VIII SA/Wa 886/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 18 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok oddala skargę. Pan S. S. (dalej: Skarżący, Podatnik lub Strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej: Dyrektor IAS lub Organ odwoławczy) z 18 września 2024 r. znak [...]. Decyzją tą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm., dalej: Op), po rozpatrzeniu odwołania z 2 lipca 2024 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 12 czerwca 2024 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., w kwocie 254.766,00 zł, została utrzymana w mocy zaskarżona decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Podatnik 10 kwietnia 2019 r. złożył do Urzędu Skarbowego w G. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2018r. - PIT-36 L, w którym wykazał m.in. koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w wysokości 11 262 305,94 zł, dochód – 1 214. 865,56 zł i obliczony podatek należny w wysokości 227 538 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przeprowadził u Skarżącego kontrolę podatkową w zakresie rzetelności i prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w firmie - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe D. S. S.. W kontrolowanym okresie Strona prowadziła zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie robót związanych z budową dróg i autostrad [...]. Podatnik, na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm., zwanej dalej updof), w analizowanym okresie był opodatkowany podatkiem dochodowym w wysokości 19% oraz był czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym w G.. Na podstawie dokonanych ustaleń stwierdzono, że faktury VAT wystawione przez T. I. S. – T. dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane przez wystawcę tych faktur, a świadczą o tym następujące okoliczności stwierdzone w toku kontroli tego kontrahenta Strony. • brak zatrudnienia pracowników na umowę o pracę czy umowy cywilnoprawne, • brak informacji o posiadanych środkach transportu, zaplecza magazynowego, miejscach prowadzenia działalności gospodarczej, • brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonanie usług budowlanych przez firmę T.I. S. – T., • mimo skutecznego poinformowania o terminie przesłuchania, I.S.- T. nie stawiła się na przesłuchanie. Pełnomocnik W.T. potwierdził otrzymanie wezwania na przesłuchanie Strony, natomiast kontrolowana nie podała przyczyny niestawienia się w wyznaczonym terminie w organie podatkowym, • na zadane pytania dotyczące wykonywanych usług zawarte w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- P. w toku trwania postępowania kontrolnego kontrolujący nie otrzymali odpowiedzi od Kontrolowanej, • wątpliwości dotyczą również możliwości wykonania usług przez firmę T. I. S. – T. przy jednoczesnym zatrudnieniu I.S. – T. w 2018 r. w Stowarzyszeniu Autorów Z., NIP [...] na umowę o pracę. W informacji PIT-11 za 2018 r. wystawionej przez Stowarzyszenie Autorów Z., wykazane zostały roczne koszty uzyskania przychodów w kwocie 1.335,00 zł, • I. S. – T. nie wskazała podwykonawców, którzy mogliby wykonać usługi budowlane, zawarte w treści wystawionych faktur za miesiące 04/2018-09/2018 na rzecz Przedsiębirstwa D. S. S., NIP [...], • I.S. – T. w Urzędzie Skarbowym W.- P. za 2018 r. złożyła zeznanie o wysokości dochodów lub poniesionej straty PIT-36 wykazując tylko przychody z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę, brak załącznika PIT-B, tj. informacji o prowadzonej działalności gospodarczej, • pełnomocnik kontrolowanej W.T. okazał do wglądu jedynie faktury sprzedaży dotyczące procedury odwrotnego obciążenia tytułem usługi budowlanej, gdzie firma T. I.S. – T. była podwykonawcą Strony, • jak wykazali kontrolujący, działania Kontrolowanej, pomimo formalnej rejestracji działalności, ograniczały się głównie do wystawiania faktur na zlecenie jednego podmiotu, tj. Przedsiębiorstwa D. S. S., NIP [...] przy wykorzystaniu tych faktur dla celów obniżenia podatku dochodowego przez Stronę. W konfrontacji z przesłanymi fakturami i rachunkami sprzedaży przesłanymi przez Stronę, a tymi które zostały wystawione przez firmę T.I. S. – T., stwierdzono rozbieżności w postaci: • faktura odwrotne obciążenie nr [...] z 31 maja 2018 r. tytułem wykonania nawierzchni z mieszanek mineralno-bitumicznych na [...] kwota netto= brutto 15.000,00 zł, Strona nie potwierdziła ww. faktury. W dokumentacji księgowej nie została uwzględniona faktura nr [...] z 31 maja 2018r. na kwotę 15.000,00 zł. Przesłane potwierdzenia zapłaty dotyczą faktury nr [...]