I SA/Wr 657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. A spółka jawna wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT), w zakresie opodatkowania premii pieniężnych. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka zawarła umowę dystrybucyjną z producentem sprzętu AGD, obejmującą organizację i sprzedaż tego sprzętu. W sytuacji przekroczenia wysokości określonego targetu, tj. planu obrotów w poszczególnych okresach (miesiącach) rozliczeniowych, spółce będzie przysługiwała - rozliczana kwartalnie - premia pieniężna (bonus). Mając na uwadze powyższe zainteresowana sformułowała następujące pytania. 1/ Czy otrzymanie premii pieniężnej należy taktować jako: a/ świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: ustawa VAT); b/ korektę obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT; c/ świadczenie wyłączone z opodatkowania VAT. 2/ Jakimi dokumentami taka czynność powinna być potwierdzona? Spółka wyraziła pogląd, iż otrzymana przez nią - w warunkach opisanych we wniosku - premia pieniężna (bonus) stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, która to czynność winna być dokumentowana notami księgowymi. Minister Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] stycznia 2008 r. (nr [...]), stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Stwierdził, że - niezwiązana z żadną konkretną dostawą - premia pieniężna jest efektem odpłatnego świadczenia usług i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Dodał, iż czynność taką należy potwierdzić fakturą VAT. Powyższe organ podatkowy wywiódł z treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy VAT. Po wyczerpaniu trybu administracyjnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu, spółka wniosła o uchylenie interpretacji. Zarzuciła, że narusza ona przepis art. 8 ust. 1 ustawy VAT i przepisy Konstytucji RP. Odpowiadając na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z 8 stycznia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1202/08), WSA we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy procedury udzielania indywidualnych interpretacji podatkowych. Po rozpatrzeniu wniesionej przez Ministra Finansów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA), wyrokiem z 19 maja 2010 r. (sygn. akt I FSK 744/09), uchylił wyrok Sądu I instancji nakazując merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z 27 lipca 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 674/10), WSA we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację indywidualną. Sąd uznał, że narusza ona prawo. Zdaniem Sądu, osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej w umowie wielkości obrotów nie stanowi - zrealizowanej na rzecz sprzedawcy - usługi opodatkowanej podatkiem VAT, w rozumieniu art. 8 ustawy VAT. Sąd uznał, iż w konsekwencji zdarzenie to nie rodzi obowiązku wystawienia faktury VAT. Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w interpretacji indywidualnej z [...] grudnia 2010 r. (nr [...]), przedstawione we wniosku stanowisko spółki ponownie uznał za nieprawidłowe. Związany wyrokiem Sądu, organ stwierdził, że premie pieniężne (bonusy), jakie spółka otrzymuje od producenta sprzętu AGD z tytułu zrealizowania określonego poziomu obrotów, nie rodzą obowiązku w podatku VAT, jako otrzymane za wykonanie usług, a co za tym idzie nie powinny być dokumentowane fakturami VAT. Organ podatkowy kontynuował, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy VAT podstawą opodatkowania podatkiem VAT jest obrót. Zauważył, iż stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy VAT obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów, a także kwoty wynikające z dokonanych korekt faktur. Zdaniem organu, w sytuacji, gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą (dostawami) i nie wiąże się z wykonywaniem na rzecz sprzedawcy dodatkowych czynności, to - nawet jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty - powinna być ona traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy VAT, rozumiany jako zniżka ceny towaru lub usługi, wyrażona procentowo lub kwotowo. Według autora interpretacji, udzielony po