II GSK 279/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 432/12 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji egzaminatorów oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę J. N. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania do ewidencji egzaminatorów sprawdzających kwalifikacje kierowców i kandydatów na kierowców. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: J. N. w dniu 12 października 2011 r. złożył wniosek o wpis do ewidencji egzaminatorów sprawdzających kwalifikacje kierowców i kandydatów na kierowców. Wskazał, że decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. został skreślony z tej ewidencji. Organ I instancji poczynił ustalenia, z których wynikało, że dokonano skreślenia J. N. z ewidencji, ponieważ uznano, że nie spełnia on warunku określonego w art. 110 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchy drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej: "p.r.d."). Ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II K 438/07 J. N. został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 3 lat i karę grzywny w kwocie 100 stawek po 30 zł oraz przepadek korzyści majątkowej w kwocie 600 zł. Skarżący bowiem, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie 600 zł, będąc kierownikiem Ośrodka Szkolenia Kierowców [...] oraz osobą uprawnioną do wystawieniu zaświadczeń o ukończeniu kursu dla osób ubiegających się o prawo jazdy poświadczył nieprawdę poprzez wystawienie zaświadczenia o ukończeniu kursu na prawo jazdy kat. C w wyżej wymienionym ośrodku wiedząc, że osoba otrzymująca zaświadczenie w takim kursie nie uczestniczyła. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] odmówił wpisania J. N., do ewidencji egzaminatorów sprawdzających kwalifikacje kierowców i kandydatów na kierowców. Zdaniem organu, J. N. nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków i tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak : [...], po rozpatrzeniu odwołania J. N., utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja prawidłowo przywołuje zestawienie przepisów Prawa o ruchu drogowymi i właściwie realizuje prawny obowiązek ciążący na Marszałku Województwa [...], gdyż odwołujący się dopuścił się czynu karalnego działając w funkcji zbliżonej, do tej, o jaką obecnie się ubiega i przed półtora rokiem został skreślony z ewidencji egzaminatorów. Dlatego w swojej decyzji organ I instancji nie powołuje się na wiążący wyrok karny i fakt skazania, ale na okoliczności zdarzenia, które podważa dawanie rękojmi. Organ zaznaczył, że na rękojmię należytego wykonywania obowiązków składa się całokształt cech charakteru, jak: szlachetność, prawość, sumienność, bezstronność i właściwości osobiste egzaminatora na prawo jazdy, a także zdarzenia i okoliczności związane z jego osobą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając wspomnianym wyrokiem skargę J. N., wskazał, że zgodnie z art. 111 ust. 1 p.r.d. marszałek województwa dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów, jeżeli spełnia ona warunki określone w art. 110 ust. 1 pkt 2-9 tego aktu. Przepis art. 110 ust. 1 p.r.d. formułuje przesłanki, jakie musi spełniać osoba, która może być egzaminatorem kandydatów na kierowców. Jedną z przesłanek określonych w tym przepisie jest dawanie rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Sąd I instancji zauważył, że pojęcie "rękojmia należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" użyte w art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. jest znacznie szersze niż pojęcie "bycie niekaranym" użyte w art. 110 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Powyższe dowodzi, że na gruncie omawianych regulacji nie można utożsamiać pojęcia utraty rękojmi z prawomocnym skazaniem za jakiekolwiek przestępstwo, gdyż pojęcia te nie są tożsame. Organ administracyjny w postępowaniu o wpisanie do ewidencji egzaminatorów nie rozstrzyga czy egzaminator popełnił przestępstwo, a jedynie na podstawie okoliczności sprawy dokonuje oceny, czy zachowanie egzaminatora gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków. Ustalenia w tym zakresie należą do kompetencji organu administracyjnego, który prowadzi postępowanie. Związek "rękojmi należytego wykonywania zawodu egzaminatora" z "domniemaniem niewinności" nie występuje. Sąd I instancji dodał, że powinność spełnienia przez egzaminatora kandydatów na kierowców kryterium "rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków" podyktowana