I SA/Wa 1357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] o rozpatrzeniu odwołania Z. Z. od decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. ( w decyzji błędnie podano listopada 2011 r.) odmawiającej przyznania zasiłku celowego - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmówił przyznania Z. Z. świadczenia w formie zasiłku celowego w wysokości do [...] zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż Z. Z. nie spełnia wymogów określonych w ustawie o pomocy społecznej, gdyż nie utraciła w wyniku powodzi jedynego schronienia. Organ powołał się przy tym na ustalenia potwierdzające fakt posiadania przez wnioskodawczynię lokalu mieszkalnego przed powodzią, położonego w P. przy ul.[...], który umową darowizny zawartą w lutym 2011 r. przekazała córce. Ponadto organ ustalił że skarżąca otrzymała odszkodowanie z dobrowolnego ubezpieczenia i z tego tytułu wypłacono jej łącznie kwotę [...] zł. Organ powołał się również na cele i zasady pomocy społecznej oraz na możliwości finansowe, podając iż w gminie G. w 2010r., [...] osoby i rodziny utraciły jedyne miejsce zamieszkania i jego wyposażenie. Reasumując organ stwierdził, że skoro wnioskodawczyni posiadała mieszkanie w P., to nie była pozbawiona jedynego miejsca zamieszkania. Od decyzji powyższej odwołanie złożyła Z. Z. W swym odwołaniu oświadczyła, że przed powodzią w maju i czerwcu 2010r. mieszkała w D. przy ul. [...] i tam było i jest jej centrum życiowej działalności. Podniosła ponadto, że dom w D. stanowi dla niej jedyne schronienie, gdzie zamieszkuje od kilku lat, tam też zajmuje się uprawami i ogrodem. Jednocześnie wyjaśniła, że składając wniosek podała [...] adres przy ul. [...] , bo tam była zameldowana, a od [...] maja 2010r. tymczasowo zameldowała się w D. przy ul. [...]. Wyjaśniła również, że zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2010 r. zdanie, iż miała przejść na emeryturę i zamieszkać tam na stałe, nie świadczy o tym, że mieszkała w P., a o tym że miała w spokoju mieszkać w D. bez konieczności dojeżdżania do pracy w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011r. sygn. akt: I SA/Wa 568/11 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2011r. oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2010r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na remont budynku mieszkalnego uszkodzonego przez powódź, wskazując na niewyjaśnienie stanu faktycznego, w tym przede wszystkim gdzie było centrum życiowe Z. Z. w rozumieniu art. 25 - kodeksu cywilnego i jaka jest jej sytuacja finansowa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] po raz drugi odmówił przyznania Z. Z. świadczenia w formie zasiłku celowego we wnioskowanej wysokości ,a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 21 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 981/12 oddalił skargę Z. Z. wniesioną na powyższą decyzję Kolegium. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekała osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa podlegała wyłączeniu. Ponownie rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] grudnia 2011 r. W wyniku wniesionej od tej decyzji skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 3060/13, uchylił ponownie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. , gdyż w wydaniu decyzji ponownie brała udział osoba, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa podlegała wyłączeniu. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1845/14. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] grudnia 2011r. o odmowie przyznania zasiłku celowego do [...] zł. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że związany został zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r. odnośnie ustaleń , gdzie znajdowało się centrum życiowe skarżącej oraz jej sytuacji finansowej. Następnie przywołał treść art. 40 ustawy o pomocy społecznej, w którym przesłanką warunkująca przyznanie pomocy społecznej jest poniesieni przez osobę lub rodzinę straty , która nastąpiła w wyniku zdarzenia losowego, bądź klęski żywiołowej. Niemniej jednak finansowe wsparcie, którego przyznania domaga się skarżąca nie jest skierowane bezwzględnie do wszystkich osób. Adresatem takiej pomocy jest bowiem określony przepisami ustawy krąg podmiotów, tj. podmiotów znajdujących się w trudnych sytuacjach życiowych, w tym również w sytuacjach wynikłych ze zdarzeń losowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Kolegium podkreśliło, że udzielane w ramach pomocy społecznej wsparcie finansowe ma charakter pomocniczy . Oceniając sytuację odwołującej się pod tym kątem stwierdziło, że okolicznością niesporną jest, ze budynek mieszkalny położony w D., którego współwłaścicielką w połowie jest Z. Z. , została zniszczony w wyniku powodzi, która miała miejsce w maju i czerwcu 2010 r. Oprócz wymienionego domu w dacie powodzi posiadała ona mieszkanie w P. Jest osobą pracującą, dochód jaki uzyskuje z tytułu zatrudnienia przewyższa średnią krajową . Ponadto dysponowała również odszkodowaniem z tytułu ubezpieczenia nieruchomości dotkniętej powodzią, co nie daje podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. Konkludując organ stwierdził, że samo powstanie na skutek zdarzenia losowego straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc, w sytuacji , gdy osoba ta ma możliwość zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych w innym lokalu stanowiącym jej własność, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia jej pomocy . Niezgadzając się z rozstrzygnięciem organu, Z. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz Burmistrza Miasta i Gminy G. –jak wskazano w zaskarżonej decyzji -z dnia [...] grudnia 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.art. 15 kpa w zw. z art. 127§1 i 2 w zw. z art. 138§1 kpa, art. 6 kpa w zw. z art. 138 §1 kpa, art. 107§3 kpa w zw. z art. 15 kpa, art. 7, 75, 77§1, w zw. z art. 10 i 81 kpa , art. 80 kpa oraz naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. złożonym na rozprawie w dniu [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 24§1 pkt 5 kpa w zw. z art. 145§1pkt 3 kpa w zw. z art. 138§1 pkt1 kpa , gdyż kolejne decyzje organu I instancji zostały wydane przez tę samą osobę H. R. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Sądu. Wyrokiem z dnia 08 czerwca 2011r. w sprawie sygn. I SA/Wa 568/11, tutejszy Sąd, na skutek skargi Z. Z. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. , utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] listopada 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania Z.Z. zasiłku celowego w wysokości do [...] zł, na remont budynku mieszkalnego uszkodzonego przez powódź w maju i czerwcu 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, którym Sąd orzekający w tej sprawie jest związany w oparciu o treść art.153 ppsa, Sąd stwierdził, że organy odmawiając przyznania skarżącej świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego-powodzi , nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego zaistniałego w sprawie czym naruszyły art. 7,8,9,77,78 i 80 kpa. Poza tym Sąd zarzucił, że organy nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżąca jest osobą, której należy się pomoc określona w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, czy też może ona zaspokoić swoje potrzeby wykorzystując własne zasoby i możliwości. Sytuacja majątkowa skarżącej nie została wyjaśniona na skutek odmowy podania przez nią danych co do uzyskiwanych dochodów, nie wyjaśniono też skąd miała pieniądze na usunięcie szkód. W wykonaniu wytycznych Sądu, organy uzupełniły postępowanie dowodowe w wymienionym zakresie . Oceniając sytuację finansową Z. Z., organy obu instancji podały, że jest ona zatrudniona w spółce [...] z wynagrodzeniem netto [...] zł. Do 2011r. była właścicielką lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul.[...]. W związku z posiadaniem ubezpieczenia, otrzymała w związku ze stratami powodziowymi od ubezpieczyciela kwotę [...] zł. Ostatecznie organy obu instancji wywiodły, iż zalanie budynku mieszkalnego w D., stanowiącego współwłasność skarżącej, nie spowodowało powstania tak trudnej sytuacji rodziny, której nie mogłaby ona samodzielnie przezwyciężyć. Jako argument wskazały na fakt, że w dacie zdarzenia tj. powodzi, skarżąca była właścicielką mieszkania przy ul.[...] w P., który to lokal podarowała córce dopiero w 2011r., a jej sytuacja materialna: dochody, uzyskana kwota ubezpieczenia , plasują ją poza tą grupą powodzian, którzy utracili swoje jedyne miejsce zamieszkania i dorobek całego życia, czyli jej sytuacja materialna i bytowa jest lepsza niż grupy osób, które utraciły jedyne miejsce zamieszkania. Na wstępie Sąd wskazuje, że objęta badaniem decyzja wydana została na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z jej art. 39 w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z brzmienia wskazanego przepisu ("może przyznać") wynika, że nawet spełnienie wymagań formalnych do otrzymania zasiłku celowego (spełnienie kryterium dochodowego oraz co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy) nie stwarza po stronie wnioskodawcy roszczenia o prawo do jego przyznania. Natomiast stosownie do art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany również osobie, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej czy ekologicznej. Jednocześnie taki zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3). Oznacza to, że zasiłek celowy można przyznać podmiotom, które poniosły straty spowodowane wymienionymi w ustawie okolicznościami, a jego celem ma być zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 40 ustawy o pomocy społecznej należy rozumieć w kontekście art. 39, gdyż są one ze sobą połączone, uzupełniają się, tworząc jedną normę prawną. Art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie jest zatem zupełnie odrębną podstawą przyznania zasiłku celowego. Do jego otrzymania niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z ustawy o pomocy społecznej. Przyznanie tego zasiłku możliwe jest jedynie takim podmiotom, które w wyniku wymienionych zdarzeń, doświadczyły braku zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Takie rozumienie tej normy prawnej zgodne jest z celem ustawy o pomocy społecznej oraz orzecznictwem sądowym. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2801/12 – środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej winny być przede wszystkim kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Tym samym nawet, gdy centrum życiowe skarżącej w dacie powodzi znajdowało się w Dobrzykowie, miała ona możliwość przezwyciężenia swojej trudnej sytuacji poprzez możliwość zamieszkania w mieszkaniu w P., które to mieszkanie już w trakcie trwania postępowania administracyjnego darowała na rzecz córki M.Z. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i nie sposób z nim się nie zgodzić – por.: wyroki NSA z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 491/12; 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2176/11; 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 866/11; 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 570/11; czy 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1265/11. Zaakcentowania zatem wymaga, że zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej zdarzeniem losowym lub klęską żywiołową. Pomoc przyzna na podstawie wyżej wymienionych przepisów ma uznaniowy charakter . Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności wniosku złożonego przez osobę ubiegającą się o pomoc. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy. Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu, co odnosi się również do wysokości przyznanej pomocy. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Należy w tym miejscu zaakcentować, iż norma prawna zawarta w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zobowiązuje organy pomocy społecznej do uwzględnienia ich możliwości finansowych, pozwalających na realizację potrzeb zgłoszonych przez osoby ubiegające się o pomoc. W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. W niniejszej sprawie organy wskazały, że w czasie powodzi w 2010 r. 373 rodziny utraciły jedyne miejsce zamieszkania i do nich w pierwszej kolejności skierowana powinna być pomoc. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza więc załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06). Organy orzekające zasady te miały na uwadze, bowiem w toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji skarżącej i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką w ½ domu mieszkalnego w D., który został zniszczony w czasie powodzi w maju i czerwcu 2010 r. Dom ten w dacie powodzi nie stanowił jednak jedynego mieszkania skarżącej, która w tej dacie była właścicielką mieszkania w P. przy ul.[...]. Należy więc stwierdzić, że skarżąca posiadała w dacie powodzi i w momencie składania wniosku o pomoc finansową inne mieszkanie, niż dom w Dobrzykowie. Dopiero w 2011 r. darowała mieszkanie w P. córce M. Zdaniem sądu, co zresztą podkreślił również Sąd w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r- fakt zbycia mieszkania w P. w 2011 r. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Istotny dla oceny niniejszej sprawy jest moment wystąpienia powodzi, a nie data wydania decyzji przez organy obu instancji. Zatem samo powstanie, na skutek zdarzenia losowego, straty w domu stanowiącym własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta może mieć we własnym zakresie zaspokojone potrzeby życiowe w innym miejscu czy w innej miejscowości wskazuje, że ma ona zapewnione minimum egzystencji, zatem pomoc ze strony państwa jest zbędna, stanowisko tożsame z prezentowanym wyraził NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2120/12. W związku z tym, zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej . Sąd podziela także stanowisko organów, iż w istocie zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru odszkodowania, ale udzielenia doraźnej pomocy przez organy w ramach posiadanych możliwości w celu przezwyciężenia zaistniałych trudności. W tym miejscu zaznaczyć należy, że nie można postawić organom zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 6,7, 77, 80 i 138 §1 Kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dowolną ocenę dowodów. Zdaniem Sądu organ działający w ramach określonych przez prawo, dokonał wszelkich niezbędnych kroków celem właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sad zauważa częściową wadliwość uzasadnienia poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów strony , co stanowi naruszenie art. 107§3 kpa, nie miało to jednak wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w treści zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu sformułowanego w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. złożonym na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. dotyczącego naruszenia art. 24§1 pkt 5 kpa w zw. z art. 145§1pkt 3 kpa w zw. z art. 138§1 pkt 1 kpa , gdyż kolejne decyzje organu I instancji zostały wydane przez tę samą osobę H. R. to należy uznać go również za niezasadny. W niniejszej sprawie zapadły dwa wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie oraz dwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zawarto stanowisko o naruszeniu przez Kolegium art. 24§1 pkt 5 kpa. W ramach tych postępowań badano również decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. i nie stwierdzono jej wadliwości w tym zakresie, czym sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany na mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Ponadto zarzut ten nie był podnoszony na etapie postępowania administracyjnego, natomiast treść art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wskazuje, że wójt udziela upoważnienia do wydawania decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do zadań własnych gminy kierownikowi ośrodka pomocy społecznej. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w tym przypadku wójt nie podejmuje oceny co do dekoncentracji swoich kompetencji, lecz stosownie do brzmienia tej normy, która nakazuje dekoncentrację, upoważnia kierownika ośrodka pomocy społecznej do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie nastąpiło naruszenie granic przysługującego organom uznania administracyjnego. Wydając rozstrzygnięcie organy miały bowiem na względzie okoliczności sprawy, tak istniejące po stronie skarżącej, jak również uwzględniające cele i możliwości pomocy społecznej. Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.