VII SA/Wa 979/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skarg K.S., "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2023 r. nr 113/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") decyzją z 13 lutego 2023 roku, numer 113/OPON/2023, (dalej "decyzja z 13 lutego 2023r.") , po rozpatrzeniu odwołania Spółki B. Sp. z o.o., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" i K. S. (dalej "Skarżący") od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 266/2021 z dnia 29 listopada 2021 r (dalej "decyzja z 29 listopada 2021r.") zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla G. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowa (dalej "Inwestor"), budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy (dalej "Inwestycja"), utrzymał ją w mocy Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 30 września 2016 r. Inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Decyzją Nr 86/2017 z dnia 27 kwietnia 2017 r. Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Decyzją Nr 467/1/2017 z dnia 30 listopada 2017 r. znak: WI-I.7840.3.17.2017.KW, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z 16 stycznia 2019 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej K. S. kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu planowany budynek ma powstać w granicy z działką i budynkiem istniejącym przy ul. [...], w którym powołana została Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". Oznacza to, że organy obu instancji prowadzące niniejsze postępowanie winny przy ustalaniu kręgu stron postępowania uwzględnić regulację, o której mowa w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej "Rozporządzenie"). Przepis ten stanowi bowiem, że sytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 (m.in. w granicy działki), powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ((t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej jako "Prawo budowlane" albo "P.b.").. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że stroną tego postępowania winna być w pierwszej kolejności Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] reprezentowana przez zarząd zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej "ustawa o własności lokali") . Powołana do zajmowania się częściami wspólnymi wspólnota mieszkaniowa posiada bowiem kompetencje do decydowania o sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, a nie posiada jej poszczególny właściciel lokalu i odwrotnie. WSA zwrócił uwagę, że ani organ odwoławczy, ani organ I instancji okoliczności powyższych nie wziął pod uwagę, w skutek czego doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej "k.p.a."), w zw. art. 28 ust. 2 w zw. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w zw. z art. 6 ustawy o własności lokali, a także § 12 ust. 5 Rozporządzenia. WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć ponadto na względzie, że skoro z przepisów art. 6, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali wynika, że czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed organami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą do wyłącznej kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, to właściciel lokalu mieszkalnego nie ma legitymacji procesowej, chyba że posiada i wykaże własny, zindywidualizowany, odrębny od wspólnoty mieszkaniowej interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub administracyjnego. Sąd podkreślił, ze w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ danej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego (por. - wyrok NSA z 25 maja 2005 r. OSK 1271/04 niepubl.). Ta kwestia również nie została w żadnym stopniu wyjaśniona w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji. Organy nie wzywały bowiem żadnego z uczestników postępowania, w tym skarżącej, do wykazania własnego interesu prawnego, nie pokrywającego się z interesem prawnym Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", jak i nie dokonały własnej analizy w tym zakresie, zawiadamiając o postępowaniu wszystkich członków ww. Wspólnoty Mieszkaniowej. Pismem z dnia 11 października 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy zwrócił się do Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu budowlanego budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Pismem z dnia 15 października 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, udzielił organowi I instancji informacji, że ww. budynek był już uzgodniony przez Stołecznego Konserwatora Zabytków w dniu 6 kwietnia 2017 r., które to uzgodnienie nie ma terminu ważności, a więc jest nadal aktualne. Jednocześnie Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, wycofał przy tym piśmie wniosek o ponowne uzgodnienie z prośbą o zwrot przesłanego projektu budowlanego. Pismem z dnia 21 października 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, zwrócił do organu I instancji projekt budowlany będący załącznikiem do wniosku o uzgodnienie, przekazując zarazem pisma od organizacji społecznych - "Fundacja [...]", "Stowarzyszenie [...]" oraz "Fundacja [...]", dotyczące zastrzeżeń co do ponownych starań inwestora o wydanie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w W. Decyzją z 29 listopada 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla G. