I SA/Kr 1278/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1278/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r., sprawy ze skarg "G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" spółka komandytowa z/s w B., na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 19 maja 2014 r. Nr [...], z dnia 9 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, I. uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I postanowienia nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku Wydanym dnia 3 lutego 2014r. postanowieniem znak [...] oraz [...] Burmistrz Miasta C. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom własnym z dnia 8 stycznia 2014r.: - znak [...], określającej wobec G. Sp. z o.o. w B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011; - znak [...], określającej G. Sp. z o.o. w B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012. Postanowieniem z dnia 25 marca 2014r., znak [...], Burmistrz Miasta C. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji własnej, znak jw. z dnia 4 lutego 2014r., zmieniającej decyzję z dnia 16 czerwca 2013r., określającą wobec G. Sp. z o.o. w B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013. W obu postanowieniach wskazano jako podstawę prawną art. 216 § 1 w zw. z art. 239a, art. 239b § 1, § 2-4 o.p. W uzasadnieniach obu postanowień organ pierwszej instancji wskazał na treść art. 239b § 1 pkt 1 oraz § 2 o.p., zgodnie z którymi decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w razie informacji, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, a organ uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Burmistrza Miasta C. taki przypadek zachodzi w niniejszej sprawie – wobec podatnika prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wniosku Burmistrza Miasta W., Burmistrza Miasta T. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego . Organ podkreślił również, że podatnik nie reguluje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań podatkowych, wynikających z deklaracji na podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 lutego 2014r. Burmistrz Miasta C. wskazał dodatkowo, że podatnik w dniu 31 października 2013r. wyzbył się części majątku o znacznej wartości. Zażalenie na powyższe postanowienia wniosła w terminie G. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Spółka domagała się uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 216 § 1 w zw. z art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3, § 2-4 o.p. oraz przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się zbyt szerokim zastosowaniem uznania administracyjnego. Wydanymi dnia 9 maja 2014r. oraz 19 maja 2014r. postanowieniami znak [...] oraz [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienia w mocy, wskazując w podstawie prawnej art. 239 oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. Kolegium wskazało, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: musi zaistnieć co najmniej jeden z warunków, określonych w art. 239b § 1 o.p., a nadto organ musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W niniejszej sprawie spełniona została przesłanka, opisana w art. 239b § 1 pkt 1 o.p. – wobec strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Kolegium zaznaczyło też, że podatnik wyzbył się części majątku o znacznej wartości w drodze przewłaszczenia na zabezpieczenie. Nadto organowi odwoławczemu jest wiadome z urzędu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym podatnik wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając swój wniosek trudną sytuacją finansową i problemami z regulowaniem zobowiązań. Powyższe okoliczności – w ocenie Kolegium – potwierdzają prawdopodobieństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na oba postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego G. Sp. z o.o. zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 1 w zw. z art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3, § 2-4 o.p.; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 191 o.p. Strona skarżąca domagała się uchylenia postanowień organu drugiej instancji. Skargi zostały zarejestrowany pod sygnaturami akt I SA/Kr 1278/14 (skarga na decyzję z dnia 19 maja 2014r.) oraz I SA/Kr 1279/14 (skarga na decyzję z dnia 9 maja 2014r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na obie skargi wniosło o ich oddalenie. W dniu 14 listopada 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturach I SA/Kr 1278/14 i I SA/Kr 1279/14, postanawiając prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Kr 1278/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienia naruszały obowiązujące prawo, co powodowało konieczność ich uchylenia. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do odmiennej oceny występowania w kontrolowanej sprawie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1 i § 2 o.p. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 239a o.p. decyzja nieostateczna nakładająca na podatnika obowiązek podatkowy nie podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 i § 2 o.p. Zasadą jest zatem, że wykonalne są decyzje ostateczne chyba, że z kolei ich wykonanie zostało wstrzymane (art. 239e o.p.). Należy podzielić pogląd głoszący, że z istoty powyższej regulacji wynika, iż postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności może być wydane wyłącznie w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej i odnosi swój skutek wyłącznie do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, mającej przymiot decyzji ostatecznej. Z tą chwilą ustają skutki prawne jakie wiązały się z wydaniem postanowienia w tym przedmiocie tj. możliwość przymusowego dochodzenia należności fiskalnych. Z tym momentem dopuszczalność wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej wynika już nie z faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z uwagi na to, że decyzja organu odwoławczego, jako ostateczna podlega wykonaniu z mocy prawa, bez konieczności wydawania w tym przedmiocie dodatkowego rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 281/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 2552/10). Sama instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w pierwszej instancji ma na celu umożliwienie wykonania wynikającego z niej obowiązku podatkowego zanim zostanie wydana i doręczona podatnikowi decyzja organu odwoławczego, która stosownie do art. 128 o.p. jest decyzją ostateczną. Z powyższych unormowań wynika zatem, że z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zatem zdeterminowany istnieniem w obrocie prawnym decyzji nieostatecznej, do której postanowienie to się odnosi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 105/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Bd 1007/10). W art. 239b o.p. wskazano, że (§ 1): decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Co istotne (§ 2), przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jednak jak wskazuje dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych, samo wystąpienie jednej z przesłanek z art. 239b § 1 nie oznacza automatycznego ziszczenia przesłanki wymienionego w art. 239b § 2 o.p., zaś przenoszenie przez organy podatkowe tych samych argumentów wykazujących na zaistnienie przesłanki określonej w przepisie art. 239b § 1 o.p., do uzasadnienia zaistnienia przesłanki "uprawdopodobnienia niewykonania decyzji" ulokowanej w treści art. 239b § 2 o.p., należy ocenić jako działanie contra legem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 368/10, Lex Omega nr 659515). Trzeba z całą mocą podkreślić również, że fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 o.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 o.p. wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 607/13; Lex Omega nr 1484702). W realiach kontrolowanej sprawy organy obu instancji uznały, że w odniesieniu do strony skarżącej ziściła się przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 o.p. Organ pierwszej instancji uzyskał bowiem informację od Naczelnika Urzędu Skarbowego w C, że wobec strony skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne z wniosku Burmistrza Miasta W., Burmistrza Miasta T. i Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. W ocenie Sądu informacja ta pozwalała na przyjęcie, że spełniona została przesłanka o której mowa w wyżej wskazanym przepisie. Organ uzyskał bowiem informację, że w stosunku do strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Z analizowanego przepisu jasno wynika, że podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności może być powzięcie przez organ podatkowy informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji znalazła się pisemnie potwierdzona informacja, iż wobec strony skarżącej prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych).-por. S. Presnarowicz komentarz do art. 239b O.p w Ordynacja podatkowa Komentarz, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, wyd. LEX 2011 r. Strona skarżąca zarzuciła, że całość należności, których dotyczyły postępowania egzekucyjne, została spłacona, wobec czego postępowania te stały się zbyteczne. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest uzasadniony. Organ nadając decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności przy ustaleniu, czy spełniona zostaje przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 o.p. ma jedynie obowiązek ustalenia, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne. Nie ma natomiast obowiązku uzyskiwania dalszych informacji związanych z tym postępowaniem i informowania o nich strony. Strona informacje o postępowaniu egzekucyjnym uzyskuje bezpośrednio w trakcie jego prowadzenia. Nadmienić przy tym należy, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że należności związane z wszczętymi postępowaniami egzekucyjnymi zostały uregulowane, jak również nie wykazała, że postępowania egzekucyjne prowadzone z wniosku wierzycieli wskazanych przez organy podatkowe, zostały zakończone. Nawet ewentualny fakt spłaty należności objętej postępowaniem egzekucyjnym, nie oznacza bowiem automatycznie, że postępowanie egzekucyjne zostało formalnie zakończone. W ocenie Sądu w ramach prowadzonego postępowania o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, to na stronie spoczywa obowiązek wykazania w postępowaniu zażaleniowym, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Nie zmienia tego obowiązywanie w procedurze podatkowej zasady prawdy obiektywnej. Jak słusznie bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2012r. (sygn. akt II FSK 1705/10 – Lex Omega nr 1137574), organy podatkowe nie mają obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarcza sama strona i nie wskazuje na istnienie w sprawie tych okoliczności. Dalej Sąd ten stwierdza, że w sytuacji, gdy organ podatkowy nie posiadał informacji o zakończeniu postępowania egzekucyjnego miał podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 o.p. Mając powyższe na uwadze, w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, organy podatkowe wykazały