VII SA/Wa 2950/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi A. H., D. P., S. G., J. G. i Z. G. na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 8 grudnia 2022 r. nr LXXIII/2417/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę 1. W dniu 8 grudnia 2022 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła uchwałę nr LXXIII/2417/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu K. – część II (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2022 r. poz. 14222; dalej: zaskarżona uchwała, MPZP). 2. Pismem z 29 listopada 2023 r. B. G., A. H. oraz D. P. skierowały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę, zaskarżając ją w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...], hip. [...], stanowiącej obecnie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] (...), tj. w zakresie § 4 ust. 2 pkt 1, § 4 ust. 13 pkt 2, § 6 ust. 3 pkt 1 lit. "d", § 6 ust. 3 pkt 2 lit. "a" oraz § 17 ust. 1 pkt 1 MPZP. Skarżące zarzuciły organowi wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1, 7 i 12 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 z późń. zm. dalej: "dekret") w zw. z art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 1997 Nr 115 poz. 741 z późń. zm. dalej: "u.g.n.") w zw. z art. art. 21 ust 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z § 6 w zw. z § 10 w zw. z art. 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2002 Nr 100 poz. 908, z późn. zm.; dalej: ZTP), poprzez podjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z ZTP, bowiem przyjęcie dla terenu U-CP, na którym zlokalizowana jest ww. nieruchomość, jako przeznaczenia podstawowego: w § 4 ust. 2 pkt 1 Planu "usług z zakresu inwestycji celu publicznego: usług oświaty lub usług zdrowia lub usług opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek) usługi sportu lub usługi kultury, w § 4 ust. 13 pkt 2 Planu "pod budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych", w § 17 ust. 1 pkt 1 Planu "przeznaczenie terenu – usługi z zakresu inwestycji celu publicznego – zgodnie z § 4 ust. 2", a w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d Planu "tereny zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach", wprowadzają w czterech różnych miejscach w Planie, cztery różne ustalenia przeznaczenia dla tego samego terenu, co doprowadziło do przyjęcia przez organ przepisów wzajemnie wykluczających się, a tym samym naruszenia zasady prawidłowej legislacji i nadużycia władztwa planistycznego przy ustalaniu przeznaczenia podstawowego terenu U-CP, a w konsekwencji do naruszenia interesu prawnego skarżących; 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 i 12 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 1, 3 i 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ustalenie w § 17 ust. 1 pkt 1 MPZP, że przez tereny określone w Planie symbolem 1c.U-CP należy rozumieć "przeznaczenie terenu – usługi z zakresu inwestycji celu publicznego – zgodnie z § 4 ust. 2", przy jednoczesnym ustaleniu w § 4 ust. 2 pkt 1 Planu, iż na tym samym terenie ustala się przeznaczenie podstawowe jako "usługi z zakresu inwestycji celu publicznego: usług oświaty lub usług zdrowia lub usług opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek) usługi sportu lub usługi kultury", a tym samym przyjęcie w § 17 ust. 1 pkt 1 Planu przeznaczenia terenu 1c.U-CP sprzecznie z wymienionymi powyżej ustaleniami części ogólnej Planu Miejscowego, ponieważ zgodnie z § 4 ust. 2 ust. 1 Planu przeznaczenie podstawowe ww. terenu to są nie tylko usługi z zakresu inwestycji celu publicznego, ale również usługi sportu lub usługi kultury, usługi oświaty, usługi zdrowia, usługi opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek), które to wszystkie usługi mogą być również realizowane przez podmioty prywatne, co skutkuje wewnętrzną sprzecznością i dysfunkcjonalnością ww. postanowień Planu Miejscowego i prowadzi do naruszenia interesu prawnego Skarżących. 