spotkanie nr [...]z [...] października 2016 roku, GIS poinformował skarżącą, że produkty nie powinny zostać wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środki spożywcze. Organ powoła się przy tym na: art. 4 pkt 5, art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r., poz. 224, 437), dalej jako "ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii", załącznik nr II "Wykaz substancji psychotropowych''' do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 2 pkt d) i g) rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L. 31 z 01.02.2002 r. s. 1 z późn. zm.). GIS wskazał, iż w Polsce obecnie do produkcji żywności można stosować nasiona z konopi włóknistych ([...].) oraz olej otrzymywany z ww. nasion. Z formularzy powiadomienia wynika, że w składzie [...]znajdują się kwiatostany konopi włóknistych [...] jest ekstraktem z konopi włóknistych, natomiast odnośnie całej reszty produktów, tj. [...] GIS zwrócił uwagę, że skarżąca wskazała, iż stanowią one ekstrakt z całej rośliny [...]. i co ważne, we wszystkich produktach skarżącej w składzie został również podany [...]). Tym samym w ocenie GIS produkty z powyżej wskazanych przyczyn nie mogą zostać wprowadzone do obrotu. Tożsame stanowisko GIS przedstawił w pismach: z [...] stycznia 2017 r. - w stosunku do [...], z 20 stycznia 2017 r. - w stosunku do [...] oraz z [...] stycznia 2017 r. - w stosunku do [...]. Wiadomością elektroniczną z dnia [...] lutego 2017 r. przekazała GIS rezygnację z wprowadzenia do obrotu [...], a pismem z [...] lutego 2017 r. poinformowała o podjęciu decyzji o nie wprowadzaniu tego produktu do obrotu. Skarżąca, odpowiadając na pisma GIS z [...] stycznia, [...] stycznia oraz [...] stycznia 2017 r., pismami z [...] lutego 2017 r. w stosunku do [...] oraz z [...] lutego 2017 r. w odniesieniu do [...], przedstawiła swoją argumentację na poparcie stanowiska, że produkty te spełniają definicję suplementu diety. Pismem z [...] marca 2017 r. skarżąca przekazała GIS e-mailem zbiorczą rezygnację z wprowadzania do obrotu na terytorium RP produktów [...] oraz [...] Pismem z [...] marca 2017 r. skarżąca wezwała GIS do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do każdego z wymienionych wyżej produktów. GIS nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] marca 2017 r., uznając je za bezpodstawne. Pismami z [...] marca 2017 r. GIS odniósł się wyłącznie do przyjęcia do wiadomości zawiadomień złożonych w [...] marca 2017 r. oraz [...] lutego 2017 r. i poinformował, że przyjął do wiadomości rezygnację z wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Produktów. [...] czerwca 2017 r. skarżąca wysłała kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dnia w treści takiej samej, jak wcześniejsze wezwania do usunięcia naruszenia prawa z [...]marca 2017 roku. [...] sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła skargę do WSA w Warszawie na czynność GIS, polegającą na umieszczeniu w rejestrze prowadzonym przez ten organ, w rubryce "wynik postępowania", informacji co do poszczególnych produktów, o których skarżąca powiadomiła GIS o wprowadzeniu ich do obrotu na terytorium RP, że produkty te nie powinny zostać wprowadzone do obrotu na terytorium RP. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności: 1. naruszenie art. 29, 30-31 u.b.ż.ż. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania określonego w tych przepisach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało wadliwym ustaleniem, że produkty [...] i [...]nie mogą zostać zarejestrowane jako suplement diety; 2. naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8) i ust. 2 oraz § 4 w zw. z załącznikiem nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2011 roku w sprawie wzoru formularza powiadomienia o produktach wprowadzanych po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, rejestru produktów objętych powiadomieniem oraz wykazu krajowych jednostek naukowych właściwych do wydawania opinii (Dz.U. Nr 80, poz. 437) w zw. z art. 30 ust. 5 i art. 31 ust. 6 pkt 2 u.b.ż.