III SA/Łd 1070/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. N. na informację Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu A 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...]; 2. zasądza od Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] na rzecz skarżącego B. N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B.N. zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu A. w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki. Pismem z dnia [...]., został poinformowany, że jego wniosek o dofinansowanie projektu nr. [...], złożony w ramach konkursu zamkniętego z Poddziałania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej. Nie uzyskał bowiem wymaganego minimum punktowego, w związku z czym nie został rekomendowany do dofinansowania. Jednocześnie wnioskodawca został pouczony o możliwości złożenia środka odwoławczego w postaci pisemnego protestu. Do pisma załączono karty merytoryczne oceny wniosku o dofinansowanie projektu. W proteście B.N. nie zgodził się z przedstawioną oceną i wniósł o ponowne sprawdzenia zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru projektów podanymi przez IOK w dokumentacji konkursowej i uprzednio przyjętymi przez Komitet Monitorujący PO KL, a także procedurami regulującymi proces oceny wniosków. Wnioskodawca wyjaśnił, że odniesie się do wszystkich części oceny wniosku, które zdecydowały o negatywnym wyniku jego weryfikacji, a więc: 3.1 i 3.4 oraz 3.3. W zakresie kryterium: Wskazanie problemu, na który odpowiedź stanowi cel główny projektu oraz opis sytuacji problemowej skarżący wskazał, że kryterium to zostało spełnione, gdy w sposób precyzyjny przedstawił opis sytuacji problemowej, zgodnie z "Instrukcją wypełniania wniosku od dofinansowanie...", uwzględniając najważniejsze zagadnienia tj. obszar, grupę docelową i konsultacje projektu. Odnosząc się do zarzutów oceniającego, że wskazane dane dotyczą Miasta P., a nie Gminy M. wskazał, że przytoczone dane dotyczyły właśnie powiatu [...], którego częścią jest gmina M., bowiem Poradnia Pedagogiczno-Psychologicznej, od której pochodzą dane, jest odpowiedzialna za cały powiat i nie posiada danych z podziałem na gminy. W zakresie zarzutu oceniającego, że wnioskodawca nie wskazał na wielkość próby badawczej, skarżący wskazał, że stwierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w treści wniosku, bowiem odnośnie ankiet wnioskodawca określił dokładnie wielkość próby badawczej na 500 mieszkańców, odnośnie deklaracji rodziców określono ich liczbę na 5. W zakresie natomiast zarzutu, że nie wskazano jednak okresu z jakiego pochodzą dane skarżący wyjaśnił, że na stronie 3 wniosku określono: według danych UG w M. (IX 2012). Wnioskodawca podkreślił także, że opisał szczegółowo sytuację problemową dotycząca barier, co stało się podstawę zarzutu. Wskazał także, ze opisał sytuację dziewcząt i chłopców w dostępie do usług przedszkolnych, zajęć dodatkowych, a przy opisie wzorował się na rekomendacji przygotowanej przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego. Odnosząc się do kryterium: Wskazanie celu głównego i celów szczegółowych projektu w nawiązaniu do wskazanego problemu skarżący wskazał, że zarówno cel główny projektu, jak i wskaźniki oraz źródła weryfikacji są identycznie skonstruowane jak cele, wskaźniki i źródła zawarte w "Materiale pomocniczym dla Projektodawców Poddziałania 9.1.1".Stąd też, w ocenie skarżącego, nie można czynić mu zrzuty takiego sformułowania ww. określonych kryteriów, skoro są one zgodne z wytycznymi Urzędu Marszałkowskiego. Wnioskodawca podał w treści wniosku, że cele szczegółowe zostały określone w czasie – tj. w czasie realizacji projektu. W zakresie zarzutu prawidłowości celu dotyczącego liczby wygenerowanych miejsc w przedszkolu skarżący wskazał, że informacja ta jest bardzo czytelna, gdyż wygeneruje 20 nowych miejsc przedszkolnych. W zakresie kryterium "Adekwatność i założona do osiągnięcia wartość wskaźników pomiaru celów oraz źródła weryfikacji/pozyskiwania danych do pomiaru wskaźników częstotliwości pomiaru skarżący wskazał, że spełnił to kryterium, gdyż określił wskaźniki pomiaru celu zgodnie z "Materiałem pomocniczym..." Kryterium: trafność