0113-KDIPT1-1.4012.537.2021.11.AK

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, 1)    ponownie rozpatruję sprawę z Pana wniosku z 23 lipca 2021 r. (data wpływu 23 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Op 550/21 (data wpływu prawomocnego wyroku 1 września 2025 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 835/22 (data wpływu wyroku 20 sierpnia 2025 r.) 2)  stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 23 lipca 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w działkach nr 1, nr 2 oraz nr 3 w całości lub w częściach. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismami z 23 lipca 2021 r. (data wpływu) oraz z 12 września 2021 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawcą niniejszego wniosku jest Pan (dalej jako: Wnioskodawca). Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U., 2021r., poz. 1128, t.j. z dnia 24.06.2021r.). Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT. Ponadto, 1 stycznia 2015 roku zawiesił on prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, której przedmiotem była sprzedaż chemii i artykułów związanych z lakiernictwem samochodowym. W tym okresie, zgodnie z historią zamieszczoną w CEIDG, działalność to była dwa razy odwieszona na kilka dni, po czym ponownie zawieszona, odpowiednio w grudniu 2016 i 2018 roku, aby zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami uniknąć wykreślenia firmy z CEIDG. Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej. Małżonka Wnioskodawcy również nie jest czynnym podatkiem VAT. Wnioskodawca ani jego żona nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca jest podmiotem podlegającym ubezpieczeniu w KRUS. W 2004 r. Wnioskodawca nabył do majątku prywatnego (na zasadzie małżeńskiej współwłasności) prawo własności do nieruchomości od podmiotu gospodarczego - firmy budowlanej „…” Spółka z o.o. w upadłości w …, w imieniu której przy sprzedaży występował syndyk masy upadłości. Nabycie nieruchomości następowało w ramach postępowania upadłościowego ww. firmy budowlanej. Sprzedaż nieruchomości następowała z wolnej ręki po przeprowadzeniu przetargu ofertowego. W ramach tego postepowania Wnioskodawca nabył następujące działki: • nr 4, oznaczonej symbolem B (tereny mieszkaniowe) o powierzchni 0,4815 ha, KW .., • nr 1, oznaczonej symbolem RIVa o powierzchni 0,0240, RIVb o powierzchni 0,0964 ha, łączna powierzchnia to 0,1204 ha (grunty orne), KW …, • nr 2, oznaczonej symbolem RIVa o powierzchni 1,8960 ha, RIVb o powierzchni 0,2533 ha, łączna powierzchnia to 2,6493 ha (grunty orne), KW …, • nr 3, oznaczonej symbolem RIVa o powierzchni 0,0413 ha, RIVb o powierzchni 0,0329 ha, łączna powierzchnia to 0,0292 ha (grunty orne), KW …, • nr 5 oznaczonej symbolem Ba o powierzchni 0,5018 ha (tereny przemysłowe), KW … - działka ta w momencie zakupu była w użytkowaniu wieczystym, które w grudniu 2014 r. zostało przekształcone w prawo własności. W momencie zakupu nieruchomości na działce tej znajdowała się stara hala zbrojarni o powierzchni 434,60 m2, która ze względu na bardzo zły stan techniczny została wyburzona w 2015 roku. Celem nabycia działek było wyłącznie ulokowanie posiadanych przez Wnioskodawcę środków pieniężnych, jako sposobu zagospodarowania zgromadzonych przez lata oszczędności. W tym okresie Wnioskodawca nie miał na celu realizowania działań mających charakter profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zakupione działki nie miały określonego celu ich dalszego przeznaczenia. Należy również wspomnieć, że sprzedaż działek nie była czynnością opodatkowaną w związku z czym nie został doliczony podatek VAT należny. Wnioskodawca przy ich nabyciu nie odliczył także podatku VAT. Ponadto, działki 1, 2 oraz 3 są obecnie przedmiotem dzierżawy na cele rolne. Realizacja tego rodzaju czynności jest jednak zwolniona od podatku od towarów i usług. Dzierżawcą jest rolnik, będący czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, który wykorzystuje przedmiotowe grunty na cele produkcji roślinnej lub zwierzęcej. Wnioskodawca zamierza sprzedać działki nr 1, nr 2 objęte KW .. oraz nr 3 objętą KW …. Działki te aktualnie objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako tereny przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. Ponadto są one niezabudowane, nieogrodzone ani też nie są utwardzone. Na przedmiotowej nieruchomości nie zostały poniesione żadne nakłady inwestycyjne. Powodem rozważanej sprzedaży działek przez Wnioskodawcę jest fakt uzyskania korzystnych ofert cenowych, oferowanych przez chętnych nabywców. Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działek nie podejmował ani też nie będzie podejmować żadnych działań marketingowych w związku ze ich sprzedażą, np. nie będzie ogłaszał sprzedaży tych działek w mediach lub korzystał z usług pośredników od nieruchomości. To bezpośrednio chętni oferenci sami zgłosili się do Wnioskodawcy z ofertą zakupu. Oferentami chętnymi do dokonania zakupu są zarówno podmioty prowadzące działalność gospodarczą (w tym osoby fizyczne) będące podatnikami VAT, jak również osoby fizyczne zainteresowane nabyciem nieruchomości lub jej części do majątku prywatnego. W zależności od czynników ekonomicznych, w tym zdolności kredytowej, wyżej wymienieni oferenci zainteresowani są zakupem od razu całości działek lub w częściach - w odstępstwie czasowym wynikającym z zaawansowania inwestycji. W odpowiedzi na wezwanie tut. Organu Wnioskodawca wskazał: Ad. 1. Z uwagi na okoliczność wskazaną w opisie sprawy, że działki nr 1, nr 2 oraz nr 3 są obecnie przedmiotem dzierżawy, to należy wskazać, czy dzierżawa ma charakter odpłatny czy nieodpłatny? ODP: Wnioskodawca wskazuje, że dzierżawa działki nr 1, nr 2 oraz nr 3 ma charakter odpłatny. Ad. 2. Czy dzierżawca ponosi koszty podatku rolnego w okresie dzierżawy przedmiotowej działki? ODP: Dzierżawca nie ponosi kosztu podatku rolnego w okresie dzierżawy przedmiotowych działek, tj. działki nr 1, nr 2 oraz nr 3. Ad. 3. Kiedy ww. działki zostały wydzierżawione przez Pana na rzecz rolnika? ODP: Działki nr 1, nr 2 i nr 3 zostały przez Wnioskodawcę wydzierżawione na rzecz rolnika