VII SA/Wa 2767/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka Komandytowa na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej "[...]" Spółka Komandytowa kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez "[...] " zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na instalacji urządzenia reklamowego dwutablicowego o wym. 12x4m i wysokości 16m na dz. nr [...], obręb [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami uznano, że inwestor nie dostosował projektowanego urządzenia do zapisów ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dotyczącej odległości tablicy reklamowej od krawędzi jezdni. Dbając o zachowanie terminu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wniósł sprzeciw, nie rozstrzygając w/w braków formalno-prawnych, polegających na przedłożeniu projektu budowlanego urządzenia reklamowego, uzupełnienia domiarów urządzenia na mapie od granic działki i przedłożeniu kopii umowy. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] września 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania "[...] " Spółka komandytowa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Organ odwoławczy podniósł, że art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie ma zastosowania ogólna zasada - uzyskania pozwolenia na budowę wyrażona w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych, skutkuje wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia . W ocenie organu, zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem wymaga pozwolenia na budowę. Zgłoszenia przewiduje realizację wolnostojącego, dwutablicowego urządzenia reklamowego posadowionego na słupie o wymiarach plansz 12 x 4 m i wysokości całkowitej 16 m. Projektowana inwestycja ze względu na wielkość tego urządzenia, jego konstrukcję świadczy o tym, że jest to trwałe związane z gruntem urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, sił przyrody. Wielkość tego konkretnego urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowego o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że w odniesieniu do zgłoszonej inwestycji nie można mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Chodzi bowiem =o budowę samodzielnej konstrukcji, załączony rysunek wskazuje jednoznacznie, że jest to budowla o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Ustawienie przedmiotowego nośnika reklamowego stanowi roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozmiar i charakter prac przewidzianych dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, że na skutek tych prac powstaje nowy w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że termin wynikający z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane został zachowany, bowiem Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] lipca 2012 r. i jak wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru decyzji przez pełnomocnika inwestora oraz [...], decyzje zostały wniesione przez organ I instancji do operatora pocztowego w dniu [...] lipca 2012 r. Sprzeciw został wniesiony w [...] dniu od doręczenia zgłoszenia. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "[...] sp.k. w [...] wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji merytorycznej, mimo iż odwołanie z dnia [...] sierpnia 2012r., zostało podpisane przez osobę, która nie wylegitymowała się pełnomocnictwem udzielonym przez stronę, a pełnomocnik nie został wezwany do uzupełnienia braku formalnego odwołania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., co skutkowało wydaniem decyzji dotkniętej wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. przez wydanie decyzji, mimo braku wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego odwołania z dnia [...] sierpnia 2012 r., tj. złożenia prawidłowego pełnomocnictwa lub substytucji; naruszenie art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wydanie decyzji pozornie utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...], w sytuacji, gdy w związku ze zmianą podstawy prawnej rozstrzygnięcia z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane winna zostać wydana decyzja na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania, a zmiana podstawy prawnej pozbawiła skarżącą prawa do rozpatrzenia sprawy przez organy dwóch instancji; Zdaniem skarżącej Spółki doszło też do naruszenia art. 139 k.p.a. przez zmianę podstawy prawnej decyzji z art. 30 ust. 6 pkt 2 PrBud na art. 30 ust. 6 pkt 1 PrBud, co jest równoznaczne z orzeczeniem na niekorzyść odwołującej się; naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie podjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, nie zebraniu i braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz wydanie decyzji pozbawionej powołania podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego przez brak wskazania, na czym polega niedostosowanie zamierzenia inwestycyjnego do zapisów ustawy o drogach publicznych