doboru zadań i opis zadań w kontekście osiągnięcia celów szczegółowych projektu i racjonalność harmonogramu zadań również zostało, zdaniem wnioskodawcy, spełnione. Podkreślił, że realizacja zadań dodatkowych jest niezbędna dla zapewnienia jednolitych standardów edukacyjnych wszystkich dzieci uczęszczających do przedszkola. Skarżący wskazał, że zamieścił wszystkie wymagane informacje w treści 3.7 wniosku, dlatego nie ma podstaw od obniżenia punktacji. Wnioskodawca wyjaśnił także, że zadanie związane z utworzeniem i funkcjonowaniem oddziału stanowi integralną całości nie może być dzielone na mniejsze zadania, dlatego podany czas realizacji jest zgodny ze stanem faktycznym. W zakresie nieustalenia harmonogramu skarżący podał, że na stronie 7 i 8 znajduje się konkretne określenie, kiedy będą wykonywane poszczególne działania. W zakresie kryterium : Opis produktów, które będą wytworzone w ramach zadań skarżący wyjaśnił, że również zostało spełnione, bowiem w sposób konkretny i mierzalny określił wytworzone produkty. W piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała skarżącego, że protest został rozpatrzony negatywnie. Organ wyjaśnił, że niektóre zarzuty podnoszone w proteście są zasadne, lecz waga ich nie wpływa na wynik rozpatrzenia protestu. W zakresie oceny punktu 3.1 i 3.4 organ uznał zarzuty w części za zasadne. Organ przyznał rację wnioskodawcy, że podanie szczegółowych danych dotyczących Gminy M. nie było możliwe ze względu na brak danych. Wskazał, że tylko część danych dotyczy we wniosku powiatu, w przeważającej części dotyczą samej Gminy, co pozwala przeprowadzić rzetelną analizę sytuacji problemowej, pozwala na odpowiedni dobór wsparcia i metod pracy. Organ wskazał także, że bezpodstawny jest zarzut braku wielkości prób badawczej, bowiem wnioskodawca wskazał te dane. W zakresie braku danych statystycznych IZ podniosła, że informacje podane we wniosku dotyczą liczby dzieci w Gminie, a nie kwestii liczby brakujących miejsc przedszkolnych. Organ oddalił zarzut dotyczący zbędności zapisów zawartych w części 3.1. wniosku. Zarzut braku analizy sytuacji kobiet i mężczyzn na obszarze interwencji projektu w opisie diagnozy sytuacji problemowej organ uznał za zasadny. W ocenie IP PO KL analiza sytuacji kobiet i mężczyzn powinna dotyczyć całego obszaru interwencji, a nie tylko przedszkola, w którym projekt będzie realizowany. Wnioskodawca powinien wskazać czy występują bariery równości oraz wskazać rozwiązania, które będą występujące różnice niwelować. Organ uznał za niezasadny zarzut, że cele szczegółowe nie zostały określone w czasie. Po części za zasadne uznano zarzuty dotyczące błędnie sformułowanego celu szczegółowego. Organ wskazał, że o ile w kwestii podstawy programowej wskazany przez wnioskodawcę cel jest prawidłowy, o tyle w żadnym z celi nie wskazano wzrostu kompetencji w zakresie uczestnictwa w zajęciach dodatkowych tj. w zajęciach z j. angielskiego, informatyki, rytmiki.... W ocenie organu należałoby albo uzupełnić drugi cel szczegółowy o wskaźniki dotyczące zajęć dodatkowych albo wprowadzić dodatkowy cel szczegółowy, który uwzględniałby kompetencje uzyskane w wyniku uczestnictwa w tego rodzaju zajęciach. W kwestii wygenerowanych miejsc przedszkolnych organ uznał zarzut za zasadny. Wyjaśnił bowiem, że pojawia się pytanie czy istnieje potrzeba tworzenia 20 miejsc czy tez liczba 15 będzie dla tego regionu wystarczająca. Powyższe rozróżnienie nie zostało uzasadnione ani w diagnozie ani w żadnej części wniosku. Ponadto organ podkreślił, że wnioskodawca nie wskazała wymaganego wykształcenia i doświadczenia kadry. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia B.N. wniósł odwołanie. W dniu 26 marca 2013 r. Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pozytywnie rozpatrzył odwołanie skarżącego i skierował projekt do ponownej oceny merytorycznej. MRR uznał, że wnioskodawca podał liczbę dzieci zamieszkujących Gminę, a następnie liczbę dzieci, które zostały objęte wsparciem przedszkolnym. W obu przypadkach wskazał na termin tych danych. Na podstawie dzieci zamieszkujących w Gminie i uczęszczających do przedszkoli wyliczył liczbę miejsc, których brakuje w placówkach. W opinii organu podanie terminów, z jakich pochodzą dane, które posłużyły za podstawę do wyliczenia ww. liczby świadczy o ich aktualności. Częściowo uznano za zasadny zarzut skarżącego, iż wskazał wzrost jakich umiejętności nastąpi w wyniku realizacji projektu. Ponadto za zasadny uznano zarzut skarżącego co do liczby nowych miejsc w przedszkolu, które określono na 20. W zakresie kryterium: Trafność doboru zadań i opis zadań w kontekście osiągnięcia celów szczegółowych projektu i racjonalność harmonogramu zadań MMR podtrzymało stanowisko organu, bowiem wnioskodawca tylko częściowo opisał poszczególne zadania. Nie wskazał jednak wymaganego wykształcenia i doświadczenia kadry, brak jest również informacji na temat formy zatrudnienia nauczycieli. MMR podtrzymało również argumentację w zakresie konieczności uzasadnienia zajęć dodatkowych, czego wnioskodawca nie uczynił we wniosku, nie wykazał także potrzeby realizacji zajęć wykraczających poza podstawę programową. Za częściowo zasadny uznano zarzut wnioskodawcy dotyczący okresu realizacji projektu. W opinii MMR kwestia kosztów realizacji z uwagi na wydłużony okres jego trwania powinna zostać wskazana przy ocenia budżetu. Z powyższych względów MMR rozpatrzyło odwołanie pozytywnie. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, Urząd Marszałkowski Województwa [...] w piśmie z dnia [...]., nr [...] [...], stwierdził, że wniosek o dofinansowanie projektu nr [...], złożony w ramach konkursu zamkniętego z Poddziałania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nie przeszedł pozytywnie ponownej oceny merytorycznej. Wniosek uzyskał ogólną liczbę 65,5 punktów nie osiągnąwszy minimum punktowego w polach 3.1 i 3.4 Karty oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego PO KL. W załączeniu przekazano karty oceny merytorycznej dwóch niezależnych oceniających. Jednocześnie w pouczeniu poinformował, że od wyników oceny projektu, ponownie przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia protestu nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w systemie Realizacji POKL. Powyższą informację strona otrzymała w dniu 23 maja 2013 r. W dniu 10 czerwca 2013r., B.N. wniósł osobiście skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na informację o negatywnym wyniku ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowania projektu A.. W skardze podkreślono, iż ocena części 3.1 i 3.4 została dokonana identycznie, jak podczas pierwszej oceny, zaś wiele zarzutów Oceniających powtarza się. Skarżący wskazał, iż zarówno sam Urząd Marszałkowski w piśmie rozpatrującym protest jak i Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w piśmie rozpatrującym odwołanie przyznały, że ocena w tej części nie została dokonana w sposób prawidłowy. Tymczasem Oceniający w trakcie drugiej oceny ponownie kwestionują cele i wskaźniki projektu. Tym samym kwestionują po raz kolejny materiał, którego autorem jest sam Urząd Marszałkowski w Ł. ("Materiał Pomocniczy dla Projektodawców" dostępny na stronie internetowej Urzędu). W ocenie skarżącego sytuacja taka jest niezgodna z prawodawstwem krajowym i zasadami prowadzenia polityki rozwoju. W odpowiedzi na skargę Urząd Marszałkowski Województwa [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu organ argumentował, że zgodnie z "Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2012 r.," skarga do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko w razie nieuwzględnienia żadnego środka odwoławczego (tj. protestu i odwołania). Tym samym w razie uwzględnienia jednego z tychże środków odwoławczych (w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w zakresie odwołania jest pozytywne) zgodnie z treścią "ZASAD..." wnioskodawca nie był uprawniony do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, stąd wniosek o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Przy ewentualnym uznaniu, że skarga jest jednak dopuszczalna nie ma podstaw merytorycznych do jej uwzględnienia. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowania sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, na podstawie art. 125 paragraf 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zawisła skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt III SA/Łd 327/13, w której wystąpił identyczny problem prawny jak w sprawie niniejszej. Termin rozprawy w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w sprawie sygn. akt II GSK 1366/13 został wyznaczony na dzień 31 lipca 2013 r. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż sprawa niniejsza dotyczy konkursu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki i w świetle "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" organ wnioskował m.in. o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a identyczny problem był przedmiotem rozważania Sądu w sprawie sygn. akt III SA/Łd 327/13, która również dotyczyła konkursu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki - z uwagi na prejudycjalny charakter sprawy o sygn. akt III SA/Łd 327/13, względem przedmiotowego postępowania celowym jest zawieszenie postępowania. Wzgląd bowiem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie III SA/Łd 327/13, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Naczelny Sąd Administracyjnym wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 r. w sprawie II GSK 1366/13 oddalił skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 9 sierpnia 2013 r. do Sądu wpłynęło nadesłane przez skarżącego pismo z Ministerstwa Rozwoju Regionalnego Departamentu Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym, stanowiące odpowiedź na jego skargę dotyczącą przeprowadzenia ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 13 sierpnia 2013 r. pełnomocnik organu stwierdził, że nie otrzymał z Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pisma z dnia 31 lipca 2013 r. Wyjaśniał, że pismo to nie wiąże Instytucji Pośredniczącej w kontekście zasad procedury odwoławczej, bowiem nie jest możliwa trzecia ocena projektu. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi. Pełnomocnik skarżącego popierał skargę. Podnosił, iż osoby oceniające projekt nie kierowały się wytycznymi mającymi zastosowanie do ocenianego wniosku. Podniósł, iż po uwzględnieniu 10 zarzutów ocenę projektu podniesiono zaledwie o 0,5 punktu. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił skargę B.N. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Urząd Marszałkowski Województwa [...] w zaskarżonym piśmie z dnia [...]. poinformował wnioskodawcę, że nie przysługuje mu żaden środek odwoławczy. W konsekwencji wnosił o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności z uwagi na wyczerpanie środków odwoławczych i brak podstaw do wniesienia skargi do sądu. Powołano stanowisko Sądu zawarte w sprawie o sygn., akt III SA/Łd 327/13, zgodnie z którym fakt, iż wnioskodawcy nie przysługuje żaden środek odwoławczy nie oznacza, że nie może wnieść skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, skoro strona wyczerpała środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego. Uprawnienie do wniesienia skargi wynika bowiem zarówno z treści art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju, ale także z Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2012 r. Błędne jest więc pouczenie organu zawarte w piśmie informującym, gdyż nie zawiera informacji co do możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podzielił zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu, tym bardziej, że wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 r. w sprawie II GSK 1366/13 NSA oddalił skargę kasacyjną wniesioną w powołanej sprawie. Sąd wskazał, iż kwestia dopuszczalności skargi jest w tej sytuacji przesądzona. Rozstrzygnięcie Sądu podyktowane jest natomiast wniesieniem skargi z uchybieniem terminu. Wnioskodawca otrzymał bowiem zaskarżoną informację w dniu 23 maja 2013 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 6 czerwca 2013 r. Skarżący, wnosząc skargę w dniu 10 czerwca 2013 r., nie dochował powyższego terminu, co skutkuje pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia, na podstawie art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. Faktem jest natomiast, że zaskarżona informacja z [...], nie zawierała pouczenia o sposobie jej zaskarżenia, nie wskazano w niej bowiem ani na możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i sposób w jaki