w 2015 roku. Ad. 4. Czy do dnia sprzedaży działek nr 1, nr 2 oraz nr 3 poczyni Pan nakłady celem przygotowania ww. działek do sprzedaży i podniesienia ich wartości? Jeśli tak, to jakie? ODP: Do dnia sprzedaży działek nr 1, nr 2 oraz nr 3 Wnioskodawca nie zamierza poczynić nakładów celem przygotowania ww. działek do sprzedaży i podniesienia ich wartości. Ad. 5. Czy zawarł/zawrze Pan umowę przedwstępną sprzedaży działek? Jeśli tak, to należy wskazać: a)    jakie prawa i obowiązki wynikające z postanowień ww. umowy zawartej z przyszłym nabywcą, ciążą/będą ciążyły na Kupującym a jakie na Sprzedającym? b)    czy w umowie przedwstępnej sprzedaży zostały/zostaną ustalone warunki, które muszą zostać spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, przenoszącej własności działek na nabywcę? Jeśli tak, to jakie? ODP: Wnioskodawca dotychczas nie zawarł, jak również nie planuje zawrzeć umowy przedwstępnej sprzedaży w stosunku do żadnej z działek będących przedmiotem sprzedaży, które zostały wskazane w złożonym do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ad. 6. Czy udzielił/udzieli Pan nabywcy ww. działek pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu występowania w Pana imieniu w sprawach dotyczących ww. działek? Jeżeli tak, to w odniesieniu do której działki/działek oraz: a)    do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń udzielił/udzieli Pan pełnomocnictw Nabywcy do występowania w Pana imieniu? b)    jakich czynności dokonał/dokona Nabywca do momentu sprzedaży przez Pana działki/działek w związku z udzielonym pełnomocnictwem? ODP: Wnioskodawca na ten moment nie udzielił i nie planuje udzielić pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) potencjalnemu nabywcy, w celu występowania w jego imieniu w sprawach dotyczących działek będących przedmiotem złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca wskazuje, że potencjalny nabywca w odniesieniu do żadnej z działek, będących przedmiotem planowanej sprzedaży, nie będzie miał prawa do uzyskania w imieniu Wnioskodawcy jakichkolwiek decyzji czy pozwoleń. Ad. 2. W związku ze wskazaniem w opisie sprawy, iż w zależności od czynników ekonomicznych, sprzedaż oferentom ww. działek może nastąpić od razu w całości lub w częściach, w różnych odstępach czasu, należy wskazać, czy działki zostały/zostaną przez Pana podzielone przed ich sprzedażą? ODP: Nie, dotychczas działki nie zostały przez Wnioskodawcę podzielone. Natomiast to, czy zostaną one przed sprzedażą podzielone czy nie, jest uzależnione od tego, czy dany oferent będzie zainteresowany zakupem działek w całości, czy tylko w pewnej części. Wnioskodawca wyjaśnia, że w celu dokonania sprzedaży może dojść do wcześniejszego podziału geodezyjnego działek, gdyż potencjalni nabywcy mogą wyrazić chęć zakupu jedynie w części (ponieważ nie mają gwarancji, że uzyskają kredyt/inne finansowanie dłużne na zakup jednorazowy całości). Stąd Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w takiej sytuacji (sprzedaży działek w częściach), wystąpi konieczność uznania dokonywanych czynności za podlegające opodatkowaniu VAT. Ad. 8. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 jest negatywna, to należy wyjaśnić co, rozumie Pan przez określenie: „sprzedaż oferentom nieruchomości w częściach”? ODP: Wnioskodawca wyjaśnia, że określenie „sprzedaż oferentom nieruchomości w częściach” została użyta w związku z faktem, iż potencjalni nabywcy są zainteresowani zarówno zakupem działki w całości, jak również na wypadek braku środków pochodzących z finansowania zewnętrznego ich inwestycji - zakupem w częściach (po dokonaniu na tę okoliczność podziału geodezyjnego). Podkreślenia wymaga, że pytanie Wnioskodawcy nie ma charakteru hipotetycznego, lecz realnie rozważane i możliwe do wystąpienia w ramach zdarzenia przyszłego są dwa scenariusze sprzedaży – z uwagi na uwarunkowania ekonomiczne (finansowanie zewnętrzne).Pytania 1)    Czy sprzedaż ww. oferentom, wskazanych w zdarzeniu przyszłym nieruchomości w całości (jednorazowo), stanowiących majątek prywatny Wnioskodawcy będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towaru i usług? 2)    Czy sprzedaż ww. oferentom, wskazanych w zdarzeniu przyszłym nieruchomości w częściach, w różnych odstępach czasu, stanowiących majątek prywatny Wnioskodawcy będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towaru i usług? Pana stanowisko w sprawie Sprzedaż ww. oferentom, wskazanych w zdarzeniu przyszłym nieruchomości zarówno w całości jak i w częściach, w różnych odstępach czasowych, stanowiących jego majątek prywatny nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym bowiem przypadkach Wnioskodawca z tytułu transakcji zbycia działek nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), dokonywanych przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 2 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Ponadto, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powyższej wskazane regulacje posiadają charakter uniwersalny, pozwalające na objęcie pojęciem podatnika VAT tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Nadto, dla oceny czy konkretny podmiot sprzedający działki funkcjonuje w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, nie mają znaczenia same intencje, jakimi kieruje się ów podmiot nabywając i następnie sprzedając nieruchomość, ani jakie potrzeby są w ten sposób zaspokajane. Kluczowe znaczenie mają przede wszystkim obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się w granicach zwykłego dysponowania majątkiem prywatnym. Tym samym, przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki przeznaczone pod zabudowę mieszkalną działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg ustalonych okoliczności. Ponadto, należy przy tym zaznaczyć, że w drodze wykładni powyżej wskazanych przepisów, nie można pozbawiać osób, którym przysługuje prawo własności, podejmowania działań ukierunkowanych na korzystne z ich punktu widzenia zbycie należącego do ich majątku osobistego wskazując, że podatnik podjął tym samym czynności o charakterze działalności gospodarczej. Właściciel realizując swoje