jest charakterem funkcji przez niego sprawowanej. Osoba egzaminatora kandydatów na kierowców wobec faktu, że przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu, nie może z racji pełnionych zadań być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej. W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Postawienie egzaminatorowi zarzutów popełnienia przestępstwa korupcji powoduje utratę zaufania do niego i wzbudza obawę o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm. Ponadto może rodzić uzasadnioną obawę, że w ten sposób prawo jazdy mogły uzyskać osoby nieposiadające odpowiednich kwalifikacji, stwarzające zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu zatarcia skazania, Sąd I instancji zaznaczył, że co prawda nastąpiło już zatarcie skazania za popełniony czyn, co oznacza, że skarżący jest uznany za osobę niekaraną, ale fakt przyjęcia korzyści majątkowej musi być brany pod uwagę przy dokonywaniu wpisu na listę egzaminatorów. Rękojmia należytego wykonywania obowiązków wiąże się z pojęciem nieskazitelnego charakteru, a zatem takiego wizerunku kandydata na egzaminatora, na którym nie ciążą żadne zarzuty podważające wiarygodność, czy bezstronność. Ponadto kryterium rękojmi należytego wykonywania obowiązków ma służyć zagwarantowaniu właściwego poziomu moralnego i zawodowego egzaminatora. Spełnienie tej przesłanki wymagane jest niezależnie od spełnienia przez wnioskodawcę pozostałych warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych. Za bezzasadny Sąd uznał zrzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, 856 z późn. zm.) poprzez nie złożenie podpisów przez członków składu orzekającego bezpośrednio pod treścią wydanej decyzji. Skład rozpoznający odwołanie podpisał się prawidłowo pod wydaną decyzją czyli pod wszystkimi jej niezbędnymi elementami wskazanymi w art. 107 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. N. Wyrok zaskarżył w całości. Zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. W przypadku wątpliwości Sądu dotyczących tego, czy skutkiem prawnym zatarcia skazania na podstawie art. 106 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm., dalej: "k.k.") jest uznanie strony postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wobec, której zatarcie skazania nastąpiło, za osobę, która nie popełniła przestępstwa i nie była skazana, skarżący wniósł o zwrócenie się na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 w zw. z art. 264 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") o podjęcie przez NSA uchwały w składzie siedmiu sędziów lub pełnej Izby w celu rozstrzygnięcia: "czy prawa i obowiązki strony postępowania administracyjnego albo sądowoadministracyjnego – wobec której nastąpiło zatarcie skazania na podstawie art. 106 kodeksu karnego przed wszczęciem postępowania i wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji – powinny być rozstrzygane z uwzględnieniem, że osoba będąca stroną postępowania nie popełniła przestępstwa i nie była skazana". Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ drugiej instancji niezgodnie z prawem oraz niewłaściwie ustalił stan faktyczny przyjmując, że skarżący w dacie wydania decyzji może być uznany za osobę, która popełniła przestępstwo i była skazana, pomimo że zatarcie skazania nastąpiło z mocy prawa przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – poprzez nierozważnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutu naruszenia przez organ drugiej instancji dyspozycji art. 106 kodeksu karnego, zgodnie z którym skarżący w dacie wydania decyzji powinien być uznany za osobę, która nie popełniła przestępstwa i nie była skazana.; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. i art. 174 pkt 1 p.p.s.a. I art. 113 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. oraz art. 106 k.k. – poprzez uznanie, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora, jako osoba, która popełniła przestępstwo i została skazana; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 65 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie skarżącemu konstytucyjnego prawa wolności wyboru wykonywanego zawodu, gdy ograniczenie takie w demokratycznym państwie nie jest konieczne dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zajęło stanowiska odnośnie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna J. N. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, iż podstawy kasacyjne skonstruowane przez autora skargi kasacyjnej pozwalały na kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Należy jednak uznać te zarzuty za niezasadne. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegać powinien zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2348/11). W zakresie podstawy kasacyjnej przewidzianej przez art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący powołał dwa zarzuty. Oba zarzuty: pierwszy - podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. wskutek oddalenia skargi, mimo że organ odwoławczy niezgodnie z prawem i niewłaściwie uznał skarżącego za osobę, która popełniła przestępstwo i była skazana, chociaż zatarcie z mocy prawa skazania wnioskodawcy nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak i drugi – zarzucający z kolei Sądowi I instancji braki w uzasadnieniu polegające na nieodniesieniu się do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 106 k.k. i w konsekwencji nieuznaniu skarżącego za osobę, która nie popełniła przestępstwa i nie była skazana, czyli naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w gruncie rzeczy odnoszą się do tego samego zagadnienia – braku zaakceptowania przez WSA, że J. N. należy uznać za osobę, która nie popełniła przestępstwa i nie była skazana. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, gdyż organ odwoławczy oraz WSA prawidłowo przyjęły, że zatarcie skazania według art. 106 k.k. nie oznacza na gruncie postępowania administracyjnego, szczególnie przy badaniu przesłanki dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków, że czyn nie został popełniony, a wyrok skazujący nie został wydany. Owszem, art. 106 k.k. stanowi, że z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Żaden z organów ani Sąd I instancji nie kwestionowały, że w dacie złożenia wniosku o wpis w Krajowym Rejestrze Karnym nie figurowała już informacja o skazaniu wyrokiem w sprawie II K 438/07 (k. – 9 akt adm.). Jednakże podnoszono, że J. N. popełnił określony czyn, za który został skazany wyrokiem w sprawie II K 438/07 i tę okoliczność rozpatrywano w kontekście przesłanki z art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Należy zauważyć, że przywołany przez skarżącego wyrok SN z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt IV KK 164/09 odnosił się do skutków zatarcia na gruncie prawa karnego, gdy nastąpiło zatarcie skazania w jednej ze spraw badanych przy wydawaniu wyroku łącznego. Z kolei postanowienie SN z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I KZP 24/09 przeczy już tezie skarżącego, chociaż także dotyczy postępowania karnego, konkretnie znamion przestępstwa z art. 244 k.k. (Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.). Wynika z tego orzeczenia, że w sytuacji gdy prawomocnym wyrokiem orzeczono wobec sprawcy przestępstwa jeden ze środków karnych wymienionych w treści art. 244 k.k., i w czasie stosowania tego środka sprawca ten do niego się nie stosuje, a w dacie orzekania za przestępstwo z art. 244 k.k. nastąpiło zatarcie skazania, którym środek karny nałożono, to nie oznacza, iż zespół znamion przestępstwa z art. 244 k.k. został zdekompletowany. Jednoznaczne stanowisko co do rozumienia skazania na gruncie innych postępowań (tutaj postępowania dyscyplinarnego) przedstawił SN w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt SDI 32/10, Lex nr 818503: "Zatarcie skazania jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie jako zdarzenie historyczne nie miało w ogóle miejsca. Trafny jest jednak pogląd, że nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem. (...) Zatarcie skazania nie oznacza więc anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydajnego, i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania, bowiem skazany nie odzyskuje wszystkich utraconych np. praw, urzędów, orderów czy też odznaczeń.". Sąd kasacyjny ten pogląd akceptuje. W tej sytuacji nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, że z chwilą zatarcia skazania należy przyjąć, że nastąpiło zatarcie faktu popełnienia przestępstwa i faktu skazania wskutek określonego wyroku. Sąd I instancji zatem prawidłowo ocenił ustalenia poczynione przez organ odwoławczy, jak i odniósł się do argumentacji skargi dotyczącej skutków zatarcia skazania, w tym związku z postępowaniem administracyjnym. W ocenie Sądu kasacyjnego wyrok WSA zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwiona jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut ten nie może sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 