. • Faktura odwrotne obciążenie nr [...] z dnia 27 września 2018 r. na kwotę 6.000,00 zł tytułem wykonania nawierzchni bitumicznych na [...] miejscowość T., faktura nr [...] z 29 września 2018 r. na kwotę 10.000,00 zł, tytułem wykonania nawierzchni z ASB w miejscowościach K. W. i D.W. i faktura nr [...] z 29 września 2018 r. na kwotę 4.300,00 zł tytułem wykonania nawierzchni ASB w miejscowości J.. Strona przesłała na powyższą okoliczność rachunki o takiej samej numeracji, dacie, treści i kwotach brutto. Ponadto z dokonanych ustaleń w toku prowadzonego postępowania kontrolnego (nr kontroli [...]) wynika, że firma T.I. S. – T. w kontrolowanym okresie wystawiła faktury z odwrotnym obciążeniem jedynie dla Strony niniejszego postępowania, innych kontrahentów nie stwierdzono w toku prowadzonej kontroli. Dodatkowo 22 marca 2022 r., w protokole przesłuchania Strony, Stanisław Sowiński wskazał, że nie pamięta dokładnie jak doszło do nawiązania współpracy z firmą T., odbyło się tylko spotkanie z kontrahentami w firmie. Przed nawiązaniem współpracy nie dokonał żadnego sprawdzenia firmy T.. Nie występował do właściwego dla kontrahenta Urzędu Skarbowego, celem zweryfikowania jego rzetelności, nie sprawdził też, czy kontrahent jest wpisany do prowadzonego przez Szefa KAS wykazu podmiotów, które zostały wykreślone z rejestru jako podatnicy VAT. Nie wystąpił o sprawdzenie kontrahenta jako podatnika czynnego, nie wie gdzie mieści się siedziba firmy T., ani nie był w jej siedzibie. Wyjaśnił, że nie zawierał żadnej umowy o współpracy a współpraca polegała na zleceniach w formie pisemnej. Nie potrafi też wyjaśnić różnic w wystawionych fakturach i rachunkach. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stwierdził, że kwoty netto wynikające z faktur VAT wystawionych przez firmę T. I. S. -T. w 2018 r., w kwocie 143.300,00 zł nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów Strony. Ponadto stwierdził, że prowadzona księga podatkowa za 2018 r. jest nierzetelna w części dotyczącej transakcji z T. I.S. – T.. W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w toku kontroli podatkowej oraz niezłożeniem przez Stronę korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L za 2018 r., uwzględniającej ustalenia zawarte w protokole kontroli podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z 29 lipca 2022 r. nr [...] (doręczonym 3 sierpnia 2022 r.) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z 12 czerwca 2024 r. nr [...], doręczoną 18 czerwca 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., w kwocie 254.766,00 zł. Organ podatkowy odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z zeznania podatkowego PIT-36Loraz księgi podatkowej za 2018 r. uzupełnione dowodami zebranymi w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego pozwoliły na określenia podstawy opodatkowania zgodnie ze stanem faktycznym. Biorąc pod uwagę powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2018 r., w kwocie 12.477.171,50 zł, tj. zgodnie z zeznaniem podatkowym, koszty uzyskania przychodu, w kwocie 11.119.005,94 zł, dochód w kwocie 1.358.165,5630 zł, podatek po odliczeniach 254.765,54 zł, podatek należny 254.765,54 zł W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił, że decyzja Naczelnika US w G. została wydana z naruszeniem: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Op poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, polegające na braku przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków: W.T. oraz I.S.-T.. - art. 191 Op poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, w szczególności dowodu z zeznań Strony oraz świadków W. W., M.D., P.S., K.K., M.G., T.U., J. S., M. K., R.W., M. K., T. T., R.C., a także z oświadczeń złożonych przez K.K., W.T. oraz I.S.- T. - art. 193 § 4 Op poprzez uznanie, że księga podatkowa przychodów i rozchodów w części dotyczącej transakcji z T. I. S.-T. jest nierzetelna i tym samym nieuznanie jej za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 22 ust. 1 updof poprzez uznanie, że faktury VAT i rachunki wystawione przez T. I.S.-T. w 2018 r. nie dokumentują czynności, które faktycznie zostały wykonane, a w konsekwencji, że nie stanowią podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. W uzasadnieniu odwołania Strona podnosiła, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego świadkowie potwierdzili, że przedmiotowe prace drogowe zostały wykonane przez T.. Świadkowie równocześnie podnosili, że prace realizował W. T. oraz jego trzej współpracownicy. Okoliczność natomiast, czy prace były wykonywane rzeczywiście przez osoby zatrudnione przez T. czy też jego podwykonawcę (najprawdopodobniej przez T. Sp. [...]) jest irrelewantna z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania, ponieważ usługi te rzeczywiście zostały wykonane, a wynagrodzenie z tego tytułu zostało wypłacone firmie T.. Ponadto według Strony organ podatkowy zupełnie pominął dowody w postaci oświadczeń złożonych przez W.T. oraz I.S.