uprawnienie do korzystania oraz dysponowania przedmiotem tego prawa może podejmować działania zmierzające, np. do podziału nieruchomości. Okoliczności te same w sobie, podejmowane nawet znaczną ilość razy nie mogą przemawiać za uznaniem, że późniejsza sprzedaż nieruchomości następuje w ramach działalności gospodarczej. Stanowisko to zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I FSK 1426/12), w którym wskazano: „Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, pomiędzy nabyciem przez Skarżącą nieruchomości (działki nr (...)) a sprzedażą poszczególnych działek, powstałych z podziału tej nieruchomości upłynie długi czas (21 lat). Poza podziałem działki oraz wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki (przed jej podziałem), Skarżąca nie podjęła żadnych innych działań przygotowujących działki do sprzedaży. W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówki co do możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki, a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczenie oferty w lokalnej telewizji i wywieszenie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów. Działania powyższe, a także podział działki na mniejsze i wydzielenie drogi, mieszczą się zatem w ramach zarządu majątkiem prywatnym Skarżącej. Tym samym nie można się zgodzić z Szefem KAS, że całokształt działań podejmowanych przez Skarżącą w związku z planowaną sprzedażą należącej do niej działki, a mianowicie podział tej działki na 5 mniejszych działek i wydzielenie drogi oraz wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dowodzi, że Skarżąca działała jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami, angażując przy tym własne środki pieniężne.” Tożsamo, w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 1100/12). Wnioskodawca swoje stanowisko opiera również na sentencji wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko  Dyrektorowi  Izby  Skarbowej w Warszawie (C- 81/10), w którym wskazano, m.in. na kryteria, jakimi należy kierować się dla uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. I tak, w pkt 36-41 Trybunał stwierdził, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 32). Także, np. okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo stałych działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.     Ponadto na podstawie wydanych wyroków TSUE w orzecznictwie krajowym ukształtował się jednolity pogląd (wyroki NSA sygn. akt I FSK 1043/08, I FSK 1289/10, I FSK 1654/11, I FSK 1234/11), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Należy również zaznaczyć, że trudno oczekiwać od podmiotu, który zbywa składnik swojego majątku prywatnego, aby nie kierował się przy tym rachunkiem ekonomicznym i powstrzymywał od działań, które pozwolą mu uzyskać jak najwyższą cenę, w obawie przed obłożeniem transakcji sprzedaży daniną publicznoprawną. Ponadto, uzyskanie, np. warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę nie jest samo w sobie czynnością profesjonalną, na tyle specyficzną, że dostępną czy stosowaną wyłącznie przez podmioty trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomości. Wobec powyższego, w przypadku Wnioskodawcy, aby można było uznać, że podejmowana przez niego aktywność będzie mieć charakter gospodarczy musiałby on wykonywać ją stale, powtarzalnie (warunek ten nie został spełniony, gdyż sprzedaż przedmiotowych działek będzie miał charakter incydentalny). Celem podjętych działań przez Wnioskodawcę jest jedynie przyjęcie zadawalającej go oferty kupna od oferentów zainteresowanych nabyciem. Tym samym, sprzedaż przedmiotowych działek posiada znamiona wyłącznie dysponowaniem przez Wnioskodawcę majątkiem prywatnym. Należy również podkreślić, że działanie mające charakter gospodarczy również nie będzie stanowić to, że działka przed sprzedażą jest dzierżawiona przez rolnika. W tym kontekście, zasadne jest przytoczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt. I SA/Bd 6819), w którym wyjaśniono: „Zdaniem Sądu powyższe okoliczności faktyczne wskazują, że sprzedaż działki (przypadkowemu nabywcy działki, wcześniej wydzierżawionej córce), miała charakter incydentalny, bez cechy ciągłości kontynuowania działalności gospodarczej i nie była związana z działalnością zarobkową skarżącej. Sekwencja czasowa wydarzeń (zakup w 1981 r., uchwała o zagospodarowaniu przestrzennym w 2011 r., wydzierżawienie ok. 2014 r., sprzedaż w 2018 r.), status skarżącej (rencistka, matka wydzierżawiającej) oraz brak aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, przekonują, że wbrew temu co twierdzi organ nie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania skarżącej za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. To sprawiło, że czynność sprzedaży udziału w prawie własności działki nr (...) nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 u.p.t.u. Zatem stanowisko organu przedstawione w interpretacji jest nieprawidłowe i narusza art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., tak jak stwierdzono w skardze. Przywołane w interpretacji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie   C-186/89 (W. M. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financien) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, należało uznać za zapadłe w odmiennym stanie faktycznym.” Na uwagę zasługuje również wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 124/19, w którym Sąd wskazał: „Akceptując stanowisko Organu w sprawie, należałoby przyjąć, że nie istnieje stan faktyczny, w którym zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego, nie determinowałoby oceny - z uwagi na występujący czynsz – że następuje wykorzystywanie majątku w działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu nie można zaakceptować takiej tezy bezwarunkowo dla każdego możliwego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie umowa zawarta była z przyszłym kupującym, w dacie zawarcia z nim umowy przedwstępnej, przy czym tylko na trzy miesiące i za niewielki czynsz. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jego działania nakierowane były wyłącznie na zachowanie składnika majątkowego w majątku osobistym. Stąd brak jakiejkolwiek aktywności na rzecz skomercjalizowania przedmiotu sprzedaży, kosztem działań podejmowanych dla zachowania go stanie niepogorszonym w ramach dbałości o grunt rolny. Dzierżawa związana była bowiem z zawarciem umowy przedwstępnej sprzedaży, skompensowanie sobie przy tej okazji kosztów obciążających właściciela otrzymaniem niewielkiego czynszu nie może - wbrew całokształtowi okoliczności sprawy - być automatycznie potraktowane jako wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych w sposób wypełniający przesłanki działalności gospodarczej. W tym kontekście należy uznać, że Organ błędnie zastosował do stanu faktycznego sprawy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.” Ponadto co jest również warte podkreślenia to, że Wnioskodawca oraz jego żona nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym samym, koszty ponoszone w związku z przedmiotowymi gruntami (np. opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, podatki, itp.) nigdy nie były ujmowane w ciężar kosztów podatkowych. Stanowisko prezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie także w treści interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 roku, (nr 0111-KDIB3 2.4012.291.2018.2.MGO): „Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zatem jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży składników swojego majątku prywatnego - nabytych w dłuższym okresie czasu - a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, to transakcja taka nie może być uznana za wykonywanie działalności gospodarczej, w rozumieniu ww. art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.” Ponadto, Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 22 września 2015 r. (nr IBPP1/4512-541/15/MG) stwierdziła, iż: „Wnioskodawca dokonując sprzedaży 10 działek (...) nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Sprzedaż wymienionych we wniosku działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Działania podejmowane przez Wnioskodawcę należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawca planując sprzedaż przedmiotowych działek korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że transakcja sprzedaży działki polega na sprzedaży majątku prywatnego i jako taka jest neutralna z punktu widzenia podatku VAT, nie wystąpi podatek VAT należny przy sprzedaży działek, należało uznać za prawidłowe." Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przypadku Wnioskodawcy czynność sprzedaży, wymienionym w opisie zdarzenia przyszłego oferentom, działek (w całości lub w częściach) nie będzie miała charakteru częstotliwego i nie nosi znamion przedsięwzięcia realizowanego w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem nie wykracza poza zwykłe czynności konieczne dla zbycia składników majątku osobistego. Tym samym, czynności te nie stanowią o wykonywaniu działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja indywidualna Rozpatrzyłem Pana wniosek 28 września 2021 r.  i wydałem interpretację indywidualną nr 0113-KDIPT1-1.4012.537.2021.2.AK, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Panu 29 września 2021 r. Skarga na interpretację indywidualną 29 października 2021 r. wniósł Pan skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarga wpłynęła do mnie 2 listopada 2021 r. Wniósł Pan o: -        uchylenie zaskarżonej interpretacji i uznanie za prawidłowe stanowiska prezentowanego przez Pana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, -        zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Postępowanie przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną interpretację wyrokiem z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Op 550/21. Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 835/22 oddalił skargę kasacyjną Organu. Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 15 lipca 2025 r. i wpłynął do mnie 1 września 2025 r. Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.): Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.: •        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w ww. wyrokach; •        ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Op 550/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 835/22. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, , rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zatem, w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 2 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem: W myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 342 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1. określone udziały w nieruchomości, 2. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, 3. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U.  z 2020 r., poz. 1240, z późn. zm.), zwanej dalej: Kodeks cywilny. Stosownie do art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Zgodnie z art. 46 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W myśl art. 198 ww. ustawy Kodeks cywilny: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 2 (…). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 2 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie o VAT zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Ponadto w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności, jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. WSA w Opolu w wydanym w niniejszej sprawie wyroku wskazał, iż problematyka podmiotowości prawnopodatkowej w aspekcie sprzedaży niezabudowanych działek była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym NSA. Istotne jest, że każdorazowo rozstrzygnięcie odnosi się do zindywidualizowanego stanu faktycznego. W konsekwencji przesądzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga, jak wskazano min. w wyroku NSA z dnia 29 października 2002 r., sygn. akt I FPS 3/02, oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych właściwych dla danej sprawy. Sąd powołał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT i wskazał, że w orzecznictwie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 211/20 i cytowane tam orzeczenia) wskazuje się, że działalność