I SA/Kr 1598/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1598/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r., sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp.k. w B., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I postanowienia nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 18 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 239b oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.) utrzymało w mocy postanowienie nr [...] Burmistrza Miasta C. z dnia 24 kwietnia 2014 r. w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Decyzją nr [...] z dnia 31 marca 2014 r. Burmistrz Miasta C. określił G. Sp. z o.o. Spółce jawnej z siedzibą w C. (dalej: spółce) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2013 r. w kwocie 34.321 zł. Następnie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. organ ten nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Na uzasadnienie tego orzeczenia podano, że zgodnie z informacjami uzyskanymi przez organ od Naczelnika US w C., wobec spółki jest obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne z wniosku Burmistrza Miasta W., Burmistrza Miasta T. oraz Skarbu Państwa – Naczelnika US w C. W ocenie organu powyższe okoliczności uprawdopodabniają, że zobowiązanie wynikające z przytoczonej wyżej decyzji podatkowej nie zostanie wykonane. Organ zauważył przy tym, że spółka nie reguluje ciążących na niej, wymaganych zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2011-2013 oraz w podatku rolnym za rok 2014. Organ podał ponadto, że spółka wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012, w którym podniosła, że z uwagi na trudną sytuację finansową nie jest w stanie uiścić wymaganej kwoty jednorazowo. Organ przyjął zatem, że skoro spółka nie jest w stanie spłacić swoich zobowiązań, to prawdopodobnym jest, iż nie wykona również zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji z dnia 31 marca 2014 r. Zaznaczono przy tym, że spółka nie złożyła dotąd deklaracji w podatku od środków transportowych za rok 2014. W zażaleniu na powyższe postanowienie, spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie art. 216 § 1 w zw. z art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i 3 oraz § 2-4 O.p., jak również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego przejawiającą się zbyt szerokim zastosowaniem uznania administracyjnego. Autor zażalenia podniósł, że w kwestionowanym postanowieniu nie wskazano, jakie postępowanie egzekucyjne toczy się względem spółki (nie podano sygnatury sprawy), a zdaniem spółki spłaciła ona wszystkie należności przysługujące podmiotom wskazywanym przez organ pierwszej instancji. Do zażalenia dołączono również zestawienie spłat, mające przeczyć tezie organu o nieuiszczaniu przez spółkę podatku od nieruchomości za lata 2011-2013 oraz podatku rolnego za rok 2014. Nawet bowiem w sytuacji opóźniania się z płatnością podatku, to w konsekwencji wskazane należności są następnie regulowane. W ocenie spółki wystąpienie z wnioskiem o rozłożenie zaległości podatkowej na raty dowodzi woli skarżącej w uiszczeniu pełnej kwoty podatku. Do zażalenia dołączono ponadto sprawozdanie finansowe spółki za rok 2012, z którego ma wynikać znaczna ilość aktywów, wskazująca na możliwość uiszczenia podatku. Spółka podniosła zatem, że organ nie wykazał okoliczności pozwalających na przyjęcie, że nie wykona ona ciążącego na niej zobowiązania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w aktach postępowania znajduje się pismo Naczelnika US w C. z dnia 17 marca 2014 r. informujące o toczącym się względem spółki postępowaniu egzekucyjnym, a spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń o spłacie wszystkich zależności. Zaznaczono przy tym, że spłata należności nie jest równoznaczna z zakończeniem postępowania egzekucyjnego. Kolegium podzieliło również twierdzenia organu pierwszej instancji, iż prawdopodobne jest, że spółka nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia 31 marca 2014 r. Organ wskazał przy tym, że spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie toczącej się przed WSA w Krakowie pod sygn. akt I SA/Kr 1935/13, a połowa jej nieruchomości o wartości ponad 12.000.000 zł została przewłaszczona na zabezpieczenie zobowiązań z tytułu umorzenia akcji. Także z przedłożonych przez spółkę zestawień spłat wynika, że na dzień 19 listopada 2013 r. miała ona nieuregulowany podatek od nieruchomości wraz z odsetkami i kosztami upomnienia w łącznej wkopcie 165.065,21 zł, a na dzień 14 lutego 2014 r. – 433.539,21 zł. Dokumentacja przedłożona przez spółkę nie potwierdza zatem spłaty zaległości podatkowych, a dowodzi, iż część zaległości spłacono dopiero na skutek czynności egzekucyjnych. W ocenie organu, na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 wskazuje również podnoszona przez spółkę trudna sytuacja finansowa, na którą spółka powołała się we wniosku o rozłożenie zaległości podatkowych na raty. Pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w B. (następca prawny spółki, dalej: strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie jego i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 1 w zw. z art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i 3 oraz § 2-4 O.p. 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 191 O.p. Strona skarżąca wskazała, że niewykazanie przez organ pierwszej instancji sygnatury sprawy egzekucyjnej uniemożliwiło skarżącej przedstawienie dowodu wpłaty całości zaległości adekwatnego tej sprawie. Skarżąca podniosła ponadto, że umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie nie skutkuje definitywnym wyzbyciem się przez spółkę nieruchomości objętych umową. W pozostałym zakresie podtrzymano stanowisko wyrażone w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art.134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie naruszało obowiązujące prawo, co powodowało konieczność jego uchylenia. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do odmiennej oceny występowania w kontrolowanej sprawie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 239a O.p. decyzja nieostateczna nakładająca na podatnika obowiązek podatkowy nie podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 i § 2 O.p. Zasadą jest zatem, że wykonalne są decyzje ostateczne chyba, że z kolei ich wykonanie zostało wstrzymane (art. 239e O.p.). Należy podzielić pogląd, głoszący, że z istoty powyższej regulacji wynika, iż postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności może być wydane wyłącznie w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej i odnosi swój skutek wyłącznie do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, mającej przymiot decyzji ostatecznej. Z tą chwilą ustają skutki prawne jakie wiązały się z wydaniem postanowienia w tym przedmiocie tj. możliwość przymusowego dochodzenia należności fiskalnych. Z tym momentem dopuszczalność wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej wynika już nie z faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z uwagi na to, że decyzja organu odwoławczego, jako ostateczna podlega wykonaniu z mocy prawa, bez konieczności wydawania w tym przedmiocie dodatkowego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 281/10, w Gliwicach z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 2552/10). Sama instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w pierwszej instancji ma na celu umożliwienie wykonania wynikającego z niej obowiązku podatkowego zanim zostanie wydana i doręczona podatnikowi decyzja organu odwoławczego, która stosownie do art. 128 O.p. jest decyzją ostateczną. Z powyższych unormowań wynika zatem, że z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zatem zdeterminowany istnieniem w obrocie prawnym decyzji nieostatecznej, do której postanowienie to się odnosi (por. wyrok WSA z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 105/11, wyrok WSA z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Bd 1007/10). W art. 239b O.p. wskazano, że (§ 1): decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Co istotne (§ 2), przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jednak jak wskazuje dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych, samo wystąpienie jednej z przesłanek z art. 239b § 1 nie oznacza automatycznego ziszczenia przesłanki wymienionego w art. 239b § 2 O.p., zaś przenoszenie przez organy podatkowe tych samych argumentów wykazujących na zaistnienie przesłanki określonej w przepisie art. 239b § 1 O.p., do uzasadnienia zaistnienia przesłanki "uprawdopodobnienia niewykonania decyzji" ulokowanej w treści art. 239b § 2 o.p., należy ocenić jako działanie contra legem (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 368/10, LEX nr 659515). Trzeba z całą mocą podkreślić również, że fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 o.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 o.p. wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 607/13; LEX nr 1484702). W realiach kontrolowanej sprawy, organy obu instancji uznały, że w odniesieniu do strony skarżącej ziściła się przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Organ pierwszej instancji uzyskał bowiem informację od Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., że wobec strony skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne z wniosku Burmistrza Miasta W., Burmistrza Miasta T. i Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. W ocenie Sądu informacja ta pozwalała na przyjęcie, że spełniona została przesłanka o której mowa w wyżej wskazanym przepisie. Organ uzyskał bowiem informację, że w stosunku do strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Z analizowanego przepisu jasno wynika, że podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności może być powzięcie przez organ podatkowy informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji znalazła się pisemnie potwierdzona informacja, iż wobec strony skarżącej prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych).-por. S. Presnarowicz komentarz do art. 239b O.p w Ordynacja podatkowa Komentarz, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, wyd. LEX 2011 r. Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie podał sygnatur akt postępowań egzekucyjnych i w związku z powyższym nie jest możliwe wykazanie, że należności objęte tymi postępowaniami zostały spłacone. Zarzuty te zostały powtórzone również w skardze do Sądu. W ocenie Sądu są one jednak nieuzasadnione. Organ nadając decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności przy ustaleniu, czy spełniona zostaje przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. ma jedynie obowiązek ustalenia, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne. Nie ma natomiast obowiązku uzyskiwania dalszych informacji związanych z tym postępowaniem i informowania o nich strony. Strona informacje o postępowaniu egzekucyjnym uzyskuje bezpośrednio w trakcie jego prowadzenia. Nadmienić przy tym należy, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że należności związane z wszczętymi postępowaniami egzekucyjnymi zostały uregulowane, jak również nie wykazała, że postępowania egzekucyjne prowadzone z wniosku wierzycieli wskazanych przez organy podatkowe, zostały zakończone. Nawet ewentualny fakt spłaty należności objętej postępowaniem egzekucyjnym, nie oznacza bowiem automatycznie, że postępowanie egzekucyjne zostało formalnie zakończone. W ocenie Sądu w ramach prowadzonego postępowania o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, to na stronie spoczywa obowiązek wykazania w postępowaniu zażaleniowym, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Nie zmienia tego obowiązywanie w procedurze podatkowej zasady prawdy obiektywnej. Jak słusznie bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2012r. (sygn. akt II FSK 1705/10 – LEX nr 1137574), organy podatkowe nie mają obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarcza sama strona i nie wskazuje na istnienie w sprawie tych okoliczności. Dalej Sąd ten stwierdza, że w sytuacji, gdy organ podatkowy nie posiadał informacji o zakończeniu postępowania egzekucyjnego miał podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 o.p. Mając