II SA/Wr 382/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwanie złoża polimetalicznego z uranem oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. w oparciu o przepisy art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 5, art. 30, art. 33, art. 38, art. 75 ust. 4, art. 79 ust. 1, art. 82 ust. 3 oraz art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku E.R.P. Sp. z o. o. z siedzibą ul. [...], [...] W. działającej przez pełnomocnika radcę prawnego K.B. z Kancelarii B. Doradztwo Prawne i Obrót Nieruchomościami adres do doręczeń: ul. [...] lok. 322, [...] O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. sygn. [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na rzecz E.R.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R." – utrzymało w mocy przywołaną wyżej decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, co następuje: Burmistrz Miasta i Gminy L. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na rzecz E.R.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych, mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.". Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r. decyzja ta została sprostowana poprzez wskazanie, iż zamiast słowa "Poland" powinno być użyte słowo "Polska", gdyż wnioskodawcą jest E.R. Polska Sp. z o. o., a nie E.R. Poland Sp. z o. o. W wyniku rozpoznania wniosku A.M., zam. w R. 25, [...] L. o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji, decyzją z dnia [...] r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na rzecz E.R.P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.". Kolegium wskazało, iż ocena kontrolowanej decyzji i poprzedzającego ją postępowania pod kątem spełnienia ustawowych wymogów prowadzi do wniosku, że w postępowaniu tym społeczeństwo zostało pozbawione należnych mu praw, zaś zapewnianie społeczeństwu udziału w tym postępowaniu miało charakter pozorny. Kolegium podniosło, że w kontrolowanym postępowaniu nie zostało dokonane ani jedno prawidłowe, wymagane prawem ogłoszenie. W sposób zgodny z ww. przepisami do publicznej wiadomości nie podano ani informacji o wszczęciu postępowania (łącznie z dalszymi informacjami, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), ani też o zgromadzeniu materiału dowodowego (co było istotne z uwagi na uzupełnienie raportu, dokonane przez Inwestora na wezwanie RDOŚ w czerwcu 2011 r.), ani wreszcie o wydaniu kontrolowanej decyzji (stosownie do art. 85 ust. 3 cyt. ustawy). Kolegium podkreśliło, że zgodne z prawem - a tym samym skuteczne - "podanie do publicznej wiadomości", wymaga dopełnienia wszystkich wskazanych w art. 3 pkt 11 cyt. ustawy form ogłoszenia. Tymczasem, z akt sprawy wynikało, że ogłoszenie o wszczęciu postępowania zostało zamieszczone jedynie na stronie BIP Urzędu Miasta i Gminy L. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu, a nie został spełniony został wymóg obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia (art. 3 pkt 11 lit. c). Ponadto z racji tego, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest - stosownie do wniosku Inwestora oraz wydanej decyzji – na obszarze dwóch miejscowości (sołectw), tj. R. oraz K.W., a jednocześnie na obszarze dwóch gmin powiatu l. – L. oraz G.Ś.. Tym samym, w sprawie zachodzi dodatkowo przypadek z art. 3 pkt 11 lit. d ustawy, w którym siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania (jego część). Stosownie więc do tego przepisu, wymagane było dodatkowo dokonanie ogłoszenia w prasie lub (w sposób zwyczajowo przyjęty) w miejscowości właściwej ze względu na przedmiot postępowania - tj. co najmniej we wsi K.W.. I ten obowiązek jednak Burmistrz Gminy i Miasta L. zupełnie pominął. Również podanie do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji, zostało zamieszczone wyłącznie na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta i Gminy L. oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu. Nie nastąpiło zatem ani obwieszczenie w miejscu realizacji przedsięwzięcia (na terenie sołectw R. i K.W.), ani też w prasie lub w miejscowości właściwej ze względu na przedmiot postępowania (art. 3 pkt 11 lit. d ustawy). W identyczny sposób obwieszczono także o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie (obwieszczenie z 13.07.2011 r.), które to obwieszczenie było zresztą adresowane wyłącznie do stron postępowania, a zatem w ogóle nie powinno być brane pod uwagę w kontekście instytucji udziału społeczeństwa. Kolegium zaznaczyło, że w tym ostatnim obwieszczeniu organ wyznaczył stronom termin 14 dni na zapoznanie się z materiałami sprawy oraz zgłoszenie ewentualnych uwag i wniosków, by następnie 21 lipca 2011 r., a zatem w pierwszym dniu wyznaczonego stronom terminu (biorąc pod uwagę uregulowania art. 49 kpa), wydać już kontrolowaną decyzję. Kolegium wskazało, iż brak społecznego odzewu w tymże postępowaniu świadczy o tym, że cel w postaci informowania zainteresowanej społeczności nie został w tym postępowaniu osiągnięty co stanowi rażące naruszenie prawa. W dniu 12 lutego wpłynęło do Samorządowe Kolegium Odwoławczego w J.G. pismo E.R.P. sp. z o.o. (dalej zwana "skarżącą") reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego K.B., w którym zawarto dwa wnioski: 1. o stwierdzenie nieważności wyżej oznaczonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G.. 2. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wskazaną wyżej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G.. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności strona wskazała, iż zarzuca Kolegium, że niewłaściwie skierowało decyzję do podmiotu E.R.P. sp. z o.o., który nie jest stroną w sprawie gdyż adresatem decyzji była E.R.P. sp. z o.o., co jest podstawą do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 kpa; rażące naruszenie prawa poprzez pominięcie, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. nr [...] została sprostowana postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrza Miasta i Gminy L. co skutkowało stwierdzeniem przez Kolegium nieważności decyzji w innej treści niż obowiązująca, co jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca wskazał, iż zostały naruszone przepisy prawa procesowego: 1. art. 10 kpa w związku z art. 61 § 1 i 4 oraz art. 81 kpa poprzez brak powiadomienia skarżącej o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza L. i tym samym uniemożliwienie stronie działania w postępowaniu, co stoi w sprzeczności z zasadą zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, 2. art. 157 § 2 w zw. z art. 28 kpa poprzez przyjęcie, iż A.M. ma interes prawny uzasadniający wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza L. z dnia [...] r., 3. art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie że błędy zawarte w decyzji Burmistrza L. mają cechę naruszenia prawa, a mianowicie poprzez: - brak obwieszczenia w sołectwach R. i K.W., oraz obwieszczenia w prasie - brak załączenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach charakterystyki przedsięwzięcia o której umowa w art. 82 ust. 3 z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - brak porozumienia w trybie art. 75 ust. 4 uooś Burmistrza L. z Burmistrzem G., - błędne zakreślenia terminu 14 dniowego zamiast 21 dniowego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt. 7 do składania uwag i wniosków. 