VIII SA/Wa 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. S. i K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2021 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. S. i K.S. (dalej również jako skarżący) od decyzji Starosty M. (dalej: Starosta, organ I instancji) z 5 października 2020 r. znak: [...], orzekającej o niezbędności wejścia na teren działki nr ew. [...], położonej w miejscowości K., gm. M., w celu wykonania robót budowlanych, utrzymał w mocy decyzję Starosty. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 1 września 2020 r. A. K. (dalej: inwestorka, wnioskodawczyni) wystąpiła o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej o nr ew. [...], położonej w miejscowości K., gm. M., stanowiącej własność D. S. i K.S.. Inwestorka swój wniosek uzasadniła koniecznością wykonania niezbędnych prac związanych z ociepleniem jej budynku mieszkalnego, którego ściana stoi w granicy z działką sąsiednią. Do wniosku załączyła potwierdzenie wystąpienia na piśmie w powyższej kwestii do właścicieli działki sąsiedniej, na które nie uzyskała odpowiedzi. W dniu 5 października 2020 r. do organu I instancji wpłynęło pismo od skarżących, że nie wyrażają oni zgody na przedmiotowe roboty budowlane. Starosta decyzją z 5 października 2020 r. znak: [...], działając na postawie art. 47 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: P.b.), 1) orzekł o niezbędności wejścia na teren działki nr ew. [...], położonej w miejscowości K., gm. M., stanowiącej własność D. i K.S., w celu wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu elewacji, ocieplenia i obróbek na ścianach bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...] oraz montażu i demontażu urządzeń niezbędnych do wykonania zadania na działce nr ew. [...], w pasie o szerokości 2 m i długości 20 m w odległości 15 m od granicy działki nr ew. [...] (ulicy Z. M.) oraz bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...], 2) ustalił, że dla wykonania ww. robót niezbędne jest zajęcie na okres trzech tygodni, licząc od drugiego dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, części działki nr ew. [...], położonej w miejscowości K., gm. M., stanowiącej własność D. i K. S., w celu wykonania ww. robót budowlanych, 3) zobowiązał inwestora po zakończeniu robót budowlanych, o których mowa w punkcie 1, do naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości D. i K. S. - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli D. i K. S., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. Wskazali, że zezwolenie na wejście na teren działki sąsiedniej w celu realizowania prac przygotowawczych lub robót budowlanych dotyczy tylko takich robót, które są wykonywane legalnie, tzn. określonych w decyzjach o pozwoleniu na budowę. Podnieśli, że ściana budynku inwestorki posiada tynki elewacyjne, a więc jest zabezpieczona przed czynnikami atmosferycznymi. Wykonanie ocieplenia ściany warstwą styropianu o grubości 17 cm z tynkiem, obróbkami wykracza poza granice działki wnioskodawczyni. Przedłożony przez nią szkic przebiegu granic nie stanowi wiarygodnego dokumentu urzędowego. Nie pochodzi bowiem z zasobów geodezyjnych i w niczym nie jest miarodajną podstawą do uznania legalnego przebiegu granic. Wykonanie planowanych prac spowoduje przekroczenie granicy ich nieruchomości. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 19 stycznia 2021 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią, niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, przewidziane w art. 47 ust. 2 P.b., dotyczy jedynie tych robót lub prac, które podlegają regulacji Prawa budowlanego i wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Dlatego też zezwolenie takie może być wydane dopiero po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót. W tym zakresie Wojewoda powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, tj. wyrok NSA z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2517/14, wyrok WSA w Lublinie z 20 września 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 269/12, wyrok WSA w Krakowie z 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 441/16. Organ odwoławczy ustalił, że inwestorka nie zgłosiła zamiaru wykonania robót budowlanych wskazanych w decyzji organu I instancji, a ponieważ wysokość przedmiotowego budynku wynosi 9,8 m, to prace wykonywane na budynku, którego wysokość nie przekracza 12 m, nie podlegają regulacji przepisami ustawy Prawo budowlane. Do wykonania tych prac zbędne jest więc zgłoszenie ich właściwemu organowi. Tym samym Starosta dokonał wadliwej wykładni art. 47 P.b., ponieważ nie miał możliwości rozstrzygania tego rodzaju sprawy. Należy ona bowiem do materii sądów powszechnych w postępowaniu z powództwa cywilnego. Na skutek skargi inwestorki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 czerwca 2021 r. w sprawie VII SA/Wa 469/21 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podzielił stanowiska organu II instancji w tym