spełnienie przesłanki o jakiej mowa w omawianym art. 239b § 1 pkt 1 o.p. W ocenie Sądu organy podatkowe nie wykazały jednak zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 239b § 2 o.p., czyli nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, na co słusznie zwróciły uwagę organy podatkowe, że uprawdopodobnienie jest środkiem służącym ustaleniu jakiegoś faktu w oparciu o posiadane informacje (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221). Jednocześnie, uprawdopodobnienie jest rozumiane jako środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, a więc niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1649/10, Lex Omega nr 1069308). Istotne jest również to, że uprawdopodobnienie niewykonalności zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 o.p. nie oznacza, że nie musi ono być poparte konkretnymi danymi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 39/14; Lex Omega nr 1443235). Podkreślenia wymaga, że normę z § 2 art. 239b o.p. należy odczytywać łącznie z konkretnymi przesłankami wskazanymi w § 1 tego przepisu. Zatem jeśli w sprawie zaistniała przesłanka z § 1 pkt 1, czyli organ posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych to uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wymagane przez § 2 polega na tym, że organ podatkowy musi wykazać, że istnienie powyższej okoliczności w postaci toczącego się postępowania egzekucyjnego uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego decyzji nieostatecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013r., sygn. akt I FSK 1807/12 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy obu instancji zupełnie pominęły jednak tę okoliczność w swoich rozważaniach. Organ pierwszej instancji w postanowieniach nadających rygor natychmiastowej wykonalności w pierwszej kolejności opisał stan sprawy, między innymi fakt, że w stosunku do strony skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne oraz zacytował adekwatne przepisy prawne dotyczące możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Następnie stwierdził, że powyższe okoliczności uprawdopodabniają, że zobowiązanie stwierdzone decyzją nieostateczną nie zostanie wykonane. Jak z powyższego wynika, organ I instancji nawet nie próbował powiązać faktu toczących się postępowań egzekucyjnych ze stwierdzeniem, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że organ ten nawet nie próbował wykazywać, że istnienie powyższej okoliczności w postaci toczącego się postępowania egzekucyjnego uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego decyzji nieostatecznej. Dopiero niejako w uzupełnieniu podane zostało, że strona skarżąca nie reguluje ciążących na niej wymagalnych zobowiązań podatkowych, zaś w jednym z postanowień zwrócił uwagę na fakt dokonania przez podatnika przewłaszczenia na zabezpieczenie i tym samym wyzbycia się znacznej części majątku. Niemniej jednak również te okoliczności nie zostały w żaden sposób powiązane z faktem toczących się postępowań egzekucyjnych, lecz podane dodatkowo już po stwierdzeniu, że w sprawie ziściły się warunki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu pierwszej instancji wskazując dodatkowo, że strona w jednym z postępowań wystąpiła o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Również z postanowienia Kolegium nie wynika w jaki sposób fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego może wpłynąć na brak uregulowania zobowiązania z decyzji nieostatecznej. Przedstawione przez organy argumenty nie mogą być oczywiście uznane za nieistotne. Niemniej jednak w pierwszej kolejności w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powinna znaleźć się informacja, w jaki sposób prowadzenie postępowań egzekucyjnych uprawdopodabnia fakt niewykonania zobowiązania. Wydaje się, że pomocnym w tym zakresie byłaby dla organów bardziej szczegółowa wiedza o toczących się postępowaniach egzekucyjnych, choćby polegająca na znajomości wielkości należności podlegających egzekucji. Sąd nie może przy tym zastąpić organów podatkowych w przytaczaniu okoliczności, które ściśle będą wiązać się z uprawdopodobnieniem, że prowadzone postępowania egzekucyjne wpływają na możliwość niewykonania zobowiązania. Sąd może jedynie skontrolować, czy podana argumentacja jest prawidłowa. W niniejszej sprawie argumentacji takiej zabrakło jednak tak w postanowieniu organu pierwszej instancji, jak również organu odwoławczego. Reasumując, zdaniem Sądu organy obu instancji nie uprawdopodobniły, że zobowiązaniz podatkowe nie zostaną wykonane na skutek prowadzenia wobec strony skarżącej postępowań egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 239 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 o.p. z uwagi na brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego powodu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 152 2 p.p.s.a. określono, że ww. rozstrzygnięcia nie podlegają wykonaniu do chwili prawomocności niniejszego wyroku. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, organ podatkowy zastosuje wskazania wynikające z niniejszego wyroku. Będzie zobowiązany do wykazania odpowiednią argumentacją, że istnieje prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 o.p.) z tego powodu, że w stosunku do strony skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Musi zatem zostać wskazany wpływ toczącego się postępowania egzekucyjnego na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania z tego właśnie powodu. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.