gospodarcza na gruncie podatku od towarów i usług została szeroko zdefiniowana, jako obejmująca wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Jednocześnie, ustawodawca przykładowo wskazał, że działalnością gospodarczą są czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). W konsekwencji każdy, kto dokonuje dostawy lub świadczy usługi zachowuje się w sposób charakterystyczny dla producenta, handlowca lub usługodawcy, wkracza w zakres podmiotowo – przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwykła sprzedaż rzeczy nie jest wykorzystywaniem w sposób ciągły majątku rzeczowego, w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży rzeczy (własności). O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, z którego wynika, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. WSA wskazał, że rozstrzygając sprawę należało odwołać się także do uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz C-181/10 Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. Trybunał orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Trybunał podkreślił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania (np. uzbrojenie terenu, działania marketingowe) w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Działania takie przekraczają zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. WSA zwrócił uwagę, że po wydaniu wyroku TSUE zapadło szereg orzeczeń NSA, w których prezentowane jest jednolite stanowisko w zakresie spornego problemu, z którego wynika, że do polskiego systemu nie implementowano art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy nr 2006/112/WE (...). Jak wskazał TSUE w powyższym wyroku, w wypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, czyli będącego jego odpowiednikiem w Polsce - art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w których to przepisach pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w tych normach obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (tak też: wyrok NSA z 28 maja 2008 r., I FSK 692/02). WSA zaznaczył, iż TSUE w cytowanym wyżej wyroku podkreślił, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. (...) Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. WSA wskazał, że w orzeczeniu TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 podkreślono konieczność badania charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych działań od kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zatem to właśnie ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest przesądzająca dla uznania, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o VAT. Zdaniem WSA, odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej interpretacji organ oparł swoje stanowisko głównie na okoliczności, iż Skarżący w 2015 r. wydzierżawił przedmiotowe działki lokalnemu rolnikowi. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność nie może przesądzać o zakwalifikowaniu sprzedaży przedmiotowych działek jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. WSA wskazał, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy nie można przyjąć, że Skarżący podejmował działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Odnosząc się do kwestii zawarcia umowy dzierżawy wskazanych we wniosku nieruchomości gruntowych, Sąd podzielił stanowisko Skarżącego, że zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego nie determinuje, nawet z uwagi na występujący czynsz – wykorzystywania majątku w działalności gospodarczej. Wyjaśnić w tym zakresie należy, że przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast drugi – do zapłaty umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy. W analizowanej sprawie uznanie za przejaw działalności gospodarczej dzierżawy gruntu rolnego organ wywodzi z samej odpłatności tej umowy – z uwagi na przewidziany czynsz. W ocenie WSA wyłącznie odpłatność świadczenia nie przesądza sama przez się o tym, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Przy takim postawieniu sprawy każdy podmiot pobierający wynagrodzenie za jakiekolwiek świadczenia (także np. pracę najemną) prowadziłby działalność gospodarczą. Tymczasem zawarcie umowy dzierżawy może być przejawem także działań o charakterze właścicielskim, nie zaś działalności gospodarczej. Co prawda wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w których aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe odpłatne zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie przeradzają się w działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt I FSK 190/18), niemniej jednak w ocenie Sądu nie może przesądzać o tym wyłącznie wydzierżawienie nieruchomości. WSA w Opolu zwrócił również uwagę, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na konieczność rozróżnienia sytuacji, kiedy najem czy też dzierżawa dokonywane są w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a kiedy czynności te mogą być kwalifikowane jako prowadzenie działalności gospodarczej. Jeśli dany podmiot nie działa w sposób zorganizowany, nie wypracowuje jakiejkolwiek strategii podejmowanych czynność, nie dostosowuje przedmiotu najmu bądź dzierżawy pod kątem potrzeb potencjalnych najemców (dzierżawców), a jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków w celu ochrony ich wartości w zakup nieruchomości, a następnie zapewnia utrzymanie należytego stanu nieruchomości poprzez jej najem lub dzierżawę to nie można uznać, że takie składniki majątku nabyte jako majątek prywatny związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie WSA, osoba fizyczna może rozporządzać swoim majątkiem prywatnym, w tym zarówno zawierać umowy mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i zbywać jego elementy, chociażby poprzez sprzedaż nieruchomości, a działania te należy oceniać jako racjonalne gospodarowanie swoim mieniem. W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości charakteryzujące działalność gospodarczą, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności i konsekwencji zbliżone będą to działalności profesjonalnej, jak podejmowana jest przez producentów, handlowców lub innych usługodawców. Przyjmując, w ślad za