3) art. 1 ust. 2 pkt 3, 6, 12 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. art. 15 ust. 2 pkt 1, 3 i 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z załącznikiem (pkt 1 i 2 tabeli) do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112, dalej zwane: "rozporządzeniem MŚ"), poprzez ustalenie w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d MPZP dla terenu U-CP, na którym zlokalizowana jest ww. nieruchomość, obowiązku zapewnienia standardu akustycznego w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku zgodnie z przepisami odrębnymi jako dla "terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach", przy jednoczesnym ustaleniu w § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a Planu Miejscowego, iż na tym samym terenie 1c.U-CP "ustala się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego dróg i linii kolejowych zakaz realizacji budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży", co skutkuje wewnętrzną sprzecznością i dysfunkcjonalnością tychże postanowień biorąc pod uwagę, iż teren U-CP znajduje się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania dróg, a więc nie jest możliwa realizacja funkcji określonej w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d, a tym samym nadużycie władztwa planistycznego przy ustalaniu przeznaczenia podstawowego terenu U-CP, a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego skarżących; 4) art. 1 ust. 2 pkt 3, 6 i 12 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. art. 15 ust. 2 pkt. 1, 3 i 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z załącznikiem (pkt 1 i 2 tabeli) do rozporządzenia MŚ, poprzez ustalenie dla terenu U-CP, na którym zlokalizowana jest ww. nieruchomość, jako przeznaczenia podstawowego: w § 4 ust. 2 pkt 1 Planu "usług z zakresu inwestycji celu publicznego: usług oświaty lub usług zdrowia lub usług opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek) usługi sportu lub usługi kultury", w § 4 ust. 13 pkt 2 Planu ,, pod budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych", w § 17 ust. 1 pkt 1 Planu "przeznaczenie terenu – usługi z zakresu inwestycji celu publicznego – zgodnie z § 4 ust. 2", a w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d Planu "tereny zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach", przy jednoczesnym ustaleniu w § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a Planu Miejscowego, iż na terenach 1c.U-CP "ustala się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego dróg i linii kolejowych zakaz realizacji budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży", co skutkuje wewnętrzną sprzecznością i dysfunkcjonalnością postanowień § 4 ust. 2 pkt 1, § 4 ust. 13 pkt 2, § 17 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d z § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a MPZP, ponieważ teren U-CP znajduje się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego dróg, a zatem nie jest możliwa realizacja funkcji określonych w ww. postanowieniach MPZP, co doprowadziło do nadużycia władztwa planistycznego przez organ przy ustalaniu przeznaczenia podstawowego terenu U-CP, a powyższe prowadzi do naruszenia interesu prawnego Skarżących. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień: § 4 ust. 2 pkt 1, § 4 ust. 13 pkt 2, § 17 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 3 pkt 1 lit. "d" oraz § 6 ust 3 pkt 2 lit. "a" MPZP, w części, w jakiej ww. "postanowienia odnoszą się do nieruchomości, której następcami prawnymi są skarżący oraz stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], położona w Warszawie, przy ul. [...]", jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2.1. Strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 106/SD/2023 z 27 lutego 2023 r., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 23 maja 2023 r. oraz skargi na ww. decyzję SKO – w celu wykazania naruszenia interesu prawnego przysługującego skarżącym; a ponadto z wydruku fragmentu Planu Miejscowego i wydruku fragmentu części graficznej Planu Miejscowego (rysunek) – w celu wykazania przekroczenia przez organ władztwa planistycznego oraz naruszenia przez organ prawa. 2.2. Skarżące wyjaśniły, że są następcami prawnymi S. P. – byłego właściciela nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w Warszawie ([...]), przy ul. [...]