zakresie, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w trybie art. 47 ust. 2 P.b. było dysponowanie przez wnioskodawczynię pozwoleniem na budowę bądź dokonaniem zgłoszenia. Przepis ten mówi bowiem ogólnie o wykonywaniu robót budowlanych, nie podając, czy mają to być tylko roboty budowlane wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zgłoszenia. Sąd stwierdził przy tym, że powoływane przez organ odwoławczy orzecznictwo sądowe zapadło na tle odmiennych stanów faktycznych. Natomiast analiza przedmiotowej regulacji prawnej prowadzi do wniosku, że istnieje grupa robót budowlanych podlegających normom Prawa budowlanego, lecz nieobjętych ani obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, a pomimo to roboty te charakteryzuje przymiot legalności. Do takich robót budowlanych należy zaliczyć np. roboty budowlane polegające na dociepleniu budynku o wysokości do 12 m (tak np. wyrok WSA w Gdańsku z 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 77/18, publ. CBOSA). Tożsame stanowisko w zakresie wykładni art. 47 P.b. wyrażono w wyroku WSA w Gliwicach z 19 maja 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/GI 50/16 (dostępny w CBOSA). Z przepisów art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b. oraz art. 30 ust. 1 pkt 2c P.b. również wynika, że docieplenie budynków niższych niż 12 m nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę, co - w ocenie Sądu - nie może oznaczać, że prace te nie są traktowane jako roboty budowlane w rozumieniu P.b. W konsekwencji Sąd uznał, że powyższe rozważania umożliwiają zastosowanie regulacji z art. 47 P.b. do robót budowlanych, będących przedmiotem niniejszego postępowania, o ile spełnione są także dalsze jego przesłanki. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z 27 grudnia 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z 5 października 2020 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 47 ust. 2 P.b. inwestor może uzyskać pozytywne rozstrzygniecie jedynie w sytuacji łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. kiedy podjął starania o uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, lecz starania te okazały się bezskuteczne oraz gdy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub prac budowlanych. Wojewoda, rozstrzygając przedmiotową sprawę, stwierdził, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji roboty polegające na dociepleniu budynku inwestorki (do wysokości 12 m) mogły być legalnie wykonane bez uzyskania pozwolenia na budowę i bez dokonania zgłoszenia. Poza tym wnioskodawczyni podjęła starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właścicieli, którzy w piśmie z 29 września 2020 r. nie wyrazili na to zgody. Natomiast budynek mieszkalny inwestorki, przy którym planowane są prace dociepleniowe, usytuowany jest w granicy z działką będącą własnością skarżących, wobec czego nie ma możliwości przeprowadzenia przedmiotowych prac z terenu jej nieruchomości nr [...]. Mając powyższe przesłanki na uwadze Wojewoda uznał, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu, tj. jest zgodna z art. 47 ust. 2 P.b. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że nie jest uprawniony do badania kwestii granic administracyjnych działek ewidencyjnych. Pozostałe zarzuty skarżących pozostają bez wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy. Od decyzji Wojewody z 27 grudnia 2021 r. D. i K. S. wnieśli skargę, uzupełnioną w piśmie z 9 maja 2022 r., zarzucając pominięcie argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, która została wydana z naruszeniem z art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. W ocenie skarżących nie zbadano zasadności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości koniecznej do łącznego spełnienia przesłanek z art. 47 ust. 2 P.b. Poza tym decyzja nie zawiera precyzyjnego zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych, określenia warunków korzystania z nieruchomości sąsiedniej w zakresie niezbędnych robót oraz precyzyjnego wskazania terminu zakończenia robót. Organ w tym zakresie powinien wskazać liczbę dni, w czasie których właściciel działki sąsiedniej będzie ograniczony w korzystaniu z przysługującego mu prawa własności, chronionego przepisami Konstytucji RP. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu, że nie rozważył, czy efekt końcowy wykonanych robót budowlanych ograniczy zasięg prawa własności nieruchomości sąsiedniej. Ich zdaniem charakter przedmiotowych robót w sposób trwały i nieodwracalny naruszy granice własności i posiadania skarżących. W niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka niezbędności wejścia na teren ich działki, ponieważ w obecnych czasach istnieją inne, dostępne technologie i możliwości wykonania ocieplenia budynków. Dla skarżących wskazany przez inwestorkę zakres robót jest niejasny, niejednoznaczny i szeroko rozumiany. Mając na uwadze, że bezspornie docieplany budynek jest usytuowany w granicy z działką skarżących, a projektowana warstwa ocieplenia budynku ma mieć grubość 17 cm, to wraz z otynkowaniem sporne roboty będą zrealizowane na ich działce, do czego inwestorka nie ma prawa. Skarżący zarzucili organom obu instancji nieprawidłową ocenę materiału dowodowego oraz błędną interpretację art. 47 ust. 2 P.b. Poza tym wskazali, że nie mieli możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji Starosty stanowił art. 47 P.b. Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. przepisu w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Poza tym inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu – na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym (art. 47 ust. 3 P.b.). Bezsporne jest w sprawie, czego skarżący nie kwestionują i co wynika z mapy dołączonej do akt sprawy, że budynek inwestorki jest usytuowany przy granicy z działką skarżących. Wykonanie docieplenia budynku do wysokości 12 m wprawdzie nie wymaga zgłoszenia, ale nie oznacza to, że w takim wypadku nie stosuje się art. 47 P.b., o czym przesądził WSA w Warszawie w wyroku z 9 czerwca 2021 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 469/21. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tak więc poza wszelkimi rozważaniami pozostaje uznanie, że w przedmiotowej sprawie stosuje się przepis art. 47 P.b. Organ administracji, rozpatrując wniosek na podstawie art. 47 ust. 2 P.b., obowiązany jest ustalić spełnienie przesłanek dopuszczalności rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Przesłankami tymi są: potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych; udzielenie zgody wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej uzależnia się od niezbędności wejścia na teren tej nieruchomości (nie ma możliwości w inny sposób wykonania prac) oraz podjęcie przez inwestora starań o uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, które okazały się bezskuteczne. Wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości jest zatem możliwe w przypadku łącznego spełnienia wymienionych przesłanek, bowiem organy administracji nie są uprawnione do ingerencji w prawo własności (i wynikające z niego uprawnienie do korzystania z nieruchomości) w innych sytuacjach, niż wskazane w ustawie. Tryb administracyjny dotyczy prawa wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i uzależniony jest od braku dobrowolnej zgody właściciela tej nieruchomości. Wówczas decyzja, o której mowa w art. 47 ust. 2 P.b., zastępuje zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości. Badając niezbędność wejścia na nieruchomość sąsiednią, o której mowa w art. 47 ust. 2 P.b., organ nie jest więc uprawniony do kwestionowania rodzaju planowanych robót budowlanych, ani analizowania, czy istnieje potrzeba ich przeprowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 970/14, wyrok WSA w Szczecinie z 6 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1037/20, oba publ. CBOSA). Warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedni występuje wówczas, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej w takiej od niej odległości, że teren dostępny na nieruchomości inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie. Chodzi więc wyłącznie o sytuację, gdy nie ma innej możliwości przeprowadzenia przez inwestora prac przygotowawczych lub budowlanych jak tylko poprzez wejście na teren sąsiedniej nieruchomości (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 46/17, wyrok WSA w Kielcach z 8 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 349/21,oba publ CBOSA). Sytuacja taka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż sporne roboty mają polegać na wykonaniu docieplenia budynku mieszkalnego inwestorki, usytuowanego bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią nr [...], której właścicielami są skarżący. Twierdzenia skarżących o innych możliwościach docieplenia budynku inwestorki, aniżeli poprzez wejście na teren nieruchomości sąsiedniej, w świetle wyżej przytoczonego orzecznictwa sądów, nie mają znaczenia przy analizie przesłanek z art. 47 ust. 2 P.b. Niewątpliwie wykonanie docieplenia budynku mieszkalnego inwestorki, elewacji i obróbek na ścianach bezpośrednio z jej działki nie jest możliwe bez wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Z pomiarów bowiem wynika, że początek ściany budynku wnioskodawczyni odsunięty jest od granicy 17 cm, a koniec 5 cm (wniosek z 1 września 2020 r. oraz dołączona do wniosku dokumentacja fotograficzna i graficzne "sprawdzenie granic"). Wobec położenia ściany budynku inwestorki niepozwalającego jej wykonać prac dociepleniowych, organy orzekające zasadnie uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka "niezbędności". Słusznie również organy uznały za spełnioną przesłankę polegającą na bezskutecznym ubieganiu się przez inwestora o zgodę na wejście na teren nieruchomości skarżących. Wnioskodawczyni do akt sprawy złożyła pismo z 11 września 2020 r. skierowane do skarżących z prośbą o wyrażenie zgody na wejście na ich nieruchomość celem wykonania