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowa budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Po rozpoznaniu odwołania skarżących Wojewoda Mazowiecki decyzją z 13 lutego 2023 roku utrzymał ją w mocy decyzję z 29 listopada 2021r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazała, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, stąd właściwy organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor spełni wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni, a jednocześnie nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Organ I instancji udzielając pozwolenia na budowę wskazał, że Inwestor wypełnił obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez co przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym przy dopełnieniu zarazem przez Inwestora czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, w ocenie organu nie mógł on odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę z jego wniosku. Wojewoda dokonując powtórnej oceny zebranego materiału dowodowego, dwukrotnie wzywał Inwestora do złożenia uzupełnień i wyjaśnień dotyczących projektu budowlanego – pismami z 17 maja 2022 r. i z 15 listopada 2022 r. Po analizie wniosku Inwestora o pozwolenie na budowę i załączonego do niego projektu budowlanego oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Wojewoda uznał, że spełnione zostały przez Inwestora obowiązki wynikających z przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji nie zachodziły w niej przeszkody prawne do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów Skarżących zarzucających decyzji Nr 266/2021 naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., Wojewoda podkreślił, że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową (naruszenie przepisów prawa procesowego), która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednak w przedmiotowej sprawie skarżący tego nie wykazali. Odnosząc się do naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 106 § 2 k.p.a Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego, brak reakcji konserwatora w ustawowym terminie uznaje się za wyrażenie milczącej zgody. Organ odwoławczy podkreślił, że uzgodnienie konserwatorskie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest ograniczone terminem ważności. Zgodnie z materiałem dowodowym niniejszej sprawy, pismem z dnia 11 października 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy zwrócił się do Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej także jako "MZWK") o uzgodnienie projektu budowlanego budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Z kolei pismem z dnia 15 października 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, udzielił organowi I instancji informacji, że ww. budynek był już uzgodniony przez Stołecznego Konserwatora Zabytków w dniu 6 kwietnia 2017 r., które to uzgodnienie nie ma terminu ważności, a więc jest nadal aktualne. Wojewoda wskazał, że uzgodnienie z dnia 6 kwietnia 2017 r., nastąpiło w trybie milczącego przyzwolenia na realizację zamierzonej inwestycji, w związku z upływem terminu określonego w art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. Wojewoda podkreślił, że wcześniejsze zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 447/18. Skutkowało to tym, że sprawa wraca do poprzedniego stanu, a postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, to znaczy jest on zobowiązany zbadać na nowo wniosek o pozwolenie na budowę i załączony do niego projekt budowlany. Takie działania też podjął organ I instancji występując ww. pismem z dnia 11 października 2021 r., o uzgodnienie inwestycji z organem konserwatorskim. W sytuacji zaś gdy organ ten przy piśmie z dnia 15 października 2021 r., wskazał, że uzgodnienie z dnia 6 kwietnia 2017 r., zachowuje aktualność, nie mogło być rolą organu I instancji podważanie stanowiska co do wyrażonej w tym uzgodnieniu milczącej akceptacji dla planowanych rozwiązań projektowych. Uzgodnienie takie nie tylko bowiem korzysta z atrybutu trwałości, ale ma charakter stanowczy, a nie opiniodawczy, zarówno w kwestii orzeczenia pozytywnego czy też negatywnego przez co wiąże organ załatwiający sprawę, który jest zobligowany wówczas orzec stosownie do wyników uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszeniu art. 106 § 2 k.p.a poprzez dokonanie milczącego uzgodnienia bez ich udziału jako stron, Wojewoda odkreślił, że zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej zwracając się do wojewódzkiego konserwatora zabytków o zajęcie stanowiska musi zawiadomić o tym stronę. Jak wynika z akt sprawy, organ przy piśmie z dnia 28 lutego 2017 r., zwracając się o stosowne uzgodnienie zawiadomił o tym skarżącą Karolinę Sobolewską jako jedną z ustalonych stron postępowania z wniosku Inwestora, natomiast co do zaś pozostałych stron skarżących organ odwoławczy podkreślił, że dopiero na etapie ponownego rozpatrywania sprawy, organ uznał je za strony i stąd nie powiadomił ich o zwróceniu się do innego organu z wnioskiem o uzgodnienie projektu budowlanego, czyli o wszczęciu postępowania uzgadniającego. Tym samym, jeżeli zakończyło się ono ostatecznie, to stronom tym jako pominiętym przysługuje prawo do zainicjowania postępowania wznowieniowego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a w odpowiednim zakresie, tj. w części postępowania uzgodnieniowego, które dotyczyło rozpoznania sprawy w trybie art. 106 k.p.a . Zdaniem Wojewody nietrafny był również zarzut skarżących, iż nowoprojektowany budynek co do swojego wyglądu nie jest spójny z charakterem zabudowy przy ul. [...] i [...]