ż. poprzez umieszczenie w rejestrze informacji niezgodnej z przepisami prawa; 3. naruszenie: a) art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności (Dz.Urz.UE.L Nr 43, str. 1 z późniejszymi zmianami) poprzez jego zastosowanie do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego i uznanie, że znajduje on zastosowanie do produktów skarżącej; b) art. 2 lit. d) i g), art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L Nr 31, str. 1) poprzez ich zastosowanie do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, w sytuacji gdy produkty skarżącej są środkiem spożywczym (suplementem diety) i w żaden sposób nie są niebezpieczne dla odbiorców; c) art. 3 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 39) i art. 6 ust. 1 i 2 u.b.ż.ż. poprzez ich zastosowanie do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sytuacji, gdy produkty skarżącej spełniają wymagania polskiego i europejskiego prawa żywnościowego oraz spełniają wymagania stawiane suplementom diety; d) art. 4 pkt 5 i art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez ich zastosowanie do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz art. 45 ust. 3 tejże ustawy poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny dotyczący produktów skarżącej, musi prowadzić do ustalenia, że są one zgodne z przepisami tejże ustawy; e) art. 6 k.p.a. poprzez oparcie czynności o niewyjaśniony stan faktyczny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; f) art. 8 k.p.a. poprzez podjęcie czynności bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i podważa zaufanie do władzy publicznej; g) art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; h) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności mających na celu zebranie materiału dowodowego podlegającego rozpatrzeniu, a tym samym dokonaniu rozstrzygnięcia bez zebrania materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty, spółka wniosła o zobowiązanie GIS do oznaczenia produktów [...] i [...] za pomocą znaku S w rejestrze produktów objętych powiadomieniem o pierwszym wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzonego podstawie art. 30 ust. 5 u.b.ż.ż., ewentualnie o uznanie czynności organu bezskuteczną, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, iż skarżąca przekroczyła termin na wniesienie skargi. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż w przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie udzielenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie, skargę do sądu administracyjnego można wnieść w terminie sześćdziesięciu dni, liczonych od dnia wniesienia wezwania (vide: I OZ 121/13 z 20 lutego 2013 r., II OSK 2420/12 z 11 października 2012 r., I OSK 1444/12 z 27 czerwca 2012 r" II OSK 522/12 z dnia 9 marca 2012 r., II FSK 2715/12 z dnia 10 września 2014 r., II GSK 2231/13 z 3 grudnia 2013 r" II GSK 1766/13 z 25 września 2013 r" II FSK 2140/12 z 9 maja 2013 r., II OSK 1381/11 z 22 lipca 2011 r., II OSK 515/11 z 6 kwietnia 2011 r.). Organ podniósł, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje konkretnemu podmiotowi jednokrotnie. Skarga wniesiona z naruszeniem tych zasad jest niedopuszczalna. Nie można instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie niniejszego poglądu pozbawiałoby takowe działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Organ wskazał, iż na możliwość wyłącznie jednokrotnego złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2028/16, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1444/12. Organ podniósł, że z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie - co miało miejsce w niniejszej sprawie - to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi przez skarżącą rozpoczął bieg[...]marca 2017 r., tj. w dniu nadania na poczcie pierwszych wezwań do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2017 r. (zgodnie z datą stempla pocztowego potwierdzenia nadania przesyłki poleconej nr [...] - koperta zbiorcza), a jako że [...] maja 2017 r. był ostatnim, sześćdziesiątym dniem na złożenie skargi do sądu administracyjnego, to tym samym skarżąca znacznie przekroczyła ustawowy termin, skoro wniosła skargę dopiero [...] sierpnia 2017 roku, licząc możliwie na to, iż poprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie niezauważone przez organ jak i sąd, na wszelki wypadek nadając niniejszą skargę na poczcie dokładnie ostatniego, sześćdziesiątego dnia od nadania drugiego w kolejności wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]czerwca 2017 r., a nadanego [...] czerwca 2017 r. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi, skarżąca w piśmie procesowym z [...] listopada 2017 r. wniosła o zobowiązanie organu do przedstawienia historii zmian dokonywanych w rejestrze na stronie internetowej w odniesieniu do produktów skarżącej i przeprowadzenie dowodu na okoliczność terminów i zakresu zmian dokonywanych przez organ w rejestrze. Skarżąca wskazała, że wezwanie z [...] czerwca 2017 roku było pierwszym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w postaci umieszczenia przez organ bezprawnych wpisów w rejestrze wskazanych w skardze, o którym wiedzę powzięła skarżąca [...] maja 2017 r. Organ dokonał już wcześniej naruszenia prawa, gdy umieścił bezprawne wpisy w rejestrze [...] lutego 2017 r., jednakże następnie je usunął i umieścił informację "firma zrezygnowała z obrotu". Skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem jej wezwania z [...] marca 2017 r. była czynność bezprawnego wpisu do rejestru z [...] lutego 2017 roku. Skarżąca nie wniosła wówczas skargi do sądu administracyjnego, gdyż organ usunął wpisy będące przedmiotem wezwania. Przedmiotem wezwania z [...] czerwca 2017 r. jest nowa czynność organu i nowe naruszenie prawa, o którym skarżąca powzięła wiedzę w [...] maja 2017 roku. Nie sposób przyjąć, że czynności organu z lutego 2017 roku i maja 2017 roku stanowią jedną czynność, gdyż pomiędzy tymi oddzielnymi czynnościami w rejestrze w odniesieniu do tych samych produktów zostały usunięte wpisy będące przedmiotem wezwania z [...] marca 2017 roku, następnie został umieszczony wpis "firma zrezygnowała z obrotu", a następnie organ umieścił w rejestrze wpis o treści będącej przedmiotem wezwania z [...] czerwca 2017 roku. Przyjęcie stanowiska organu stanowiłoby zaprzeczenie ratio legis przepisów umożliwiających skarżenie czynności organów, w ich brzmieniu dacie podejmowania tych czynności, gdyż organy administracji zawsze mogłyby, jak było w tym przypadku czasowo usuwać naruszenie prawa, a następnie je ponowić, co pozbawiłoby zainteresowanych możliwości skorzystania z ochrony jaką daje postępowanie sądowoadministracyjne. Jednokrotność wezwania, o której wypowiadały się sądy administracyjne w przywołanych przez organ orzeczeniach odnosiła się do braku możliwości ponownego wezwania do usunięcia tego samego naruszenia prawa (wyroki te dotyczą głównie uchwał organów samorządu terytorialnego lub interpretacji podatkowych), nie stoi to na przeszkodzie do wzywania organów do usunięcia prawa w przypadku, gdy organ usuwa wcześniejsze naruszenie, a następnie dokonuje nowego naruszenia prawa, choćby tożsamego z tym pierwszym. W takim przypadku każde wezwanie stanowi w istocie pierwsze i jednokrotne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli instytucja wezwania miała służyć jako surogat środka odwoławczego, to niewątpliwie taki środek powinien przysługiwać od każdej niezgodnej z prawem czynności organu. Organ dokonuje zafałszowania przebiegu okoliczności związanych z umieszczeniem wpisów w rejestrze zupełnie pomijając w swojej odpowiedzi na skargę fakt usunięcia wpisów będących podstawą wezwań z [...] marca 2017 roku. GIS usunął pierwsze wpisy, których dotyczyło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed dniem [...] kwietnia 2017 roku. W tym dniu skarżąca powzięła o usunięciu informację i przekazała ją emailowo do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wraz z zrzutem ekranu ze strony internetowej GIS. W związku z powyższym skarżąca zrezygnowała wówczas z wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca zwróciła uwagę, że wezwania z [...] czerwca 2017 roku nie dotyczą produktu [...], który objęty był również wezwaniem z [...] marca 2017 roku, gdyż GIS z sobie tylko znanych powodów nie zamieścił bezprawnych informacji dotyczących tego produktu przy ponownym dokonywaniu wpisów w rejestrze. Skarżąca wyjaśniła, że zbiorcza rezygnacja z wprowadzania do obrotu na terytorium RP produktów [...]oraz [...]z [...] marca 2017 roku pozostaje bez związku ze skarżonymi