organem, iż zawarcie umowy dzierżawy w każdych okolicznościach jawi się jako przejaw działalności gospodarczej należałoby zupełnie wykluczyć możliwość zawierania jakiekolwiek umów cywilnoprawnych mających na celu zwykłe administrowanie własnymi składnikami majątku ponieważ ich właściciel naraziłby się na niebezpieczeństwo uznania takiej umowy za przejaw działalności gospodarczej. W ocenie WSA, brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. Zdaniem WSA, jednorazowa, okresowa umowa dzierżawy nieruchomości rolnej, stanowiącej majątek osobisty wydzierżawiającego, bez systematycznego, zorganizowanego, wykorzystywania tej nieruchomości w podobnych celach przez podmiot, który nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie daje podstaw do przyjęcia, że ta nieruchomość była wykorzystywana w sposób ciągły dla celów zarobkowych i że jej właściciel prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I FSK 292/18). Nawet jeśli podmiot osiąga pewien dochód w postaci czynszu z tytułu najmu lub dzierżawy to nie świadczy to automatycznie o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Zależnie od okoliczności może być to bowiem dochód osiągany nie z tytułu prowadzenia działalności o charakterze zorganizowanym, a dochód dodatkowy (uboczny) osiągany z tytułu posiadanego mienia. Przyjęcie wykładni zaprezentowanej przez organ, skutkowałoby w istocie uznaniem, że każde opłatne udostępnienie majątku prywatnego bez względu na jego cel, charakter, skutkowałoby uznaniem danego podmiotu, za prowadzący działalność gospodarczą. WSA wskazał, że skoro właściciele nieruchomości przez cały okres posiadania gruntu mieli zamiar zachowania go w swoim majątku prywatnym, nabyli go w celu ochrony przed utratą wartości prywatnych środków pieniężnych i nie podejmowali żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w dzierżawę, środki podobne do wykorzystywanych przez podmioty występujące w obrocie profesjonalnym, to sprzedaż takiej nieruchomości nie powinna być uznana za sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tylko i wyłącznie z uwagi na fakt wydzierżawienia takiej nieruchomości lokalnemu rolnikowi. Podsumowując, w ocenie WSA nie można zgodzić się z twierdzeniami organu, bazującymi na tezie, że skoro grunty stanowiące majątek prywatny Skarżącego objęte są odpłatną umową dzierżawy, to automatycznie zostanie on uznany za podatnika VAT. Podobna sytuacja ma miejsce przykładowo, gdy osoba fizyczna wynajmuje nieruchomość lokalową na cele mieszkalne, gdyż taka transakcja wchodzi w zakres VAT (tylko jest zwolniona na mocy art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT). Sprzedaż takiego lokalu po ustaniu wynajmu nie podlega opodatkowaniu VAT, albowiem nie ma wątpliwości, że taka czynność dokonywana jest w ramach zarządu majątkiem osobistym. W ocenie WSA, opis zdarzenia przedstawionego we wniosku, nie wskazuje, aby wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą z zakresu obrotu nieruchomościami, w tym dzierżawy nieruchomości. W szczególności z opisu tego nie wynika, aby w odniesieniu do Skarżącego można było przyjąć, że w okresie posiadania działek, zostały podjęte przez niego działania, które wykraczałby poza zakres zwykłego, racjonalnego zarządzania i administrowania majątkiem prywatnym. Jeżeli opis zdarzenia przedstawiony we wniosku nie wskazuje, na takie formy aktywności przy planowaniu zbywania działek, które wykraczałby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, to nie można uznać za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W wyroku TSUE w sprawie Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, EU:C:2011:589 TSUE podkreślił konieczność badania charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych działań od kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zatem, zdaniem WSA, to właśnie ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest przesądzająca dla uznania, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o VAT. Tym samym każda transakcja powinna być rozpatrywana per se (por. wyrok TSUE Optigen i in., C-354/03, C-355/03 i C-484/03, EU:C:2006:16, pkt 42). Jednocześnie WSA podkreślił, iż z brzmienia art. 2 pkt 1 lit. a) Dyrektywy 112 wynika, że aby transakcja mogła podlegać VAT, podatnik musi "działać w takim charakterze". Natomiast podmiot dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika a transakcja nie podlega VAT (zob. podobnie wyroki TSUE Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 16–18; Bakcsi, C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24). Musi on jednak przejawiać przez cały okres posiadania danego dobra zamiar zachowania tego dobra (jego części) w swym majątku prywatnym (wyrok TSUE Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 21. Tym samym, zdaniem WSA nie jest trafne stanowisko organu, iż sprzedaż (działek) nieruchomości - tylko z powodu wcześniejszego oddania w dzierżawę rolnikowi w celu, jak wskazuje Skarżący związanym z zachowaniem rolnego charakteru nieruchomości, winna być automatycznie kwalifikowana jako podjęta w warunkach działalności gospodarczej, a co za tym idzie, za dokonaną przez podatnika podatku od towarów i usług. O zawodowym charakterze działalności danego podmiotu zarówno w sferze sprzedaży, jaki i dzierżawy nieruchomości, może przesądzać wystąpienie okoliczności, które powodują, że aktywność podmiotu jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju działalnością (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 111a1). WSA w Opolu stwierdził, że z tych wszystkich względów, nie można zaaprobować stanowiska organu, że dokonane i planowane przez stronę skarżącą transakcje sprzedaży nieruchomości będzie podejmowana w ramach działalności gospodarczej. Również NSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie można uznać, że sam fakt odpłatnego wydzierżawienia rolnikowi nieruchomości rolnej automatycznie powoduje utratę charakteru majątku jako prywatnego i opodatkowanie VAT późniejszej sprzedaży nieruchomości. NSA zauważył, że należy wziąć pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako "TSUE") z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 