. Zgodnie z podpunktem, 1.1 i 1.3., decyzji o warunkach zabudowy, planowana inwestycja ma nawiązywać w zakresie wielkości i proporcji podziałów otworów okiennych jak i w zakresie kształtu, zadaszenia i formowania elewacji do zabudowy istniejącej przy ul. [...] i [...], co nie oznacza identyczności. Nawiązywanie nie może zatem być utożsamiane z obowiązkiem kopiowania sąsiedniej zabudowy. Tym samym pojęcie to zezwala na powstanie w danym miejscu obiektu zróżnicowanego architektonicznie co do wymienionych cech, a nie tożsamego z już istniejącymi. W efekcie zarzut Skarżących, iż nowoprojektowany budynek co do swojego wyglądu nie jest spójny z charakterem zabudowy przy ul. [...] i [...] nie może być uznany za trafny. Jeżeli więc, jak wskazuje projekt budowalny (nr rys. A-12), okna projektowanego budynku pozostają w związku z wielkością i proporcjami okien w budynkach sąsiednich, a też jego kształt, dach i forma elewacji korzystają z rozwiązań przyjętych w tychże budynkach jako usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie, czyli planowana inwestycja nie "kopiuje" istniejącej, to zgodnie ze wskazanymi warunkami decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., jest ona w takiej postaci jako niejednolitej z sąsiednimi budynkami mieszkalnymi z pewnością dopuszczalna, a co za tym idzie nie jest sprzeczna z układem urbanistycznym występującym w bezpośrednim otoczeniu. Odnosząc się następnie do zarzut Skarżących (Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i Pani K. S.), że załączona do projektu budowlanego ekspertyza techniczna budynku przy ul. [...] w W. została sporządzona w oparciu o wybiórcze okoliczności i dowody, wyłącznie w celu zawarcia w jej treści informacji korzystnych dla planowanej inwestycji jak i że należy ją uznać za nieaktualną, Wojewoda podkreślił, że w § 206 ust. 1 Rozporządzenia, przewidziano obowiązek w przypadku o którym mowa § 204 ust. 5 rozporządzenia - tj. wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego - poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Wojewoda wskazał, że należy rozdzielić wyraźnie etap projektowy, który podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej od etapu wykonywania prac budowlanych wyłączonych z jego ingerencji. W ocenie organu odwoławczego treść załączonej ekspertyzy, na etapie projektu realizuje cel założony przez ustawodawcę tj. dozwala przyjąć, że projektowana budowa nie będzie oddziaływać ujemnie na bezpieczeństwo użytkowników budynku przy ul. [...] oraz jego przydatność użytkową. Ekspertyza ta zachowała zdanie organu odwoławczego aktualność, gdyż dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda dodał, że ekspertyza techniczna jest elementem składowym projektu architektoniczno- budowlanego, a skoro projekt ten został w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, to podnoszone kwestie oddziaływania na istniejący budynek Wspólnoty, nie powinny wymagać dalszych wyjaśnień i uzasadnień. To projektant dysponujący odpowiednią wiedzą i doświadczeniem bierze na siebie odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania techniczne. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaplanowania wjazdu do garażu i usytuowania zbiornika retencyjnego Wojewoda argumentował, że skoro projekt mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, to skarżącym nie może przysługiwać prawo zgłaszania zakazu takiej a nie innej zabudowy nieruchomości inwestycyjnej. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, Wojewoda podniósł, że zarzut tego rodzaju może skutecznie podnieść tylko ten podmiot, którego prawa zostały naruszone przez pominięcie jego udziału w postępowaniu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji jej poprzedzającej. W identycznie brzmiących skargach K. S. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w W. zarzucono naruszenie: 1. art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840 z późn. zm., dalej "ustawa o ochronie zabytków") poprzez utrzymanie w mocy decyzji pozwolenia na budowę i wyrażenie zgody na realizację inwestycji, która narusza historyczny układ urbanistyczny "[...]" podlegający ochronie konserwatorskiej; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 82 P.b poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy; 3. art. 39 ust. 3 P.b. w związku z art. 106 § 2 k.