. Były właściciel w dniu 18 października 1948 r., w trybie art. 7 ust. 1 dekretu złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. W wyniku powyższego, SKO w Warszawie wydało decyzję z 23 maja 2023 r. znak: KOC/2194/Go/23, którą to decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr 106/SD/2023 z 27 lutego 2023 r. orzekającą o odmowie uwzględnienia wniosku skarżących o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. SKO wskazało w uzasadnieniu ww. decyzji, iż zgodnie z zaświadczeniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 9 października 1949 r. nr 17973/47 nieruchomość uregulowana była jawnym wpisem na imię S. P. oraz że "ustalono następstwo prawne na podstawie stosownych dokumentów, obecnie stronami jako następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości postępowania są: B. G., A. H. i D. R." W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że odmowa przyznania skarżącym prawa użytkowania wieczystego do Nieruchomości podyktowana jest zapisami sytuującymi przeznaczenie dla przedmiotowej nieruchomości w MPZP. Zgodnie z art. 214a ust. 1 pkt 1 u.g.n., odmawia się bowiem oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (...) niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6 u.g.n., tj. cele publiczne. Poza tym, zgodnie z art. 214a ust. 1 pkt. 7 u.g.n. odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste lub przeniesienia prawa własności gruntu na rzecz osoby uprawnionej, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu (...) niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, ze względu na przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury. W związku z powyższym, odmowa uwzględnienia przez SKO wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości skarżącym, uzasadniona była przeznaczeniem terenu nieruchomości w Planie na cele nauki, oświaty i kultury oraz na cele publiczne. Zdaniem SKO usytuowanie Nieruchomości wymusza przeznaczenie jej na cele oświatowe, ponieważ nieruchomość "znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 1c.U-CP – usługi z zakresu inwestycji celu publicznego takie jak oświaty, służby zdrowia, opieki nad dziećmi do 1. 3 (żłobek), sportu lub kultury. 3. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie w całości. 3.1. Organ podniósł, że teren oznaczony w zaskarżonym planie symbolem 1c.U-CP, obejmujący, m.in., działkę ewidencyjną o numerze [...] z obrębu [...], jest własnością Miasta Stołecznego Warszawy. W ocenie organu, skarżące nie wykazały, iż przysługuje im interes prawny, tj. że są właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości, której dotyczą kwestionowane zapisy planu odnoszące się do terenu symbolem 1c.U-CP. A co za tym idzie, skarga winna ulec odrzuceniu. Wymóg określenia powyższych kwestii ma charakter uniwersalny i dotyczy wszystkich skarg. Skarżące nie wykazały, że przysługuje im interes prawny w odniesieniu do nieruchomości, nie przedstawiły dokumentu, z którego bezspornie wynikałoby że są właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi Nieruchomości. Przeciwnie, z załączonej do niniejszej skargi decyzji nr 106/SD/2023 Prezydenta m.st. Warszawy z 27 lutego 2023 r. wynika, iż odmówiono skarżącym ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości, a stanowisko to zostało utrzymane w mocy przez SKO w Warszawie decyzją z 23 maja 2023 r. znak: KOC/2194/Go/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę ww. decyzję SKO wyrokiem z 5 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1525/23. W związku z czym, skarżące dążą do wyeliminowania z porządku prawnego zapisów MPZP, które nie odnoszą się do nieruchomości, której są właścicielami. Z uwagi na powyższe, skarga powinna zostać odrzucona. 3.2. Odpowiadając merytorycznie na zarzuty skargi, organ stwierdził, że powinna ona zostać oddalona w całości. 3.2.1. Organ wyjaśnił, że projekt MPZP został w oparciu o uchwałę nr XXX/952/2008 Rady m.st. Warszawy z 8 maja 2008 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu K. (z późn. zm.). W 2016 r. uchwałą nr XXXI/782/2016 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 lipca 2016 r. projekt planu został podzielony na 3 części. Zaskarżoną uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2186 i 2747), w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871). 