skarga powinna być wniesiona ani jakie dokumenty składają się na kompletną dokumentację w sprawie i w jakiej formie powinny być złożone. Wręcz przeciwnie wprowadzono skarżącego w błąd pouczając o tym, że nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Sad wskazał, że zgodnie z art. 30 d ust. 3 u.z.p.p.r., na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30 b ust. 1 i 4 ww. ustawy (w aktualnym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Dz. U. poz. 714, na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o których mowa w art. 30a ust. 3, art. 30b ust. 9 pkt 2 i art. 30i pkt 1). Sąd poparł linię dotychczasowego orzecznictwa, mimo nowelizacji przepisów, aktualnego w zakresie rozpoznawanego problemu, z którego wynika, że przepis art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r. ma pierwszeństwo przed art. 30 c ust. 5, bowiem w sytuacji, gdy strona nie zostanie pouczona o możliwości i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wniesienie skargi po terminie skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia, co w konsekwencji pozbawia ją prawa do sądu. Wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu wynikające z braku pouczenia może zatem być podstawą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 p.p.s.a.). W dniu 19 sierpnia 2013 r. do Sądu wpłynął wniosek B.N. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, iż w piśmie Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] został wprowadzony w błąd poprzez zamieszczenie informacji o wyczerpaniu możliwości dalszej drogi odwoławczej. Postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywrócił B.N. termin do wniesienia skargi. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę zaś pełnomocnik organu wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami są przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.), która w art. 30c stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 3 i ust. 5), a także wskazuje (w art. 30 e), że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przez sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przypomnieć należy, że orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1/11 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i orzekł, że: - art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji; - art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 powyższej ustawy w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza system źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji; - art. 30c ust. 1 powyższej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepisy wymienione powyżej we wskazanym zakresie, tracą moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Sentencja została ogłoszona w dniu 27 grudnia 2011 r. w Dz.U. Nr 279, poz. 1644., a zatem przepisy utraciły moc w dniu 27 czerwca 2013 r. Z dniem 28 czerwca 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z wyjątkiem art. 2 ust. 2, który wszedł w życie 24 czerwca 2013 r. Zaskarżona informacja Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] została wydana [...] Wobec powyższego sprawa niniejsza została rozpoznana w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sprawach określonych w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, kontroli podlega naruszenie prawa w postaci wszelkich przepisów regulujących prowadzenie oceny projektu, zarówno przepisów wymienionej ustawy, jaki i przepisów wykonawczych do niej zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych (patrz: wyrok NSA z 30.03.2010 r. II GSK 315/10, postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r. II GSK 248/10.). Z treści art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, iż po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie projektu, wnioskodawca może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego. Z treści tegoż przepisu prawa wynika także, że pisemna informacja o negatywnej ocenie projektu zawiera uzasadnienie wyników oceny projektu. Z kolei z treści art. 30b ust. 4 w/w ustawy wynika, że właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej. Zgodnie natomiast z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2012 r. IOK, na