VII SA/Wa 459/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2007r. Nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. jednostronnego nośnika reklamowego typu BRL 9 o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu 0311). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2007r. do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Delegatura w Dzielnicy [...] wpłynęło pismo K. W., pełnomocnika firmy A. S.A. z siedzibą w P., złożone w dniu 14 sierpnia 2007r. w Urzędzie W. Wydział Obsługi Mieszkańców dla Dzielnicy [...], które po przeanalizowaniu zostało zakwalifikowane jako zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. jednostronnego nośnika reklamowego typu BRL 9 o wymiarach 4,0 m x 3,0 m przy ul. [...] w W.. Organ podniósł, iż zgłoszenie nie spełniało warunków określonych w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wobec czego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2007r. nałożono na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało doręczone w siedzibie pełnomocnika w dniu 5 września 2007r., termin do uzupełnienia zgłoszenia upłynął w dniu 8 września 2007r. Inwestor nie dopełnił obowiązku wynikającego z postanowienia, wobec czego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego organ wniósł sprzeciw. Decyzją z [...] stycznia 2008r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] września 2007r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie zawierało uchybienia formalne. Do zgłoszenia tego został załączony niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki, zaznaczenia odległości posadowienia urządzenia reklamowego od tych granic. Do zgłoszenia nie załączono ponadto kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zdaniem organu przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ma zastosowanie jedynie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). W przedmiotowej sprawie konstrukcja urządzenia reklamowego będzie wykonywana w sposób trwale związany z gruntem, w związku z czym w ocenie Wojewody [...] będzie to inwestycja wymagająca uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, iż realizację obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu określonym art. 29 ustawy Prawo budowlane, należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w myśl art. 59 ust. 1, w związku z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił decyzjom organów orzekających w sprawie naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem inwestora organ I instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2007r. nałożył na niego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia bez uzasadnienia prawnego. Organ ten zażądał: 1) złożenia formalnego zgłoszenia, chociaż takie zgłoszenie zostało dokonane, 2) wskazania właściwej lokalizacji reklamy, mimo iż zostało to określone w zgłoszeniu i w załącznikach, 3) określenia terminu rozpoczęcia robót, termin ten natomiast został wskazany w zgłoszeniu, 4) wskazania okresu czasu, na jaki przewidziane jest istnienie nośnika, chociaż inwestor nie dokonał zgłoszenia obiektu tymczasowego, 5) podania charakterystycznych parametrów urządzenia, chociaż zostały one sformułowane w treści załącznika do zgłoszenia oraz w projekcie budowlanym, 6) złożenia projektu urządzenia reklamowego dostosowanego do lokalizacji, pomimo że art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wymaga tylko, aby do zgłoszenia dołączyć szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami, 7) złożenia projektu zagospodarowania terenu (art. 30 ustawy wymaga jego dołączenia tylko do zgłoszenia zamiaru budowy obiektu małej architektury w miejscu publicznym oraz w przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy), 8) złożenia oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie, chociaż art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy nie przewidują takiego wymogu, 9) okazania oryginału umowy najmu oraz dokumentu, z którego wynikać będzie prawo do podnajmu/dzierżawy użytkowanego terenu, chociaż skarżąca złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw do żądania tych dokumentów. Skarżący zarzucił organom również naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wskazując, iż zgłoszenia dokonano 14 sierpnia 2007 r., natomiast organ doręczył sprzeciw pełnomocnikowi inwestora dopiero 12 października 2007 r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Również postanowienie z [...] sierpnia 2007r. zostało doręczone już po 30 dniach od dnia dokonania zgłoszenia – w dniu 18 września 2007 r. Kolejny zarzut podniesiony przez stronę skarżącą dotyczy naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca spółka podniosła, iż z takiej treści przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, a więc dotyczy także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej. Zdaniem strony skarżącej naruszony został też przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ błędnie zastosował ten przepis nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, mimo iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy przedmiotowe roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła ponadto, iż przy wydawaniu decyzji naruszono przepisy art. 7 i art. 77 kpa. Organ nie wziął pod uwagę projektu konstrukcji reklamy, w którym w sposób szczegółowy przedstawiono nośnik reklamowy, sposób jego posadowienia i konstrukcję, z którego, zdaniem inwestora, jasno