3.2.2. Rada m.st. Warszawy wskazała, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniono, że teren pod lokalizację usług z zakresu inwestycji celu publicznego 1c.U-CP został zlokalizowany w głębi obszaru, z dala od najbardziej ruchliwej drogi w obszarze planu – ul. G. Celowo w Planie wzdłuż ul. Ż. oraz wzdłuż południowej granicy terenu 1c.U-CP ustalono ciąg zieleni komponowanej. Ustalono, że realizację ciągów zieleni komponowanej na terenach dróg publicznych ustala się w formie rzędów drzew. Dodatkowo, od strony północnej i zachodniej terenu 1c.U-CP wydzielono ogólnodostępny ciąg pieszy z zielenią 1d.KP-ZP, który od strony północnej sąsiaduje z wyznaczonymi w Planie na sąsiednich terenach ciągach zieleni komponowanej. Powyższe zabiegi ustalające tereny zieleni, w tym rzędy drzew, mają za zadanie dodatkowo izolować teren 1c.U-CP od uciążliwości hałasowych od ulic. Co istotne, linie zabudowy w terenie U-CP zostały ustalone jako nieprzekraczalne oraz odsunięte są od północnej linii rozgraniczającej ulicy o 12 m. 3.2.3. Organ nie podzielił zarzutu skarżących co do niezgodności MPZP z ZPT, jak również z tym, że wprowadza w czterech różnych miejscach cztery różne ustalenia przeznaczenia dla tego samego terenu. Wyjaśnił, iż w § 4 ust. 2 pkt 1 Plan określa rodzaje przeznaczenia terenu i definiuje w punkcie 1 jego przeznaczenie podstawowe, tj.: "usług z zakresu inwestycji celu publicznego: usług oświaty łub usług zdrowia łub usług opieki nad dziećmi w wieku do łat 3 (żłobek) usługi sportu łub usługi kultury". Natomiast w punkcie 2 tego ustępu podane jest przeznaczenie dopuszczalne. Dalej, w § 4 ust. 13 pkt 2 Plan określa, które tereny, w rozumieniu przepisów odrębnych, tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami – są terenami przeznaczonymi do realizacji inwestycji celu publicznego. W omawianym punkcie zawarto, że teren o symbolu U-CP jest przeznaczony pod budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych. Jest to zapis zharmonizowany z brzmieniem art. 6 u.g.n. Z kolei w § 17 ust. 1 pkt 1 MPZP przedstawiono ustalenia szczegółowe dla terenu 1c.U-CP, podano jakie jest przeznaczenie tego terenu – "przeznaczenie terenu" jako całości, czyli zarówno przeznaczenie podstawowe (opisane w pkt 1) jak i uzupełniające (opisane w pkt 2) – przywołując, że jest nim to, o którym mowa w § 4 ust. 2, czyli w zakresie obu punktów. I w końcu § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d MPZP ustala, że w zakresie ochrony przed hałasem i innymi uciążliwościami istnieje obowiązek zapewnienia standardu akustycznego w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku zgodnie z przepisami odrębnymi i że w rozumieniu przepisów ochrony środowiska teren U-CP jest kwalifikowany jako "tereny zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach". Reasumując, w § 4 ust. 2 pkt 1 – dokonano charakterystyki "przeznaczenia podstawowego", w § 4 ust. 13 pkt 2 – dokonano klasyfikacji terenu jako terenu inwestycji celu publicznego wg przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w § 17 ust. 1 pkt 1 – dokonano ustalenia dla terenu 1c.U-CP "przeznaczenia terenu", tj. przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia uzupełniającego. Zatem to w § 4 ust. 2 ustalone jest przeznaczenie terenu U-CP. 3.2.4. Zdaniem organu, nie występuje też sprzeczność pomiędzy § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d oraz § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a – czyli klasyfikacji terenu zgodnie z przepisami ochrony środowiska, mylonej przez skarżące z przeznaczeniem terenu i zestawionej z przepisem, który w konkretnej sytuacji terenowej 1c.U-CP nie wyklucza ani funkcji, ani zabudowy ustalanej na tym terenie. W skardze podniesiono, że w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. d MPZP – teren U-CP kwalifikuje się w rozumieniu przepisów ochrony środowiska jako "tereny zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej łub szpitali w miastach", a jednocześnie zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a wymienia teren 1c.U-CP jako ten, na którym zakazuje się realizacji budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego dróg i linii kolejowych. Wymaga szczegółowego wyjaśnienia, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane przez poszczególne grupy źródeł hałasu (z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne), wyrażone wskaźnikami LDWN i LN, które to wskaźniki mają zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem i dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, domów opieki społecznej oraz szpitali w miastach – wynoszą 64 dB LDWN, 59 dB LN. Organ podał, że izofona 64 dB od ul. Ż., przy której położony jest teren 1c.U-CP, wchodzi w granice tego terenu, jednakże nie przekracza wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy, co umożliwia realizację budynku poza zasięgiem ponadnormatywnego oddziaływania drogi. W Planie nie wykluczono możliwości realizacji funkcji związanych z pobytem stałym lub czasowym dzieci i młodzieży w granicach takich terenów, przy lokalizacji budynku przeznaczonego pod wskazane funkcje poza zasięgiem ponadnormatywnego oddziaływania dróg. Istnieje zatem możliwość realizacji ustaleń Planu poprzez oddalenie budynku od źródeł hałasu. Konkludując powyższe, nie występuje zatem sprzeczność w zapisach Planu. W odpowiedzi na skargę zawarto schemat obrazujący izofonie w obszarze nieruchomości, w związku z którą wniesiono skargę. 