skutek uwzględnienia odwołania przez IZ PO KL, przeprowadza proces ponownej oceny merytorycznej wniosku i informuje beneficjenta o jego wynikach. Kwestia co powinna zawierać informacja o wynikach procedury konkursowej była już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wielu orzeczeniach sądy podkreślały, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy beneficjent winien uzyskać precyzyjne wskazanie co do wyników tego etapu ze szczegółową analizą dokonanych ocen, przeprowadzoną z uwzględnieniem zarzutów i uwag podniesionych zarówno przez wnioskodawcę jak i oceniających, a nie niejako "mechanicznie" odwoływać się do tego co zawarto w ramach ocen. Informacja o wyniku ponownej oceny merytorycznej przeprowadzonej w wyniku uwzględnienie odwołania, podlegająca ocenie sądu administracyjnego, musi zawierać powody, które zadecydowały o podjętym rozstrzygnięciu z ich uzasadnieniem. Tylko wówczas sąd administracyjny może odnieść się do zarzutów skargi, poznać stanowisko instytucji ponownie oceniającej projekt i ocenić czy tak przeprowadzona ocena jest zgodna z prawem. Ze sformułowania użytego w art.30b ust.4 ustawy "informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej...wraz z pouczeniem" należy wyciągnąć wniosek, że informacja o wynikach rozpatrzenia sprawy winna wskazywać powody, które zdecydowały o jej negatywnej ocenie. Informacja taka jest bowiem przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.( wyroki NSA w spr. II GSK 169/12 z 29 lutego 2012r., w spr. II GSK 658/10 z 29 czerwca 2010r., w spr. II GSK 788/11 z 17 maja 2011r., w spr. II GSK 908/11 z 2 czerwca 2011r., w spr. II GSK 1192/11 z 2 sierpnia 2012r. z 31 lipca 2013r/, w spr. II GSK 1366/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że ocena merytoryczna projektu strony skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zaskarżone pismo z dnia [...]. zawiera bowiem jedynie informację dla beneficjenta o ponownej negatywnej ocenie merytorycznej wniosku, który nie osiągnął minimum punktowego, bez żadnego uzasadnienia przedstawiającego analizę ocen merytorycznych i stanowiska IZ, która po pozytywnym rozpatrzeniu odwołania skierowała projekt do ponownej oceny merytorycznej - w kontekście zarzutów skarżącego. Do pisma IP PO KL załączyła jedynie karty oceny merytorycznej dwóch niezależnych oceniających. Sąd nie podziela stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że takie postępowanie jest zgodne z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Fakt, załączenia do pisma informującego tylko kart oceny merytorycznej, bez żadnego uzasadnienia IP oznacza, że to de facto oceniający zadecydowali o losach projektu, tymczasem takie prawo posiadał jedynie Urząd Marszałkowski Województwa [...] jako IP PO KL. W ocenie Sądu, załączenie powyższych kart nie może zastąpić uzasadnienia informacji. Nie zmienia tej oceny wyjaśnienie zawarte w odpowiedzi na skargę, że w procesie drugiej oceny zgodnie z obowiązującymi procedurami obligatoryjnie uczestniczył ekspert z prawem wyrażenia opinii o wniosku, co jednocześnie gwarantuje obiektywizm i rzetelność oceny wniosku. Zgodnie z "Zasadami" opinia eksperta nie jest wiążąca i ma charakter pomocniczy dla osób dokonujących oceny merytorycznej wniosku. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że opinia eksperta została przekazana Sądowi jako załącznik do odpowiedzi na skargę – bez żadnego komentarza merytorycznego. IP nawet nie przeanalizowała opinii oceniających zawartych w kartach oceny merytorycznej przed ich załączeniem do informacji i przesłaniem wnioskodawcy. Świadczy o tym fakt, że opinia oceniającej R.P. nie zawiera uzasadnienia (pkt C). Pole przeznaczone na uzasadnienie oceny wniosku (minimum 10 zdań) pozostało bowiem niewypełnione. Z kolei oceniająca K.P. w powyższym polu przeznaczonym na uzasadnienie oceny wniosku stwierdziła m.in., że "Część danych nie dotyczy jednak obszaru realizacji projektu, a miasta P. co obniża punktację". Tymczasem zarzut ten został już oceniony jako niezasadny przez IZ na etapie rozpoznawania odwołania (str. 2 informacji o rozstrzygnięciu w przedmiocie odwołania) Gdyby IP analizowała przedmiotowe oceny celem sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej informacji zapewne zwróciłaby uwagę na powyższe kwestie świadczące o wadliwości sporządzonych ocen. Z kolei w sytuacji gdy powyższe oceny stanowiły podstawę negatywnej oceny projektu ma to istotny wpływ na rozstrzygnięcie i uzasadnia stwierdzenie o przeprowadzeniu oceny z naruszeniem prawa. W sprawie doszło również do naruszenia zasady bezstronności. Zgodnie z treścią art. 30b ust. 3 z.p.p.r. w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 1610/11 (również w wyroku z dnia 30 sierpnia 2011r. w sprawie II GSK 1660/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "rozumienie użytego w u.z.p.p.r. określenia "rozpatrywanie środków odwoławczych" nie może - zdaniem NSA - sprowadzać się wyłącznie do pojęcia "rozstrzygania w przedmiocie środka odwoławczego", a więc w ujęciu jedynie pewnej czynności technicznej, skierowanej do przewidzianego w ramach konkursu środka, jakim niewątpliwie jest protest bądź odwołanie. W rozpatrywanej przez NSA sprawie, na tle regulacji określających system środków odwoławczych, obowiązujących w dacie ich wnoszenia instytucje je rozpoznające nie mogły bowiem, w zakresie swoich uprawnień, zmienić oceny projektu (rozstrzygnąć protestu lub odwołania merytorycznie). Mogły natomiast, w razie uznania zarzutów wnioskodawcy za uzasadnione, skierować projekt do ponownej oceny w granicach zakreślonych protestem lub odwołaniem. Instytucje rozpoznające protest lub odwołanie mogły zatem jedynie wskazać, dlaczego środki te są uzasadnione i nakazać ponowne zbadanie wniosku. W przypadku ponownej oceny instytucja jej dokonująca musiała natomiast m.in. wziąć pod uwagę treść rozstrzygnięć IRP lub IRO i do nich się odnieść. Ten ograniczony (w tamtym czasie) wachlarz rozstrzygnięć IRP i IRO powodował, iż szczególna rola w procesie oceny projektu wiązała się z etapem ponownego jego badania (w wyniku uwzględnienia protestu lub odwołania). Zdaniem NSA ponownej oceny wniosku winny dokonać zatem inne osoby niż te, które wyraziły swoje stanowisko przy pierwszym badaniu projektu (nie wykluczając osób podpisujących informację o wynikach procedury konkursowej). W kontekście powyższego można sformułować ogólną tezę, iż "rozpatrywaniem środków odwoławczych" (w szerokim ujęciu), jest również rozstrzyganie na etapie skierowania projektu do ponownej oceny wobec pozytywnego efektu jaki w sprawie wywarł protest lub odwołanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 30b ust. 3 z.p.p.r. zawiera normę gwarancyjną, która w swej istocie ma zapewnić bezstronność osób władczo decydujących w danej sprawie. Nie może być także żadnych wątpliwości, iż ogólne zasady prawa administracyjnego (a w ramach tej właśnie gałęzi sklasyfikowano sprawy do których zastosowanie znajduje z.p.p.r.), jak i zasady konstytucyjne (w szczególności zasada państwa prawa), gwarantują danej jednostce bezstronność osób zajmujących się oceną jej sprawy (na każdym etapie). Naturalną konsekwencją powyższego jest zatem wyłączenie osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania". Podzielając wszystkie te poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż fakt podpisania przez A.T., wszystkich pism informujących o wynikach procedury konkursowej (pismo z dnia 9 stycznia 2013r. i zaskarżone pismo z dnia [...]) , na każdym etapie rozpoznawania sprawy powoduje, iż został naruszony art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., co również jest podstawą do stwierdzenia, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu z uwagi na wskazane powyżej naruszenia prawa stwierdzić należało, iż ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji sprawę skierować należało do ponownego rozpatrzenia przez Urząd Marszałkowski Województwa [...]. Ponownie badając sprawę, organ zapewni przede wszystkim, aby nie uczestniczyły w niej osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z przedmiotowym projektem, jak również uwzględni zalecenia Sądu co do treści uzasadnienia pisma informującego o wynikach procedury konkursowej. Z powyższych względów, Sąd w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt. 1 u.z.p.p.r. uwzględnił skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. U.K.