wynika, iż jest to urządzenie składające się z gotowych półelementów, które następnie będą składane w jedną całość, a więc "instalowane" na gruncie. Skarżąca wskazała, że organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, iż konstrukcja wsporcza będzie zamocowana do podstawy fundamentowej za pomocą śrub, a do niej zostanie przykręcony stalowy ramiak z kątowników. Zatem stwierdzenie organu, iż urządzenie reklamowe nie może być zrealizowane metodą instalacji jest błędne, a wynika ono z nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja została ponadto wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Wskazano, iż organ II instancji w ogóle nie ustalił, kiedy pełnomocnik skarżącej otrzymał postanowienie z [...] sierpnia 2007r., czy rzeczywiście były podstawy do żądania uzupełnienia zgłoszenia i kiedy pełnomocnik skarżącej otrzymał decyzję organu I instancji. Okoliczności te są zdaniem inwestora rozstrzygające dla ustalenia zgodności z prawem działań organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. W przedmiotowej sprawie A. S.A. zgłosiła zamiar instalacji jednostronnego nośnika reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118). Przepisy art. 29 i art. 30 stanowią wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 28 Prawa budowlanego, wymagającej uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Na mocy tych przepisów możliwe jest prowadzenie robót budowlanych jedynie na podstawie zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia. Przepis art. 29 był przedmiotem kilku nowelizacji, w wyniku których (w celu odformalizowania procesu inwestycyjnego) poszerzano katalog zwolnień od obowiązku uzyskiwania pozwolenia budowlanego, obejmujący obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie architektoniczne i na środowisko naturalne. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie tego rodzaju robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z uwagi na takie brzmienie przepisu wadliwy jest wyrażony w decyzji organu II instancji pogląd o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego urządzenia reklamowego zgłoszonego przez A. S.A. Zakwalifikowanie danego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy ("wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe") nie pociąga za sobą, wbrew twierdzeniom organu, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, taki wniosek nie znajduje żadnego oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Ustawodawca określając warunki formalne, jakich winien dopełnić inwestor przed przystąpieniem do określonego zamierzenia inwestycyjnego ustalił, że co do zasady wszystkie roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast roboty wymienione w art. 29-31 jako wyjątek od tej zasady objęte są trybem uproszczonym, polegającym na dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania robót. Ustawodawca nie wprowadził przy tym żadnych dodatkowych reguł, według których należałoby rozstrzygać, jaki tryb uzyskiwania zgody organów architektoniczno-budowlanych jest wymagany dla konkretnych robót, w szczególności nie zawarł w ustawie zastrzeżenia, że wszystkie budowle czy wszystkie obiekty trwale związane z gruntem objęte są zawsze obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Gdyby ustawodawca zamierzał wyłączyć wszystkie budowle, bądź też tylko urządzenia reklamowe trwale powiązane z gruntem spod działania art. 29-30 Prawa budowlanego, zawarłby w ustawie stosowną normę prawną. Nieuzasadniony jest argument organu, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 dotyczy jedynie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach oraz urządzeń niezwiązanych z gruntem w sposób trwały. Przepis art. 29 w swej pierwotnej wersji z 1994r. zwalniał z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych, został on jednak zmieniony na mocy ustawy z 22 sierpnia 1997r. w ten sposób, że wykreślono w nim zapis dotyczący miejsca wykonywania robót ("na istniejących obiektach budowlanych"). Skoro więc ustawodawca dokonał takiego wykreślenia, jest oczywiste, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnił roboty budowlane polegające na instalowaniu wszelkich tablic i urządzeń reklamowych, niezależnie od miejsca, gdzie są one realizowane. Obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę obciążone są obecnie jedynie urządzenia reklamowe usytuowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym. Jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie od wielkości czy stopnia ich skomplikowania, niezależnie od tego, czy są umieszczane na budynkach, czy są to samodzielne obiekty na własnym fundamencie, nie powiązane w żaden sposób z innymi obiektami budowlanymi, jak również instalacja urządzeń trwale związanych z gruntem, stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1017/05, z dnia 21 grudnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1085/05, z dnia 18 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 937/05 Lex nr 196413, z dnia 9 sierpnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/04 Lex nr 190804, z dnia 30 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, z dnia 24 maja 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, z dnia 16 stycznia 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 1850/07, z dnia 12 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 546/06 Lex nr 258247, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1083/05 