sprzedaży i wystawieniu faktury rabat wymaga wystawienia faktury korygującej, zgodnie przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.). Organ zauważył, że z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w sytuacji spółki wypłacane premie pieniężne można przyporządkować do konkretnych dostaw, gdyż obrót uprawniający do uzyskania gratyfikacji pieniężnych ustalany jest na podstawie wielkości faktycznie zrealizowanych zakupów, dokonanych w konkretnie określonym przedziale czasowym. Wobec powyższego Minister Finansów skonstatował, iż scharakteryzowane we wniosku o interpretację premie pieniężne (bonusy) stanowią rabat obniżający wartość konkretnych dostaw udokumentowanych poszczególnymi fakturami, zmniejszający podstawę opodatkowania. W kwestii dokumentowania rabatów organ podatkowy zauważył, że zgodnie z § 16 ust. 1 powołanego wyże rozporządzenia, w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów, określonych w art. 29 ust. 4 ustawy VAT, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą, zawierającą elementy określone w § 16 ust. 2 i 7 rozporządzenia. Nie godząc się z interpretacją, spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany stanowiska. W odpowiedzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze na interpretację Ministra Finansów spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 5, art. 29 ust. 4 oraz art. 106 ust. 1 ustawy VAT; 2) art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1 O.p. Tak formułując zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych. W zakresie zarzutu naruszenia art. 5, art. 29 ust. 4 i art. 106 ust. 1 ustawy VAT strona argumentowała, iż premie pieniężne, których nie da się przyporządkować do konkretnych dostaw, a co wynika z opisanego we wniosku stanu faktycznego, nie stanowią rabatu, będąc obojętne z punktu widzenia podatku VAT i że wystarczającym dokumentem księgowym dokumentującym przyznanie premii pieniężnej (bonusu) jest nota księgowa (obciążeniowa lub uznaniowa). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 14b § 1-3 i 14c § 1 O.p. strona podniosła, że organ podatkowy dokonał oceny prawnej zmodyfikowanego przez siebie - w stosunku do opisanego we wniosku - stanu faktycznego. Wskazała, iż w treści wniosku opisała zasady, na jakich przyznawana jest premia pieniężna (bonus), informując, że będzie ona stanowiła nagrodę za osiągnięte wyniki, nie będąc związaną z konkretną dostawą. Zdaniem strony, organ dopasował okoliczności stanu faktycznego do z góry przyjętej tezy, że premie pieniężne stanowić będą rabat, w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT, a skarżąca, jako podatnik, zobowiązana będzie do wystawienia faktury korygującej. Odpowiadając na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na - wydane w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spór dotyczy oceny, czy premie pieniężne (bonusy) - udzielane na warunkach przedstawionych przez spółkę - stanowią rabat skutkujący pomniejszeniem podstawy opodatkowania (obrotu). Rozstrzygając poddany kognicji Sądu spór nie można zgodzić się z wydającym interpretację organem podatkowym, że otrzymywane przez skarżącą premie pieniężne (bonusy) należy utożsamiać z rabatem obniżającym podstawę opodatkowania. W najnowszym orzecznictwie NSA jednolicie przyjmuje się, iż - uzależnione od uzyskania określonego poziomu obrotów - premie pieniężne (bonusy) nie stanowią rabatów obniżających cenę transakcyjną (por.: wyrok I FSK 432/10 z 24 marca 2011 r., I FSK 630/10 z 7 kwietnia 2011 r., I FSK 797/10 z 13 kwietnia 2011 r., I FSK 725/10 z 28 kwietnia 2011 r., dostępne: http://orzeczenia/nsa.gov.pl). Tezy i stwierdzenia zawarte w powołanych wyrokach tutejszy Sąd wielokrotnie przywoła, jako szczególnie trafne. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, nie znajduje bowiem podstaw, by odstąpić od wyrażonego w przywołanych wyrokach stanowiska, które w istocie stanowi ocenę tożsamej z analizowaną obecnie - co do zasady - kwestii (wydanego w innej sprawie stanowiska tożsamego organu, tj. Ministra Finansów). Zdaniem tutejszego Sądu inna jest istota premii pieniężnej a inna udzielenia rabatu. Jak stwierdził NSA w wyrokach z 23 września 2008 r. sygn. akt I FSK 998/08 oraz z 26 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1067/09 (dostępne j/w), wypłacana nabywcy przez dostawcę premia pieniężna z tytułu osiągnięcia przez niego satysfakcjonującej dostawcę wielkości obrotów, nieodnosząca się do konkretnych transakcji, stanowi nagrodę za osiągnięcie założonego rezultatu. Premia tego rodzaju ma charakter motywacyjny a jej wielkość może zostać określona różnymi metodami (np. procentowo od obrotu za dany okres rozliczeniowy, kwotowo). Rabat natomiast to obniżenie ceny transakcyjnej towaru lub usługi mające formę bonifikaty, opustu, uznanej reklamacji lub skonta (por.: art. 29 ust. 4 ustawy VAT). W danym okresie rozliczeniowym efekt ekonomiczny przyznania premii pieniężnej lub udzielenia rabatu może być zbliżony, lecz z tego powodu nie można utożsamiać tych czynności, tym bardziej, że - jak stanowi art. 29 ust. 4 ustawy VAT - dla obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu rabatów koniecznym jest ich "udokumentowanie", co - jak stwierdził NSA w wyroku z 27 maja 2010 r. o sygn. akt I FSK 883/09 (dostępny j/w) - musi, w stosunku do obrotu zafakturowanego, przybrać formę faktury korygującej (rabat nieudokumentowany fakturą korygującą nie stanowi podstawy obniżenia obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT). Słusznie wywiódł NSA w powołanym wyroku z 24 marca 2011 r. (sygn. akt I FSK 432/10), iż to w gestii dostawcy pozostaje rodzaj motywacji współpracujących z nim odbiorców. Organy podatkowe nie mają uprawnienia do ingerowania w politykę gospodarczą prowadzoną przez podatnika, gdyż godziłoby to w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. W sytuacji zatem, gdy podatnik dla celów motywacyjnych przyjmuje instytucję udzielania odbiorcom premii pieniężnych (bonusów) za wysokość osiągniętych obrotów lub terminowość regulowania należności w określonym okresie rozliczeniowym, nie ma podstaw do traktowania tego sposobu postępowania podatnika - wbrew jego woli - jako instytucji rabatu, obniżającego jego obrót z konkretnych transakcji, czyli pierwotnie zastosowane przez niego ceny towarów/usług. Udzielenie rabatu jest bowiem autonomiczną decyzją podatnika, która wiąże się z jego strategią cenową i nie może być ona narzucana podmiotowi gospodarczemu bez jego woli, tylko z tego względu, że efekt ekonomiczny udzielenia premii odbiorcy będzie odpowiadał przyznaniu rabatu w stosunku do wszystkich łączących ich transakcji w tym okresie. Należy uwzględniać, że rabat pomniejsza podstawę opodatkowania, czyli obrót, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (art. 29 ust. 1 i 4 ustawy VAT). Rabat zatem odnosi się do konkretnej transakcji (dostawy towaru lub świadczenia usługi) i tak też do 31 grudnia 2010 r. zawsze był dokumentowany, tzn. poprzez fakturę korygującą, która miała zawierać co najmniej poniższe dane, zawarte w fakturze, której dotyczyła: 1) imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy; 2) numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy; 3) numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT"; 4) dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury; 5) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem; 6) kwotę i rodzaj udzielonego rabatu; 7) kwotę zmniejszenia podatku należnego /por. § 13 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.)/. Powyższe przepisy wymagały zatem jednoznacznie odnoszenia rabatu do konkretnych dostaw i usług oraz takiegoż ich dokumentowania, z odniesieniem w fakturze korygującej do konkretnej dostawy lub usługi objętej rabatem, z podaniem numeru faktury dokumentującej te transakcje oraz kwoty i rodzaju udzielonego rabatu. Nie przewidywano natomiast - do 31 grudnia 2010 r. - aby rabat mógł zostać udzielony do wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych dla jednego odbiorcy w danym okresie, bez konkretnego odnoszenia do tych transakcji, z podaniem numeru faktur korygowanych oraz objętych korektą nazw towarów i usług. Dopiero od dnia 1 stycznia 2011 r., dodając w § 13 w/w rozporządzenia ust. 2a i 2b, uregulowano zagadnienie