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy Decyzji Organu I instancji pomimo nieuzyskania wymaganej wskazanymi przepisami prawa opinii Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; 4. art. 28 ust. 2 P.b. w związku z art. 3 pkt 20 P. b. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 28 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji, tak jak i decyzji organu I instancji, bez udziału wszystkich stron postępowania; 5. przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. , art. 10 § 1 i 2 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 138 k.p.a. , w tym: a) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, b) utrzymanie w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym organ I instancji uniemożliwił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, c) nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącego wskazanych w odwołaniu z dnia 3 stycznia 2021 roku, d) nie podjęcie wszelkich czynności, również z urzędu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, e) całkowite pominięcie przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, oraz brak wszechstronnej i wnikliwej oceny zabranego materiału dowodowego, 1) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy, 6. art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu w którym uniemożliwienie Stronom - Skarżącej K. S. i Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą przy ul. [...] w W. wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wobec faktu wydania zaskarżonej decyzji, w dniu w którym wskazanym stronom przysługiwał termin 14 dni na wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji; 7. art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym brak oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącego w postępowaniu, w szczególności w odwołaniu z dnia 3 stycznia 2021 roku oraz w piśmie z dnia 5 kwietnia 2022 roku stanowiącym uzupełnienie odwołania; 8. art. 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez Organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w zbyt szerokim zakresie, w celu dokonania szeregu brakujących ustaleń; 9. art. 8 k.p.a. i art. 12 k.p.a. przejawiające się w naruszeniu zasady zaufania strony do organów administracji publicznej. W skardze B. sp. z o. o. z siedzibą w W. zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem praw strony postępowania, tj. spółki pod firmą "B." sp. z o. o. - właściciela nieruchomości przy ul. [...] w W. art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. art. 106 § 2 k.p.a. z uwagi na obowiązek ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku, który w sposób znaczący odbiega od istniejącej zabudowy budynków przy ul. [...] i [...], znajdujących się na obszarze historycznego układu urbanistycznego "[...]" podlegającego ochronie konserwatorskiej, a w szczególności poprzez pominięcie wymaganej prawem opinii Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków art. 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w zbyt szerokim zakresie, w celu dokonania szeregu brakujących ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy art. 15 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania w wyniku przeprowadzenia dowodów w zbyt szerokim zakresie przez organ odwoławczy i w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, w której od decyzji merytorycznej nie przysługuje stronie odwołanie. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skargi są niezasadne. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy w sprawie zgodnie z prawem zatwierdzono inwestorowi projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 4 P.b każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przytoczony przepis kreuje zasadę wolności budowanej, której granice wyznacza wymóg zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasadnicze wymagania dotyczące projektowania i budowy obiektu budowlanego, z uwzględnieniem przewidywanego okresu użytkowania, określa art. 5 ust. 1 pb, statuując wymóg realizacji tych działań w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Odpowiadające tym warunkom projektowanie i budowanie powinno zapewnić zachowanie wymagań wyszczególnionych w pkt 1-10 omawianego przepisu, w tym i wymogu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9). Szczegółowe unormowania dotyczące sposobu realizacji publicznego prawa podmiotowego zabudowy nieruchomości gruntowej zamieszczone zostały w rozdziale IV i V prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przesłanki wydania pozwolenia na budowę określa art. 32 oraz art. 35 P.b. Organ w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zobowiązany jest zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. w tym m.in. wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak stanowi art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem wyjaśnić, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy (por. wyrok NSA z 21.04.2020 r., II OSK 2638/19, LEX nr 3036997). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym kontrolowanego postępowania, orzekające w sprawie organy trafnie uznały, że nie mogły odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o ochronie zabytków oraz art. 39 ust. 3 P. b. w związku z art. 106 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 39 ust. 3 P.b. w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W myśl art. 39 ust. 4 P.b. wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Organ pierwszej instancji wystąpił do Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków , a ten w sposób milczący – na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 w zw. z art. 122a k.p.a. - uzgodnił przedmiotową inwestycję. Uzgodnienie konserwatorskie z art. 39 ust. 3 P.b. nie jest ograniczone terminem ważności. Nie jest również zasadne stanowisko stron, że uchylenie poprzednio wydawanych w sprawie niniejszej inwestycji pozwoleń na budowę wymagało ponownego uzgodnienia z konserwatorem zabytków. Z akt sprawy nie wynika, aby uzgodnienie zostało uchylone, a zatem korzysta z przymiotu trwałości, a nadto nie było ograniczone jakimkolwiek terminem ważności. Nie wykazano, jakie zmiany w projekcie budowlanym pod kątem ochrony konserwatorskiej wymagały przeprowadzenia po raz kolejny uzgodnienia z konserwatorem zabytków w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konserwatorskiej inwestycji. Skoro dokonywane w projekcie zmiany nie dotyczyły kwestii z zakresu ochrony konserwatorskiej, to występowanie o ponowne uzgodnienie było niecelowe (por. wyrok NSA z 2.12.2021 r., II OSK 3293/20, LEX nr 3308538.). Dalej należy wskazać, że postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jednak jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Warto przypomnieć ugruntowany pogląd w orzecznictwie sądowoadminstracyjne, że obowiązek współdziałania określony w art. 106 k.p.a. wpływa na zakres uprawnień organów współdziałających w ten sposób, że organ współdziałający, nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem, a organ posiadający kompetencje do załatwienia sprawy co do istoty (wydania lub odmowy wydania zezwolenia) nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. organ wyraża samodzielne stanowisko, a wydane postanowienie podlega zaskarżeniu w toku instancji i służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie akcesoryjne wydane w trybie art. 106 k.p.a. nie może być wzruszone "przy okazji" rozpoznawania sprawy głównej, gdyż objęcie kontrolą, w ramach badania sprawy głównej, postanowień akcesoryjnych nie jest badaniem sprawy "w głąb", tylko poszerzeniem granic sprawy "w bok" i objęciem jej granicami postanowień" (por. postanowienie NSA z 15.03.2022 r., II GZ 46/22, LEX nr 3322406, wyroki NSA z dnia 28 października 2008 r., II GSK 402/08 z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06, niepubl., 22 listopada 2019 r. II GSK 3266/17). Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne (por. wyrok NSA z 23.04.2020 r., II OSK 1493/19, LEX nr 3091734 , wyrok NSA z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, LEX nr 509705 P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 106..) Obawy skarżących o obniżenie wartości zabytkowej obszaru chronionego (naruszenie historycznego układ urbanistyczny "[...]"), na którym planowana jest inwestycja, były wyłącznie subiektywną oceną. Organem odpowiedzialnym za pieczę nad zachowaniem zabytkowych walorów tego obszaru jest Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, który uzgodnił przedmiotową inwestycję. Zmiany i uzupełnienia projektu budowlanego nie dotyczyły kwestii związanych z ochroną konserwatorska. Trafnie organ uznał, że nie istniała potrzeba kolejnego zwrócenia się do MWZK w celu uzgodnienia przedmiotowego projektu. Należy jednocześnie wskazać, że milczące uzgodnienie wywołuje te same skutki prawne co uzgodnienie wyrażone wprost. Oznacza, że organ konserwatorski akceptuje bez zastrzeżeń projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany – z perspektywy ochrony konserwatorskiej. Również rozpoznanie tego wniosku w poprzednim postępowaniu z częściowo innymi stronami postępowania (bez udziału ) nie skutkuje nieważnością tego uzgodnienia. Strona postępowania głównego pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym może złożyć wniosek o wznowienie postępowania uzgodnieniowego (zob. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2009 r., II OSK 1016/08, LEX nr 563527; wyrok WSA we Wrocławiu z 3 listopada 2011 r., II SA/Wr 581/11, LEX nr 1153697). Nie jest również zasadny zarzut art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. związku z art. 82 P.b. Wbrew stanowisku skarżących projekt, na którym wydano pozwolenie na budowę, nie jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżący powołują się na opinie wydaną w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, natomiast sama decyzja zezwala (pkt. 1.1. tiret 5 ) na budowę budynku o maksymalnie czterech kondygnacjach nadziemnych, w tym poddaszem mieszkalnym. Projekt jest zgodny z ostateczną i prawomocną decyzją o warunkach zabudowy. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, ze w opinii Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków opowiedziano się za budynkiem "jak najbardziej nawiązującym kształtem z, zadaszeniem i formowaniem elewacji" do budynków przy ul. Ci[...] i [...]