4. Stwierdzenie nieważności decyzji z całkowitym pominięciem ekonomicznych i gospodarczych skutków, które wywołuje decyzja, co stoi w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji z wyrażonej w art. 16 kpa. E.R.P. Sp. z o. o. wskazała, iż Kolegium prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ograniczyło się wyłącznie do doręczenia tej decyzji, co nastąpiło po upływie 2,5 miesiąca od daty jej wydania. Dodała, iż jak wskazują akta, pomimo prowadzenia postępowania od lipca 2013 r. stronie nie została doręczona żadna korespondencja w zakresie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czy też o jego zakończeniu. Wnioskodawca podniósł, iż z akt sprawy, do których dołączone zostały koperty zwrócone Kolegium wynika, iż organ próbował doręczyć korespondencję, a to W., a to do W.. Wyjaśnił, że adres w W. jest byłym adresem spółki i naturalnie wszelka korespondencja tam trafiająca nie mogła być doręczona. Natomiast adres we W. - owszem jest to adres siedziby spółki, jednak faktyczny adres prowadzenia działalności oraz adres do doręczeń znajduje się w O. i okoliczność ta, jest w ocenie skarżącego znana Kolegium z uwagi na prowadzone inne postępowania, gdzie cała korespondencja zawsze jest wysyłana na adres do doręczeń w O.. Skarżąca dodała, iż za każdym razem korespondencja była kierowana do E.R.P. sp. z o. o. Przez ponad 7 miesięcy organ nie był w stanie ani ustalić prawidłowej nazwy ani adresu do doręczeń w O., i uczynił to dopiero w styczniu br. gdzie przesłał ww. decyzję z dnia [...] r. Decyzję przesłał na adres do doręczeń w O. wskazując po raz pierwszy prawidłową nazwę na kopercie E.R.P. sp. z o. o. jednak brak doręczania wcześniejszych pism w tej sprawie spowodowało, iż Kolegium uniemożliwiło stronie działanie w postępowaniu. Jednocześnie skarżąca zarzuciła, że Kolegium dowolnie oceniło materiał dowodowy i bezpodstawne przyjęło, że błędy zawarte w decyzji Burmistrza L. mają cechę rażącego naruszenia prawa, mimo, iż wady te mogą być naprawione w trybie wznowienia postępowania bowiem: brak obwieszczenia w sołectwach R. i K.W., oraz obwieszczenia w prasie, brak porozumienia w trybie art. 75 ust. 4 ustawy Burmistrza L. z Burmistrzem G., błędne zakreślenie terminu 14 dniowego zamiast 21 dniowego do składania uwag i wniosków - mogą stanowić przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z kolei brak załączenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach charakterystyki przedsięwzięcia, o której umowa w art. 82 ust. 3 ustawy, może zostać wyeliminowany również w trybie wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 6 kpa. W ocenie skarżącej nie ma więc konieczności traktowania powyższych błędów procesowych jako rażącego naruszenia prawa, którego nie można wyeliminować w inny sposób niż poprzez stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżąca dodała, iż Kolegium całkowicie pominęło argumenty związane z trwałością decyzji będącej w obrocie. Wszelkie dokumenty zebrane w postępowaniu przed Burmistrzem wskazują na to, iż gdyby powyższe uchybienia się nie pojawiły to decyzja organu byłaby taka sama. Kolegium nie wskazało również jaki byłby skutek postępowania przez Burmistrza gdyby nie było wskazanych uchybień co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji z art. 16 kpa. Mając na uwadze powyższe wnioskodawca wniósł o uchylenie w całości skarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. sprostowało wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] r. znak [...] w ten sposób, ze człon nazwy "Poland" użyty w sentencji decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji w oznaczeniu nazwy strony E.R. Poland Sp. z o. o., zastąpiło określeniem "Polska" ("E.R. Polska sp. z o. o."). Kolegium wskazało między innymi, że źródło popełnionej przez Kolegium omyłki wskazuje na jej oczywisty charakter. Posłużenie się przez Kolegium częściowo nieprawidłową nazwą Spółki zainspirowane zostało taką samą omyłką, popełnioną pierwotnie przez Burmistrza Miasta i Gminy L. w decyzji, której nieważność stwierdzono prostowaną niniejszym postanowieniem decyzją. Swoją omyłkę Burmistrz Miasta i Gminy L. sprostował postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], zastępując nazwę "E.R. Poland Sp. z o.o." prawidłową nazwą: "E.R. Polska Sp. z o.o.". A zatem w decyzji Kolegium z dnia [...] r. (znak [...]) doszło jedynie do pomyłkowego przytoczenia nazwy Spółki, co stanowi oczywistą omyłkę pisarską, a zatem spełniona jest przesłanka sprostowania tejże decyzji, określona w art. 113 § 1 kpa. Jednocześnie rektyfikacja rozstrzygnięcia Kolegium nie prowadzi do wskazania innego adresata decyzji, ten jest wszak bezsporny, a ponadto, żaden inny podmiot o nazwie "E.R. Poland Sp. z o.o." z identyczną siedzibą nie istnieje. Postanowienie to na skutek braku zaskarżenia, stało się ostateczne. Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. zwróciło się do pełnomocnika E.R.P. Sp. z o.o. o wskazanie, któremu z dwóch przywołanych w wskazanym wyżej piśmie nadaje on rangę pierwszeństwa. W odpowiedzi pismem z dnia 5 marca 2014 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu 10 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż pierwszeństwo nadaje wnioskowi o ponowne rozpoznanie sprawy. Podniósł jednocześnie, iż zasadnym jest aby Kolegium wzięło pod rozwagę z urzędu wnioski zawarte w punkcie 1 pisma, a wiec dotyczące stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podał, iż błędnie wskazał, że pisma w przedmiotowej sprawie należy kierować na adres jego kancelarii bowiem adresem do doręczeń jest adres doręczeń spółki: ul. [...] 