wpisami do rejestru. Była ona konsekwencją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], którą skarżąca otrzymała [...] marca 2017 roku, nakazującą wycofanie przedmiotowych produktów z obrotu w trybie natychmiastowym. Decyzja ta została wydana na skutek wyraźnych wskazań GIS kierowanych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], niezgodnie z prawem, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Po odwołaniu do [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] została ona uchylona w całości decyzją z [...] maja 2017 roku. Od tej pory nie została wydana żadna prawomocna decyzja nakazująca wycofanie przedmiotowych produktów z obrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W niniejszej sprawie, do ustalenia czy został zachowany termin do niesienia skargi, mają zastosowanie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn.zm., dalej: "p.p.s.a.") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935). Stosownie bowiem do art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej tj. po 1 czerwca 2017 r. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona czynność (wprowadzenia przez GIS danych do rejestru produktów objętych powiadomieniem, o którym mowa w art. 30 ust. 5 u.b.ż.ż., dalej: "rejestr") niewątpliwie miała miejsce przed 1 czerwca 2017 r., sporne jest natomiast czy nastąpiło to [...] lutego 2017 r. czy [...] maja 2017 r. Wprowadzenie przez GIS danych do rejestru produktów objętych powiadomieniem jest czynnością materialnotechniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zatem może zostać zaskarżona skargą do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżąca [...] lutego 2017 r. po raz pierwszy dowiedziała się o wprowadzeniu przez GIS do rejestru w rubryce "wynik postępowania", w odniesieniu do produktów skarżącej, wpisów informujących, że produkty te nie powinny zostać wprowadzone do obrotu na terytorium RP. W piśmie złożonym [...] marca 2017 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, jakim w jej ocenie było pozbawione podstaw faktycznych i prawnych umieszczenie w rejestrze informacji o takiej treści. Jednocześnie skarżąca wniosła o zamieszczenie w rejestrze w odniesieniu do tych produktów adnotacji o treści "podmiot zrezygnował z wprowadzania produktu do obrotu". Jak wynika z przedstawionego przez skarżącą przy piśmie z [...] listopada 2017 r. wydruku zrzutu ekranu ze strony rejestrzp.gis.gov.pl według stanu na [...] kwietnia 2017 r. w rejestrze w rubryce "wynik postępowania" przy produktach skarżącej nie było zamieszczonych żadnych danych, natomiast w rubryce uwagi były zamieszczone wpisy o treści "firma zrezygnowała z wprowadzania do obrotu". Skarżąca [...] maja 2017 r. powzięła wiadomość o ponownym wprowadzeniu przez GIS do rejestru w rubryce "wynik postępowania", w odniesieniu do produktów skarżącej, wpisów informujących, że produkty te nie powinny zostać wprowadzone do obrotu na terytorium RP. [...] czerwca 2017 r. skarżąca złożyła kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia wniesienia pierwszego wezwania o usunięcie naruszenia prawa tj. [...] marca 2017 r., w związku z czym termin ten upłynął [...] maja 2017 r. Kolejne wezwanie skarżącej z [...] czerwca 2017 r. dotyczyło de facto tej samej czynności materialnotechnicznej organu, gdyż były to wpisy o tożsamym znaczeniu (tj. informacji o niedopuszczalności wprowadzenia do obrotu na terenie Polski produktów, co do których skarżąca złożyła powiadomienia) i dotyczyły tych samych produktów. Wpisy, których dotyczyło wezwanie z [...] marca 2017 r., zostały usunięte w związku ze złożeniem przez skarżącą oświadczenia o rezygnacji z wprowadzania tych produktów do obrotu i żądaniem zamieszczenia tej informacji w rejestrze. Prawdopodobnie w maju 2017 r. wpisy te zostały przywrócone. Sąd podziela stanowisko organu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie, wobec czego kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do tej samej czynności nie wywołuje skutków prawnych w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na tę czynność do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu, dlatego sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.