dot. odległości tablicy od krawędzi jezdni, w sytuacji, gdy planowane urządzenie reklamowe ma być posadowione przy drodze ekspresowej w terenie zabudowy w odległości 25 m od krawędzi jezdni, i przedstawienie uzasadnienia prawnego bez odwołania do przepisów prawa materialnego; Wreszcie skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie - art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja sprzeciwu została wniesiona po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia oraz wniesieniu przez organ II instancji decyzji sprzeciwu na nowej podstawie prawnej po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia; art. 29 ust 2 pkt. 6 oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze podniesiono, iż odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. zostało wniesione przez radcę prawnego M. B. Tymczasem do odwołania zostało omyłkowo załączone pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielone na rzecz radcy prawnego A. B. Jest to równoznaczne z wniesieniem odwołania dotkniętego brakiem formalnym. Wydanie decyzji przez organ II instancji na skutek wniesienia odwołania dotkniętego brakami formalnymi, których usunięcia nie żądano, jest równoznaczne z wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc dotkniętej wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta [...] stwierdził, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego narusza właśnie inne przepisy, tj. przepisy ustawy o drogach publicznych w zakresie dot. odległości zamierzenia inwestycyjnego od krawędzi jezdni. Organ nie wskazał jednak, o który przepis tej ustawy chodzi. Jednocześnie organ I instancji nie wskazał, na czym polega to naruszenie. Skarżąca Spółka wskazał, że organ II instancji, powołując w podstawie prawnej decyzji jedynie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bezpodstawnie uznał, że zarzuty odwołującej się nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji organ ten wydal decyzję reformatoryjną - wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, czyli na innej podstawie prawnej niż organ I instancji. Zmiana podstawy materialno-prawnej wniesionego sprzeciwu powoduje to, że w każdej instancji jest rozpatrywana inna sprawa administracyjna, wbrew zasadom ogólnym kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z naruszeniem art. 15 k.p.a. W skardze wskazano ponadto, iż organ II instancji naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ pomijając zarzuty strony dotyczące bezzasadnego stwierdzenia naruszenia przez zamierzenie inwestycyjne art. 43 ustawy o drogach publicznych, nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Dodatkowo decyzja organu II instancji nie zawiera odwołania do przepisów prawa materialnego będących podstawą wniesienia przez organ II instancji sprzeciwu na innej podstawie prawnej niż organ I instancji. Decyzja Wojewody [...] narusza również art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 5 tej ustawy inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie organ doręczył skarżoną decyzję w dniu [...] lipca 2012r. W konsekwencji od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia [...] czerwca 2012r. do dnia doręczenia decyzji w dniu [...] lipca 2012 r. minęło 41 dni. W związku z tym, iż decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. jest spóźniona i nie powoduje ona skutków prawnych przewidzianych w Prawie budowlanym. Tym bardziej jest spóźniona decyzja wyrażająca sprzeciw Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. doręczona skarżącej 97 dnia od dnia doręczenia organowi I instancji zgłoszenia. Wreszcie, skarżąca zarzuciła, iż błędne jest stanowisko organu, iż przedmiotowy zamiar wykonania robót budowlanych nie mieści się w ustawowych kategoriach obiektów niewymagających pozwolenia na budowę. Organ dokonał bezzasadnej interpretacji stosując wykładnię zawężającą i wbrew przepisom prawa, wyłączył konstrukcję reklamową, z kręgu obiektów wolnych od uzyskiwania pozwolenia na budowę. Bogate orzecznictwo jednoznacznie wskazuje, iż ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane od żadnych dodatkowych przesłanek ustawowych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego postanowienia pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu, chociaż nie decydują o tym zarzuty skargi. I tak nie ma racji skarżąca Spółka, że brak wezwania jej do uzupełnienia odwołania, przez złożenie właściwego pełnomocnictwa, stanowi o wadzie rażącego naruszenia prawa jaką dotknięta jest decyzja wydana w następstwie tak złożonego odwołania. Skarżąca Spółka nie ma chyba wątpliwości, że doszło do rozpoznania jej odwołania, sporządzonego przez jej pełnomocnika, który w wyniku własnego braku staranności złożył przy odwołaniu nie własne pełnomocnictwo. Nie ma racji skarżąca Spółka, że sprzeciw zgłoszony przez organ pierwszej instancji nastąpił w warunkach naruszenia terminu do jego wniesienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Pogląd ten jest zgodny z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06. Podane w tym uzasadnieniu argumenty stanowiły podstawę do odstąpienia od poglądów zawartych we wcześniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że konstytucyjna zasada równości wymaga, aby terminowi "wniesienie sprzeciwu" nadać podobną treść jak "wniesienie" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę. Dlatego dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Prezentowane w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko było kontynuowane w kolejnych orzeczeniach tegoż Sądu np. w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08. Z tego też względu skład sądu rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela poglądów zawartych w orzeczeniach wydanych na tle innych stanów faktycznych, w których przyjęto, iż skutek prawny wywołuje dopiero doręczenie stronie pisma zawierającego oświadczenie organu. W sprawie niniejszej analiza akt sprawy wskazuje, że termin ww. został zachowany, decyzja zawierająca sprzeciw organu pierwszej instancji została nadana w urzędzie pocztowym celem doręczenia Spółce i jej pełnomocnikowi, ustanowionemu na tym etapie postępowania, przed upływem 30 dni od dokonania zgłoszenia. Bezpodstawne są też zarzuty skarżącej Spółki co do tego, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie wymaga pozwolenia na budowę, gdy zważyć na przedmiot – urządzenie reklamowe dwutablicowe o wymiarach 12x4m i wysokości 16m, oraz związane z tym orzecznictwo sądowoadministracyjne. W świetle jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Ponadto o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem decyduje to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1686/09; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10; z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 770/10; z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 920/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że sygnalizowane w skardze rozbieżności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące urządzeń reklamowych mają już znaczenie historyczne, obecnie jednolicie prezentowany jest pogląd zbieżny z przyjętym w niniejszej sprawie. Z przedstawionych względów należało podzielić wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że przedmiotowe urządzenie budowlane jest wolnostojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Powodem, dla którego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję było to, że zapadła ona z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. I tak, decyzja organu drugiej instancji zapadła bez odniesienia się do ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, w zakresie konieczności zgłoszenia sprzeciwu w świetle art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ drugiej instancji bez odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane uznając słusznie, że inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Organ mógł utrzymać w mocy decyzje organu pierwszej instancji tylko wtedy, gdyby uznał za zasadne zastosowanie, jako podstawy rozstrzygnięcia, przepisu art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ustalenie, oparcia sprzeciwu na przepisie art. 30 ust 6 pkt 1 wymagało, uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia o zgłoszeniu sprzeciwu na podstawie tego przepisu. Sąd w odniesieniu do zarzutu skargi, co do naruszenia zasady dwuinstancyjności w rozumieniu art. 15 k.p.a., przez organ drugiej instancji - stwierdza, że takie naruszenie nie miało miejsca w sprawie. Ponadto nie będzie miło miejsca także wówczas, gdy organ drugiej instancji uzna za zasadne zgłoszenia sprzeciwu nie na podstawi pkt 2 , a pkt 1 ustępu 6 art. 30 ustawy Prawo budowlane. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 k.p.a. polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie w jakim to uczynił przed nim organ pierwszej instancji. Chodzi o powtórzenia rozstrzygania tej w tej samej sprawie. Zdaniem Sądu zgłoszenie sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust 6 ustawy Prawo budowlane wyznacza element tożsamości przedmiotowej bez względu na zastosowanie jej przesłanki wynikającej z punktu 1 czy 2 tego przepisu. Dla porównania można wskazać, że organ drugiej instancji nie naruszy zasady dwuinstancyjności, kiedy odmówi wydania decyzji pozwolenia, na budowę odmiennie ustalając, od organu pierwszej instancji, że nie doszło do naruszenia zasad wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale uznając, że inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skolei organ naruszy zasadę dwuinstancyjności wówczas, gdy orzeczenie, organu pierwszej instancji, w przedmiocie rozbiórki oparte na przepisach art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane utrzyma, stosując jednak przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).