4. W związku ze śmiercią B. G., na wezwanie Sądu do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze skarżących wstąpili jej następcy prawni, tj. J. G., S. G. oraz Z. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z art. 151 p.p.s.a. wynika natomiast, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 5.1. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd zauważa także, że art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. oraz, że z mocy ww. przepisu, legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, co oznacza, że legitymacja do wniesienia na tej podstawie skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 64/17). W kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd zaznacza nadto, że o naruszeniu interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi na plan miejscowy), rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (zwykle ograniczenie bądź pozbawienie uprawnień lub nałożonych obowiązków). 5.2. W związku z tym, podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są w oczywisty sposób właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi art. 140 k.c. (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2336/19, LEX nr 3403885). Jak wynika z dokumentów przedstawionych przez skarżących, nie są oni właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w obszarze obowiązywania MPZP, w związku z którą została wniesiona skarga. Sąd przeprowadził uzupełniający dowód z załączonych do skargi decyzji administracyjnych, tj. z decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 106/SD/2023 z 27 lutego 2023 r. oraz z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 23 maja 2023 r. Na mocy ww. decyzji, skarżącym odmówiono ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako hip. nr [...], stanowiącego obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że odmowa została podyktowana spełnieniem dwóch negatywnych przesłanek zwrotu zawartych w art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n. Zgodnie z tymi przepisami, odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste lub przeniesienia prawa własności gruntu na rzecz osoby uprawnionej, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6 u.g.n. (tj. cele publiczne), jak również ze względu na przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury. Orzekające w ww. sprawie organy wskazały, że ustalenia uchwały zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, a dotyczące ww. nieruchomości, stoją na przeszkodzie uwzględnieniu żądania ustanowienia użytkowania wieczystego działki nr 6/1 z obrębu 3-02-02 na rzecz skarżących. 5.3. W związku z powyższym, Sąd przyjął, że ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżących w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w sposób uzasadniający przyznanie im prawa poddania MPZP kontroli sądowoadministracyjnej. Przede wszystkim bowiem żaden przepis nie uzależnia legitymacji skargowej co do MPZP w sposób wyraźny i jednoznaczny od tytułowania się prawem własności lub użytkowania wieczystego co do nieruchomości, której dotyczy skarga. W szczególności w analizowanym przypadku nie istnieje przepis, będący odpowiednikiem np. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który uzależnia przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę od przysługiwania prawa własności lub użytkowania wieczystego odpowiednio zlokalizowanej nieruchomości. Skarżący w niniejszej sprawie wykazali natomiast ostateczną decyzją administracyjną SKO w Warszawie, że kwestionowane przez nich ustalenia MPZP są jedyną przeszkodą blokującą możliwość przyznania im prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] z obrębu [...]