Lex nr 206529, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1048/05 Lex nr 206499 i in.). Przepisy Prawa budowlanego przewidują dwie sytuacje, w których organ administracji architektoniczno-budowlanej analizując zgłoszony przez inwestora w trybie art. 29 i art. 30 ustawy zamiar wykonania robót budowlanych może wnieść sprzeciw. W art. 30 ust. 2 ustawy przewidziano, iż organ wnosi sprzeciw, gdy zgłoszenie zawiera braki, a inwestor ich nie uzupełnił mimo wezwania. Drugi rodzaj sprzeciwu, uregulowany w art. 30 ust. 6, organ administracyjny wnosi, gdy realizacja zgłoszonego zamierzenia budowlanego nie jest możliwa z powodów merytorycznych i obejmuje sytuacje, gdy: 1. zgłoszenie dotyczy wykonywania robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 2. wykonywanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, 3. zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Podkreślić trzeba, że te dwa przepisy stanowią odrębne podstawy prawne, stosowane są w zupełnie odmiennych sytuacjach faktycznych. W niniejszej sprawie organ I instancji wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, uznając, iż inwestor nie uzupełnił w wyznaczonym przez organ terminie braków zgłoszenia. Również Wojewoda [...] podniósł, że "przedłożone zgłoszenie ma uchybienia formalne" i wskazał, czego w jego ocenie inwestor nie przedłożył. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest inwestycją, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Takie stanowisko organu jest niedopuszczalne, roboty budowlane podlegające przepisom prawa budowlanego wymagają albo pozwolenia na budowę, albo tylko zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Tak skonstruowane uzasadnienie decyzji narusza też art. 107 § 3 kpa, uniemożliwia ono zarówno sądowi, jak i stronie ustalenie w sposób jednoznaczny stanowiska organu. Tymczasem motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie winno więc być przedstawione w sposób zrozumiały, przekonywujący, charakteryzować się musi logicznym związkiem i zgodnością z treścią rozstrzygnięcia, brakiem wewnętrznych sprzeczności, ścisłością, dokładnością wywodów. Uzasadnienie decyzji Wojewody [...], zawierające logicznie niespójne wywody, nie pozwala na zrozumienie zajętego przez organ stanowiska. Uniemożliwia ono też inwestorowi ustalenie, jakie dalsze kroki powinien podjąć, aby zgodnie z prawem zrealizować przedmiotową inwestycję, czy oznacza to konieczność ponownego zgłoszenia inwestycji w trybie art. 30, lecz po uzupełnieniu brakujących dokumentów, czy konieczność wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ I instancji wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, uznając, że inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia pomimo nałożenia na niego takiego obowiązku postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r. Również organ odwoławczy poparł stanowisko Prezydenta W., iż zgłoszenie dokonane przez inwestora było niekompletne. Wprawdzie rzeczywiście A. S.A. nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, lecz należy zwrócić uwagę na treść postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia dokumentacji. Pamiętać trzeba, że organ może nałożyć na stronę tylko takie obowiązki, jakie wynikają z przepisów prawa. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Prezydent W. zobowiązał A. S.A. m.in. do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu sporządzonego zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Należy zauważyć, że użycie w art. 30 ustawy pojęć "szkice i rysunki" wyklucza obowiązek przedstawiania organowi projektu budowlanego lub jego części (por. R.Dziwiński, P.Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Jedynie w kilku przypadkach ustawodawca przewidział konieczność dołączenia do zgłoszenia projektu zagospodarowania terenu - dotyczy to budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19 i 20 oraz budowy obiektów małej architektury w miejscach publicznych. W odniesieniu do wynikającego z pkt 5 postanowienia z [...] sierpnia 2007r. obowiązku okazania oryginału umowy najmu oraz dokumentu wskazującego, że S. W. ma prawo podnajmu lub dzierżawy użytkowanego terenu należy podkreślić, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 w obecnym brzmieniu inwestor nie musi wykazywać, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi jedynie złożyć oświadczenie o posiadaniu takiego prawa. Niewiadomo też z jakich przepisów organ wyprowadził obowiązek wskazania okresu czasu, na jaki przewidziane jest istnienie nośnika reklamowego oraz obowiązek przedłożenia oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji i zapewnieniu bezpieczeństwa podczas użytkowania. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy z uwagi na nieuzupełnienie braków zgłoszenia miał obowiązek zbadać, czy zobowiązanie inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów było prawidłowe, tym bardziej, że postanowienie przewidziane w art. 30 ust. 2 jest niezaskarżalne, a nałożone obowiązki kwestionowano w odwołaniu od decyzji z [...] września 2007r.. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] nie zbadał, czy nałożone postanowieniem z [...] sierpnia 2007r. obowiązki były zasadne i czy w ogóle miały oparcie w przepisach prawa. Ujawnione naruszenia art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa powodują uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.