-T., które potwierdzają, że firma T. wykonała sporne prace na rzecz Podatnika w 2018 r., co potwierdzają wystawione faktury VAT oraz rachunki. Według Strony skutkiem naruszeń przez organ podatkowy wskazanych przepisów Op było naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 updof poprzez uznanie, że faktury VAT i rachunki wystawione przez T. I. S.-T. w 2018 r. na rzecz Strony nie dokumentują czynności, które faktycznie zostały wykonane przez wystawcę faktur, a w konsekwencji, że nie stanowią podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uzasadniając zaskarżona decyzję na wstępie wskazał na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Zauważył, że przedmiotem sporu jest nieuwzględnienie przez organ podatkowy pierwszej instancjizaliczenie przez Stronę w ciężar kosztów prowadzonej w 2018 r. działalności gospodarczej wydatków w łącznej kwocie 143.300,00 zl na podstawie faktur VAT wystawionych przez firmę T.I. S. -T. i uznanie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną w tej części. Dyrektor IAS stwierdził, że dla zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione następujące warunki: 1. wydatek powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika, 2. wydatek nie może znajdować się w określonym w art. 23 updof katalogu wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, 3. powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, 4. winien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów, 4. musi być właściwie udokumentowany. Przy czym, warunki te muszą być spełnione łącznie. Dysponowanie przez nabywcę towaru lub usługi fakturą stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności. W przypadku zatem powzięcia wątpliwości co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem. Wydatek uznawany jest zatem za koszt uzyskania przychodów, gdy jest faktyczny, dokonany między wykazanymi w fakturze sprzedawcą i nabywcą oraz udokumentowany we właściwy sposób. Następnie Dyrektor IAS wymienił zakwestionowane faktury oraz towarzyszące im dokumenty takie jak: umowy, zlecenia robót, protokoły odbioru robót, dowody zapłaty. Organ odwoławczy zauważył, że w zakresie wystawionych faktur VAT przez T. I. S. – T., wobec tego podmiotu przeprowadzona była kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa podatku od towarów i usług w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 30 września 2018 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że I.S. – T. za kontrolowany okres nie składała miesięcznych deklaracji VAT-7 jak również za ten okres nie przesyłała elektronicznie do organu podatkowego plików JPK VAT. Złożyła zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu PIT- 36 wykazując tylko przychody z tytułu zatrudnienia na umowę o prace. Ponadto I.S.-T. nie stawiła się na przesłuchanie Strony, nie podając przyczyny nie stawienia się w wyznaczonym terminie pomimo, że została poinformowana o terminie przesłuchania. Na wezwanie organu podatkowego nie przedłożyła dokumentów źródłowych oraz ewidencji nabycia i podatku naliczonego VAT. Dalej Dyrektor IAS opisał zeznania przesłuchanych świadków. W szczególności wskazał, że W.W., P.S. i M.D.- pracownicy Podatnika potwierdzili, że znają firmę T.I.S.-. Nigdy jednak nie byli w przedmiotowej firmie. W.W. zatrudniony jako kierownik warsztatu zeznał, że nie miał wiedzy o charakterze współpracy między firmami, nie uczestniczył w negocjacjach między firmami, nie był świadkiem wykonywanych robót drogowych, nie wie czy te roboty drogowe wykonywała firma T., nie wie jaki był zakres wykonywanych robót, jakie były rozliczenia między firmami, nie zna Pani I. S.- T.. M. D. (księgowa) zeznała, że zlecone roboty wykonywała firma T., nie zna jednak zakresu wykonywanych robót. Rozliczenia między firmami były wykonywane przelewami bankowymi oraz gotówką. M. D. poinformowała, że nie zna I. S.- T.. P. S. pełniący funkcje dyrektora zeznał w toku przesłuchania, że zna firmę T., nie był jednak nigdy w tej firmie. Zeznał, że firma T. była podwykonawcą robót drogowych. P.S. uczestniczył przy rozmowach na temat współpracy pomiędzy firmami, był świadkiem wykonywanych robót. Zeznał, że firma T. prowadziła obsługę maszyn drogowych oraz wykonywała prace fizyczne, płatności były realizowane przelewami bankowymi oraz gotówką, że współpraca z firmą T. wystąpiła tylko w 2018 r. P. S. zeznał, że spotkał I.S.