docieplenia ściany jej budynku (konieczność postawienia rusztowania oraz ułożenia styropianu i struktur na ścianie). Skarżący otrzymali to pismo 16 września 2020 r., na które odpowiedzieli negatywnie w piśmie z 29 września 2020 r. Faktem jest więc, że inwestorka nie uzyskała od skarżących koniecznej zgody. Zgodnie z orzecznictwem administracyjnosądowym, już tylko wysłanie listu do właściciela nieruchomości sąsiedniej z prośbą o wyrażenie zgody na czynności w ramach art. 47 P.b. spełnia warunek podjęcia przez inwestora starań warunkujących wydanie przez organ pozytywnej decyzji w zakresie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej na podstawie art. 47 ust. 2 P.b. (tak: wyrok NSA z 26 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1819/09; wyrok WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 110/09, wyrok WSA w Szczecinie z 6 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1037/20, wszystkie publ. CBOSA). Wystarczająca jest więc sama próba uzyskania takiej zgody (wyrok WSA w Opolu z 11 października 2011 r., sygn. II SA/Op 201/07, publ. CBOSA). Z wniosku inwestorki wynika, że początkowo po wstępnej rozmowie uzyskała słowną deklarację od sąsiada, że wyrazi zgodę na wejście na swój teren w celu docieplenia budynku wnioskodawczyni, po sprawdzeniu położenia granicy działek. Jednak ostatecznie próba zawarcia porozumienia w przedmiotowym zakresie w niniejszej sprawie nie powiodła się. Zdaniem Sądu zostały zatem podjęte starania o uzyskanie zgody, lecz okazały się one nieskuteczne. Nie ulega więc wątpliwości, że oczywisty brak jakiegokolwiek porozumienia stron w zakresie możliwości wejścia na działkę nr [...] celem wykonania robót dociepleniowych na ścianie budynku usytuowanym na działce [...] uzasadniał stwierdzenie zaistnienia kolejnej przesłanki z art. 47 ust. 2 P.b. W przedmiotowym postępowaniu organy orzekające były również zobowiązane do precyzyjnego określenia zakresu czasowego, tj. terminu wejścia i zakończenia prac oraz długości i szerokości pasa terenu niezbędnego do ich wykonania. W ocenie Sądu Starosta w decyzji z 5 października 2020 r. jednoznacznie określił niezbędny czasokres dla wykonania robót dociepleniowych, tj. 3 tygodnie, poczynając od drugiego dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Organ I instancji konkretnie również określił zajęty pas gruntu, tj. długość – 20 m, szerokość – 2 m w odległości 15 m od ulicy Z. M. oraz bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...]. Poza tym w treści sentencji decyzji (pkt 3) zawarto klauzulę dotyczącą naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości skarżących, wskazując sposób ich dochodzenia. Zarzuty skargi dotyczące braku tych ustaleń są więc niezasadne. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy zbadały wszystkie przesłanki konieczne do zastosowania w przedmiotowej sprawie instytucji z art. 47 ust. 2 P.b. Zaskarżona decyzja wydana na podstawie ww. przepisu rozstrzyga jedynie kwestię niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej. W ramach tego postępowania organy nie są właściwe do badania prawidłowości przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami (działkami) inwestorki i skarżących, gdyż sprawy "graniczne" pozostają poza regulacją Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Opolu z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt SA/Op 305/11, wyrok WSA w Kielcach z 8 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 349/21, oba publ. CBOSA). Jak już wyżej wspomniano, organy w takich sprawach nie badają również celowości i zasadności wykonania planowanych robót budowlanych, o ile mają oparcie w przepisach prawa. Przepis art. 47 ust. 2 P.b. służy rozwiazywaniu konfliktów sąsiedzkich w trybie administracyjnym w odniesieniu do prac budowlanych, których nie da się przeprowadzić bez zajęcia sąsiedniej nieruchomości. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia przez organ I instancji treści art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu) należy zauważyć, że ten etap postępowania był kontrolowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 469/21, w której zapadł wyrok uchylający decyzję Wojewody. Przedmiotem kontroli sądowej w aktualnym składzie jest etap postępowania administracyjnego od momentu zwrócenia akt organowi odwoławczemu przez Sąd. Organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomił skarżących o możliwości składania wyjaśnień i dokumentów w sprawie w terminie 7 dni (zawiadomienie z 30 listopada 2021 r.), a więc dopełnił obowiązku poinformowania stron o treści art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący otrzymali to zawiadomienie 14 grudnia 2021 r. i w zakreślonym terminie złożyli "wyjaśnienie", powołując się na zarzuty zawarte w odwołaniu i jeszcze raz informując, że nie wyrażają zgody na wejście w teren ich działki w celu wykonania niezbędnych prac przez inwestorkę przy ścianie jej budynku mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.