I GSK 1226/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1354/14 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. P. na rzecz Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1354/14 oddalił skargę M. P. (dalej: skarżąca) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Poczta Polska S.A. w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV przez zobowiązaną sporządziła 18 tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...]. W dniu z 25 listopada 2013 r. zostały one przekazane do realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV za okres od stycznia 2008 r. do października 2013 r., w wysokości 1.227,40 zł oraz naliczone na dzień wystawienia tytułów wykonawczych odsetki w wysokości 437,30 zł. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] marca 2014 r. złożył zarzuty, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu Poczty Polskiej S.A. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., uznał za uzasadniony zarzut przedawnienia zobowiązania objętego tytułami wykonawczymi o numeracji od [...] do nr [...], a za nieuzasadnione zarzuty dotyczące: nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...], prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz błędu co do osoby zobowiązanej. Z uwagi bowiem na niepodjęcie przez organ egzekucyjny skutecznych czynności egzekucyjnych do końca 2013 r., na mocy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie objęte tytułami wykonawczymi o nr od [...] do nr [...], z dnia [...] listopada 2013 r., obejmujące opłaty abonamentowe za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. uległo przedawnieniu. Orzekając na skutek zażalenia, Dyrektor COF postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na dzień wystawienia tytułów wykonawczych podstawą prawną istnienia obowiązku była obowiązująca ustawa dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 728 z późn. zm. - dalej: ustawa o opłatach abonamentowych). Dyrektor COF podkreślił, że obecnie obowiązująca ustawa abonamentowa nie anulowała wcześniejszych wniosków rejestracyjnych. Indywidualny numer identyfikacyjny został nadany zobowiązanej jako użytkownikowi zarejestrowanych w dniu 5 marca 1973 r. odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego i wysłany w dniu 27 sierpnia 2008 r. na adres wskazany we wniosku rejestracyjnym. Przesyłka zawierająca zawiadomienie nie została zwrócona do Poczty Polskiej, przyjęto zatem, że zawiadomienie zostało skutecznie przesłane. Dyrektor COF podkreślił także, że Poczta Polska przed wysłaniem powyższego zawiadomienia nie miała obowiązku sprawdzania, czy zobowiązana jest nadal użytkownikiem zarejestrowanych przez siebie odbiorników. Jeżeli na dzień wysłania zawiadomienia zobowiązana nie była użytkownikiem zarejestrowanych przez siebie odbiorników to na zobowiązanej spoczywał obowiązek wyrejestrowania odbiorników, czego nie dokonała. Obowiązek wyrejestrowania odbiorników wynikał ze wszystkich aktów wykonawczych wydawanych na podstawie ustawy abonamentowej jak również z aktów prawnych wydanych przed ustawą abonamentową. Wierzyciel wyjaśnił także, że książeczka radiofoniczna była dowodem zarejestrowania odbiorników radiofonicznych jak i telewizyjnych, zaś po zaprzestaniu używania jednego z posiadanych odbiorników ich użytkownicy, zgodnie z informacją zamieszczoną w książeczce radiofonicznej, byli zobowiązani do wypełnienia odcinka "Z" w książeczce radiofonicznej i przedstawienia go w urzędzie pocztowym wraz z książeczką w celu zmiany wysokości opłat. Natomiast zobowiązana składając w dniu 20 czerwca 2003 r. wniosek o wydanie nowej książeczki radiofonicznej nie przedstawiła odcinka "Z", co również wskazuje, że nadal posiadała zarejestrowane w dnie 5 marca 1973 r. odbiorniki: radiofoniczny i telewizyjny. Dyrektor COF wskazał także, że zobowiązana była informowana pisemnymi zawiadomieniami, wysyłanymi na adres podany we wniosku rejestracyjnym o narastającym zadłużeniu z tytułu nie opłacania abonamentu RTV, a przed skierowaniem do wykonania tytułów wykonawczych zostało przesłane zobowiązanej upomnienie z dnia [...] marca 2013 r., które odebrał jej pełnomocnik w dniu [...] marca 2013 r. i zobowiązał się przekazać adresatce. Ponadto Dyrektor COF wyjaśnił, że uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych tytułu ukończenia 60 lat oraz posiadania prawa do emerytury nie odbywa się z mocy prawa, lecz zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy abonamentowej wymaga przedłożenia w placówce Poczty Polskiej S.A. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienie do tych zwolnień. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, po uprzednim dokonaniu krótkiego rysu historycznego dotyczącego opłat abonamentowych wskazał, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca w dniu [...] marca 1973 r. zarejestrowała odbiorniki: radiofoniczny i telewizyjny, co potwierdza, znajdujący się w aktach sprawy dokument: wniosek o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego – kopia oryginału, będącego w posiadaniu Poczty Polskiej, poświadczona za zgodność przez notariusza. Wniosek ten stał się podstawą do wydania skarżącej książeczki radiofonicznej. Wniosek ten jest również dowodem zarejestrowania odbiorników przez skarżącą. Wprawdzie skarżąca podważa wiarygodność dokumentów przesłanych przez wierzyciela tj. wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego z dnia [...] marca 1973 r. oraz prośby o wydanie książeczki radiofonicznej z dnia [...] czerwca 2003 r. Niemniej są to twierdzenia gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. WSA zważył, że po zarejestrowaniu odbiorników na podstawie tego wniosku skarżąca przez wiele lat opłacała abonament RTV, kwestionując jego wiarygodność dopiero na etapie skargi. W dalszej kolejności WSA podkreślił, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie, zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342 - dalej: rozporządzenie MT) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Trzeba również wskazać, iż zgodnie z § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Skarżąca, będąc użytkownikiem zarejestrowanych w dniu [...] marca 1973 r. odbiorników RTV została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w dniu [...] sierpnia 2008 r., czego dowodem jest duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącej. Zdaniem Sądu I instancji bezzasadny okazał się zatem zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.) oraz zarzut przedawnienia podnoszony przez pełnomocnika skarżącej. WSA podkreślił, że abonament RTV jest opłatą o charakterze administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. Obowiązek ten wynika z ustawy. Za bezzasadny WSA uznał także zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt. 4 u.p.e.a.). W ocenie Sądu i instancji zaskarżone postanowienie nie zapadło z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, w tym ustawy abonamentowej i jej aktów wykonawczych, a podnoszona przez niego okoliczność, że skarżąca w dniu [...] października 2003 r. wyjechała do Stanów Zjednoczonych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle przedstawionych unormowań prawnych związanych z obowiązkiem uiszczania opłaty abonamentowej. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - § 5 ust. 2 rozporządzenia MT poprzez uznanie, że skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w dniu 27 sierpnia 2008 r., czego dowodem ma być duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Organ nie przedstawił jednak dowodu nadania pisma. W oparciu o art.174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.: - § 5 ust. 2 rozporządzenia MT, poprzez przyjęcie przez Sąd, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. - ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342), poprzez przyjęcie, że książeczka radiofoniczna lub wniosek o zezwolenie na używanie odbiornika rtv stanowią dowód rejestracji odbiornika rtv, na podstawie którego organ mógł dochodzić opłaty abonamentowej; - zarzut przedawnienia - Poczta Polska S.A. w terminie 5 lat od zaprzestania przez Skarżącą uiszczania opłaty abonamentowej nie wszczęła przeciwko Skarżącej postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego doszło do przedawnienia roszczeń względem Skarżącej. - zarzut nieistnienia obowiązku - brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego skutkuje brakiem dowodu rejestracji odbiornika rtv w myśl obowiązujących przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, a tym samym nieistnieniem obowiązku. - Skarżąca nigdy nie udostępniła Poczcie Polskiej S.A. swoich danych osobowych. Wobec tego Poczta Polska S.A. nie miała prawa wykorzystać danych personalnych Skarżącej do nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego w 2008r. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione lub całkowicie bezskuteczne. Na sześć postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów tylko dwa poddają się kontroli kasacyjnej. Tylko bowiem w dwóch zarzutach powołano przepisy prawa, które zostały naruszone. Podstawa kasacyjna winna wskazywać naruszenie konkretnego przepisu prawa powołanego poprzez podanie jego artykułu, paragrafu, ustępu, punktu czy litery, w zależności od konstrukcji danej regulacji prawnej, wskazanie to musi być więc precyzyjne. Ponadto należy podać postać tego naruszenia czy jest to błąd w wykładni, czy zastosowaniu prawa oraz sposób naruszenia, gdyż przepis prawa może być naruszony na wiele sposobów. Jeżeli w zarzucie wskazano na naruszenie prawa procesowego, to należy wykazać istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA zarysował się w tym zakresie jednoznaczny pogląd, z którego wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116). Brak takiej konkretyzacji regulacji prawnej, która została naruszona uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonego orzeczenia poprzez pryzmat tak postawionego zarzutu. Tym samym tylko dwa zarzuty skargi kasacyjnej poddają ocenie zaskarżony wyrok co do jego zgodności z prawem. W obydwu podstawach kasacyjnych powołano naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Z treści powołanego przepisu wynika, że operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Treść tego przepisu wskazuje, że jest to regulacja prawna o charakterze materialnoprawnym. Podkreślić zatem należy, że w skardze kasacyjnej brak jest zarzutów procesowych, w tym podważających ustalenia faktyczne. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez organ zaaprobowanych przez Sąd I instancji oraz niepodważonych skargą kasacyjną, wynika, że skarżąca kasacyjnie została powiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie. Jest to istotne ustalenie faktyczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Powtórzyć jeszcze raz należy, że tego ustalenia nie podważono zarzutami procesowymi. Jest ono zatem wiążące podczas oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Dalej zauważyć należy, że skarżąca kasacyjnie w pierwszym z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanego § 5 ust. 2 rozporządzenia powołuje się na jego naruszenie poprzez uznanie, że skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, czego dowodem ma być duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a także, że organ nie przedstawił dowodu nadania tego pisma.. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje zatem w tym zarzucie ustalone fakty nie stawiając w tym zakresie zarzutów naruszenia procedury. Nie można zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego kwestionować ustalonych faktów. Brak zarzutów natury procesowej oznacza, że przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej w pełni miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku. Prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2360/11, LEX nr 1340143). W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni i/lub niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tych zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. W oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zatem skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1687/14, LEX nr 2113111). Prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2212/11, LEX nr 1340123, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). Tym samym postawiony w ten sposób zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych należało uznać za nieusprawiedliwiony. W drugim zarzucie strona powołując ten sam przepis (§ 5 ust. 2 rozporządzenia), kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, twierdząc, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Z zarzutem tym zgodzić się nie można. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, aby doręczenie tego powiadomienia miało nastąpić listem poleconym lub na bazie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wystarczy sam fakt wysłania tego pisma adresatowi. W orzecznictwie NSA przyjmuje się w tym zakresie, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, LEX nr 2205628). Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do obowiązku rejestracji a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Normodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, LEX nr 2190429). Dlatego też postawiony w skardze kasacyjnej zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Kwestie dotyczące: książeczki radiofonicznej, wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika rtv, przedawnienia należności z tytułu opłat abonamentowych, czy udostępnienia danych osobowych podnoszone w zarzutach bez wskazania konkretnych przepisów prawa jakie zostały naruszone, pozostają poza oceną NSA, gdyż nie sformułowano w tym zakresie prawidłowych zarzutów kasacyjnych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337). Dlatego też postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, należało uznać za niezasadne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015, poz. 1804 ze zm.).