-T. tylko raz, a później upoważniła ona W. T. do reprezentowania firmy T. w kontaktach i współpracy z firmą D.. Natomiast K.K. (pracownik) zeznał, że nigdy nie pracował w firmie T., nie wie nic o współpracy pomiędzy firmą T. a Przedsiębiorsywem D., nie był świadkiem ani nie uczestniczył w pracach wykonywanych przez firmę T., nie zna też I. S.-T.. K.K.zeznał, że przed zatrudnieniem w firmie D. pracował w firmie T. Sp. [...] Dyrektor IAS zauważył, że podjęto działania w celu przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka W.T., I. S.- T., M. G., R. C., T. U., T. T., M.K., R. W., M.K.. Następnie przedstawił zeznania świadków - pracowników Przedsiębiorstwa D. i T.. Zeznawali oni przeważnie, że znali W.T., nie znali natomiast I. S.-T., nie mieli wiedzy na temat współpracy z Przedsiębiorstwem T.. Wskazali, że W.T. pracował jako operator rozściełacza, pracował przy rozkładaniu mas bitumicznych bitumicznych i kruszyw. Zarówno W.T. jak i I.S.- T. mimo ponawianych wezwań nie stawili się na przesłuchanie w charakterze świadków i nie złożyli żadnych wyjaśnień. Dyrektor IAS odnosząc się do przytoczonych zeznań zauważył, że żaden ze świadków nie był w firmie T.. Wprawdzie pracownicy Strony potwierdzili kontakty z firmą T., ale K.K., który miał wcześniej pracować w firmie T., nigdy w takiej firmie nie pracował, nie zna takiej firmy, nie ma też żadnej wiedzy o współpracy pomiędzy Przedsiębiorstwem D., a firmą I. S.-T.T.. Natomiast z zeznań M.K. i R. W. wynika, że to firma T. wykonywała roboty drogowe dla Strony. A jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym czasie był on prezesem zarządu firmy T. Sp. [...] Zauważyć należy, że świadkowie w większości, jako głównego wykonawcę robót drogowych, wskazują W. T., nie wskazując jednoznacznie, że roboty drogowe wykonywała firma T.. Pośrednio wskazuje również na to w swoich zeznaniach J.S. zeznając, że roboty drogowe świadczył T.. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., zasadne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że firma T. I. S. – T. w 2018 r. nie wykonywała na rzecz Strony, żadnych prac, zaś faktycznym wykonawcami tych usług był firma T. Sp [...]reprezentowana przez prezesa W.T.. Okolicznościami potwierdzającymi taki przebieg operacji gospodarczych, są: • brak zatrudnienia pracowników na umowę o pracę czy umowy cywilnoprawne, przez firmę T. I. S. – T., • brak informacji o posiadanych środkach transportu, zaplecza magazynowego, miejscach prowadzenia działalności gospodarczej, • brak wiarygodnych dokumentów potwierdzających wykonanie usług budowlanych przez firmę T. I. S. – T., • mimo, skutecznego poinformowania o terminie przesłuchania I.S. – T. nie stawiła się na przesłuchanie Strony w toku prowadzonej wobec jej firmy kontroli podatkowej, • na zadane pytania dotyczące wykonywanych usług zawarte w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.P. w toku trwania postępowania kontrolnego kontrolujący nie otrzymali odpowiedzi od kontrolowanej I. S.- T., • I. S. – T. nie wskazała podwykonawców, którzy mogliby wykonać usługi budowlane, zawarte w treści wystawionych faktur za miesiące 04/2018 r. - 09/2018 r. na rzecz Skarżącego, • I. S.- T. w Urzędzie Skarbowym W.P. za 2018 r. złożyła zeznanie o wysokości dochodów lub poniesionej straty PIT-36 wykazując tylko przychody z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę, brak załącznika PIT-B tj. informacji o prowadzonej działalności gospodarczej, • pełnomocnik kontrolowanej W.T. okazał do wglądu jedynie faktury sprzedaży dotyczące procedury odwrotnego obciążenia tytułem usługi budowlanej, gdzie firma T. I.S. – T. była podwykonawcą Strony, • jak wykazali w toku prowadzonego postępowania kontrolujący, działania kontrolowanej, pomimo formalnej rejestracji działalności, ograniczały się głównie do wystawiania faktur na zlecenie jednego podmiotu, tj. Strony, • świadkowie wskazani przez Stronę w toku przeprowadzonego postępowania również wskazali, że wykonawcą prac na rzecz Strony był W. T., nie wskazując na T. jako podmiot realizujący prace, • mimo skutecznie doręczonych wezwań na przesłuchanie w charakterze świadka zarówno I.S. – T. jak również W.T. jej pełnomocnik nie stawili się i nie złożyli wyjaśnień w zakresie współpracy ze Stroną. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., faktury VAT wystawione przez firmę T.I.S.- T. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami widniejącymi na tych fakturach jako wystawca i odbiorca. Nie stanowią w związku z tym, podstawy do uwzględnia w kosztach uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej wykazanych w nich wydatków. Zdaniem Dyrektora IAS zarówno Strona jak i kontrahent Strony I. S. – T. nie przedstawili wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywistość dokonanych transakcji pomiędzy wystawcą i odbiorcą faktur VAT. Strona w związku z wykonywanymi pracami na podstawie umów o roboty budowlane nie przestawiła żadnego pisma, w którym Zamawiający wyraziliby zgodę na wykonanie prac przez podwykonawcę lub aneksem strony zmieniłyby umowy w części dotyczącej możliwości wykonania prac przez podwykonawcę. W zawartych umowach wskazano np., że wykonawca nie ma prawa powierzyć wykonania przedmiotu umowy lub jego części innemu podwykonawcy bez zgody Zamawiającego, wykonawca podwykonawca lub dalszy podwykonawca ma obowiązek przedłożyć poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię umowy o podwykonawstwo lub Strony nie przewidują wykonania robót przy pomocy podwykonawców. Z przedłożonych umów wynika również, że Wykonawca powinien na żądanie Zamawiającego przedłożyć umowy o pracę zatrudnionych przez wykonawcę lub podwykonawcę pracowników. Zatem to Zamawiający, a nie przepisy prawa - jak wskazuje Strona w złożonym odwołaniu - nałożyli zobowiązania związane z wykonaniem usług. I. S. – T., pomimo kilkukrotnych wezwań, nie przedstawiła dowodów wskazujących na wykonanie spornych usług, chociażby wskazujących podwykonawców. Jedynie pełnomocnik okazał do wglądu faktury sprzedaży dotyczące procedury odwrotnego obciążenia tytułem usługi budowlanej, gdzie firma T. była podwykonawcą Strony. W okresie objętym kontrolą I.S. – T. wystawiała jedynie faktury na zlecenie jednego podmiotu tj, Strony. Przesłuchani świadkowie także nie potwierdzili świadczenia na rzecz Strony spornych usług. Wskazali natomiast, że wykonawcą tych usług był W.T.. Rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami widniejącymi na fakturach jako wystawca i odbiorca nie potwierdza, w ocenie organu odwoławczego fakt, że firma T. I. S.-T. ma aktywny status działalności gospodarczej w CEIDG, wystawiła faktury i otrzymała zapłatę. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. podjął wszelkie możliwe działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo ustalił okoliczności przedmiotowej sprawy. Podjęte działania miały w szczególności na celu ustalenie, czy faktury wystawione przez firmę T. I. S. -T. dokumentują usługi, które zostały przez nią wykonane na rzecz Strony. Podatnik ma obowiązek gromadzić i przedstawić w trakcie prowadzonego postępowania dowody uzasadniające poniesienie wydatków, a także wskazać ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązany jest także do współdziałania w obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Odnosząc się do kwestii braku przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków W.T. oraz Iwony S.-T., Dyrektor IAS stwierdził, że została ona wezwana na przesłuchanie w charakterze świadka wielokrotnie, podobnie jak W.T.. Nie stawili się oni jednak na wezwania. Wskazane nieprawidłowości potwierdzone zostały dokumentami źródłowymi znajdującymi się w aktach sprawy i złożonymi przez Stronę, a ujawnione zostały w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego. Wprawdzie z dyspozycji w art. 122 Op, wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Wobec prawidłowości ustaleń faktycznych, w ocenie Dyrektora IAS nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 updof poprzez błędne przyjęcie, że wydatki zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów w kwocie 143.300,00 zł dotyczące nabycia usług od firmy T. I. S. -T. takich kosztów nie stanowią, Ponadto prawidłowo uznano, mając na uwadze przedstawione nieprawidłowości, że podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna w części dotyczącej ewidencjonowania w kosztach uzyskania przychodów nierzeczywistych transakcji z firmą T.I.S. – T., w łącznej kwocie 143.300,00 zł i w tej części nie może zostać uznana za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Bezzasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 193 § 4 Op. Za niezasadne Dyrektor IAS uznał również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Stanisław Sowiński zaskarżył omówioną decyzję w całości. Zarzucił tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: "Ordynacja podatkowa" lub Op) poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu i zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego przez Organ II instancji, a w szczególności polegające na: - błędnym uznaniu, że Organ I instancji podjął wystarczające działania zmierzające do przesłuchania świadków I.S.