Jarosław Słaby i C-181/10 Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć, którego tezy mają kluczowe znaczenie w rozważaniu meritum sporu. NSA zwrócił uwagę, że po wydaniu przedmiotowego wyroku Trybunału, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształciła się spójna linia orzecznicza uwzględniająca wskazania płynące z tego orzeczenia TSUE. Na tej podstawie przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z 12 stycznia 2013 r., I FSK 239/12; z 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13, z 9 maja 2014 r., I FSK 811/13). NSA wskazał, że z tych też względów w kształtowanej po wyroku TSUE z 15 września 2011 r., judykaturze krajowej trafnie akcentuje się aktualnie, że dotychczasowy sposób użytkowania gruntów, czy motywy ich nabycia mają znaczenie drugorzędne, ponieważ decydujące są przesłanki o charakterze przedmiotowym, obrazujące stopień aktywności sprzedającego w zakresie wyprzedaży swojego majątku (z nowszych orzeczeń por. np. wyroki NSA: z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 12 czerwca 2015 r., I FSK 193/15). Nie mają więc znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się dany podmiot, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty (por. wyroki NSA: z 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 11 czerwca 2015 r., I FSK 216/14 i z 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). W wyroku z 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 232/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Ważne, by w momencie sprzedaży gruntów podatnik podjął w istocie aktywne i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców. NSA zwrócił również uwagę na fakt, iż warto odnotować, że stanowisko wyrażone w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości UE przypomniał w postanowieniu z 20 marca 2014 r. w sprawie C-22/13, Gmina Wrocław wskazując, że: "z orzecznictwa Trybunału wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112" (pkt 12). Jak wskazał NSA, stanowisko organu oparte jest zasadniczo na tym, że Skarżący w 2015 r. wydzierżawił odpłatnie (czynsz) na wiele lat przedmiotowe działki rolne - rolnikowi. Zdaniem organu to zdarzenie nie miało charakteru incydentalnego, ale rozciągało się na wiele lat. Zdaniem NSA, w skarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, trafnie wskazał, że ta okoliczność nie może przesądzać o zakwalifikowaniu sprzedaży przedmiotowych działek jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. NSA wskazał, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się na konieczność rozróżnienia sytuacji, kiedy najem czy też dzierżawa dokonywane są w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a kiedy czynności te mogą być kwalifikowane jako prowadzenie działalności gospodarczej. Jeśli dany podmiot nie działa w sposób zorganizowany, nie wypracowuje jakiejkolwiek strategii podejmowanych czynność, nie dostosowuje przedmiotu najmu bądź dzierżawy pod kątem potrzeb potencjalnych najemców (dzierżawców), a jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków w celu ochrony ich wartości w zakup nieruchomości, a następnie zapewnia utrzymanie należytego stanu nieruchomości poprzez jej najem lub dzierżawę to nie można uznać, że takie składniki majątku nabyte jako majątek prywatny związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stabilny jest pogląd, zgodny ze stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu skarżonego wyroku. W analogicznych sprawach uznano, że sama dzierżawa nieruchomości nie przesądza o występowaniu w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w trakcie późniejszej sprzedaży tych nieruchomości (zob. np. wyrok NSA z: 26 lutego 2025 r., sygn. I FSK 1694/21; 18 września 2024 r., sygn. I FSK 156/21; 13 czerwca 2023 r., sygn. I FSK 222/20; 3 marca 2023 r., sygn. I FSK 48/20). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej składzie identyfikuje się z tym poglądem. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zaakceptował przedstawionego w tym zakresie stanowiska organu podatkowego uznając, że przedstawiona w stanie faktycznym transakcja polegająca na sprzedaży przez Skarżącego działek (w całości lub w części – po geodezyjnym podziale – w zależności od możliwości finansowych nabywców) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek do uznania, że zamierzona przez Skarżącego aktywność prowadzona będzie celem osiągnięcia zysku, na zasadach zbliżonych do podmiotów profesjonalnie zarządzających i obracających nieruchomościami. Naczelny Sąd Administracyjny taki wniosek wywiódł z szeregu elementów ocenianych we wzajemnym ich powiązaniu, w tym, że Skarżący nabył nieruchomości do małżeńskiego majątku wspólnego jako lokata oszczędności. Nie nabył nieruchomości w celu komercyjnym. Powodem rozważanej sprzedaży działek przez Wnioskodawcę jest fakt uzyskania korzystnych ofert cenowych, oferowanych przez chętnych nabywców, bowiem działki zostały objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako tereny przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. NSA podkreślił, że nie jest sporne, że Skarżący ani nie zajmuje się zawodowo obrotem nieruchomościami, ani prawami z nimi związanymi. Nie czynił żadnych kroków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie podjął żadnych działań marketingowych czy reklamowych w celu znalezienia potencjalnego nabywcy (sami się do niego zgłosili). Skarżący nie podejmował żadnych działań ukierunkowanych na uatrakcyjnienie działek pod kątem ich zabudowy mieszkaniowej (uzbrojenie, wydzielenie dróg) ani nikogo do podejmowania takich działań nie upoważnił. Nieruchomości są niezabudowane, nieogrodzone, nie są utwardzone. Na przedmiotowych działkach nie zostały poniesione żadne nakłady inwestycyjne. NSA stwierdził, że rację miał Sąd pierwszej instancji, zgadzając się ze Skarżącym, że celem zawartej umowy dzierżawy było jedynie uporządkowanie zarządzania nieruchomością do czasu jej zbycia i w istocie była to jednorazowa transakcja, jakkolwiek jej realizacja rozciągnęła się w czasie. Normalnym jest, że nieruchomości rolne (oznaczone symbolem