II SA/Go 57/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi A.S. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A.S. i A.S. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Prezydent Miasta ustalił na rzecz "L" Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu wytwórni betonu towarowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...] przy ul. [...] oraz budową zjazdu z pasa drogowego tejże ulicy (dz. nr [...]) w obrębie [...]. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. A.S. i A.S., powołując się na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 k.p.a., zwróciły się do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. oraz o jej uchylenie z uwagi na: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588 określanego dalej jako r.s.u.w. ) w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. określanej dalej jako u.p.z.p.) - poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego i w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy na obszarze analizowanym, 2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 i art. 64 ust. 1 u p.z.p. - poprzez zaniechanie ustalenia wymaganych tymi przepisami obligatoryjnych składników decyzji, w tym minimalnej wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, ciężarowych oraz pojazdów specjalistycznych (w tym betoniarek), szerokości elewacji frontowej realizowanych obiektów, w tym budynku socjalno-biurowego oraz maksymalnej dopuszczalnej powierzchni zabudowy, jak i maksymalnych dopuszczalnych gabarytów obiektów, 3) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zasadami ładu przestrzennego oraz kontynuuje sposoby zagospodarowania działek sąsiednich na obszarze analizowanym, w sytuacji, gdy w świetle stanu faktycznego sprawy organ winien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, 2. rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, rażąco wadliwe przeprowadzenie analizy urbanistycznej i w konsekwencji niezebranie wymaganego do rozpoznania sprawy materiału dowodowego, 2) art. 28 w zw. z art. 9 i 10 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału stron postępowania – właścicieli nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta - działając na podstawie art. 149 oraz art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezydenta Miasta - powołując się na przepis art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 28 k.p.a. - odmówił uchylenia swej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., stwierdzając, że A.S. i A.S. nie mogły być uznane za strony postępowania w sprawie ustalenia na rzecz "L" Sp. z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu wytwórni betonu towarowego, bowiem zajmowana przez nie nieruchomość przy ul. [...] nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu złożonego przez A.S. i A.S. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2013 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że ustalając krąg stron postępowania organ I instancji nie uwzględnił faktu, iż ze względu na zakres inwestycji (uciążliwość), jej oddziaływanie rozciąga się także na nieruchomości położone po przeciwnej stronie drogi w stosunku do nieruchomości, dla której ustalone zostały warunki zabudowy. Stąd - w ocenie Kolegium - wnioskodawczynie winny posiadać przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. W konsekwencji ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. – powołując się na art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził "wydanie z naruszeniem prawa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znak [...] z dnia [...] listopada 2011 r.". Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek złożonej przez A.S. i A.S. skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Go 745/13 uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że ustalenie istnienia przesłanki negatywnej wymienionej w przepisie art. 146 § 2 k.p.a. powinno być dokonane na podstawie przeprowadzonego przez organ rozumowania, po przyjęciu hipotetycznego założenia, że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione. Także w przypadku wznowienia postępowania na tej podstawie, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, organ zobowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie w pełnym zakresie na nowo, nie ograniczając się tylko do weryfikacji twierdzeń podmiotu domagającego się wznowienia postępowania. Jest to nieodzowne, jeśli zważy się, iż brak uczestnictwa strony w postępowaniu zwykłym stanowi ten rodzaj przesłanki, który co do zasady przesądza o ograniczonej możliwości przyjęcia w postępowaniu wznowionym, iż w postępowaniu zwykłym, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Modelowo bowiem uczestnictwo strony w postępowaniu może zawsze doprowadzić do prezentacji argumentów (np. dotyczących środków dowodowych), które mogą wpłynąć decydująco na treść decyzji, prowadząc do sformułowania jej w sposób odmienny od przyjętej w postępowaniu zwykłym. W kontekście niniejszej sprawy oznacza to w szczególności nałożenie na organy obowiązku ponownej weryfikacji całego materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy pod względem możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy odpowiadającej wnioskowi inwestora . Ponadto Sąd wskazał, iż organ ten zaniechał ponowienia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. W konsekwencji, zarówno Prezydent Miasta, jak i w następstwie złożonego przez A. i A.S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ograniczyły się jedynie do analizy materiału zgromadzonego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dowodów i w oparciu o sporządzoną dla potrzeb postępowania zwykłego, obarczoną błędami analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dokonały ponownej oceny prawnej sprawy. Zdaniem Sądu wobec braku ponowienia tej analizy nie da się utrzymać twierdzenia, iż w ponownym postępowaniu może zapaść decyzja w swej istocie odpowiadająca dotychczasowej. Odnosząc się do stwierdzonych wad analizy Sąd wskazał, iż błędne jest stanowisko organów obu instancji o prawidłowości wyznaczenia wokół terenu objętego planowaną inwestycją obszaru analizowanego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki z każdej strony. Podkreślił również, że obszar analizowany wyznaczony został niezgodnie z § 3 r.s.u.w. i nie spełnia wspomnianego wymogu