-T. i W.T., którzy nie zgłosili się pomimo kilkukrotnych wezwań, a zarzut Skarżącego dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań tych świadków jest bezzasadny, gdyż wskazane nieprawidłowości (tj. w stosunku do Skarżącego) potwierdzone zostały dokumentami źródłowymi znajdującymi się w aktach sprawy i złożonymi przez Stronę, a ujawnione zostały w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wskazanych dokumentach źródłowych bez przeprowadzeniu dowodu z zeznań kluczowych świadków – I. S.-T. i W.T.; - błędnym oparciu się przez Organ II instancji na ustaleniach dokonanych w wyniku kontroli przeprowadzonej w stosunku do T. (materiał dołączony do akt kontroli podatkowej w niniejszej sprawie), które mają dowodzić, że czynności objęte spornymi fakturami VAT nie zostały faktycznie wykonane przez wystawcę tych faktur, podczas gdy Organ II instancji powinien dokonać własnych ustaleń w zakresie rzeczywistego wykonania czynności objętych spornymi fakturami VAT, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do bezzasadnego uznania, że czynności te nie zostały rzeczywiście wykonane przez T. na rzecz Skarżącego; b) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wyrażającą się w błędnym przyjęciu, że czynności objęte spornymi fakturami VAT nie zostały faktycznie wykonane przez wystawcę tych faktur – T. I.S.-T., podczas gdy z przeprowadzonych dowodów wynika, że czynności te rzeczywiście zostały wykonane przez T. na rzecz Skarżącego zgodnie z wystawionymi fakturami VAT, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło to do niezasadnego uznania przez Organ II instancji, że doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów Skarżącego, o kwotę 143.300,00 zł; c) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych z uwagi na brak zgromadzenia kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego oraz wybiórczą i jednostronną analizę materiału dowodowego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ II instancji pominął całkowicie okoliczności i dowody korzystne dla Skarżącego, przyjmując wyłącznie za prawdziwe okoliczności potwierdzające stanowisko Organu I instancji; d) art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez Organ II instancji, że księga podatkowa przychodów i rozchodów Skarżącego w części dotyczącej transakcji z T. I. S.-T. jest nierzetelna i tym samym Organ II instancji nie uznaje jej za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie pozwoliło ustalić wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Zarzucił też naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: "ustawa o PIT") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że faktury VAT i rachunki wystawione przez T. I.S.-T. w 2018 r. na rzecz Skarżącego nie dokumentują czynności, które faktycznie zostały wykonane na rzecz Skarżącego przez wystawcę faktur, a w konsekwencji, że nie stanowią podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez Skarżącego. Podnosząc te zarzuty Skarżący wniósł o o uchylenie w całości Zaskarżonej decyzji Organu II instancji oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a o uchylenie w całości Zaskarżonej decyzji Organu I instancji. Wniósł też o o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zgodnie z art. 200 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. Nr 2022, poz. 2492), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w realiach rozpoznawanej sprawy sprowadza się do tego, czy organy podatkowe nie naruszając przepisów postępowania i prawa materialnego, prawidłowo przyjęły, że Skarżący bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu kwoty netto z zakwestionowanych faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo T. I. S.-T.. Organy wydając przedmiotowe w sprawie decyzje powoływały się na ustalenie dokonane w toku postepowania, jak też w toku kontroli przeprowadzonej wobec I.S.-T.. Skarżąca prezentuje stanowisko przeciwne argumentując, że sporne usługi udokumentowane zakwestionowanymi fakturami w rzeczywistości miały miejsce. Argumentacja skargi sprowadza się zasadniczo do polemiki z dokonanymi w sprawie ustaleniami organów podatkowych, bowiem Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które w sposób istotny podważałyby stanowisko organów podatkowych. Rację w sporze Sąd przyznaje organom podatkowym, gdyż stwierdza, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Przystępując do szczegółowej oceny zarzutów skargi na wstępie należy wskazać, że z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. bez znaczenia jest to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób całkiem świadomy), czy też niezawiniony, dokonuje rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych, fikcyjnych