powyższe na uwadze, w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, organy podatkowe wykazały spełnienie przesłanki o jakiej mowa w omawianym art. 239b § 1 pkt 1 O.p. W ocenie Sądu organy podatkowe nie wykazały jednak zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 239b § 2 O.p., czyli nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, na co słusznie zwróciły uwagę organy podatkowe, że uprawdopodobnienie jest środkiem służącym ustaleniu jakiegoś faktu w oparciu o posiadane informacje (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221). Jednocześnie, uprawdopodobnienie jest rozumiane jako środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, a więc niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1649/10, LEX nr 1069308). Istotne jest również to, że uprawdopodobnienie niewykonalności zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 o.p. nie oznacza, że nie musi ono być poparte konkretnymi danymi (zob. wyrok WSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 39/14; LEX nr 1443235). Podkreślenia wymaga, że normę z § 2 art. 239b O.p. należy odczytywać łącznie z konkretnymi przesłankami wskazanymi w § 1 tego przepisu. Zatem jeśli w sprawie zaistniała przesłanka z § 1 pkt 1, czyli organ posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych to uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wymagane przez § 2 polega na tym, że organ podatkowy musi wykazać, że istnienie powyższej okoliczności w postaci toczącego się postępowania egzekucyjnego uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego decyzji nieostatecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013r., sygn. akt I FSK 1807/12 – orzecznia.nsa.gov.pl). Organy obu instancji zupełnie pominęły jednak tę okoliczność w swoich rozważaniach. Organ I instancji w postanowieniu nadającym rygor natychmiastowej wykonalności w pierwszej kolejności opisał stan sprawy, między innymi fakt, że w stosunku do strony skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne oraz zacytował adekwatne przepisy prawne dotyczące możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Następnie stwierdził, że powyższe okoliczności uprawdopodabniają, że zobowiązanie stwierdzone decyzją nieostateczną nie zostanie wykonane. Jak z powyższego wynika, organ I instancji nawet nie próbował powiązać faktu toczących się postępowań egzekucyjnych ze stwierdzeniem, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że organ ten nawet nie próbował wykazywać, że istnienie powyższej okoliczności w postaci toczącego się postępowania egzekucyjnego uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego decyzji nieostatecznej. Dopiero niejako w uzupełnieniu podane zostało, że strona skarżąca nie reguluje ciążących na niej wymagalnych zobowiązań podatkowych, złożyła wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej stwierdzając, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej oraz sama przyznaje, że posiada nieuregulowane zobowiązani wobec innych podmiotów. Niemniej jednak również te okoliczności nie zostały w żaden sposób powiązane z faktem toczących się postępowań egzekucyjnych, lecz podane dodatkowo już po stwierdzeniu, że w sprawie ziściły się warunki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu I instancji wskazując dodatkowo, że strona w jednym z postępowań wystąpiła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, jak również strona skarżąca oświadczyła, że połowa jej nieruchomości została przewłaszczona na zabezpieczenie. Również z postanowienia Kolegium nie wynika w jaki sposób fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego może wpłynąć na brak uregulowania zobowiązania z decyzji nieostatecznej. Przedstawione przez organy argumenty nie mogą być oczywiście uznane za nieistotne. Niemniej jednak w pierwszej kolejności w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powinna znaleźć się informacja, w jaki sposób prowadzenie postępowań egzekucyjnych uprawdopodabnia fakt niewykonania zobowiązania. Wydaje się, że pomocnym w tym zakresie byłaby dla organów bardziej szczegółowa wiedza o toczących się postępowaniach egzekucyjnych, choćby polegająca na znajomości wielkości należności podlegających egzekucji. Sąd nie może przy tym zastąpić organów podatkowych w przytaczaniu okoliczności, które ściśle będą wiązać się z uprawdopodobnieniem, że prowadzone postępowania egzekucyjne wpływają na możliwość niewykonania zobowiązania. Sąd może jedynie skontrolować, czy podana argumentacja jest prawidłowa. W niniejszej sprawie argumentacji takiej zabrakło jednak zarówno w postanowieniu organu I instancji, jak również organu odwoławczego. Reasumując, zdaniem Sądu organy obu instancji nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nr [...] Burmistrza Miasta C. z dnia 31 marca 2014 r. nie zostanie wykonane na skutek prowadzenia wobec strony skarżącej postępowań egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 239 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 O.p. z uwagi na brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego powodu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 152 2 p.p.s.a. określono, że ww. rozstrzygnięcia nie podlegają wykonaniu do chwili prawomocności niniejszego wyroku. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, organ podatkowy zastosuje wskazania wynikające z niniejszego wyroku. Będzie zobowiązany do wykazania odpowiednią argumentacją, że istnieje prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.) z tego powodu, że w stosunku do strony skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Musi zatem zostać wskazany wpływ toczącego się postępowania egzekucyjnego na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania z tego właśnie powodu. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na kwotę zasądzoną w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. złożyła się równowartość wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł), ustalonego zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t.. Dz.U. z 2013r., poz. 490). Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.