minimalnej odległości od granicy działek inwestora, co potwierdza załącznik graficzny do analizy z dnia [...] listopada 2011 r. Sąd przyznał także skarżącym rację, iż wielkość obszaru analizowanego determinuje z kolei ustalenia dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, albo terenu (§ 5 r.s.u.w.), czy szerokości elewacji frontowej ( § 6 r.s.u.w.). Przy czym nawet w analizie z dnia [...] listopada 2011 r., odnoszącej się do mniejszego, aniżeli wymagany obszaru analizowanego, organ nie wskazał w jaki sposób wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki został ustalony, a nadto odstąpił od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej. W zaleceniach co do dalszego postępowania Sąd wskazał, iż rolą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zweryfikowanie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w szczególności poprzez dokonanie ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero na tej podstawie możliwe będzie stwierdzenie, czy rzeczywiście w wyniku wznowienia postępowania mogłaby być wydana jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r. Organ I instancji rozpoznając sprawę przeprowadził ponowną analizę funkcji, cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu i decyzją z dnia [...] marca 2014 r. stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2011r. z naruszeniem prawa. Powyższa decyzja z dnia [...] marca 2014r. została uchylona została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2014r. nr [...]. Organ odwoławczy oprócz zarzutu niewłaściwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego uznał, iż należy również wyznaczyć szerokość elewacji frontowej. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] - wydaną z powołaniem się na art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 k.p.a. - Prezydenta Miasta po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego na wniosek A.S. i A.S. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2011r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu wytwórni betonu towarowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...] przy ul. [...] oraz budową zjazdu z pasa drogowego tejże ulicy (dz. nr [...]) w obrębie [...], stwierdzono wydanie jej z naruszeniem prawa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie orzeczono, iż nie uchylono decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta dokonał najpierw analizy, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiła wskazana przez wnioskodawczynie przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. , mianowicie strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Organ I instancji kierując się treścią art. 28 k.p.a. stwierdził, iż A. i A.S. przysługuje przymiot strony w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu wytwórni betonu towarowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...]. Zdaniem organu nie można wykluczyć, iż planowana inwestycja swoim oddziaływaniem będzie się rozciągała także na działki sąsiednie, również na te znajdujące się po drugiej stronie ulicy w stosunku do wnioskowanych działek. Tym samym przedmiotowa inwestycja zakłada w swej istocie pewną uciążliwość związaną ze wzrostem np. hałasu, czy wzmożonego ruchu drogowego. Uznając, iż zaistniała wskazana przez wnioskodawczynie podstawa do wznowienia postępowania, bowiem zachowały one miesięczny termin do złożenia pisma o wznowienie postępowania, organ stwierdził, iż należy rozważyć, czy właściwe jest uchylenie ostatecznej decyzji, będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 146 k.p.a. Mając na uwadze powyższe organ wskazał na wyniki ponownie przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wskazał, iż skorygował granice obszaru analizowanego i wyznaczył je prawidłowo oraz zgodnie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyznaczył szerokość elewacji frontowej. Następnie organ stwierdził, iż zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. przeprowadzona analiza i ocena stanu faktycznego i prawnego, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji wykazała, że teren, dla którego wystąpiono z wnioskiem może być przeznaczony pod wskazaną inwestycję. Wnioskowane działki położone są przy ulicy [...] stanowią posesję niezabudowaną i niezagospodarowaną. W sąsiedztwie wyżej wymienionej działki jest zabudowa o zróżnicowanej funkcji, w tym m.in. produkcyjna, magazynowa, składowa, usługowa, handlowa, biurowa oraz mieszkalna jednorodzinna. Kierując się przepisami r.s.u.w. organ wyznaczył wokół terenu objętego planowaną inwestycją obszar analizowany w odległości minimum trzykrotnej szerokości frontu działki od ulicy [...], skąd odbywa się główny wjazd na działkę (front wnioskowanych działek wynosi 158 m x 3 = 474 m z każdej strony) i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie organ dodał, iż wyznaczenie większego obszaru analizowanego nie ma uzasadnienia, bowiem teren poza wyznaczonym obszarem analizowanym cechuje się takimi samymi lub bardzo podobnymi elementami zabudowy i zagospodarowania terenu, co obszar analizowany. Organ stwierdził, iż w obszarze analizowanym, gdzie w jego centralnym miejscu znajduje się teren wskazany pod planowaną inwestycję występuje zabudowa przemysłowa, produkcyjna, magazynowa, składowa, usługowa, handlowa mieszkalna jednorodzinna i wielorodzinna, garażowa, tereny kolejowe oraz użytki rolne. Następnie organ szczegółowo opisał w decyzji charakter i funkcje zabudowy na nieruchomościach objętych obszarem analizowanym. W ocenie organu planowana inwestycja spełniła wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust.1 u.p.z.p. Organ uznał, iż planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej z działki nr [...] stanowiącej pas drogowy ulicy [...], na podstawie uzgodnienia z zarządcą dróg, tj. Wydziałem Infrastruktury Miejskiej - pismo znak [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (przyłączenie do sieci energetycznej na podstawie promesy nr [...] z dnia [...].08.2011 r.; do sieci wodno - kanalizacyjnej - na podstawie promesy nr [...] z dnia [...].09.2011r.). Następnie organ podał, iż wnioskowane działki nr [...] wg ewidencji gruntów są użytkiem rolnym (grunt orny R "IVa", R "IVa",) położonym w granicach administracyjnych miasta. Zgodnie z art. 5 b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Wobec powyższego