4 lok. 322, [...] O.. Przechodząc do zarzutów E.R.P. Sp. z o. o. w pierwszej kolejności wskazać należy, iż Kolegium uznało za bezzasadny zarzut, iż A.M. nie ma interesu prawnego, aby występować z żądaniem stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Kolegium wskazuje, iż jest ona właścicielką nieruchomości, na których bezpośrednio zlokalizowane zostało przedsięwzięcie, którego dotyczy kontrolowana decyzja. Posiadanie statusu strony postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie - obok legitymacji inwestora - jest w orzecznictwie sądów administracyjnych niekwestionowane (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1791/10). Dalej Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny. Jej wydanie jest bowiem niezbędne do uzyskania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto - w myśl art. 86 powołanej ustawy - wiąże ona organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Nie budzi wątpliwości Kolegium, że przedsięwzięcie, którego dotyczy kontrolowana decyzja, polegające na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwanie złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.", zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 28 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć takich zalicza się poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie rud pierwiastków promieniotwórczych). Stosownie zatem do art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia tego wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej (przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie złóż kopalin - art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy), zaś w ramach postępowania w sprawie wydania tejże decyzji - wedle art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy - wymagane było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Skład orzekający Kolegium nie zgodził się także z zarzutem E.R.P. Sp. z o. o., iż przywołane przez Kolegium wady postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie braku udziału społeczeństwa można naprawić w trybie wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, który wskazuje, iż wznawia się postępowanie jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zwrócić należy uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie ocen oddziaływania na środowisko - jeśli chodzi o stronę podmiotową tego postępowania. Obowiązująca w tym zakresie regulacja prawna - ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obok stron postępowania, wprowadza do tej procedury "społeczeństwo", którego byt w tym postępowaniu jest jednak całkowicie niezależny od statusu strony. W szczególności, rolą organu I instancji jest takie prowadzenie przedmiotowego postępowania, aby zapewnić prawo do informacji o środowisku oraz zagwarantować udział społeczeństwa w tym postępowaniu przy jednoczesnym poszanowaniu statusu osób, będących stronami toczącego się postępowania. Zauważyć zatem należy, iż udział społeczeństwa w postępowaniu nie jest tożsamy z udziałem stron postępowania, stąd niemożliwym jest aby w trybie wznowienia postępowania konwalidować wady postępowania polegające na niezapewnieniu społeczeństwu udziału w nim. Zaznaczyć trzeba, iż brak udziału społeczeństwa należy uznać za naruszenie jednej z podstawowym zasad prowadzenia postępowania zmierzającego do określenia środowiskowych uwarunkowań, a w kontrolowanym postępowaniu nie zostało dokonane ani jedno prawidłowe, wymagane prawem ogłoszenie tj. nie podano prawidłowo do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania, ani o wydaniu kontrolowanej decyzji. Obwieszczenia te zostały zamieszczone jedynie na stronie BIP Urzędu Miasta i Gminy L. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu. Nie nastąpiło zatem ani obwieszczenie w miejscu realizacji przedsięwzięcia-na terenie sołectw R. i K.W., ani też w prasie lub w miejscowości właściwej ze względu na przedmiot postępowania (art. 3 pkt 11 lit. d ustawy). W identyczny sposób obwieszczono także o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie (obwieszczenie z 13.07.2011 r.), które to obwieszczenie było zresztą adresowane wyłącznie do stron postępowania, a zatem w ogóle nie powinno być brane pod uwagę w kontekście instytucji udziału społeczeństwa. W tym obwieszczeniu organ wyznaczył stronom termin 14 dni na zapoznanie się z materiałami sprawy oraz zgłoszenie ewentualnych uwag i wniosków, by następnie 21 lipca 2011 r., a zatem w pierwszym dniu wyznaczonego stronom terminu (biorąc pod uwagę uregulowania art. 49 kpa), wydać już kontrolowaną decyzję. Z uwagi na powyższe, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. jest dotknięta kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa. Należy w tym miejscu wskazać, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92). W przedmiotowej sprawie pozbawienie społeczeństwa należnych mu praw stanowi wadę, którą obarczone jest całe postępowanie administracyjne, a tym samym rażąco narusza wskazane normy wydana w jego wyniku decyzja. W sprawie tej organ I instancji nie zapewnił gwarantowanej społeczeństwu w art. 29, art. 30, art. 33 ust. 1 i art. 79 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach, możliwości udziału w postępowaniu, a waga naruszenia w pełni uzasadnia uznania go za rażące. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa uzależnione jest bowiem od porównania treści normy prawnej z faktycznym działaniem organu. Pozbawienie zaś społeczeństwa możliwości udziału w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania stanowi zaprzeczenie jednej z naczelnych wyrażonych w ustawie o środowiskowych uwarunkowaniach zasad. Jak wskazuje Krzysztof Gruszecki w komentarzu do art. 79 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach " ...niczym nie uzasadnione wyłączenie udziału społeczeństwa od udziału w postępowaniu może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kp.a. nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa...."(Gruszecki Krzysztof "Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko"). W niniejszej sprawie pozbawienie społeczeństwa udziału w postępowaniu było właśnie niczym nieuzasadnione, bowiem nie zachodził tu przypadek opisany w ustępie 2 art. 79 ustawy, który wskazuje, iż organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyłączyć stosowanie przepisów działu III i VI w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, jeżeli zastosowanie tych przepisów mogłoby mieć niekorzystny wpływ na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. Przy czym, jak słusznie podnosi skarżąca Spółka, nie każde naruszenie prawa daje podstawę do stwierdzenia nieważności. O rażącym naruszeniu prawa możemy mówić wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem (por. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08). Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (np. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99, LEX nr 50137, czy wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1705/97, LEX nr 47858). Zatem o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Należy zaznaczyć, iż organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2012r., sygn. akt I OSK 1657/11, LEX nr 1233163). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 Kodeksu jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej w oparciu o przesłanki wskazane w tym przepisie. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi stwierdzić należy, iż decyzja Burmistrza Gminy i Miasta L. określająca warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.", zawiera wady, które należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, a których nie można konwalidować w trybie wznowienia postępowania, a tym samym stwierdzenie nieważności tej decyzji jest uzasadnione. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie stanowisko składu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz przedstawioną przez ten skład argumentację. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu, iż Kolegium stwierdzając nieważność nie rozważyło ekonomicznych i gospodarczych skutków jakie wywołuje ta decyzja, wskazać należy, iż aspekt ten był rozważany przez Kolegium jednak na decyzję o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L. wpływ miała przede wszystkim ocena, iż decyzja organu I instancji wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie było możliwe zaakceptowanie tej decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podnieść dalej należy, iż w ocenie E.R.P. Sp. z o. o. również nie dołączenie przez organ I instancji do przedmiotowej decyzji wymaganego przepisami załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia jest możliwe w trybie art. 145 § 1 pkt 6 kpa, który stanowi, iż wznawia się postępowanie w przypadku gdy decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wskazać należy, iż stosownie do art. 82 ust. 3 ustawy, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie, charakterystyka ta nie została dołączona przez organ I instancji do decyzji, co powoduje, iż decyzja ta jest niekompletna na gruncie wymogów wynikających z ustawy. Charakterystyka przedsięwzięcia nie jest uzgodnieniem czy też stanowiskiem innego organu, a tylko o takim przypadku jest mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Skoro ustawodawca wskazał, iż jest ona częścią decyzji, a zatem nakłada ona na strony obowiązki i daje uprawnienia z niej płynące, jest więc tak samo wiążąca dla inwestora jak treść samej decyzji, a zatem jej brak stanowi rażące naruszenie prawa. Kolejnym zarzutem E.R.P. Sp. z o. o. jest zarzut odnośnie braku powiadomienia skarżącej o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L. i tym samym uniemożliwienie skarżącej działania w postępowaniu, a co za tym idzie skierowanie decyzji do podmiotu E.R.P. Sp. z o. o. który nie jest stroną w sprawie, gdyż adresatem była E.R.P. Sp. z o. o. o czym Kolegium winno wiedzieć z postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. prostującego decyzję z dnia [...] r. W zakresie błędnego oznaczenia strony tj. poprzez zmianę użytego wyrażenia Poland na Polska. Skarżąca zauważyła także, iż Kolegium próbowało doręczyć korespondencję w tej sprawie, a to do W. a to do W., przy czym adres w W. jest byłym adresem spółki, a adres we W. jest owszem aktualnym jednak faktyczny adres prowadzenia działalności i adres do doręczeń znajduje się w O., co winno być znane Kolegium z urzędu z uwagi na inne prowadzone postępowania. Jednakże w ocenie Kolegium nie doszło do uchybienia przepisom postępowania, ani w zakresie oznaczania strony ani w zakresie doręczania korespondencji w sprawie oraz końcowo decyzji. Kolegium wskazuje, iż o tym, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta L. z dnia [...] r. została sprostowana, Kolegium dowiedziało się z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Ani bowiem w aktach organu I instancji, ani z treści pisma przekazującego te akta, ani z wniosku A.M. o stwierdzenie nieważności tej decyzji nie wynikało, iż decyzja została sprostowana i że właściwą nazwą spółki jest nazwa E.R. Polska Sp. z o. o., a nie E.R. Poland. Dopiero na żądanie Kolegium (pismo z dnia 25 lutego 2014 r.) w tym samym dniu faxem, a następnie w dniu 4 marca 2014 r. pocztą Kolegium otrzymało to postanowienie. Mając na uwadze zaistniałą sytuację, postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z dnia [...] r. ([...]) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. w ten sposób, że człon/element nazwy "Poland" użyty w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji w oznaczeniu nazwy Strony ("E.R. Poland Sp. z o.o.") zastąpiło określeniem "Polska" ("E.R. Polska Sp. z o.o."). Wyjaśnić trzeba, że gdy idzie o użycie wadliwego oznaczenia strony w treści decyzji, zarówno judykatura, jak i nauka postępowania administracyjnego są zgodne, że jest ono uchybieniem o charakterze nieistotnym, podlegającym sprostowaniu, jeżeli na podstawie akt sprawy można w sposób bezsporny ustalić, iż organ prowadził postępowanie wobec strony prawidłowo oznaczonej, a więc podmiotu spełniającego materialnoprawne przesłanki określone w art. 28 kpa (zob. T. Brzezicki, Konsekwencje wadliwego oznaczenia strony w postępowaniu administracyjnym i podatkowym, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" z 2012 r., Nr 10, s. 22-28, a także wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. I OSK 1556/06, czy też wyrok WSA w Olsztynie z 7 maja 2013 r., sygn. II SA/Ol 89/13). Co więcej, zdaniem doktryny, "wadliwe określenie osoby prawnej wpisanej do KRS-u zawsze będzie mogło zostać sprostowane w trybie oczywistej omyłki, gdyż każdorazowo jest to okoliczność, która może zostać ustalona w sposób bezsporny na podstawie wpisu w KRS" (T. Brzezicki, Konsekwencje wadliwego oznaczenia strony...). Z orzeczeń sądów administracyjnych wyprowadzić należy równocześnie wniosek, iż sprostowanie nieprawidłowego oznaczenia strony postępowania byłoby wykluczone wówczas, gdyby popełniony w tym zakresie błąd skutkował skierowaniem decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. A zatem sprostowanie decyzji uznać należy za wykluczone, gdyby skutkiem rektyfikacji było wskazanie jako adresata decyzji zupełnie innego podmiotu, aniżeli ten, wobec którego prowadzono postępowanie (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Op 369/11, a także przywoływany już wyrok WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 89/13). Powyższe ograniczenie wynika z samej istoty trybu rektyfikacji orzeczeń organów administracji publicznej - do którego zaliczamy instytucję sprostowania - a który służy usuwaniu tzw. wad nieistotnych, niemających wpływu na meritum podjętego rozstrzygnięcia. Z istoty tej wynika ogólna zasada niedopuszczalności takiego sprostowania decyzji, którego skutkiem była by merytoryczna zmiana rozstrzygnięcia albo jego przedmiotu, zarezerwowana dla trybu weryfikacji orzeczeń administracyjnych (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. II OSK 258/07 oraz z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 782/12). Tutejsze Kolegium, dokonując sprostowania błędu w zakresie oznaczenia Strony - spółki E.R. Polska Sp. z o.o. - miało na uwadze przede wszystkim niewątpliwy fakt prowadzenia postępowania wobec prawidłowo ustalonej strony. Popełniona omyłka nie dotyczyła ustalenia podmiotu, który miał być stroną postępowania, a jedynie przytoczenia jego prawidłowej nazwy. Z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, iż stroną prowadzonego przez Kolegium postępowania miała być i była spółka, na rzecz której Burmistrz Miasta i Gminy L. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.". Podmiotem tym jest E.R. Polska Sp. z o.o. i w stosunku do tego właśnie podmiotu Kolegium prowadziło postępowanie w trybie nadzwyczajnym, co wynika w szczególności ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, na podstawie którego Kolegium ustalało aktualny adres siedziby spółki, aby doręczyć jej w sposób prawidłowy zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wydaną decyzję. Należy przy tym dodać, że w obu przypadkach korespondencja wysłana została na prawidłowy adres siedziby Spółki (tj. ul. [...], [...] W.) oraz skierowano ją do prawidłowo oznaczonej Spółki – E.R. Polska Sp. z o.o. (co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy koperty, w których wysłano korespondencję, a które zostały zwrócone Kolegium przez operatora pocztowego z powodu niepodjęcia ich w terminie przez Spółkę). Po wtóre, również inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, że stroną postępowania była E.R. Polska Sp. z o.o. - przede wszystkim wniosek Spółki o wydanie decyzji środowiskowej, czy też udzielona Spółce koncesja. Wreszcie, po trzecie, omyłkowo wskazano tylko jeden z członów nazwy Spółki, tj. określenie "Poland", zamiast "Polska", które - ze względu na fakt, iż określenie "Polska" jest odpowiednikiem "Poland" w języku polskim -. dodatkowo przemawia za oczywistością popełnionej omyłki. Ponadto, indywidualizacji Spółki - obok jej pełnej nazwy - służy także oznaczenie jej siedziby. W treści prostowanej decyzji Kolegium wskazywało, iż stwierdza nieważność decyzji wydanej na rzecz "E.R. Poland Sp. z o. o." z pierwotną siedzibą w W., zaś aktualnie we W.. Dodatkowo, w rozdzielniku decyzji - obok częściowo przekręconej nazwy "E.R. Poland Sp. z o.o." - wskazany został dokładny, prawidłowy adres siedziby Spółki, wynikający z KRS - u, a więc ul. [...], [...] W.. Zdaniem Kolegium, dane te pozwalają uznać, że podmiot ten został oznaczony w sposób wystarczający dla jego prawidłowego ustalenia. Odnośnie zarzutu, iż E.R.P. Sp. z o. o. nie brało udziału w przedmiotowym postępowaniu, bowiem Kolegium doręczało korespondencję na niewłaściwy adres, a powinno mieć z urzędu wiedzę, na podstawie innych prowadzonych postępowań, iż adres do doręczeń E.R.P. Sp. z o. o. jest w O. Kolegium wskazuje, iż rzeczywiście prowadziło szereg spraw, w których występowała jako strona niniejsza spółka i rzeczywiście w niektórych z nich doręczeń Kolegium dokonywało na adres w O., ul. [...] lok. 322 na ręce prokurenta M.W., która wskazywała ten adres do doręczeń. Jednak przyjęcie w innych postępowaniach za adres właściwy do doręczeń dla Spółki adres do doręczeń dla prokurenta nie skutkuje automatycznie uznaniem go za prawidłowy w odrębny postępowaniu. Zauważyć należy, że Kolegium mając na względzie, iż stroną postępowania jest osoba prawna, celem prawidłowego i skutecznego doręczania jej korespondencji sprawdziło dane Spółki w KRS. Z KRS spółki E.R.P. wynikało i wynika nadal, jedynie to, że ma ona siedzibę we W. przy ul. [...]. Tam też Kolegium próbowało doręczyć obwieszczenie z dnia 24 września 2013 r. o wszczęciu przedmiotowego postępowania, po tym jak pismo wysłane na adres do W., wróciło z adnotacją: adres nieaktualny. W ocenie Kolegium brak było podstaw na tym etapie do uznania iż podany w innym postępowaniu adres do doręczeń spółki w O. jest nadal aktualny. Zauważyć warto, że doręczenia osobom prawnym dokonuje się zgodnie z regułą określoną w art. 45 kpa - w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Informacje o siedzibie osoby prawnej uwidacznia się w KRS tego podmiotu (art. 38 pkt 1 lit. c ustawy o KRS). Jednakże nie należy zapominać, iż regulacja art. 45 kpa podlega wyłączeniu w sytuacji, gdy dana jednostka organizacyjna ustanowiła pełnomocnika. W takim bowiem przypadku pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 kpa). Podobny skutek odnosi wskazanie adresu do doręczeń, de facto udzielenie szczególnego rodzaju pełnomocnictwa - pełnomocnictwa do doręczeń. Dlatego też w takiej sytuacji, doręczeń należy dokonywać nie na adres siedziby spółki, lecz na adres pełnomocnika do doręczeń (adres do korespondencji). Wskazać należy, iż przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym stwarza domniemanie, iż dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Wysłane na adres wrocławski obwieszczenie o wszczęciu postępowania wróciło do Kolegium z adnotacją "nie zastano", oraz, iż "awizowano", co według Kolegium stanowiło słuszną podstawę do oceny, iż dochowane zostały wymogi określone w art. 44 kpa (była data i podpis doręczyciela wraz z adnotacją, że nie zastał nikogo pod tym adresem oraz informacja o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym). Przesyłka była awizowana dwukrotnie w dniach: 15 października 2013 r. i 23 października 2013 r. i została zwrócona do Urzędu Pocztowego w J.G. w dniu 7 listopada 2013 r. Trzeba zatem stwierdzić, iż to doręczenie zastępcze wywołało skutki doręczenia. Decyzję kończąca postępowanie w niniejszej sprawie Kolegium wysłało również na adres wrocławski spółki, który, jak potwierdziło na dzień wysyłania decyzji, nadal widniał w KRS-ie jako adres siedziby Spółki E.R.P.. Również i ta korespondencja wróciła ze wskazaniem "nie zastano". Mając jednak na uwadze rangę decyzji, którą Kolegium stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] r. oraz jej wpływ na dalsze działanie spółki odnośnie posiadanej koncesji w tym wypadku Kolegium uznało, iż spróbuje doręczyć ową decyzję na, właśnie wynikający z innych prowadzonych przez Kolegium spraw, adres w O. przy ul. [...] lok. 322. To doręczenie doszło do skutku w dniu 24 stycznia 2014 r. do rąk prokurenta spółki M.W.. Dodatkowo Kolegium wskazuje, iż w świetle dokumentacji sprawy (m.in. wypisów z ewidencji gruntów załączonych do wniosku inwestora) niewątpliwym jest, ze liczba stron niniejszego postępowania przekracza liczbę dwudziestu, stad doręczeń pism, w tym wydanej decyzji należało dokonywać zgodnie z art. 49 kpa (stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy). Spełnienie przesłanek z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oznacza, że zawiadomienie o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej następuje generalnie poprzez obwieszczenia i publiczne ogłoszenia. "...Treść przywołanego art. 74 ust. 3 ustawy nie zwalnia organów administracji z precyzyjnego ustalenia, komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony. Pozwala to