. Trafnie organy administracji, że projektowany budynek ma nawiązywać do istniejącej zabudowy, lecz nie musi jej powielać. Kwestia oceny tych odmienności, zwłaszcza w sytuacji, gdy sąsiadująca zabudowa rożni się także od siebie (fasadą, liczbą okien, balkonów i innych detali architektonicznych) jest kwestią subiektywną i była poddana ocenie wyspecjalizowanego w tym zakresie organu, jakim jest Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Ten organ uzgodnił przedmiotową inwestycję. Jak już wyżej wskazano, uzgodnienie decyzji w trybie art. 106 k.p.a. polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, jakie ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne. Uzgodnienie dotyczy oceny zgodności projektu decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa na podstawie przepisów normujących zakres uzgodnienia, jest podmiotem wyspecjalizowanym, stąd do jego właściwości należy kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Z tego względu Wojewoda nie mógł oprzeć się na oferowanych przez skarżących dowodach mających za zadanie wykazanie, że planowany budynek i zagospodarowany wokół niego teren, naruszają układ urbanistyczny "[...]". Kwestia ta leżała w wyłącznych kompetencjach MWZK. Natomiast trafnie organy administracji wskazały, że żaden z parametrów budowy wskazany w decyzji o warunkach zabudowy nie został naruszony. Niezasadny był zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wojewoda zebrał cały niezbędny materiał dowodowy, dokonał jego swobodnej, ale nie dowolnej oceny i prawidłowo ustalił stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wbrew zarzutom skargi Wojewoda odniósł się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia układ urbanistyczny "[...]", wskazując, że kwestia ta została przesądzona w uzgodnieniu z MWKZ. Organ administracji architektoniczno – budowalnej nie jest władny kwestionować uzgodnienia dokonanego w trybie art. 106 k.p.a. Zarzut dotyczącego tego, że Wojewoda nie zebrał i nie rozważył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jest niezasadny. Wojewoda widząc braki w dokumentacji projektowej, a także zastrzeżenie skarżących, organ w trybie art. 136 k.p.a. wezwał Inwestora do jej uzupełnienia. Należy zaznaczyć, że wezwanie do usunięcia braków dotyczyło kwestii, których uzupełnienie mieści się w granicach postępowania uzupełniającego. Dotyczyło to kwestii doprecyzowania analizy nasłonecznienia i zacienienia, doprecyzowanie projektu (części opisowej) co do ilości miejsc parkingowych, doprecyzowanie części rysunkowej co do wszystkich wjazdów na działkę, wykazanie w projekcie, czy północna ściana garażu usytuowana w ostrej granicy z działką inwestycyjną spełnia wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz potwierdzenia, że projektant sprawdzający branży konstrukcyjnej - mgr inż. M. Z. nosiła wcześniej nazwisko K., Powyższe braki i nieprawidłowości zostały uzupełnione przez Inwestora. Wobec tego przyjąć należało, że organ przedsięwziął należyte czynności, aby przed wydaniem decyzji dysponować wyczerpującym i prawidłowym materiałem dowodowym istotnym z punktu widzenia wydania pozwolenia na budowę. Nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a, 75 § 1 kp.a art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia kryteria wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Nie została w ocenie Sądu naruszone zasady zaufania strony do organów administracji publicznej. Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. (por. wyrok NSA z 26.11.2019 r., II OSK 23/18, LEX nr 2777929.) Natomiast ewentualne naruszenie wyrażona w art. 12 kp.a zasady szybkości postępowania administracyjnego mogło być przedmiotem odrębnej skargi na bezczynności albo przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Odnosząc się do zarzutu utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w postępowaniu, w którym organ I instancji uniemożliwił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, należy wskazać, że zarzut ten był również niezasadny. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a nadto strony nie zostały pozbawione możliwości wypowiedzenia się co do zarzutów przed organem odwoławczym. Należy podkreślić, że w postępowaniu odwoławczym organ wojewódzki nie tylko szczegółowo rozważył dotychczas zebrany materiał dowodowy, ale przeprowadził postępowanie uzupełniające. Odniósł się do złożonego przez skarżąca dowodu, wskazując na jego nieprzydatność przy ustaleniu stanu faktycznego niezbędnego do rozpoznania sprawy. Zarzut nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącego wskazanych w odwołaniu z dnia 3 stycznia 2021 roku, jest gołosłowny. Skarżący nie wskazali, do jakich zarzutów nie odniósł się organ odwoławczy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia kryteria wskazane w art. 107 § 3 k.p.a, szczegółowo odnosząc się do podnoszonych przez strony kwestii. Dotyczy to również akcentowanej w skardze kwestii wpływu planowana inwestycja na bezpieczeństwo i zdrowie obywateli. Projektant świadomy odpowiedzialności za wady projektowe budynku i ewentualne tego konsekwencje stwarzające zagrożenie dla mienia i życia ludzi zaprojektował ten budynek zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i przepisami prawa. Odmienna ocena skarżącej w tym zakresie nie podważa prawidłowości założeń projektanta. Organy administracji nie mogły ingerować w przewidziane w projekcie rozwiązania, a do projektu zostały dołączone wszystkie konieczne uzgodnienia oraz ocenę wpływu inwestycji na sąsiednią zabudowę. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, że uznać należało, iż etap projektowy został przeprowadzony w sposób gwarantujący ochronę interesów skarżącej. Wykonywanie inwestycji może wskazywać na konieczność dostosowania jej występujących w terenie realiów, ale nie sposób tego przewidzieć na etapie projektowym. Nie można zatem formułować ocen, że przyjęte w projekcie założenia dotyczące ochrony budynku skarżącej całkowicie zostały pominięte i sąsiednia zabudowa została narażona na uszkodzenie. Oczywiście nie wyklucza to prawa skarżących do kontrolowania zmian warunków gruntowych mogących wystąpić w trakcie realizacji inwestycji i reagowania na nie. Odnosząc się do zarzutu związanego z naruszeniem interesu stron należy wskazać, że w toku postępowania sprawdzającego należy mieć również na uwadze przywołane wyżej regulacje ogólne Prawa budowlanego, które uwarunkowują prawo zabudowy nieruchomości gruntowej wymogiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym i przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wymogiem projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wynika jednak, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich to zaś interesy wynikające z obowiązujących przepisów prawa, a nie interesy faktyczne. Przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest więc z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa (ograniczeń czy wymogów wynikających z tych przepisów) i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. To zatem powszechnie obowiązujące przepisy prawa (w tym i przepisy prawa cywilnego, ale stosowane w powiązaniu z przepisami szczególnymi z zakresu prawa administracyjnego), z których wynikają określone obowiązki czy też ograniczenia w wykorzystaniu i zagospodarowaniu danego ternu, determinują istnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy jednak podkreślić, że uprawnienia osób trzecich, wypływające z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie mogą być większe, niż uprawnienia inwestora wynikające z prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu skarżący nie powołali również skutecznie żadnych okoliczności wskazujących na brak poszanowania przez inwestycję, jej usytuowanie uzasadnionych interesów strony, a więc interesów opartych na przepisach prawa, wprowadzających określone ograniczenia czy wymogi w zakresie realizacji inwestycji. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. chroni uzasadnione interesy osób trzecich, a więc interesy prawne, a nie faktyczne. Zarzuty skarżących koncentrują się natomiast na okolicznościach związanych z ich interesem faktycznym, a nie prawnym, tymczasem interes faktyczny nie podlega ochronie wynikającej z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P. b. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane w związku z art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa i art. 28 kpa. Należy przypomnieć, że poprzednio wydane decyzje administracyjne w przedmiotowej sprawie, zostały uchylone przez WSA w Warszawie z przyczyny wadliwie ustalonego kręgu stron. WSA jednoznacznie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć ponadto na względzie, że skoro z przepisów art. 6, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wynika, że czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed organami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą do wyłącznej kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, to właściciel lokalu mieszkalnego nie ma legitymacji procesowej, chyba że posiada i wykaże własny, zindywidualizowany, odrębny od wspólnoty mieszkaniowej interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub administracyjnego. Zarówno organ administracyjny, jak i sąd obecnie rozpatrujący skargi na zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiotowej sprawie , są tym stanowiskiem związani. Skarżąca tymczasem zarzuca, że stroną postępowania winni być wszyscy właściciele nieruchomości lokalowych. Takie stanowisko jest sprzeczne z wytycznymi WSA w Warszawie. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nadto należy wskazać, że jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest wydanie decyzji, w sytuacji gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie zgodnie z art. 147 zd. 2 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. Taka zasada dysponowania przez samą stronę swoimi uprawnieniami obowiązuje także w postępowaniu sądowym na tle stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. Wyrok NSA z 6.10.2022 r., II OSK 3351/19, LEX nr 3416357.) Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.