za spełniony uznał organ warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Działka nr [...] stanowi wg. ewidencji gruntów zurbanizowane tereny niezabudowane - "Bp", a działka nr [...] inne tereny zabudowane - "Bi". Następnie organ przedstawił szczegółowo funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu objętego analizą. Odnośnie linii zabudowy organ określił, iż z uwagi na brak ukształtowanej linii zabudowy na działkach sąsiednich odstąpił od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ skorzystał z możliwości wynikającej z przepisu § 4 ust. 4 r.s.u.w. i wyznaczył dla planowanej inwestycji od strony frontu działki, skąd odbywać się będzie główny wjazd na działkę obowiązującą linię zabudowy, która w rzeczywistości stanowi nieprzekraczalną linię zabudowy ( zgodnie z orzecznictwem NSA - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 789/07) wynoszącą 10 m od granicy działki z pasem drogowym ulicy [...] (działka nr [...]). Organ oparł się w tym zakresie na podstawie analizy zabudowy wzdłuż ulicy [...] na podstawie której ustalił pośrednią odległość linii zabudowy – 10 m od granicy działki (najczęściej powtarzająca się odległość). W zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni wnioskowanych działek organ uznał, iż nie może on przekroczyć 30%. Odstąpienie od ustalenia wskaźnika na podstawie średniej w obszarze analizowanym organ uzasadnił zastosowaniem § 5 ust. 2 r.s.u.w., zezwalającego na wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na podstawie analizy działek sąsiednich. Jak podał organ średnia wielkość dla obszaru analizowanego wynosi 23,8%. Szczegółowej analizie organ poddał zwłaszcza zabudowę znajdującą się wzdłuż ulicy [...]. Biorąc pod uwagę wszystkie działki zlokalizowane przy ulicy [...] wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wynosi 37,62%. Określając gabaryty budynku (lub obiektu kontenerowego) socjalno – biurowego organ wskazał, iż szerokość elewacji frontowej budynku powinna wynosić do maksymalnie 24 m, a została ona wyznaczona na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym, która wynosi 20 m z tolerancją do 20%. Z kolei w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej obiektu (okapu) organ odstąpił od jej wyznaczenia jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (na podstawie §7 ust.1 r.s.u.w.), ponieważ wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Wówczas jak wskazał organ przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym zgodnie z § 7 ust. 3 r.s.u.w. Organ podał, iż na działkach sąsiednich położonych wzdłuż ul. [...] znajduje się zabudowa magazynowa o jednej kondygnacji nadziemnej, zabudowa mieszkalna jednorodzinna o jednej kondygnacji nadziemnej z drugą w poddaszu dachu stromego oraz zabudowa biurowa o dwóch kondygnacjach nadziemnych z poddaszem nieużytkowym (od 4 m do 9 m). W obszarze analizowanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest w dużym stopniu zróżnicowana w zależności od funkcji budynku. W związku z tym, że wyznaczony obszar analizowany swoim zasięgiem obejmuje duży teren organ skoncentrował się na zabudowie znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanego terenu. Organ wskazał, iż planowany budynek będzie miał do 4 m, będzie budynkiem o jednej kondygnacji nadziemnej. Odnosząc się do geometrii budynku organ ustalił, iż winien być płaski odpowiednio do geometrii dachów budynków magazynowych, garażowych w obszarze analizowanym. W tym stanie rzeczy zdaniem organu nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż dotychczasowe, dlatego też zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. organ nie uchylił decyzji ostatecznej. Organ wskazał, iż dokonał ponownej analizy w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, w tym również wyznaczył zgodnie ze stanowiskiem zarówno sądu, jak również organu II instancji szerokość elewacji frontowej. Organ dodał, iż wyznaczenie konkretnej wartości szerokości elewacji frontowej nie ma żadnego znaczenia na rozstrzygnięcie merytoryczne przedmiotowej decyzji, bowiem wskazana przez wnioskodawcę szerokość planowanego budynku socjalno - biurowego mieści się w średniej szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż nie jest możliwe uchylenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znak [...] z dnia [...] listopada 2011 r., gdyż naruszenia podnoszone przez skarżące nie mają rażącego charakteru naruszenia prawa materialnego, nie są ewidentne i oczywiste. Ponadto organ zaznaczył, iż po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wyeliminował błąd w postaci pozbawienia skarżącej udziału w postępowaniu zakończonym decyzją, a jednocześnie zaszły przesłanki, o których mowa w. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Od powyższej decyzji A.S. i A.S. złożyły odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. Odwołujące zarzuciły organowi I instancji rażące naruszenie: - przepisów postępowania tj. art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej, podczas gdy w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy przeprowadzona przez organ w wyniku postępowania wznowieniowego, została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. r.s.u.w. w zw. z art. 61 ust. 1 zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., w tym w związku z błędnym wyznaczeniem obszaru analizowanego oraz błędnym uznaniem, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zasadami ładu przestrzennego oraz kontynuuje sposoby zagospodarowania działek sąsiednich na obszarze analizowanym i w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla planowanych obiektów w sytuacji, gdy w świetle stanu faktycznego sprawy winien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy albowiem charakter i zakres naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. przy uwzględnieniu interesu stron postępowania wyklucza możliwość wydania decyzji odpowiadającej w swej treści decyzji dotychczasowej, - przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, rażąco wadliwe przeprowadzenie analizy urbanistycznej i w konsekwencji niezebranie wymaganego do rozpoznania sprawy materiału dowodowego ; - przepisów postępowania tj. § 9 ust. 2 r.s.u.w. poprzez zaniechanie doręczenia wraz z decyzją analizy (części tekstowej i graficznej), która winna stanowić załącznik do decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie rozważań organ odwoławczy wskazał, iż uchylenie decyzji ostatecznej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy organ ustali wystąpienie jednej z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145 b k.p.a. przy braku równoczesnym przesłanek negatywnych określonych w art. 146 k.p.a. Natomiast wystąpienie przesłanki pozytywnej uchylenia decyzji przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanki negatywnej obliguje organ do wydania zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Kolegium w pełni podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznając iż odwołujące są stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. Następnie organ odwoławczy przeszedł do rozważań w zakresie podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego i wydania nowej decyzji bądź ewentualnie wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Mając na uwadze wskazania zawarte w powołanym wyroku WSA w Gorzowie Wlkp wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Go 745/13 organ odwoławczy za uzasadnione uznał ponowne przeprowadzenie przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ponowne wyznaczenie granic obszaru analizowanego i ponowną analizę sprawy z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium przytoczyło w dalszej części uzasadnienia ustalenia organu I instancji w zakresie warunków zabudowy określonych na podstawie ponownie wyznaczonego obszaru analizowanego i ponownie przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy, podzielając trafność stanowiska Prezydenta Miasta w tym zakresie. Zdaniem Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana na przedmiotowych działkach. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, iż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 146 § 2 k.p.a. i uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 151 § 2 k.p.a. W myśl powyższego przepisu w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium za nietrafny uznało zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy, a materiał dowodowy przede wszystkim w postaci analizy urbanistycznej został zebrany właściwie i wyczerpująco. Niezasadny okazał się również - zdaniem organu odwoławczego - zarzut naruszenia § 9 ust. 2 r.s.u.w. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie doręczenia wraz z decyzją analizy urbanistycznej (części tekstowej i graficznej). Kolegium wskazało, iż sporządzona przez organ I instancji ponowna analiza urbanistyczna nie stanowi załącznika do zaskarżonej decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania, a jedynie dowód z dokumentu stanowiący część akt sprawy. W tym zakresie Kolegium odwołało się do stanowiska wyrażonego przez tenże organ w decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], w której wskazano, iż dokument ten nie podlega doręczeniu stronie, która może zapoznać się z jej treścią na zasadach ogólnych (art. 73 k.p.a. np. poprzez wgląd w akta sprawy). Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie strona przed wydaniem zaskarżonej decyzji została powiadomiona o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyły A.S. i A.S. wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie od organ na skarżących solidarnie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżonej decyzji strony zarzuciły rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia tj. art. 146 § 2 k.p.a w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2014 r., podczas gdy w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku organu brak było negatywnej przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 151 § 2 k.p.a., albowiem decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r. została wydana z: a) rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. - r.s.u.w. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego i w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy na obszarze analizowanym (obszarze prawidłowo podlegającym analizie), - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 i w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pozbawionej wszystkich wymaganych wyżej wymienionych przepisami obligatoryjnych składników, albowiem zaskarżona decyzja nie ustala minimalnej wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, ciężarowych oraz pojazdów specjalistycznych, nie ustala w sposób prawidłowy szerokości elewacji frontowej realizowanych obiektów w tym budynku socjalno-biurowego oraz nie ustala w sposób prawidłowy maksymalnej dopuszczalnej powierzchni zabudowy dla zespołu obiektów objętych wnioskiem, nieokreśleniu maksymalnych dopuszczalnych gabarytów obiektów objętych wnioskiem, - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu warunków zabudowy dla planowanych obiektów w sytuacji, gdy w świetle stanu faktycznego sprawy organ winien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, albowiem planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi zasadami ładu przestrzennego oraz jest sprzeczna ze sposobem zagospodarowania działek sąsiednich na obszarze analizowanym (prawidłowo podlegającym analizie), b) rażącym naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, rażąco wadliwe przeprowadzenie analizy urbanistycznej i w konsekwencji niezebranie wymaganego do rozpoznania sprawy materiału dowodowego, c) rażącym naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 9 i 10 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania wszystkich stron za wyjątkiem inwestora i przeprowadzeniem postępowania bez jakiegokolwiek udziału stron postępowania – właścicieli nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Zdaniem skarżących wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania winno skutkować jej uchyleniem w postępowaniu wznowieniowym i wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Skarżące zwróciły uwagę, iż dominującą funkcją na terenie sąsiednim planowanej inwestycji jest funkcja mieszkalna jedno- i wielorodzinna, a dopiero w dalszej kolejności usługowa, handlowa i biurowa, realizowana również na obszarze objętym analizą funkcji i cech zabudowy w promieniu 474 m od granic terenu objętego wnioskiem. Ponadto w ocenie skarżących organ winien określić granice obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna, gdyż pozwoliłoby to na prawidłowe określenie dopuszczalnego procentu zabudowy