bowiem ustalić, kto zdaniem organu prowadzącego postępowanie brał w nim udział jako strona, jednakie regulacja ta nie nakłada na organ obowiązku informowania stron uczestniczących w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 kpa...". (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt. II SA/Łd 886/12). Należy mieć na uwadze, iż istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego obwieszczenia, określonej w art. 49 kpa, jest zapewnienie szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 45/10). Doręczenie przez obwieszczenie jest uważane za prawnie skuteczne w stosunku do wszystkich stron postępowania po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 323). Taki sposób doręczania (w drodze obwieszczenia) przyjęło Kolegium w niniejszej sprawie, jednak jednocześnie Kolegium uznało, iż z uwagi na podniosłość prowadzonego postępowania zasadnym będzie, aby zarówno wnioskodawczyni (A.M.) jak i inwestor (E.R.P. sp. z o. o.) otrzymały decyzję osobiście za pośrednictwem poczty. Kolegium uznało, że nie narusza to zasady równego traktowania stron postępowania. Tym samym dołożyło wszelkich starań aby przesyłana decyzja doszła do wiadomości adresatów w taki sposób aby mogli oni zapoznać się z ich treścią i skorzystać tym samym z przysługujących im praw do jej zaskarżenia. Stąd próby doręczania przez Kolegium przedmiotowej decyzji początkowo na adres wrocławski (adres siedziby spółki), a następnie na adres znany Kolegium z akt innej prowadzonej przez Kolegium sprawy (adres w O.). Przestrzegając zasady czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, Kolegium uznało również, iż aby zapewnić E.R.P. Sp. z o. o. możliwość merytorycznego rozpatrzenia jej zarzutów, że dopiero to drugie doręczenie (na adres w O.) jest skuteczne, stąd ocena Kolegium, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w ostatnim dniu terminu na jego wniesienie, mimo, iż gdyby liczyć ten termin od dnia doręczenia zastępczego na adres ujawniony w KRS (adres we W.) wniosek ten byłby spóźniony. Zatem zarzut nie zapewnienia Skarżącej udziału w niniejszym postępowaniu jest w ocenie Kolegium zupełnie bezzasadny, bowiem to przedsiębiorca, a więc E.R. Sp. z o. o. winien czuwać nad tym aby dane w Krajowym Rejestrze Sądowym były aktualne, skoro bowiem, jak twierdzi, faktycznym miejscem prowadzenia działalności spółki jest Opole, warto, aby adres ten widniał w KRS. Konkludując, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., oczywistość naruszenia prawa polegająca na niezapewnieniu właściwego udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu oraz nie dołączenie do decyzji obligatoryjnego załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia, a także charakter i doniosłość naruszonych przepisów oraz fakt, iż nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji organu I instancji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa, uprawniają do stwierdzenia, że postępowanie to, a zatem i wydana w nim decyzja w sposób rażący narusza prawo. Biorąc pod uwagę, że w przypadku podstawy stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie znajdują zastosowania przesłanki negatywne z art. 156 § 2 kpa, należało orzec jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję wniosła E.R.P. sp. z o.o. ul. [...] we W., zarzucając jej: 1) skierowanie decyzji do podmiotu E.R. Poland sp. z o.o., który nie jest stroną w sprawie, gdyż adresatem decyzji była E.R. Polska sp. z o.o., co stanowi wadę decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 kpa; 2) rażące naruszenie prawa poprzez pominięcie tego, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. została sprostowana postanowieniem z dnia [...] r., co skutkowano stwierdzeniem przez Kolegium nieważności decyzji o innej treści niż obowiązująca, co stanowi wadę decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 kpa; 3) art. 10 kpa w związku z art. 61 § 1 i 4 oraz art. 81 kpa poprzez brak powiadomienia strony skarżącej o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza L. i tym samym uniemożliwienie stronie działania w postępowaniu, co stoi w sprzeczności z zasadą zapewnienia stronom czynnego udziału w postepowaniu; 4) art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że błędy zawarte w decyzji Burmistrza L. mają cechę rażącego naruszenia prawa; 5) stwierdzenie nieważności decyzji z całkowitym pominięciem ekonomicznych i gospodarczych skutków, które wywołuje decyzja, co stoi w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 kpa. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G.. Uzasadnienie postawionych zarzutów pokrywa się z uzasadnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., co zostało już omówione w niniejszym uzasadnieniu. Ponadto zostanie ono także przywołane w stosownej części w dalszej części rozważań Sądu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na rzecz E.R.P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwania złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "R.". Podstawą prawną skarżonych decyzji były przepisy art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy zauważyć, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak również przedmiotowym. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zatem legitymację do żądania wszczęcia takiego postępowania ma podmiot, który wykaże, że wadliwa decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku i to niezależnie od tego czy strona ta uczestniczyła w postępowaniu zwykłym, czy nie. W niniejszej sprawie decyzja, której stwierdzenia nieważności domagała się A.M. dotyczy jej interesu prawnego, bowiem mieszka ona we wsi R., czyli w obszarze koncesyjnym "R.", a konkretnie jest ona właścicielką nieruchomości gruntowych, na których zostało zlokalizowane przedsięwzięcie, wobec czego w świetle art. 28 kpa przysługuje jej status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co zasadnie przyjął organ w skarżonych decyzjach. Przepisy art. 156 § 1 i art. 158 § 1 i 2 kpa w związku z art. 157 § 2 kpa wskazują, że jeśli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Tak więc organ nadzoru stwierdza nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa) w takim zakresie, w jakim ustalił występowanie wady określonej w art. 156 § 1 kpa, bez względu na granice żądania zgłoszonego przez stronę żądającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 kpa zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 kpa, to może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oczywistość naruszenia prawa polega zaś na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa (będącej podstawą żądania stwierdzenia nieważności w rozpoznawanej sprawie), wskazać trzeba, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie wystarczy jednak sama "oczywistość" naruszenia, lecz należy również wykazać "rażący" charakter tego naruszenia, dokonując oceny rażącego charakteru naruszenia przede wszystkim przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez decyzję, przy czym skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zasadne jest tutaj również odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji administracyjnej i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują przez samo istnienie nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Sąd skłania się do poglądu prezentowanego w doktrynie i orzecznictwie NSA o czystej kasacyjnej formule rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a więc do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. "Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 8, Warszawa 2006, s 745-746). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego, choć stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego jest czymś wyjątkowym. Art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie zawęża bowiem rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w tym przepisie, do uregulowań materialnoprawnych i nie wyklucza przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, jeżeli naruszenie to pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Ponieważ jednak dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa konieczne jest wykazanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tego typu postępowaniu nie wystarczy powołanie się na okoliczność naruszenia prawa, jak w zwykłym postępowaniu odwoławczym, a istnieje konieczność wskazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa. "Rażące naruszenie prawa" stanowi bowiem kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie zaś tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 lipca 2006 r., VII SA/Wa 1399/05, Lex nr 243791 oraz NSA z 13 sierpnia 2008 r., I OSK 1433/07). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny dowodów, na których organ orzekający w sprawie oparł ustalenia stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 marca 2013 r., II SA/OL 71,13, Lex nr 1303547 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r., II SA/Wr 815/12, Lex nr 1330038 i podane tam orzecznictwo sądowoadministracyjne). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne stwierdzić należy, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] r., określająca warunki środowiskowe realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera wady, które należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tym samym stwierdzenie jej nieważności zaskarżoną decyzją jest uzasadnione. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Kolegium oraz przedstawioną przez ten organ argumentację. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku, dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny. Jej wydanie jest bowiem niezbędne do uzyskania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto - w myśl art. 86 powołanej ustawy - wiąże ona organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Ponadto ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku określa zarówno elementy rozstrzygnięcia, jakie decyzja taka winna zawierać, a także ustanawia dodatkowe wymogi co do treści uzasadnienia, niezależnie od tych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. I tak w przypadku przedsięwzięć, co do których nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zgodnie z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z przepisem ar. 79 ust. 1 ustawy zasadą jest, że przed wydaniem decyzji środowiskowej organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Art. 80 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa wart. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 29 ustawy o dostępie do informacji każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Natomiast zgodnie z art. 30 tejże ustawy organy właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku wymogu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają taką możliwość odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone (art. 33 ust. 1 ustawy). Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5, należą: 1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami; 2) wymagane przez przepisy: a) postanowienia organu właściwego do wydania decyzji, b) stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków (art. 33 ust. 2 ustawy). Uwagi i wnioski mogą być wnoszone: 1) w formie pisemnej; 2) ustnie do protokołu; 3) za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o którym mowa w ustawię z dnia 18 wrześnią.2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz.262). Tak stanowi art. 34 ustawy. Organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 36 ustawy). Organ prowadzący postępowanie: 1) rozpatruje uwagi i wnioski; 2) w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37 ustawy). Organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią (art. 38 ustawy). Przepis art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy przez "podanie informacji do publicznej wiadomości" rozumie: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Jak zasadnie i szczegółowo wykazał organ w skarżonej decyzji wymogom tym nie sprostał organ wydający decyzję środowiskową, albowiem postępowanie przed jej wydaniem nie toczyło się z udziałem społeczeństwa na skutek braku właściwego podania stosownych informacji do publicznej wiadomości. W toku bowiem postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dokonano jedynie obwieszczenia informacji o wszczęciu postępowania i o wydaniu tej decyzji na stronie BIP Urzędu Miasta i Gminy L. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu, zaś obwieszczenie o zgromadzeniu materiału dowodowego skierowano tylko do stron postępowania, co oczywiście nie stanowi zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu tego rodzaju. W świetle przytoczonej wcześniej przedmiotowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji organ nie dokonał obwieszczenia w miejscu realizacji przedsięwzięcia na terenie sołectw R. i K.W., ani w prasie lub w miejscowości właściwej ze względu na przedmiot postępowania. W tej sytuacji Sąd uznał, że naruszenie przez organ w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowej przepisów zawartych w art. 29 ust. 1, art. 30, 33 i art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235) powodujące niczym nie uzasadnione wyłączenie jednej z podstawowych zasad zawartych w tej ustawie, to jest zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Prawo udziału każdego w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa zostało bowiem przewidziane w celu realizacji ochrony dobra, jakim jest środowisko. Aby uprawnienie to miało rzeczywisty charakter, niezbędne było sprecyzowanie sposobu, w jaki