wystawiania tzw. korygujących faktur zbiorczych dla jednego odbiorcy. Postanowiono mianowicie, że w przypadku gdy podatnik udziela rabatu w odniesieniu do wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych dla jednego odbiorcy w danym okresie, faktura korygująca powinna zawierać co najmniej: 1) numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 2) dane określone w § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 (imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy oraz numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy); 3) okres, do którego odnosi się udzielany rabat; 4) kwotę udzielonego rabatu oraz kwotę zmniejszenia podatku należnego. Jeżeli rabat dotyczy sprzedaży opodatkowanej różnymi stawkami, kwotę rabatu oraz kwotę zmniejszenia podatku należnego, podaje się w podziale na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku. W takim przypadku nie ma zatem - od 1 stycznia 2011 r. - wymogu odnoszenia się w fakturze korygującej do poszczególnych faktur podlegających korekcie za dany okres oraz konkretnych transakcji podlegających korekcie. Dopiero z tą datą stworzono możliwość udzielania rabatu o charakterze zbiorczym, lecz tylko w przypadku, gdy rabat ten dotyczy wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych dla jednego odbiorcy w danym okresie. Nie jest zatem w dalszym ciągu możliwe zastosowanie instytucji zbiorczego rabatu w przypadkach, gdy odbiorca ma mieć udzielony rabat tylko z tytułu określonego rodzaju transakcji, z wyłączeniem innych, których w danym okresie rozliczeniowym jest również odbiorcą. Z powyższego wynika, iż do 31 grudnia 2010 r., czyli w ramach niniejszej sprawy, dokumentowanie instytucji rabatu w przypadku wielokrotnych transakcji z danym odbiorcą w danym okresie rozliczeniowym, było bardzo pracochłonne oraz kosztochłonne. Stąd też, mając do wyboru, w celach motywacyjnych, stosowanie tak unormowanej instytucji rabatu lub premii pieniężnej, przedsiębiorca ma prawo wyboru bardziej dla niego optymalnego rozwiązania ekonomicznego, tzn. takiego, które jest z jego punktu widzenia mniej pracochłonne i kosztochłonne (uwzględnić przy tym należy, że mimo iż rabat obniża u podatnika jego obrót oraz podatek należny, koszty jego obsługi czyniły go dla wielu przedsiębiorców mniej atrakcyjnym środkiem motywacyjnym niż premia pieniężna). Podkreślić trzeba, iż obydwa te rozwiązania są neutralne budżetowo, gdyż udzielony rabat obniża wprawdzie podstawę opodatkowania u dostawcy i jego podatek należny, lecz obliguje odbiorcę do podwyższenia o tę samą kwotę podatku odliczonego. Natomiast instytucja premii pieniężnej jest obojętna podatkowo, gdyż - co przesądzono w orzecznictwie sądowym - nie stanowi ona wynagrodzenia z tytułu usługi, czyli nie jest opodatkowana VAT, jeżeli jest udzielana jedynie z tytułu wielkości pułapu dokonanych zakupów lub terminowości regulowania należności. Reasumując, Sąd stwierdza, że o tym, czy wynagrodzenie motywacyjne wobec kontrahenta z tytułu wielkości sprzedaży (lub terminowości regulowania należności) przyjmie formę premii pieniężnej (procentowej lub kwotowej), czy rabatu obniżającego obrót w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT, decyduje wybrana przez przedsiębiorcę strategia gospodarcza, co sprzeciwia się możliwości decydowania przez organ podatkowy o zakwalifikowaniu udzielonej przez podatnika premii pieniężnej jako rabatu obniżającego jego obrót. Ingerowanie przez organy podatkowe w swobodę działalności gospodarczej podatnika jest uprawnione jedynie w sytuacji dozwolonej jednoznaczną normą prawa podatkowego. Niedopuszczalne jest natomiast interpretowanie przez organ podatkowy podejmowanych przez podatnika działań gospodarczych w sposób sprzeczny z jego intencjami, gdy działania te nie wyczerpują hipotezy żadnej normy podatkowej i nie stanowią nadużycia prawa. Za szczególnie bezpodstawne należy uznać takie postępowanie, gdy organ z podejmowanych działań podatnika wywodzi - wbrew jego intencjom - konieczność obniżenia przez niego podstawy opodatkowania (obrotu), a tym samym zmniejszenia wielkości zobowiązania podatkowego (lub zwiększenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym), w sytuacji, gdy podatnik nie udziela swoim kontrahentom prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont), udokumentowanych fakturami korygującymi. Z rozpoznawanej sprawie, z opisanego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynikało, że wypłacane spółce premie pieniężne (bonusy) będą stanowiły nagrodę na przekroczenie w okresie (w miesiącu) rozliczeniowym ustalonego pułapu obrotów. Treść wniosku potwierdza także, iż premii (bonusów) nie da się - wbrew temu, co przyjął organ - przyporządkować konkretnym transakcjom (premia/bonus dotyczy wszystkich dostaw towarów dokonanych w danym okresie). Premia (bonus) będzie wypłacana po skumulowaniu transakcji za dany okres i ustaleniu na tej podstawie, czy przekroczono założony poziom obrotów. Podsumowując należy uznać, że w analizowanym stanie faktycznym uzyskiwane przez stronę premie (bonusy) nie stanowią rabatów (upustów) pomniejszających obrót i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. To zaś czyni zasadnym zarzut skargi traktujący o naruszeniu art. 29 ust. 4 ustawy VAT. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację, premie pieniężne (bonusy) nie mieszczą się w dyspozycji art. 29 ust. 4 ustawy VAT, a zatem przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Tym samym, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, dla udokumentowania premii pieniężnej wystarczająca jest nota księgowa, czyli inny dokument księgowy w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przepisów art. 5 i art. 106 ust. 1 ustawy VAT, jako niemających w sprawie zastosowania. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, podzielając w tym zakresie zarzuty skargi, naruszenie przez organ podatkowy przepisów regulujących instytucję udzielania pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. regulacji art. 14b § 1-3 O.p., poprzez wydanie przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej w oderwaniu od stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku. Z treści wniosku wynika, iż premie pieniężne (bonusy) nie będą związane z konkretną transakcją lecz będą wypłacane po osiągnięciu za ustalony okres rozliczeniowy (miesiąc) określonego poziomu obrotów. Powyższe potwierdził zresztą Minister Finansów w wydanej pierwotnie interpretacji z 25 stycznia 2008 r. oraz w - opisującej dotychczasowy przebieg sprawy - treści obecnie kontrolowanej przez Sąd interpretacji (str. 3), wskazując, że premia nie jest związana z żadną konkretną dostawą. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie (str. 6 skarżonej interpretacji) organ podatkowy wywodzi natomiast, iż w przedmiotowej sprawie premie pieniężne można przyporządkować do konkretnych dostaw, czyli modyfikuje stan faktyczny przedstawiony przez spółkę we wniosku o interpretację, co jest niedopuszczalne. Podkreślić bowiem trzeba, że podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) winien stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji indywidualnej i tym samym wyznaczyć granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia art. 14c § 1 O.p., uznając zarzut skargi w tym zakresie za chybiony. Skarżona interpretacja indywidualna zawiera bowiem ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Naruszenia w/w przepisu nie stanowi natomiast uznanie dokonanej przez organ podatkowy oceny za błędną przez Sąd w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił skarżoną interpretację indywidualną (pkt I sentencji wyroku). Orzeczenie dotyczące kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku) znajduje uzasadnienie w treści art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną na rzecz strony skarżącej - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego - kwotę [...] zł stanowi: 1) wartość wpisu od skargi - [...] zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego – [ zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. Nr 31, poz. 153 ze zm.); 3) opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - [...] zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej - Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).