działki, jak i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy i szerokości elewacji frontowej. Dodatkowo skarżące zwróciły uwagę, iż organ błędnie ustalił niektóre parametry na poziomie wyższym niż średnia z obszaru analizowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powielając argumentację przywołaną wcześniej w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu było postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie ustalenia na rzecz "L" Sp. z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu wytwórni betonu towarowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzającą wydanie ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. z naruszeniem prawa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i ustaleniem, iż nie uchyla się tej decyzji , gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej . Sąd podziela stanowisko skarżących, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 146 § 2 k.p.a., a w konsekwencji brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Przy czym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżących, iż samo uchybienie proceduralne polegające na pominięciu ich jako strony w postępowaniu z naruszeniem art. 28 w zw. z art. 9 i 10 k.p.a automatycznie skutkować winno uchyleniem decyzji ostatecznej i wydaniem nowej, gdyż zastosowanie art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a. nie jest w takim stanie faktycznym wyłączone. Ponadto Sąd w niniejszym postępowaniu jest związany– zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - stanowiskiem, które zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 745/13, a mianowicie, iż dopiero przeprowadzenie ponownie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania pozwoli na stwierdzenie, czy rzeczywiście w wyniku wznowienia postępowania mogłaby być wydana jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r. Tym samym Sąd w powyższej sprawie a limine nie przyjął , iż sam fakt braku udziału skarżących w postępowaniu mógł uzasadniać uchylenie decyzji objętej wznowieniem. Również podnoszony przez skarżących brak udziału innych stron – właścicieli nieruchomości nie mógł powodować automatycznie przyjęcia, iż zakwestionowana decyzja podlegała uchyleniu. Stosownie do art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, bądź podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad, treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ administracji publicznej powinien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym (por. WSA w Warszawie z 7 czerwca 2006r., VII SA/WA 444/06, Legalis). Jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 k.p.a . Zwrotu " decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian – jak to starały się przedstawić organy administracji - to można zignorować jej wady materialne. W pojęciu «odpowiadania w swej istocie» dawnej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a ) przez tę, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, nie mieści się czysto mechaniczne porównanie dwóch rozstrzygnięć, lecz ocena ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków ( por. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 19.11.1992 r., SA/Kr 914/92, PS 1994, Nr 7-8, s. 159 , R. Stankiewicz /w/ R. Hauser, M. Wierzbowski /red/, KPA. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2014 , s. 623-624 ). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż decyzja, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe dotknięta jest szeregiem wad natury materialnej, które powodowały, iż nie było możliwe zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. Po pierwsze decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r. zawiera jedynie bardzo ogólnikowe stwierdzenie, iż w skład planowanej inwestycji wchodzą miejsca parkingowe, które należy przewidzieć wyłącznie na terenie objętym wnioskiem. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Sąd przychyla się do tych poglądów judykatury, zgodnie z którymi brak wskazania i tym samym zobowiązania inwestora do zapewnienia miejsc postojowych w decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi istotną wadę. O ilości miejsc postojowych winna rozstrzygać już decyzja ustalająca warunki zabudowy, co wynika z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Tym samym skoro na etapie sporządzania projektu budowlanego należy ustalić liczbę miejsc postojowych w nawiązaniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, to taka decyzja powinna w tym zakresie o tejże ilości rozstrzygać. Powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie określa ilości miejsc postojowych, a zasadniczo jedynie odległość tych miejsc od planowanej inwestycji. Również za takim stanowiskiem przemawia § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), zgodnie z którym ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych (por. wyroki NSA : z dnia 20 czerwca 2012r., II OSK 627/11, z dnia 12 października 2012r., II OSK 812/11, z dnia 29 października 2013r., II OSK 1229/12, wyroki WSA: w Krakowie z dnia 3 grudnia 2013r., II SA/Kr 1076/13, z dnia 14 listopada 2014r., II SA/Kr 1193/14, w Olsztynie z dnia 2 września 2010r., II SA/Ol 712/10, w Poznaniu z dnia 12 listopada 2014r., IV SA/Po 611/14, w Warszawie z dnia 1 grudnia 2014r., IV SA/Wa 888/14). Po drugie, decyzja Prezydenta z dnia [...] listopada 2011 r. nie określiła szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 r.s.u.w. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Natomiast w myśl § 6 ust. 2 r.s.u.w. dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Analiza tych przepisów jednoznacznie wskazuje, iż nie jest dopuszczalne całkowite odstąpienie od wyznaczenia elewacji frontowej, a jedynie wyznaczenie innej szerokości niż wynikałoby to z § 6 ust. 1 r.s.u.w. ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2014r., II SA/Kr 1494/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2011r., II SA/Kr 735/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2011r. II SA 603/10). Parametr ten dopiero został ustalony w toku postępowania wznowieniowego w wyniku przeprowadzonej ponownie analizy. Po trzecie, decyzja Prezydenta z dnia [...] listopada 2011r. określiła, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni wnioskowanych działek nie może przekroczyć 30%, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku ( okapu ) ustaliła do 4 m. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, iż przepisy § 4 – § 8 r.s.u.w. nie dają podstaw do określania parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiających ich zmienne rozumienie. Tym samym decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 679/10). Co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych przepisami powyższego rozporządzenia jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości (minimalnej i maksymalnej). Ów luz wynika z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bardziej precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 12 września 2012 r., II SA/Kr 869/12 oraz z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/11). Niedopuszczalne jest jednak określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych. W takiej sytuacji decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwiałaby realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne dla obiektów występujących w obszarze analizowanym i tym samym naruszałyby zasadę "dobrego sąsiedztwa" ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 r., II SA/Łd 265/13 , wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r. , II SA/Łd 993/14 ). Jak łatwo zauważyć w niniejszej sprawie z naruszeniem § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 r.s.u.w. organ I instancji ustalił jedynie maksymalne parametry. Przy czym zaznaczyć należy, iż Sąd nie podziela zarzutów skarżących odnośnie niedopuszczalności przyjęcia wskaźnika zabudowy w innej wysokości niż średnia dla analizowanego obszaru w niniejszej sprawie. Możliwość taka wynika bowiem z § 5 ust. 2 r.s.u.w. i została ona racjonalnie przez organ uzasadniona faktem występowania znacznych różnic na analizowanych terenie. Stąd też wybór powierzchni zabudowy dla terenu objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym na poziomie będącym wypadkową pomiędzy średnią dla całego analizowanego obszaru a średnią w bezpośrednim sąsiedztwem, a mianowicie przy ul. [...], jest do zaakceptowania. Przy czym ostateczne ocena w tym zakresie będzie możliwa po przeprowadzenia prawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011r. została poprzedzona wadliwie przeprowadzonym postępowaniem naruszającym art. 7, 77 § 1 k.p.a., w szczególności została oparta na wadliwej analizie urbanistycznej, z uwagi na to, iż obszar analizowany wyznaczony został niezgodnie z § 3 r.s.u.w., co zostało przesądzone w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Go 745/13. Jednakże ponowiona analiza również nasuwa wątpliwości co do swej prawidłowości. Zważyć bowiem należy, iż zgodnie z § 3 ust.1 r.s.u.w. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 2 r.s.u.w. ). Zgodnie ze słownikiem języka polskiego przyimek "wokół" określa, że to, o czym mowa w zdaniu, ma miejsce ze wszystkich stron czegoś znajdującego się w środku. Jest to również przyimek określający centralne miejsce, w którym są dokonywane charakteryzowane działania. Co do zasady więc wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, by działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru. Obszar analizowany winien mieć zatem –kształt zbliżony do okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2013 r. , II SA/Kr 261/14 ), tak aby od granicy do granicy obszaru analizowanego odległość nie była mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - nie mniej jednak niż 50 metrów ( por. wyrok NSA z dnia 10 września 2010 r. , II OSK 1334/09 ). Z treści przepisu § 3 ust. 1 i 2 r.s.u.w. nie można wyprowadzać wniosku, że skoro ustawodawca ustalił wyłącznie minimalne wymogi odległości, to przy ich spełnieniu granica obszaru analizowanego może być wyznaczana dowolnie, tj. bez ograniczeń maksymalnych. Prawnie zatem jest dopuszczalne wyznaczenie granic analizowanego terenu poza minimum, jednakże z części tekstowej i graficznej analizy powinna jednoznacznie wynikać przyjęta przez organ wielokrotność tego minimum i przyczyny, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem takiej wielkości obszaru analizowanego ( por. wyrok NSA dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1492/11). Racjonalność urbanistyczna może bowiem wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego, celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie i nie zawsze wówczas odległość granic obszaru analizowanego z każdej strony musi być identyczna (por. wyroki NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., II OSK 1533/07 oraz z dnia 28 marca 2013 r., II OSK 2314/11 ). Logiczna interpretacja § 3 ust. 2 r.s.u.w. - jako przepisu wykonawczego do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - nakazuje uznać, że określane w nim odległości, pomimo użycia zwrotu "w odległości nie mniejszej niż", stanowią w zasadzie limit, tj. również górną granicę rozmiarów obszaru analizowanego, poza którą inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa (działki sąsiedniej) jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach ( por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 637/09 ). W ocenie Sądu taka właśnie interpretacja przepisów odpowiada zasadzie "dobrego sąsiedztwa" i ma sens dla ochrony interesów osób trzecich, o czym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Jednocześnie nie zamyka ona drogi inwestorowi do realizacji uprawnień wynikających z prawa zabudowy, jednakże z poszanowaniem interesów innych podmiotów realizowanych przez zasadę "dobrego sąsiedztwa". Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, tj. bez dowolności i z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami zasady "dobrego sąsiedztwa", jest gwarancją realizacji zasady równego traktowania inwestorów i mających interes prawny osób trzecich oraz przeciwdziała tendencyjności, czy dowolności wydawanych rozstrzygnięć. Samo wyznaczenie obszaru analizowanego - podobnie jak analiza, nie mogą zależeć w szczególności od koncepcji urbanistycznych, czy architektonicznych podmiotów wydających decyzję o warunkach zabudowy w konkretnych sprawach, albo też osób przygotowujących projekty takich decyzji, względnie dokumentację nazywaną analizą urbanistyczno-architektoniczną ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2011 r., II SA/Kr 495/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., II SA/Gd 601/12 , wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 listopada 2012r., II SA/Bk 495/12). Niedopuszczalne jest także takie wyznaczanie obszaru analizowanego poza powyższe minimum, które zmierzałoby do "poszukiwania" obiektów budowlanych stwarzających podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego w parametrach określonych we wniosku ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Kr 610/13,), ale również do "poszukiwania" argumentów dla stron pozostających w opozycji do planowanego zamierzenia inwestycyjnego . Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego postępowania, należy zauważyć, iż ponownie przeprowadzona analiza w części tekstowej wskazuje jednoznacznie, iż wyznaczono granice obszaru w odległości trzykrotności frontu działki. Jednakże mapa załączona do tej analizy wskazuje jednoznacznie, iż obszar analizowany wykracza poza te granice, albowiem ma on kształt prostokąta tym samym obszary znajdujące się w narożnikach są położone poza przyjętą trzykrotność. Jednocześnie organ nie wyjaśnił rozbieżności między częścią tekstową a mapą, ani też nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przekroczenie tego minimum, co jest koniecznym elementem analizy i decyzji warunków zabudowy w świetle powołanego orzecznictwa, a nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organów administracji w poszukiwaniu argumentacji i uzupełniania w tym zakresie uzasadnienia decyzji, która w tym zakresie nie spełnia wymogów art. 107§3 k.p.a. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Przy czym Sąd nie podziela stanowiska skarżących, iż sama niejednolitość analizowanego obszaru w zakresie jego funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych uzasadnia przekroczenie powyższego minimum. Wynikająca bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz konieczności poszukiwania dominującej funkcji zabudowy poprzez rozszerzenie analizowanego terenu. Możliwe jest natomiast – jak wskazano powyżej – poszerzenie analizowanego terenu i umiejscowienie działek z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym poza centrum tego terenu pod warunkiem, gdy są one częścią pewnej spójnej urbanistycznej całości uzasadniającej przyjęcie odmiennych od rozwiązań modelowych, czego organ nie rozważał. Zasadnicze elementy zamierzenia inwestycyjnego objętego zakwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy obejmują węzeł betoniarski (mieszalnik do betonu ) o wysokości do 10 m, zasobniki do kruszywa o wysokości do 6 m i silosy o wysokości do 18 m. Tego rodzaju obiektów nie sposób zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, które zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnione są z obowiązku spełniania warunku "dobrego sąsiedztwa". Brak zdefiniowania pojęcia infrastruktury technicznej w u.p.z.p. uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej jest zdefiniowane w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.), zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 powołanej powyżej ustawy są przez u.p.z.p. w art. 2 pkt 13 utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Zgodnie natomiast z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym również i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu ( por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., II OSK 2129/12) pozwala na uznanie, iż wskazane powyżej obiekty nie mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Są one budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2013 r. poz. 1409 ze zm. ). Wymagają one uzyskania zezwolenia budowlanego, gdyż nie można ich zakwalifikować do żadnej z grupy określonej w art. 29 i 30 powyższej ustawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2014 r. , VII SA/Wa 578/14 ). Tym samym nie korzystają również z wyłączenia objęcia obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy zgodnie z art. 59 ust. 1. w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. W niniejszej sprawie organ pominął powyższe istotne elementy planowanego zamierzenia inwestycyjnego w swych rozważaniach w kontekście wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady "dobrego sąsiedztwa", uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak przyjmuje się jednolicie w doktrynie i orzecznictwie sądowo-administracyjnym, celem zasady "dobrego sąsiedztwa" jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, w szerokim rozumieniu tego pojęcia z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. , to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, która jednakże nie może być pojmowana zbyt rozlegle i którą dla każdego przypadku określa się oddzielnie. Utrwalony jest też pogląd, że pojęcie "działki sąsiedniej", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinno być interpretowane funkcjonalnie i należy go odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora ( por. Z. Niewiadomski /red./, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2013 , s 508-511; wyroki NSA : z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 617/07; z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06 ). Ani z uzasadnienia decyzji wydanych w niniejszej sprawie ani z analizy nie wynika, czy w obszarze analizowanym znajdują się obiekty tego rodzaju bądź podobne - jak wskazane powyżej obiekty budowlane – zwłaszcza w zbliżonej wysokości, a mianowicie dochodzące aż do 18 m. Analiza wspomina jedynie o budynkach o wysokości do 9 m . Tym samym w tym zakresie nie sposób przesądzić, czy istotnie nie zostały naruszone zasady "dobrego sąsiedztwa". Braki w ustaleniach w tym zakresie naruszają art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając zarazem na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, jak również art. 77 § 1 k.p.a., wedle którego organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym – co wymaga podkreślenia - oczywiście nie chodzi tu, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiada planowanej zabudowie. Wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2013 r., II SA/Po 744/12 ). Zwrócić również należy uwagę, iż organy obu instancji nie do końca zastosowały się do zaleceń zawartych w wyroku wydanym w sprawie II SA/Go 745/13, w którym wyraźnie wskazano, iż w przypadku wznowienia postępowania na tej podstawie, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, organ zobowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie w pełnym zakresie na nowo, nie ograniczając się tylko do weryfikacji twierdzeń podmiotu domagającego się wznowienia postępowania. W kontekście niniejszej sprawy oznacza to w szczególności nałożenie na organy obowiązku ponownej weryfikacji całego materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy pod względem możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy odpowiadającej wnioskowi inwestora. Organy nie przeprowadziły szczegółowej analizy w tym zakresie , a przynajmniej nie dały wyrazu temu w uzasadnieniach wydanych decyzji. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż nie poddały szczegółowej analizie spełnienia warunków formalnych wniosku o warunki zabudowy w świetle art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p. Wniosek bowiem został podpisany przez pełnomocnika, który załączył wprawdzie do akt pełnomocnictwo, ale brak jest dokumentu potwierdzającego, iż podpis na tym pełnomocnictwie został złożony przez osobę umocowaną w imieniu wnioskującej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego . Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba prawna jest samodzielnym podmiotem, który działa przez swe organy (art. 38 Kodeksu cywilnego). Zgodnie z przepisem art. 201 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 - powoływanej jako k.s.h. ) organem spółki jest zarząd, który prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określa przepis art. 205 § 1 k.s.h. Stosownie do niego jeżeli w spółce z ograniczoną osobowością zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Wpływ wniosku strony, z którym związany jest skutek w postaci wszczęcia postępowania (art. 61 § 3 k.p.a. ), obliguje organ do badania, czy odpowiada on warunkom formalnym, w szczególności czy jest podpisany (art. 63 § 3 k.p.a.). W sytuacji gdy wnioskodawcą nie jest osoba fizyczna, ale prawna to badaniu powinno podlegać czy wniosek podpisany jest przez podmiot lub podmioty uprawnione do działania w jej imieniu. Stąd też w zakresie powyższego braku organ powinien podjąć czynności mające na celu jego usunięcie. Brak również we wniosku niewątpliwie wskazania sposobu unieszkodliwiania odpadów, wynika on jednak z załączonej do wniosku decyzji z dnia z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko. Zapotrzebowanie w zakresie energii elektrycznej , wody, odprowadzenia ścieków zostało określone poprzez odesłanie do załączonej dokumentacji. Podobnie rzecz się miała z charakterystycznymi parametrami inwestycji i danymi charakteryzującymi wpływ na środowisko . Niewątpliwie nie jest to najwłaściwszy sposób formułowania poszczególnych elementów wniosków, jednakże w powiązaniu z powołaną dokumentacją możliwe było zrekonstruowanie zakresu tego wniosku. Tym bardziej, iż sam wnioskodawca nie podważał, że jego wniosek został prawidłowo odkodowany. Stąd kwestionowanie na obecnym etapie postępowania w tym zakresie byłoby przejawem nadmiernego formalizmu. Przy czym Sąd dokonał powyższej oceny jedynie na podstawie kserokopii akt zakończonych decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r., albowiem na wezwanie Sądu organy obu instancji twierdziły, iż żaden z nich nie dysponuje oryginałami akt, wskazując wzajemnie, iż odpowiednio są one w posiadaniu Kolegium albo Prezydenta ( k. 47- 48 ). W świetle powyższych uchybień przedwczesne byłoby przesądzenia na tym etapie , iż doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w stopniu, który uzasadniałby wydanie decyzji odmownej, jak podnoszą to skarżące. Przy czym podkreślenia wymaga, iż w wyroku z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 860/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że restrykcyjna, ze względu na interes publiczny, literalna wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od tego jakie są okoliczności i wymogi konkretnej sprawy. Taki pogląd jest uzasadniony konstytucyjną zasadą działania w ramach wymogu demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). W tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjnych podkreślił także konieczność przykładania należytej uwagi zasadzie wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegającej na prawie do zabudowy, jak też wystrzegania się zachowań nadmiernie formalistycznych, nieproporcjonalnych do potrzeb interesu publicznego. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały ( w odniesieniu do przepisów prawa materialnego ) lub mogły mieć istotny wpływ ( w odniesieniu do przepisów prawa procesowego ) na rozstrzygnięcie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. działającego jako organ I instancji ( pkt I wyroku ). Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe uwagi poczynione przez Sąd w treści uzasadnienia. Przede wszystkim organ I instancji ustali, gdzie znajdują się akta sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. i dołączy do akt niniejszej sprawy. Ponadto podejmie czynności mające na celu ustalenie, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę umocowaną do jednoosobowego reprezentowania wnioskującej spółki. Następnie przystąpi do ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, mając na uwadze właściwe określenie granic terenu objętego analizą, rozważając i uzasadniając w sposób pozwalający na ocenę ewentualne odstępstwa od wyznaczenia granic analizowanego terenu powyżej trzykrotności szerokości działki objętej wnioskiem. Dodatkowo w analizie uwzględni obiekty budowlane tj. węzeł betoniarski, silosy, zasobniki, które stanowią zasadnicze elementy inwestycji w kontekście zasady dobrego sąsiedztwa. Przystępując natomiast do wydania decyzji organ zastosuje się do uwag Sądu, co do wad materialnych decyzji z dnia 22 listopada 2011 r., stojących na przeszkodzie zastosowaniu art. 146 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie z pkt. II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a, który stanowi , iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 p.p.s.a. , art. 202 § 2 p.p.s.a, art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 461) i § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) - zasądzić od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ( pkt III wyroku ), które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200, zł , wynagrodzenia adwokackiego kwocie 240, zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17, zł.