III SA/Łd 241/15

Dnia 29 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 600 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia [...], nr [...] o skierowaniu D. P. na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia 22 października 2014r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zwrócił się do organu I instancji o skierowanie D. P. na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem łącznie 30 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 3 marca 2014r. do dnia 16 października 2014r. Starosta P. pismem z dnia 30 października 2014r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Decyzją z dnia [...] Starosta P., na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, skierował skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja jest konsekwencją przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Od powyższej decyzji D. P. wniósł odwołanie, w którym opisując przebieg zdarzeń w wyniku, których doszło do naruszenia przepisów ruchu drogowego i wymierzenia punktów karnych, wskazał, że jego zachowanie w ruchu drogowym było prawidłowe, a liczba przypisanych punktów karnych jest skutkiem przypadkowych sytuacji i nieobiektywnych ocen kontrolujących. Podał również, że brak wiedzy w zakresie sumarycznej liczby punktów doprowadził do przekroczenia limitu punktów karnych. Wniósł o anulowanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie wskazało, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanemu dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczono liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wystąpiły przesłanki do skierowania D. P. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Stosownie bowiem do treści art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1137 z późn. zm.), Policja została zobowiązana do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wynikające z tej ewidencji punkty, przekraczające liczbę 24, stanowią podstawę do wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne. Na przekroczenie przez D. P. liczby 24 punktów (30 punktów) wskazał Komendant Wojewódzki Policji w Ł., który we wniosku z dnia 22 października 2014r. skierowanym do Starosty P. wystąpił o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w ramach posiadanych uprawnień, wskazując na następujące naruszenia przepisów ruchu drogowego: 1) 3 marca 2014r. P. - obszar wiejski, K72, 70, samochód osobowy, E04. Przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h – 4 pkt; 2) 23 czerwca 2014r. W. - obszar wiejski, W., W703, 16, samochód osobowy, B02. Wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi – 10 pkt; 3) 15 sierpnia 2014r., C. - obszar wiejski, O., samochód osobowy, E03. Przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h – 6 pkt; 4) 16 października 2014r., W. - obszar wiejski, W., W 703, samochód osobowy, E01. Przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h – 10 pkt. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji przedstawionej przez skarżącego w odwołaniu, który jako przyczynę przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wskazał nieobiektywną ocenę funkcjonariuszy Policji zdarzeń drogowych, które miały miejsce w dniu 23 czerwca 2014r. i 15 sierpnia 2014r. organ odwoławczy wskazał, że zastrzeżenia wobec organu kontroli drogowej nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy. Organem uprawnionym do wpisywania punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest komendant wojewódzki policji, nie zaś wymienione organy administracji publicznej, a ewentualna weryfikacja liczby punktów wpisanych do ewidencji za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest możliwa wyłącznie na etapie postępowania prowadzonego przed organami kontroli drogowej. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby D. P. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. zastrzeżenia w zakresie liczby punktów wpisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 23 czerwca 2014r. i w dniu 15 sierpnia 2014r., co czyni gołosłownym zarzut dotyczący nieobiektywnej oceny przez kontrolujących zdarzeń drogowych w tych dniach. Przesłany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniosek o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego ma charakter dokumentu urzędowego. Oznacza to, że zarówno Starosta P., jak i organ odwoławczy są związane wnioskiem i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Argumentacja skarżącego, że nie posiadał pełnego rozeznania co do sumarycznej liczby punktów i doprowadził do przekroczenia ich limitu również, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu. Podkreślił, że przyznane w dniu 23 czerwca 2014r. i 15 sierpnia 2014r. punkty karne za wykroczenia drogowe są nieuzasadnione, zostały przyznane pomimo właściwego, nie powodującego jakiegokolwiek zagrożenia, zachowania kierowcy. Subiektywna ocena funkcjonariuszy Policji według zasady "zatrzymać i ukarać" (zamiast pouczyć) nie daje możliwości kierowcy do dochodzenia swoich racji podczas kontroli drogowej. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jest w ocenie skarżącego absurdalna, gdyż jak podkreślił nie prowadził notatek w zakresie liczby przypisanych punktów, a o przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów dowiedział się dopiero po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Podniósł, że w odpowiedzi natomiast na pytanie zadane w Wydziale Komunikacji UM[...] podczas zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w toku postępowania otrzymał odpowiedź, że na tym etapie żadnego pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji już nie można złożyć, pozostaje jedynie ścieżka odwoławcza do SKO i WSA. Wskazał, że gdyby został należycie poinformowany o możliwości kwestionowania przypisanych punktów karnych z pewnością by z niej skorzystał. Nadmienił, że korzysta z leasingowanego samochodu służbowego, który jest niezbędny do prowadzonej od 25 lat działalności gospodarczej, która stanowi główne źródło utrzymania pięcioosobowej rodziny. Wskazał, że skierowanie na badanie psychologiczne stanowi dla niego niepotrzebny stres i naraża na poniesienie dodatkowych kosztów w sytuacji, gdy w najbliższym czasie część zgromadzonych punktów karnych ulegnie zatarciu. Wniósł o anulowanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga D. P. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada legalność zaskarżonego aktu, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] o skierowaniu D. P. na badania psychologiczne. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Bezsporna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych, albowiem za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał łącznie 30 punktów. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) – dalej u.k.p. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta decyzję tę wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. Organ I instancji wydał swe rozstrzygnięcie kierując się wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 22 października 2014 r. (k nr 1 akt administracyjnych), z którego wynika, że skarżący w okresie od 3 marca 2014r. do dnia 16 października 2014r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 30 punktów. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzje wydawane na podstawie wyżej przytoczonej regulacji u.k.p., podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j. ze zm.)-dalej u.p.r.d., są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. Nie można w tym miejscu pominąć kwestii, że zgodnie z art. 130 ust. 2 u.pr.r.d., punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po dniu 3 marca 2014r., a przed dniem 3 marca 2015r. (ostatnie z naruszeń miało miejsce w dniu 16 października 2014r.) D. P. dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 30 punktów, to pierwszy z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na treść cyt. powyżej art. 130 ust. 2 u.p.r.d. W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze skarżący podnosił zarzuty dotyczące niewłaściwie ustalonej, jego zdaniem liczby punktów w ewidencji. Twierdził, że jego zachowanie w ruchu drogowym było prawidłowe, a liczba przypisanych punktów karnych jest skutkiem przypadkowych sytuacji i nieobiektywnych ocen funkcjonariuszy Policji. Kwestie te jednak nie mogły mieć znaczenia w postępowaniu w sprawie skierowania na badanie psychologiczne, albowiem w tym postępowaniu nie może odbywać się korekta punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego. Należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 130 ust. 1 u.p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się zaś odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 u.p.r.d., po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 u.p.r.d., tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów). Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się z zatrzymaniem prawa jazdy, skierowaniem na badania psychologiczne – jak w rozpoznawanej sprawie oraz skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Użyty przez ustawodawcę w przepisie art. 99 u.k.p. zwrot "starosta wydaje decyzję", oznacza, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami "podlega" skierowaniu na badania psychologiczne. Jak już powyżej wyjaśniono kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Ustawa – Prawo o ruchu drogowym w art. 130 ust. 3 dopuszcza możliwość uczestniczenia kierowcy wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w szkoleniu na własny koszt, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zestawienie tego przepisu z treścią ust. 2 uprawnia zaś do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Regulację taką zawiera § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) wskazując, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 – Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 – Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 – Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – niepubl., z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. I OSK 1757/12 - cbois.nsa.gov.pl). Wyjaśnić również należy, że powołane powyżej rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012r. w § 9 przyznaje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Zatem skarżący mając świadomość wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego mógł z własnej inicjatywy wystąpić do organu o udzielenie informacji o posiadanych punktach i w odpowiednim czasie odbyć szkolenie. Naruszenie przepisów ruchu drogowego pociąga za sobą kary w postaci przypisywania odpowiedniej liczby punktów karnych. Punkty wpisywane są do ewidencji kierowców naruszających przepisy. Ewidencję tę prowadzą organy Policji. Postępowanie dotyczące przypisywania określonej liczby punktów, skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy na badania psychologiczne są postępowaniami odrębnymi. Odrębność ta polega na tym, że w postępowaniach dotyczących skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy na badania psychologiczne organ prowadzący te postępowania nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów, jest natomiast związany informacją o liczbie punktów. Nie zwalnia to oczywiście organu od możliwości wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia (skonfrontowania), czy liczba punktów w niej wpisana odpowiada liczbie podanej we wniosku organu Policji, nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania liczby punktów wpisanych w ewidencji. Po otrzymaniu od organu Policji informacji o liczbie punktów przypisanych kierowcy, wynikającej z ewidencji organ jest zobligowany skierować kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy na badania psychologiczne, jeśli liczba podana w informacji przekracza 24 punkty. Weryfikacja liczby przypisanych punktów, jeśli kierowca nie zgadza z liczbą przypisanych punktów odbywa się w trybie do tego właściwym, kwestionowania zapisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Wpis do ewidencji kierowców jest czynnością materialno-techniczną i zainteresowany kierowca może zwrócić się do Policji o skorygowanie liczby punktów, wskazując na okoliczności uzasadniające ich weryfikację. Komendant wojewódzki Policji jest zatem jedynym organem, który dokonuje wpisów do ewidencji. W drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Kwestia zatem prawidłowości dokonanych wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Podkreślić w tym miejscu również wymaga, że – zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 127/13, 9 sierpnia 2013r., sygn. akt I OSK 855/12, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11) – wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Reasumując, w ocenie sądu organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, z którego bezspornie wynika, że skarżący w okresie od dnia 3 marca 2014r. do dnia 16 października 2014r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 30 punktów. Powyższe ustalenia nakładały na Starostę P. obowiązek wydania decyzji o skierowaniu strony na badania psychologiczne. Wbrew natomiast wywodom skargi w postępowaniu w sprawie skierowania na badania psychologiczne organ, do którego wpływa wniosek właściwego komendanta Policji jest nim związany, co oznacza, że nie jest uprawniony do weryfikowania wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Próby kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów, skarżący może podejmować w innym postępowaniu, prowadzonym przed organami Policji. Z uwagi natomiast na fakt, że przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po dniu 3 marca 2014r., a przed dniem 3 marca 2015r. (ostatnie z naruszeń miało miejsce w dniu 16 października 2014r.) D. P. dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 30 punktów, to pierwszy z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na treść cyt. powyżej art. 130 ust. 2 u.p.r.d. Podnoszona natomiast przez skarżącego okoliczność braku świadomości ilości przypisanych punktów karnych – na skutek niepoinformowania przez funkcjonariusza o ilości już zgromadzonych punktów nie odnosi się do działania organów administracji orzekających w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie pozostawiają wątpliwości, co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił. kk