I SA/Op 237/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2010r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...], nr [...], ustalającą S. D. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008r. w wysokości 3.881 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż S. D., pismem z dnia 29.03.2007r., poinformował Wójta Gminy T., że z dniem 1.04.2007 r. rozpoczyna wykorzystywanie, na cele działalności gospodarczej, część powierzchni użytkowej budynku warsztatowego położonego w T. na działce nr [...]. Do pisma załączył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2007r., w której do opodatkowania wykazał grunty pozostałe o powierzchni 1.050 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 82 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 100 m2. Postanowieniem z dnia 26.09.2008r., Wójt Gminy T. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ustalenia S. D. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na lata 2007 i 2008. Jednocześnie wezwał podatnika, będącego przedsiębiorcą, do wyjaśnienia na jakiej podstawie zakwalifikował grunty i budynek o pow. 100 m2 do gruntów i budynków pozostałych. W dniu 01.10.2008r. podatnik złożył organowi I instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2008r., zawierającą dane dotyczące przedmiotów opodatkowania tożsame z danymi zawartymi w informacji złożonej na 2007r. Wójt Gminy T., pismem z dnia 8.10.2008 r., powtórnie wezwał podatnika do wyjaśnienia przyczyn zakwalifikowania gruntów i części budynku do gruntów i budynków pozostałych. Odpowiadając na wezwanie S. D. w piśmie z dnia 20.10.2008 r. wyjaśnił, że posiada pozwolenie na budowę obejmujące wykonywanie prac budowlanych na nieruchomości w T., przy ul. P. Wskazał, że prace te są wykonywane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Jednocześnie podniósł, że z dniem 01.10.2008 r. Zakład Usługowo - Wytwórczy "Technika" w T. uległ likwidacji. Do pisma załączył kopię decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego Zakładowi Usługowo Wytwórczemu "T" S. D. pozwolenia na budowę obejmującą - przebudowę budynku na malarnię, budowę wiaty stalowej, budowę dwóch budynków magazynowych kontenerowych, w T. przy ul. P. Organ I instancji ponownie wezwał podatnika do wyjaśnienia przyczyn zgłoszenia do opodatkowania gruntów i budynku, jako niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na wezwanie podatnik nie udzielił odpowiedzi. Wójt Gminy T., decyzją z dnia [...], ustalił Panu S. D. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008r. w wysokości 3.881 zł. Do opodatkowania przyjął budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 182 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.050 m2. W uzasadnieniu organ I instancji opisał czynności podejmowane w toku postępowania oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zaznaczył, że podatnik, będący przedsiębiorcą, nie wyjaśnił przyczyn wykazania w informacji podatkowej gruntów i budynków jako pozostałych. Dalej, zacytował treść przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz odniósł się do stanu faktycznego sprawy. Wskazał, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż S. D. jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, posiadającą nieruchomość w T., przy ul. P. Cel prowadzonych przez podatnika robót budowlanych dowodzi istnienia związku remontowanej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od przedmiotowej decyzji podatnik wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasad postępowania oraz naruszenie prawa materialnego, w tym pominięcie obowiązującego orzecznictwa podatkowego. Wskazał, że zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z "tezą w zakresie wykładni "względów technicznych", po czym wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem "względów technicznych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wezwało S. D. do sprecyzowania odwołania poprzez wskazanie konkretnych przeszkód o charakterze technicznym uniemożliwiających wykorzystywanie, opodatkowanych zaskarżoną decyzją, gruntów i budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Odpowiadając na powyższe podatnik przedstawił m.in. kopię decyzji Starosty Opolskiego z dnia [...] zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego Zakładowi Usługowo Wytwórczemu "T" S. D. pozwolenia na budowę obejmującą - przebudowę budynku na malarnię, budowę wiaty stalowej, budowę dwóch budynków magazynowych kontenerowych, w T. przy ul. P. na działce o nr ewidencyjnym gruntów: [...]. Wyjaśnił, że projekt budowlany zatwierdzony tą decyzją podaje zakres robót obejmujących m.in. wykonanie wzmocnienia ścian nośnych, wymianę okien, ocieplenie elewacji i dachu, wykonanie nowego pokrycia dachu, remont konstrukcji dachu na wysokości do 7 m, wykonanie fundamentów pod wiatę oraz kontenerów blaszanych. Podał, że realizacja przedmiotowego zakresu przedsięwzięcia ma na celu wykorzystanie istniejącego budynku warsztatowego do malowania i pakowania odlewów. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], ustalającą S. D. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 3.881 zł. W motywach tego rozstrzygnięcia, powołując stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a szczególności art. 1 a ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" (dot. gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Odwołując się do poglądów doktryny, podniesiono, że z definicji powyższego przepisu wynika, że co do zasady sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków, budowli bądź gruntów (z wyjątkami przewidzianymi w ustawie) przesądza o uznaniu ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, czy któryś z posiadanych przez przedsiębiorcę obiektów jest w danym okresie faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W definicji tej nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym posiadanie to rozumiane jest szeroko, bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nieruchomością. Sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu wyżej cytowanego art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy. Jednocześnie przepis ten wprowadza pewien wyjątek od omawianej reguły, bowiem nie uznaje gruntów, budynków i budowli za związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w przypadku, gdy nieruchomości te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Użyty przez ustawodawcę zwrot "nie jest i nie może być" wskazuje na trwały charakter przeszkód uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, odwołując się do wyroku WSA w Opolu z dnia 27.08.2008 r., sygn. akt I SA/Op 179/08 wskazano, że wszelkie okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności w danej nieruchomości takie jak: remont budynku, jego modernizacja, czy adaptacja, względy ekonomiczne (np. brak środków finansowych na podjęcie działalności, czy przeprowadzenie remontu obiektu) nie mogą być uznane za trwałą przeszkodę uniemożliwiającą wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Sposób sformułowania przepisu wskazuje, że nie chodzi w nim o przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej. W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy, odwołując się do poglądów prezentowanych w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwa sądów administracyjnych podniósł, iż niemożność wykorzystania np. budynku do prowadzenia działalności gospodarczej będzie miała miejsce wtedy, gdy jego stan techniczny będzie katastrofalny, grożący zawaleniem i bez odwoływania się do prawa budowlanego będzie można stwierdzić, że nie może być tam prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Natomiast przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części, służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Organ stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że S. D., w okresie objętym zaskarżoną decyzją, będąc przedsiębiorcą (z dniem 1.10.2008 r. zmienił jedynie nazwę przedsiębiorcy, pod którą wykonuje działalność gospodarczą na Zakład Produkcji Odlewniczej "D" S.C.), posiadał prawo własności budynku o powierzchni użytkowej 182 m i prawo własności gruntu o powierzchni 1.050 m2. Jednocześnie z treści znajdującej się w aktach umowy sprzedaży (sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 28.04.2006 r., Rep. [...]) wynika, że opisane wyżej nieruchomości zostały zakupione w związku z prowadzoną przez S. D. działalnością gospodarczą i na potrzeby tej działalności. Zdaniem organu, z twierdzeń podatnika oraz przedstawionych przez niego dokumentów można bezspornie wywieść, iż prowadzone przez niego prace budowlane na nieruchomości położonej w T. na działce nr [...] zmierzają do przystosowania jej do prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast, w świetle wyżej prezentowanych poglądów orzecznictwa i doktryny, okoliczności tych nie można uznać za "względy techniczne" w rozumieniu powołanego wyżej art. 1 a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Wskazując na obowiązujące w 2008r. stawki podatku od nieruchomości na terenie Gminy T. wynikające z Uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 04.10.2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, Kolegium zaaprobowało obliczoną przez organ I instancji wysokość należnego podatku w kwocie 3.881 zł. Na powyższą decyzję wniesiono skargę, w której skarżący wskazał, na jej niezgodność ze stanem faktycznym i prawnym. Zarzucił organom zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie zasad postępowania i prawa materialnego oraz pominięcie obowiązującego orzecznictwa podatkowego. W konsekwencji powyższego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 3 września 2010r. podniósł, że aby prawidłowo zastosować przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 w sprawie, to organy podatkowe zobowiązane są w toku prowadzonego postępowania podatkowego, po pierwsze - ustalić, czy przedmiot opodatkowania, jakim jest grunt, budynek i budowla znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, i po drugie, w sytuacji, gdy podatnik podnosi argument, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - ustalić, czy rzeczywiście dany przedmiot opodatkowania, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Środkami dowodowymi są wszystkie dopuszczalne przepisami Ordynacji podatkowej, a w szczególności oględziny przedmiotu opodatkowania, przesłuchanie strony postępowania (za jej zgodą), przesłuchanie świadka, czy też powołanie biegłego. Posiłkowo, organy te mogą posługiwać się także przepisami prawa budowlanego, które szczegółowo regulują kwestie techniczne budynków. Skarżący zarzucił, iż organy nie ustaliły, czy w sprawie występują względy techniczne, chociaż z treści oświadczenia złożonego przez podatnika wynika, że stan techniczny budynków zakwalifikowanych do budynków pozostałych zagraża bezpieczeństwu i uniemożliwia całkowicie prowadzenie w nich jakiejkolwiek formy działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, ani też dających podstawę do wznowienia postępowania, które stosownie do treści art.145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy właściwą stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą objęto nieruchomości będące w posiadaniu podatnika oraz ocena, czy w sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka negatywna – czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r., nr 121, poz.884 ze zm.) – dalej – u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (niemającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Stąd też racje ma organ odwoławczy stwierdzając, iż ugruntowane są już poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, że powołana regulacja dowodzi, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07, Lex 478297, wyrok WSA z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08, Lex 498183, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07, Lex 483100). Także nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie lub wykorzystywane na potrzeby działalności innej niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy, nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę (zob. wyrok WSA z dnia 17.03.2009r., I SA/Po 1567/08, wyrok WSA z dnia 19.09.2010r., I SA/Bd 656/10). Niewątpliwie sporne nieruchomości były w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, co skutkuje tym, iż co do zasady nieruchomości będące w jego posiadaniu stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, zgodnie z ustawową definicją nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle nie są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych". Analiza językowa tego pojęcia wskazuje, że względy techniczne to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości, uniemożliwiającym wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym, rację ma organ podnosząc, iż użyty przez ustawodawcę zwrot "nie jest i nie może być" wskazuje na trwały charakter przeszkód uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie jest możliwe jedynie w przypadku, gdy stan techniczny nieruchomości uniemożliwia wykorzystanie jej do działalności gospodarczej w chwili obecnej, jak i przyszłości (wyrok WSA z dnia 03.11.2009r., I SA/Wr 956/09). Ugruntowany jest już pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności w danej nieruchomości takie jak: remont budynku, jego modernizacja, czy adaptacja nie mogą być uznane za trwałą przeszkodę uniemożliwiającą wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności. Zły i nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikował ich z prowadzonej działalności gospodarczej, a jedynie ograniczał możliwość uzyskiwania z nich dochodów w danym roku podatkowym (zob. wyrok NSA z dnia 16.02.2006, II FSK 301/05, wyrok NSA z dnia 16.054.2010r., II FSK 2059/08, wyrok WSA z dnia 06.02.2008, I SA/GL 792/07, wyrok WSA z dnia 24.05.2010r.,I SA/Łd 1075/09). Pojęcie względów technicznych nie obejmuje przyczyn natury technologicznej, ekonomicznej czy finansowej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06, LEX nr 339937). Nie jest więc istotny brak środków finansowych, czy też opłacalność prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego. W przypadku gruntów, względy techniczne obejmują również sytuacje chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 481/05, niepublikowany). Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06, LEX nr 339937). W świetle powyższych uwag, wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, a przede wszystkim w piśmie procesowym strony, w ocenie Sądu, również i w tej kwestii organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz w ramach swobodnej oceny dowodów bez naruszenia reguł tej oceny w sposób zgodny z prawem podjęły rozstrzygnięcie w sprawie. Naruszenia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy skarżący upatruje w tym, iż organy nie ustaliły, czy rzeczywiście przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Niewątpliwie organ I instancji kilkukrotnie zwracał się do podatnika o wyjaśnianie i wskazanie przeszkód o charakterze technicznym uniemożliwiających wykorzystywanie spornych gruntów i budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Także organ odwoławczy wzywał podatnika do wyjaśnienia powyższej kwestii. W odpowiedzi na pytania organów, skarżący, albo nie odpowiadał na wezwania, albo wskazywał wyłącznie okoliczności prowadzenia prac remontowych i modernizacyjnych przedmiotowej nieruchomości, które miały na celu przystosowanie jej do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej (malowanie i pakowanie odlewów). Podatnik nie podnosił na etapie prowadzonego postępowania podatkowego argumentów o katastrofalnym, zagrażającym bezpieczeństwu stanu budynków, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że stan techniczny tego obiektu w sposób trwały uniemożliwia jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej. Stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uwzględniając jednak brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy stwierdzić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania stanu technicznego nieruchomości, który uniemożliwia w sposób trwały jej wykorzystywanie przez przedsiębiorcę do działalności gospodarczej przesunięty został na podatnika. Te okoliczności, które strona skarżąca podnosiła w toku postępowania, tj. prowadzone prace adaptacyjne, remontowe w budynkach nie dawały organowi podatkowemu podstaw do zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych. Zatem sporna nieruchomość na skutek remontu (prac adaptacyjnych) była z przyczyn technicznych wyłączona jedynie przejściowo, a nie w sposób trwały, z prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy rozpoczęcie remontu budynku (prac adaptacyjnych) i czasowe go niewykorzystywanie nie pozbawia go statusu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. wyrok WSA z dnia 18.08.2010r., I SA/Gl 440/10). W ocenie składu tu orzekającego, na akceptację zasługuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Opolu z dnia 17.08.2009r., sygn. akt I SA/Op 179/08, zgodnie z którym fakt, iż podatnik nie wykorzystywał faktycznie budynku do prowadzonej działalności gospodarczej wskutek prowadzonych prac remontowych nie może prowadzić do uznania, że nieruchomość przestała być związana z działalnością gospodarczą ze względów technicznych. Wprost przeciwnie - ich prowadzenie potwierdza istnienie takiego związku. W świetle powyższych rozważań za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, iż cała nieruchomość S. D., winna być w 2008r. opodatkowana stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skoro była ona w tym okresie w posiadaniu przedsiębiorcy, a nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od zastosowania stawek przewidzianych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powyższych względów, uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.