faktur. Podkreślenia wymaga, że istotny jest jedynie fakt, że faktury nie odzwierciedlają faktycznych transakcji, gdyż koszt nieprawidłowo udokumentowany nie może być rozliczony w rachunku podatkowym (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1311/20). W orzecznictwie sądów administracyjnych za ugruntowany od wielu lat należy uznać pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i zużyć go w działalności gospodarczej aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2017 r., II FSK 2992/15; z dnia 14 lutego 2017 r., II FSK 33/15; z dnia 17 sierpnia 2010 r., II FSK 615/09; z dnia 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z dnia 30 stycznia 2009 r., II FSK 1722/07; z dnia 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07; z dnia 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z dnia 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z dnia 18 sierpnia 2004 r. FSK 958/04; publ. CBOSA). Wskazuje się, że koszt udokumentowany dowodem źródłowym, który dotyczy towaru lub usługi, które de facto nie były w obrocie, nie może stanowić podstawy zapisu w księgach podatkowych, a po jego wyeliminowaniu na podstawie art. 193 § 4 Op, czyli nie uznaniu za dowód zapisu w księgach podatkowych, w konsekwencji nie współtworzy podstawy ustalenia dochodu na szczególnych zasadach wynikających z art. 24 ust. 1 i art. 24a u.p.d.o.f. (por. przywołany powyżej wyrok NSA w sprawie II FSK 2992/15). To z utrwalonego orzecznictwa dotyczącego kosztów uzyskania przychodów wynikają wymogi staranności dotyczące podatników prowadzących działalność gospodarczą. Jak wskazano w wyroku NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3205/14 (publ. CBOSA), na podatniku funkcjonującym w profesjonalnym obrocie gospodarczym, obowiązanym do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo ksiąg rachunkowych, ciążą podwyższone standardy starannego działania. Dotyczy to m.in. właściwego dokumentowania operacji gospodarczych, mających znaczenie dla ustalania podstawy opodatkowania, w sposób umożliwiający weryfikację przez organ podatkowy wykonania świadczenia przez określonego kontrahenta oraz dokonania z tego tytułu rzeczywistej zapłaty. Wobec tego z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. bez znaczenia jest to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób całkiem świadomy), czy też niezawiniony, dokonuje rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych, fikcyjnych faktur. Podkreślenia wymaga, że istotny jest jedynie fakt, że faktury nie odzwierciedlają faktycznych transakcji, gdyż koszt nieprawidłowo udokumentowany nie może być rozliczony w rachunku podatkowym (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2702/12, publ. CBOSA, co do analogicznej normy z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). Podkreślenia wymaga dodatkowo w aspekcie kosztu poniesionego, o którym expressis verbis stanowi art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., konieczność wykazania nie tylko zgodności podmiotowej, ale i przedmiotowej transakcji. Jak już wskazano uznanie danej faktury za nieodzwierciedlającą rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wywołuje skutek w zakresie wszystkich jej elementów, a nie tylko strony podmiotowej (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3953/13, publ. CBOSA). Należy wobec tego stwierdzić, że jeżeli środki finansowe podatnika zostały uszczuplone wyłącznie wskutek zawinionego działania jego kontrahenta lub osób, które go reprezentowały przed podatnikiem (np. poprzez wyłączenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wskazanych na fakturach wystawionych przez tego kontrahenta), wartość takiego uszczuplenia można ewentualnie utożsamiać ze szkodą w rozumieniu cywilistycznym. W takim przypadku podatnik zachowywałby uprawnienie do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez kontrahenta lub innych osób, które rzekomo go reprezentowały (art. 415 Kodeksu cywilnego), w ramach adekwatnego związku przyczynowego w rozumieniu art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego. Nie może jednak domagać się ich uwzględnienia w rachunku podatkowym i tym samym obniżać podstawy opodatkowania, a w konsekwencji także należnego podatku dochodowego (por. wyrok NSA z 25 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1649/18, publ. CBOSA). DIAS prawidłowo wskazał zarówno treść art. 181, oraz art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej, dotyczących ogólnych zasad gwarancji procesowych strony z poszanowaniem ochrony interesu publicznego, w tym zasady zaufania i czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z dowodami. Powyższe wskazania są istotne z uwagi na poczynione w sprawie ustalenia dotyczące zakwestionowanych faktur. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ocena odmienna od wywodzonej przez Skarżącego została uzasadniona z uwzględnieniem standardu prowadzenia działalności gospodarczej i zasad doświadczenia życiowego. W szczególności należy zauważyć, że usługi rzekomo wykonane przez T. nie zostały potwierdzone żadnymi innymi wystawionymi przez I. S.-T. niż faktury dokumentami. Firma I. S.-T. nie wykazała posiadania jakichkolwiek realnych możliwości wykonania czynności opisanych w zakwestionowanych fakturach nie miała żadnego zaplecza technicznego czy organizacyjnego, nie wykazała zatrudniania pracowników czy podwykonawców. I.S.-T. nie wykazywała w swoich zeznaniach podatkowych osiągania przychodów z działalności gospodarczej. Przesłuchanie świadkowie nie mieli żadnych lub tylko szczątkowe informacje o współpracy Skarżącego z firmą T., wskazywali przy tym, że prace w imieniu T. miał wykonywać mąż I.S.-T. – W. T.. Jednak W. T.był w tym czasie prezesem zarządu firmy T.Sp. [...] a świadkowie w większości, jako głównego wykonawcę robót drogowych wskazują W. T., nie wskazując jednoznacznie, że roboty drogowe wykonywała firma T.. Skarżąca w czasie prowadzenia robót dokumentowanych zakwestionowanym fakturami była zatrudniona jako pracownik na pełnym etacie. Sama nie wskazywała na podwykonawców, którzy mieliby wykonywać zafakturowane przez nią roboty. Trafnie też organy podatkowe wskazały, że zamawiającymi – inwestorami były podmioty publiczne, które w umowach ze Skarżącym zastrzegały niemożność zatrudnianie przezeń podwykonawców lub konieczność ustalania podwykonawców z zamawiającym. Żadnych takich uzgodnień dotyczących firmy T. nie było. Organy podatkowe dokonały szczegółowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zeznań świadków, przekonująco wykazując, że dowody te nie potwierdzały prawdziwości zakwestionowanych faktur. Nie można też skutecznie zarzucać organom podatkowym nieprzesłuchania świadków I. S. T. i W.T.. Osoby te nie stawiały się na przesłuchania mimo skutecznych wezwań, a istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone na podstawie pozostałego materiału dowodowego, przy braku aktywności Skarżącego w dostarczeniu innych dowodów mogących potwierdzać rzetelność zakwestionowanych faktur. Wobec powyższego Sąd uznał, że okoliczności faktyczne sprawy zostały wykazane z zachowaniem przepisów postępowania podatkowego, oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym i wnioskach wyciągniętych z zebranych dowodów zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a więc zgodnie z art. 191 Op. Organy miały też prawo wziąć pod uwagę materiał dowodowy zebrany w toku kontroli w stosunku do T.. W konsekwencji, zdaniem Sądu jak słusznie podkreślił DIAS to strona powinna dochować szczególnej staranności w doborze kontrahenta i podjąć działania w celu upewnienia się, że podmiot będący wystawcą spornych faktur VAT był faktycznym podmiotem wykonującym zlecone usługi. Tymczasem Skarżący nie przedstawił nawet dowodów dokonania weryfikacji rzetelności prowadzenia przez I. S.-T. działalności gospodarczej, wypełniania przez nią obowiązków podatnika. Tym samym Sąd podziela stanowisko organów podatkowych w sprawie, że zgromadzony w toku prowadzonego postępowania podatkowego materiał dowodowy wskazuje, zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co najmniej pod względem podmiotowym. Konsekwencją powyższych, prawidłowych ustaleń było zakwestionowanie na podstawie art. 193 § 4 Op ksiąg podatkowych Skarżącego w tym zakresie jak i zakwestionowanie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f, kwot wynikających z faktur wystawionych przez T. I. S.-T.. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności określonymi w ar. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz 191 Op. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 Op. Taki stan rzeczy zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy obu instancji, oceny poszczególnych dowodów. Zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób zrozumiały, zgodny z art. 210 § 4 Op. Z powyższych względów, zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest bowiem nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Skarżący zaistnienia w sprawie takich okoliczności nie wykazał, zatem nie mógł skorzystać z prawa do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych wydatków z zakwestionowanych w niniejszej sprawie faktur. Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.