260/12, Lex nr 1329705). Zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za niezasadne. Nie można także podzielić stanowiska skarżącego co do błędnej wykładni art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Stanowisko przedstawione przez WSA znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach: z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 562/10, stwierdził, że nie można stawiać znaku równości między "byciem niekaranym" a dawaniem rękojmi wykonywania zawodu, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 625/10 i z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10, uznał, że postawienie stronie zarzutów popełnienia czynów korupcyjnych w związku z wykonywaniem funkcji egzaminatora w postępowaniu przygotowawczym i zastosowanie środka zapobiegawczego powoduje podejrzenie nierzetelności wykonywania obowiązków egzaminatora czyli utratę rękojmi należytego wykonywania obowiązków w rozumieniu art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. W świetle powołanych orzeczeń, które Sąd kasacyjny akceptuje, dawanie rękojmi należytego wykonywania zawodu jest samodzielną i odrębną od innych przesłanką wpisu na listę egzaminatorów, zgodnie z art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Kryterium to ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego egzaminatora, który zgodnie z art. 110a ust. 3 p.r.d. w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlegać będzie ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu. Jednocześnie art. 110a p.r.d. w ust. 1 stanowi, że egzaminator zobowiązany jest do: rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań (pkt 1); rozwijania wiedzy zawodowej i podnoszenia kwalifikacji (pkt 2); godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków (pkt 3). Kandydat ubiegający się o wpis na listę egzaminatorów powinien dawać gwarancję, że spełni wymagania stawiane przez ten przepis. Osoba, jak skarżący, która dopuściła się czynu korupcyjnego w związku z wykonywaniem przez niego funkcji egzaminatora i to w dodatku będąc kierownikiem szkoły jazdy [...] w S. prawidłowo został uznany za osobę nie dającą gwarancji należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Skarżący uznał, że okres od momentu skreślenia go z listy egzaminatorów do momentu zatarcia skazania (około półtora roku) i samo zatarcie skazania były wystarczające do przyjęcia, że spełniał kryterium z art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. Organy, a za nimi WSA oceniający decyzje, nie podzielili stanowiska skarżącego, jednoznacznie wyjaśniając, jak rozumieją pojęcie "dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" oraz powody, dlaczego art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. nie mógł znaleźć zastosowania w przypadku skarżącego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad konstytucyjnych - art. 31 ust. 1 i art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, dotyczących wolności wyboru miejsca pracy. Należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje samego rozwiązania dotyczącego zasad i kryteriów wpisywania na listę egzaminatorów. Skarżący podnosi zarzuty co do sprzecznej z powyższymi regułami konstytucyjnymi wykładni, a następnie zastosowania art. 110 ust. 1 pkt 9 p.r.d. wobec niego przez organy i WSA. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że zarówno organy, jak i WSA stwierdziły tylko, że skarżący nie spełniał powyższej przesłanki w momencie wydawania decyzji ostatecznej, co wyczerpująco uzasadniły, opierając się na obowiązujących przepisach, Należy zauważyć, że same uregulowania Prawa o ruchu drogowym dotyczące wpisu na listę egzaminatorów wprowadzają wyjątki od zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Podniesienie przez ustawodawcę poprzeczki wymagań wobec egzaminatorów kandydatów na kierowców uznano za słuszne, albowiem od poziomu ich doświadczenia teoretycznego i praktycznego, rzetelności wykonywanych obowiązków i umiejętności stworzenia kandydatowi godnych warunków podczas egzaminowania zależy, czy w istocie właściwa osoba uzyska uprawnienia do kierowania pojazdem, a nadto czy nie będzie stwarzać zagrożenia w ruchu. Mając na uwadze wyżej wskazane relacje między art. 106 k.k. i postępowaniem administracyjnym, Sąd kasacyjny nie dopatrzył się przesłanek z art. 15 § 1 pkt 3 niniejszej sprawie, które powodowałyby konieczność zwrócenia się o podjęcie uchwały. Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.