. A zatem źródłem interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie są w istocie art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n., które zostały skonkretyzowane i zindywidualizowane w odniesieniu do skarżących wspomnianą decyzją SKO w Warszawie z 23 maja 2023 r. znak: KOC/2194/Go/23. Jest to zatem interes oparty o wyraźną normę prawa powszechnie obowiązującego, który jest aktualny i został naruszony, skoro żądanie ustanowienia użytkowania wieczystego co do ww. nieruchomości podlegało oddaleniu w drodze decyzji ostatecznej. Przyjęcie, że skarżący musieliby – w takim kontekście procesowym – wykazywać się tytułem właścicielskim do wspomnianej nieruchomości, byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą państwa prawnego. Oznaczałoby to bowiem, że nie mogliby oni uzyskać prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z uwagi na ustalenia MPZP, których nie mogliby kwestionować. Zdaniem Sądu, gdyby uwzględnić wniosek o odrzucenie skargi, to wzajemne powiązanie treści zaskarżonych przepisów MPZP oraz art. 214a ust. 1 pkt 1 i 7 u.g.n. stanowiłoby swoistą "pułapkę bez wyjścia" dla skarżących oraz innych osób pozostających w analogicznej sytuacji prawnej. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że decyzję o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego w I instancji wydał ten sam organ, który zgodnie z u.p.z.p. opracowywał projekt zaskarżonej uchwały. 6. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W orzecznictwie wskazuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1874/18, LEX nr 3279905.). Ponadto, istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, to naruszenie podstawowych wartości, które wiążą przy jego sporządzeniu (zob. wyrok NSA z 4 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 3593/18, LEX nr 3080492). Z analizowanego przepisu wynika zatem, że nie każde naruszenie zasad sporządzania aktu planistycznego skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania studium. Instrument ten należy traktować jako służący eliminowaniu z obrotu aktów planistycznych dotkniętych rażącymi wadliwościami (zob. wyrok NSA z 5.10.2021 r., II OSK 220/21, LEX nr 3318329). W związku z tym, przystępując do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, Sąd w pierwszej kolejności zbadał przebieg procedury planistycznej. W ocenie Sądu, w odniesieniu do ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżących, w toku procedury planistycznej nie doszło do naruszeń prawa. Nie wystąpiło również naruszenie właściwości organów biorących udział w procedurze planistycznej. Poza tym, skarżący nie przedstawili w tym zakresie szczegółowych zarzutów. 7. Jak już wyżej wskazano, granice interesu prawnego skarżących naruszonego przez ustalenia zaskarżonej uchwały, mieszczą się w rozstrzygnięciu planistycznym o przeznaczeniu obszaru działki nr [...] z obrębu [...] na cele publiczne, o których mowa w art. 6 u.g.n., a w szczególności na cele nauki, oświaty i kultury. W tym zakresie Sąd dokonał kontroli zasad sporządzania planu miejscowego i uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione. 7.1. Przede wszystkim należało wskazać, że władztwo planistyczne gminy obejmuje m.in. określanie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W art. 14 ust. 1 u.p.z.p. wprost przewidziano bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego opracowuje się w szczególności w celu określenia przeznaczenia terenów na inwestycje celu publicznego. W orzecznictwie sądowym od dawna ukształtowany jest pogląd, zgodnie z którym uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczać na realizację celów publicznych nie tylko grunty skomunalizowane bądź należące do Skarbu Państwa, lecz może przeznaczać na takie cele grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. W tej mierze brak jest ustawowych ograniczeń, w szczególności zakaz taki nie wynika z przepisów Konstytucji, które choć chronią prawo własności, lecz równocześnie dopuszczają do wywłaszczenia tego prawa na cele publiczne (zob. wyrok NSA z 17.01.2006 r., II OSK 178/05, LEX nr 196419). W realiach niniejszej sprawy, jak wynika z przedłożonych przez skarżących dokumentów, właścicielem działki nr [...] z obrębu [...] jest Miasto Stołeczne Warszawa. Rozstrzygnięcie planistyczne polegające na przeznaczeniu na cel publiczny nieruchomości komunalnej minimalizuje ryzyko naruszenia sprzecznych ze sobą interesów jednostek i władzy publicznej, skoro właścicielem spornej nieruchomości jest jednostka samorządu terytorialnego, a nieruchomość ta ma być przeznaczona pod wskazane w MPZP "usługi z zakresu inwestycji celu publicznego", służące z samej definicji ogółowi społeczności