RIVa) dzierżawi się rolnikowi, który wykorzystuje je dla celów produkcji rolnej lub hodowlanej. Bez znaczenia jest okoliczność, że dzierżawca jest podatnikiem VAT. NSA wskazał, że faktem jest, że w okresie dzierżawy Strona czerpie korzyści z tytułu czynszu. Dzierżawca nie zmienił jednak charakteru nieruchomości, nie stała się ona źródłem znaczących zysków dla Skarżącego. Celem dzierżawy było bowiem uporządkowanie zarządzania nieruchomością, a nie czerpanie z niej zysków i cele zarobkowe. W ocenie NSA, tak uzyskiwanych korzyści, jako ekwiwalentu stałego czynszu dzierżawnego, nie można utożsamiać z celami zarobkowymi dzierżawy, jak to czyni organ. Osoba fizyczna może racjonalnie rozporządzać swoim majątkiem prywatnym, w tym zarówno zawierać umowy mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i zbywać jego elementy, chociażby poprzez sprzedaż nieruchomości, a działania te należy oceniać jako racjonalne gospodarowanie swoim mieniem. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. Okresowa umowa dzierżawy nieruchomości rolnej, stanowiącej majątek osobisty wydzierżawiającego, bez systematycznego, zorganizowanego wykorzystywania tej nieruchomości w podobnych celach, nie daje podstaw do przyjęcia, że ta nieruchomość była wykorzystywana w sposób ciągły dla celów zarobkowych, i że jej właściciel prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Zdaniem NSA, słusznie WSA wywodzi, że wyłącznie odpłatność świadczenia nie przesądza, sama przez się, o tym, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Zawarcie umowy dzierżawy może być przejawem także działań o charakterze właścicielskim, nie zawsze znamionuje prowadzenie działalności gospodarczej. W tym zakresie, zdaniem NSA, trafnie WSA przywołał analogię do sytuacji, gdy osoba fizyczna doraźnie wynajmuje nieruchomość lokalową na cele mieszkalne, gdyż taka transakcja wchodzi w zakres VAT (tylko jest zwolniona na mocy art. 43 ust. 1 pkt 36 u.p.t.u.). Sprzedaż takiego lokalu po ustaniu wynajmu nie podlega opodatkowaniu VAT albowiem nie ma wątpliwości, że taka czynność dokonywana jest w ramach zarządu majątkiem osobistym. NSA zauważył, że nie można uznać, że każdy fakt odpłatnego wydzierżawienia rolnikowi nieruchomości rolnej powoduje utratę charakteru majątku jako majątku prywatnego i opodatkowanie VAT sprzedaży nieruchomości. Celem umowy dzierżawy zawieranej w realiach faktycznych niniejszej sprawy nie jest cel zarobkowy (czynsz), ale też zwyczajne, gospodarskie dążenie do zachowanie porządku na nieruchomości, zapobieganie jej dewastacji i zachowanie rolnego jej charakteru. Oznacza to, że w tych okolicznościach dzierżawa stanowi przejaw normalnych i racjonalnych działań właścicielskich, nie zaś przejaw działalności gospodarczej. Nie można byłoby oczekiwać od Skarżącego, żeby ponosząc koszty utrzymania nieruchomości jednocześnie zachowywał się nieracjonalnie, szkodząc swoim zasobom majątkowym. Zdaniem NSA, idąc tokiem rozumowania organu, jednym sposobem, aby uniknąć opodatkowania VAT sprzedaży nieruchomości byłoby bowiem jej ugorowanie, a tym samym doprowadzenie do obniżenia jakości gruntów rolnych (w klasie RIVa, a więc o średniej jakości) i ich nieuchronnej przyrodniczej dewastacji poprzez zachwaszczenie i samosiejki drzew. Alternatywnie należałoby nieruchomość oddać w nieodpłatne użyczenie, podnosząc jednocześnie koszty jej utrzymania, co też byłoby nieracjonalne, skoro pojawiła się możliwość ich odpłatnej dzierżawy, zabezpieczającej rolniczy charakter nieruchomości. NSA zwrócił uwagę, że wbrew poglądowi Dyrektora KIS samo zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości nie świadczy o tym, że jej późniejsza sprzedaż nastąpi (niemal automatycznie) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a sposób wykorzystania nieruchomości przejawiający się w zawarciu umowy dzierżawy bezspornie wskazuje, że nieruchomość ta utraciła walor majątku osobistego, zaś zespół podjętych w tym zakresie działań nie stanowi zwykłego zarządzania majątkiem prywatnym. Jest to niewątpliwie stwierdzenie zbyt daleko idące, ponadto nie znajdujące oparcia w realiach sprawy. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że planowane zbycie nieruchomości, w realiach faktycznych niniejszej sprawy, nie będzie stanowiło działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o aktywności Skarżącego, które byłyby porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lub działalnością deweloperską. Brak jest tu przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności. Konsekwentnie, w przedstawionym stanie faktycznym brak przesłanek pozwalających uznać, że Skarżący, dokonując planowanej sprzedaży działek będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą, stosownie do definicji zawartej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Z tych wszystkich względów, nie można zaaprobować stanowiska organu, że dokonane i planowane przez Stronę skarżącą transakcje sprzedaży nieruchomości będą podejmowane w ramach działalności gospodarczej. Zatem analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Op 550/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 835/22 pozwala na stwierdzenie, że sprzedaż przez Pana udziałów w działkach nr 1, nr 2 i nr 3, nie będzie dostawą dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym, sprzedaż przez Pana udziałów w przedmiotowych działkach, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy. Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie będzie okoliczność sprzedaży działek w całości czy też w częściach, w różnych odstępach czasu. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 28 września 2021 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.532.2021.2.AK. Niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla Pana małżonki – współwłaścicielki działek będących przedmiotem sprzedaży.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1992 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 42 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 42 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 52a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.