to prawo ma być realizowane. W celu zapewnienia realizacji tego prawa ustawodawca przewidział określony tryb podania do publicznej informacji o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składnia uwag i wniosków. Realizacja tego prawa zakłada, by wymogi formalne dotyczące ogłoszeń zostały szczegółowo dochowane. Tylko bowiem w takim przypadku stwierdzić można, że została spełniona przesłanka zapewnienia udziału każdego w postępowaniu. W przeciwnym bowiem wypadku stwierdzić można jedynie, że w postępowaniu spełniono przesłankę zapewnienia w postępowaniu udziału wyłącznie tych osób, które wzięły w nim udział i rozważono takie uwagi i wnioski, które zostały złożone. Podkreślić należy, że udział społeczeństwa oraz składane uwagi i wnioski nie muszą sprowadzać się do ochrony interesu poszczególnych osób, które nie nabywają przez fakt złożenia uwag i wniosków statusu stron postępowania, lecz w istocie mają na celu zwrócenie uwagi na różne aspekty ochrony środowiska, jakim zagraża realizowana inwestycja, które winny być przez organ rozpatrzone. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że w sytuacji braku ogłoszeń czy też ich wadliwości, zawsze dochodzi do sytuacji, w której szereg osób pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu, a organ nie dokonywał rozważenia takich uwag i wniosków, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Ustawodawca przewidział udział społeczeństwa w określonym celu. Nie sprowadza się on do uzyskania przez społeczeństwo wiedzy o postępowaniu i zajęcia stanowiska w sprawie, lecz istotą tego udziału jest zapewnienie możliwości wpływu społeczeństwa na ochronę środowiska, przez składanie uwag i wniosków. Uznać zatem należy, iż to właśnie ich rozpatrzenie przez organ stanowi istotę udziału społeczeństwa w postępowaniu, a odstąpienie od niego podważa sens udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Nieprawidłowości, które miały miejsce w zakresie podania wymaganych informacji do publicznej wiadomości uniemożliwiły zatem właściwemu organowi uzyskanie i rozpatrzenie ewentualnych uwag i wniosków pochodzących od społeczeństwa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2010 r., II SA/Gd 716/10 i wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 460/11). Z tych też powodów Sąd nie podzielił zarzutów zawartych w pkt 4 i 5 skargi uznając, że organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1, art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazanych przez organ wad nie można naprawić w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania z uwagi na ich rażący charakter oraz brak nadto załącznika do decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia, co rażąco narusza przepis art. 82 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji i świadczy o niekompletności tejże decyzji, albowiem charakterystyka stanowi integralną część decyzji środowiskowej i musi być podpisana przez ten sam organ, który wydaje decyzję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., II SA/Wa 537/08, Lex 451625, G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 287-288). W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że system nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmuje przypadki weryfikacji decyzji, dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym. System ten jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2006, z. 694). Z tych powodów Sąd nie podzielił zarzutów skargi ad. 4-5, zawartych na stronie 5. Wbrew zarzutom skargi organ w skarżonej decyzji obszernie i wnikliwie rozpatrzył wszystkie podstawy (przesłanki) stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej na tle zasady zawartej w art. 16 kpa. Także racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja przemawiają za trafnością stwierdzenia jej niewłaściwości, skoro waga rażących naruszeń przepisów prawa już opisanych wyżej, a zawartych w ustawie o udostępnianiu informacji, realizujących podstawowe zasady konstytucyjne (art. 5 i art. 74 Konstytucji RP) jest nie do zaaprobowania w demokratycznym państwie prawa, tworzącym właściwe relacje prawne dla życia społeczno-gospodarczego społeczeństwa. Racje te w takiej sytuacji muszą mieć pierwszeństwo przed indywidualnym interesem inwestora. Sąd nie podziela trafności zarzutów skargi zawartych w pkt. 1 - 3 skargi i w jej uzasadnieniu w tej części. Należy bowiem przychylić się do argumentacji organu, że nie ma mowy o skierowaniu zaskarżonej decyzji do osoby, nie będącej stroną w sprawie. Postępowanie środowiskowe i postępowanie nadzwyczajne prowadzono wobec skarżącej i ani organy ani sama skarżąca co do tego nie mają żadnych wątpliwości. W wydanych decyzjach wystąpiła jedynie oczywista pomyłka co do brzmienia nazwy strony skarżącej – pojawił się element tej nazwy "Poland" zamiast prawidłowo "Polska", co zawsze może być sprostowane i faktycznie organy to uczyniły. Ta oczywista pomyłka nie miała żadnego konkretnego wpływu na wynik sprawy, czego zresztą strona nie próbowała nawet wykazać. Jest także w sprawie oczywiste, że według zapisów zawartych w KRS strona skarżąca miała siedzibę we W. przy ul. [...] i na taki adres SKO w J.G. miało pełne podstawy wysyłać pisma procesowe w toku toczącego się postępowania nadzwyczajnego, aczkolwiek w toku postępowania skorzystano z doręczania pism stronom, przez obwieszczenie po myśli art. 49 kpa. Trudno zarzucić organowi naruszenie przepisów art. 10, 61 § 1 i 4 oraz art. 81 kpa, jak czyni to skarga, jeśli to organ sam doprowadził do ustalenia adresu prokurenta spółki M.W. – O. ul. [...], lokal 322, w rezultacie czego w dniu 24 stycznia 2014 r. doręczono stronie decyzję SKO w J.G. z dnia [...] r. Z powyższego wynika, że zarzut strony skarżącej nie zapewnienia jej udziału w postępowaniu nadzwyczajnym jest bezzasadny (wcześniejsze pisma wracały z adnotacją poczty: "nie zastano", "awizowano", wobec czego organ miał podstawy do uznania doręczenia za dokonane po myśli przepisów art. 44 kpa). Sąd nie podziela także zarzutu z pkt. 2 skargi, albowiem jak wcześniej wykazano decyzję środowiskową sprostowano tylko w części dotyczącej słowa "Poland" na "Polska" wobec czego fakt ten nie wpływał, jak wykazano wcześniej, ani na zasadniczą treść tej decyzji, ani na określenie adresata decyzji, w związku z tym orzeczenie jej nieważności bez odniesienia się do tego sprostowania nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto SKO w J.G. po niewątpliwym ustaleniu zaistniałych faktów postanowieniem z dnia [...] r. sprostowało oczywistą pomyłką w tym zakresie w swej decyzji z dnia [...] r., a skarżona decyzja z dnia [...] r. zawiera już pełną prawidłową nazwę strony. W tej sytuacji Sąd uznając zarzuty skargi za nietrafne, skargę tę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. H.B.7.11.2014r.