lokalnej. Wybór nieruchomości stanowiącej własność komunalną na lokalizację tego typu inwestycji prowadzi również do optymalizacji kosztów inwestycji, skoro nie daje podstaw do wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie. 7.2. W ocenie Sądu, żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie pozbawia rady gminy kompetencji do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów, co do których zostało zgłoszone roszczenie z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W szczególności, stanowiące fragment zarzutów skargi przepisy art. 214a u.g.n. nie stanowią nawet najmniejszego fragmentu podstawy prawnej zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 214a u.g.n. umożliwiający odmowę przyznania prawa użytkowania wieczystego osobie spełniającej kryteria z art. 7 ust. 2 ww. dekretu z uwagi na przeznaczenie nieruchomości lub jej wykorzystywanie na cele określone w art. 6 u.g.n. wszedł w życie w 2016 r. na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Istotnie, przepis ten przewiduje wpływ ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na rozstrzygnięcie w sprawie żądania ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Niemniej jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze konkretnej jednostki samorządu terytorialnego, podejmowany w sformalizowanej procedurze i rozstrzygający o zagospodarowaniu terenów. Nie jest to akt w sprawie indywidualnej i nie stanowi samodzielnego rozstrzygnięcia o prawie własności/użytkowania wieczystego nieruchomości. To, że skarżącym odmówiono prawa użytkowania wieczystego gruntu z uwagi na ustalenia MPZP nie stanowi o wadliwości planu miejscowego, lecz jedynie o tym, że plan ten narusza ich interes w stopniu uzasadniającym przyznanie im prawa zaskarżenia jego ustaleń do sądu administracyjnego. To w odrębnej procedurze administracyjnej skarżący ubiegają się o użytkowanie wieczyste wspomnianego gruntu, a art. 214a u.g.n. stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, rozpoznanej ostatecznie przez SKO i podlegającej kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu. Przepis ten nie jest normą odniesienia dla oceny legalności planu miejscowego. 7.3. W ocenie Sądu, ustalenia zaskarżonej uchwały nie naruszają również zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności nie zawierają wewnętrznie sprzecznych przepisów dotyczących przeznaczenia planistycznego działki nr [...]. Przede wszystkim, zaskarżona uchwała w sposób jednoznaczny określa przeznaczenie podstawowe i przeznaczenie dopuszczalne tego terenu. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 MPZP, dla jednostki planistycznej 1c.U-CP – przeznaczeniem podstawowym są: usługi z zakresu inwestycji celu publicznego: usługi oświaty lub usługi zdrowia lub usługi opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek) lub usługi sportu lub usługi kultury; – przeznaczeniem dopuszczalnym są natomiast: usługi niestanowiące inwestycji celu publicznego, uzupełniające i związane z przeznaczeniem podstawowym, realizowane jako wbudowane. W zaskarżonej uchwale nie znajdują się żadne przepisy, które określałyby przeznaczenie tej jednostki planistycznej w inny sposób, lub jakkolwiek modyfikowałyby przeznaczenie wynikające z przytoczonych wyżej przepisów. Sąd podkreśla, że z § 17 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 MPZP wynika norma szczególna określająca przeznaczenie konkretnej jednostki planistycznej, tj. terenu 1c.U-CP. 7.4. Dlatego też nie sposób przyjąć, aby regulacja § 4 ust. 13 pkt 2 MPZP wprowadzała tutaj niejednoznaczność skutkującą stwierdzeniem naruszenia zasad techniki prawodawczej. Przepis § 4 ust. 13 pkt 2 MPZP określa bowiem, że "w rozumieniu przepisów odrębnych terenami przeznaczonymi do realizacji inwestycji celu publicznego są: (...) teren o symbolu U-CP jako przeznaczony pod budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla szkół publicznych, państwowych lub samorządowych instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych". Przepis ten wymienia zarówno usługi oświaty, usługi zdrowia, usługi opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 (żłobek), usługi sportu, jak również usługi kultury. Posługuje się natomiast nomenklaturą nawiązującą do art. 6 pkt 6 u.g.n. Innymi słowy, regulacja § 4 ust. 13 pkt 2 MPZP nie określa przeznaczenia terenu U-CP, ale wskazuje jedynie, że teren ten w rozumieniu przepisów odrębnych (np. art. 109 ust. 1 pkt 3 u.g.n.) jest przeznaczony do inwestycji celu publicznego. 7.5. Z kolei w § 6 MPZP określono zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Zaskarżony § 6 ust. 3 pkt 1 lit. "d" MPZP jednoznacznie określa, że "w zakresie ochrony przed hałasem i innymi uciążliwościami: (...) ustala się obowiązek zapewnienia standardu akustycznego w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku zgodnie z przepisami odrębnymi, przy czym w rozumieniu przepisów ochrony środowiska: (...) jako "tereny zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach" należy traktować tereny oznaczone symbolem U-CP". Rada m.st. Warszawy w sposób trafny wyjaśniła, że przepis ten wskazuje, że na obszarze U-CP stosuje się przepisy ochrony środowiska właściwe dla "terenów zabudowy związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, tereny domów opieki społecznej lub szpitali w miastach". Przepis ten rozstrzyga zatem nie o przeznaczeniu jednostki planistycznej obejmującej działkę nr [...], lecz o tym jakie przepisy prawa ochrony środowiska regulują kwestię standardu akustycznego, który musi spełniać zabudowa tej nieruchomości. 7.6. Kwestionowany przez skarżących § 6 ust. 3 pkt 2 lit. "a" MPZP przewiduje, że "na terenach: 16.U/MW oraz 1b.U, 1c.U-CP, 1e.U/MW, 2.1.MW (U), 2.3.U/MW, 2.5.MW (U) i 5.MW (U) - przyległych do dróg 1.KD-Z, 3.KD-Z i projektowanej poza obszarem planu Al. [...] oraz na terenie 1f.U przyległym do obszaru kolejowego – ustala się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego od ww. dróg i linii kolejowych zakaz realizacji budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży". W zakresie istotnym w niniejszej sprawie, przepis ten zakazuje realizacji budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży na tej części jednostki planistycznej 1c.U-CP, która znajduje się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego od ww. dróg i linii kolejowych. Rację miał organ twierdząc, ze w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wskaźniki w zakresie ochrony przed hałasem i dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, domów opieki społecznej oraz szpitali w miastach – wynoszą 64 dB LDWN, 59 dB LN. Dokumentacja planistyczna, która w świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wyrokowania, przewiduje, że izofona 64 dB od ul. Ż., przy której położony jest teren 1c.U-CP, wchodzi w granice tego terenu, jednakże nie przekracza wyznaczonych nieprzekraczalnych linii zabudowy, co umożliwia realizację budynku poza zasięgiem ponadnormatywnego oddziaływania drogi. Z akt planistycznych wynika również, że w granicach mieszczących się w nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr [...] nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie ze strony linii kolejowej. Sąd podkreśla, że analizowane kwestie mogłyby doprowadzić do uwzględnienia skargi tylko, gdyby z akt planistycznych wynikało jednoznacznie, że przeznaczenie spornej nieruchomości jest niemożliwe do realizacji przez pryzmat innych przepisów MPZP lub prawa powszechnie obowiązującego. Postępowanie sądowe nie ujawniło jednak tego typu wadliwości. Dlatego też kwestia dotycząca oddziaływania akustycznego drogi lub linii kolejowej pozostaje kwestią do zbadania przez organy administracji publicznej właściwe w procesie inwestycyjnym, który może być potencjalnie podejmowany na spornej nieruchomości. 7.7. Zatem w ocenie Sądu, uchwalając zaskarżone przepisy MPZP organ nie naruszył wskazywanych w skardze przepisów, w tym zwłaszcza Konstytucji RP, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami ani przepisów środowiskowych. Zaskarżona uchwała w sposób jednoznaczny określa przeznaczenie terenu, na którym znajduje się działka nr [...], a ponadto wskazuje, które przepisy prawa powszechnie obowiązującego należy stosować do zabudowy i zagospodarowania tego terenu. Nie sposób zatem zgodzić się ze skarżącymi, że ustalając przeznaczenie wspomnianego obszaru jako służące realizacji celu publicznego, Rada m.st. Warszawy naruszyłaby prawo w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów MPZP. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził aby przy wydaniu zaskarżonej uchwały doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – w szczególności w zakresie wynikającym z naruszenia interesu prawnego skarżącej. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.