III SA/Wa 110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. ("NUS", "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej [...] S.A. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2014r. Nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta M. (dalej również jako "Prezydent"), którym wierzyciel objął pozostałą do zapłaty należność z tytułu podatku od nieruchomości za m-c grudzień 2009 r. w kwocie [...] zł należności głównej, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A. Skarżąca, pismem z 7 stycznia 2014r. zgłosiła na podstawie art.. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 9 i 10 u.p.e.a. zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jej zdaniem, egzekucja dotyczy obowiązku wykonanego i nieistniejącego (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), gdyż; - nie zostało uwzględnione, że [...] S. A. wpłaciła całą kwotę, jaka ciążyła na niej w związku z wydaniem decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] grudnia 2014r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r; - nie uwzględniono, że w sprawie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2009 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej jako "O.p."). Okresami tymi były okresy, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p., tj. wystąpiły przypadki, gdy decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Skarżąca zarzuciła brak wymagalności (art 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) dochodzonego obowiązku z uwagi iż decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] grudnia 2014r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie nie zostało doręczone. Niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Skarżącej, zakresie podatku od nieruchomości, dla którego określenia i pobierania właściwy jest Prezydent Miasta M., organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta M., nie zaś Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. (naruszenie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Nadto, błędne oznaczenie, iż egzekwowana należność jest wymagalna, a także błędne określenie wysokości odsetek powodują, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany. NUS przekazał zarzuty Wierzycielowi w celu zajęcia stanowiska w sprawie. Prezydent Miasta M., postanowieniem z [...] lutego 2015r. Nr [...] zajął stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego uznając je za bezzasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako "SKO"), postanowieniem z [...] listopada 2015r. Nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekając co do istoty sprawy stwierdziło niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych w trybie art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a. oraz bezzasadność zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 9, pkt 10 u.p.e.a.. SKO uznało za niedopuszczalny zarzut braku wymagalności dochodzonego obowiązku jak i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na niedoręczenie postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – z uwagi na treść art. 34 § 1a u.p.e.a. Zdaniem SKO, okoliczność skutecznego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma wpływu na ocenę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazało, że organ egzekucyjny nie bada merytorycznie decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego rozumianej jako doręczenie decyzji. Odnośnie zarzutu braku doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta M. należy wskazać, iż postanowienie z [...] grudnia 2014r. w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało skierowane do skrzynki kontaktowej w systemie SEKAP. Niezależnie od tego postanowienie zostało doręczone za pośrednictwem operatora pocztowego na adres siedziby [...] S.A. w dniu [...] grudnia 2014r. oraz na adres siedziby pełnomocnika, w dniu 11 grudnia 2014r. Od postanowienia złożono zażalenie. Zdaniem SKO, tytuł wykonawczy z [...] grudnia 2014 r. zawierał wszystkie elementy przewidziane w art. 27 u.p.e.a. i był poprawny pod względem formalnym. Zarzut sformułowany przez Skarżącą, w istocie dotyczył oceny merytorycznej istnienia obowiązku. Wskazując w tytule wykonawczym zawyżoną kwotę odsetek za zwłokę albo podając jako okres naliczania odsetek za zwłokę przedział czasu, w którym odsetki te nie powinny być naliczane wierzyciel w istocie błędnie zakreśla przedmiotowy zakres dochodzonego obowiązku obejmując nim obowiązek, który w części dotyczącej odsetek nie istniał w dniu wystawienia tytułu wykonawczego, a także wszczęcia egzekucji administracyjnej. Nadto, dokonana przez Prezydenta Miasta M. ocena zarzutu z art 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tj. prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy organ jest zbieżna z tezami uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014r.; sygn. akt II FPS 5/14. NUS, postanowieniem z [...] lipca 2016r. nr [...], uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., dotyczące braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne, natomiast zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 pkt 6, pkt 9. pkt 10 u.p.e.a., dotyczące wykonania obowiązku, podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku - w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art 27 ustawy egzekucyjnej w administracji za nieuzasadnione. Jego zdaniem, skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne oraz zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. W ocenie NUS, odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie na. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., jego podstawą może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Badanie dopuszczalności egzekucji jak i ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego - stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. Zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. nie jest trafny, ponieważ na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez właściwość – rzeczową i miejscową- należy rozumieć dopuszczalność stosowania określonych środków przymusu egzekucyjnego. NUS realizując art. 19 k.p.a. jak i przestrzegając przepisy art. 19 i 22 § 2 u.p.e.a., przyjął do realizacji tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta uznając się właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnej. Zdaniem NUS tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2014r, nr [...] spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a., zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informację, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. Wskazanie kwoty odsetek za zwłokę nie ma charakteru błędu formalnego tytułu wykonawczego, albowiem od zaległości podatkowych, jak stanowi art. 51 O.p. pobiera się odsetki za zwlokę. Skarżąca, pismem z 16 sierpnia 2016r. złożyła zażalenie na postanowienie NUS wraz z wnioskiem o uchylenie i uwzględnienie zarzutów. Jej zdaniem, w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Zarzut braku wymagalności nie może zostać uznany za niedopuszczalny, skoro nie jest przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu. Niedoręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności do momentu podjęcia egzekucji, skutkuje brakiem wymagalności oraz niedopuszczalnością egzekucji i dotyczy ściśle egzekucji. Skoro zarzut nie dotyczy ani określenia wysokości zobowiązania podatkowego, ani zasadności nałożenia rygoru, to nie może zostać uznany za niedopuszczalny. Zdaniem Skarżącej, odnosząc się do zarzutu wykonania obowiązku, należało ustalić, czy i kiedy doszło do zapłaty, a także czy nastąpiło to przed wszczęciem egzekucji - czy jednak organ egzekucyjny całkowicie zaniechał, co stanowi naruszenie u.p.e.a. Takiej oceny organ egzekucyjny jednak nie dokonał, co stanowi naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jak i art. 124 K.p.a. Również zarzut niedopuszczalności egzekucji nie mógł zostać uznany za nieuzasadniony, skoro Prezydent doprowadził do egzekucji obowiązku już wykonanego, zaś zgodnie z art. 7 § 3 u.p.e.a. zastosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany oraz skoro decyzji organu podatkowego I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a zatem nie podlegała ona wykonaniu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), postanowieniem z [...] października 2016r. Nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 18. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 9 i 10 oraz art. 34 § 1 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r. poz. 599 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Spółka, w skardze z 15 grudnia 2016r., wniosła o uchylenie zakwestionowanego postanowienia DIS z [...] października 2016r. i poprzedzającego je postanowienia NUS, jak też o uchylenie postanowienia SKO z [...] listopada 2015 r. i postanowienia Prezydenta z [...] lutego 2015 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., ponieważ DIS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. Nadto, organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w przepisie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Skarżąca przedstawiła poglądy na zagadnienia dotyczące doręczenia postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności po wszczęciu egzekucji, a stanowiące podstawy zarzutów braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji. Powołała się na okoliczności przemawiające, w jego ocenie, za zasadnością zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej Zdaniem Spółki, jeśliby przyjąć, że w nowym stanie prawnym DIS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO, rozpatrujący przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez DIS stanowisko wierzyciela, a w przypadku uznania go za nieprawidłowe, Sąd powinien również uchylić postanowienia zawierające to stanowisko. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako podstawę prawną skargi, wskazano w szczególności naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a, art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6, art. 34a § 1, art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. 3. Sąd przyznaje częściowo rację Skarżącej twierdząc, że zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Strona swoje uprawnienie może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. Stanowisko takie jest prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniach: z 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 953/16; z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3287/16; z 4 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 2378/16; z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3246/16 (dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd poddaje, w razie wniesienia skargi, kontroli zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego 4. Powyższe oznacza, że organ egzekucyjny był zobowiązany uwzględnić jednoznaczne stanowisko wierzyciela w sprawie, co nastąpiło w sprawie. Skarżąca nie wykazała w treści skargi wad stanowiska wierzyciela poprzestając na odesłaniu do poglądów ocenionych już przez organy administracji, których wadliwości Sąd nie dostrzega z urzędu. Zdaniem Sądu, fakt, że wynik rozstrzygnięcia sporu jest niezgodny z oczekiwaniami Spółki nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia i nie pozbawia jej prawa do sądowej kontroli postanowienia, o czym NSA wprost traktuje w postanowieniu z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16 (CBOSA). 5. O niewadliwości oceny przez organy administracji zarzutów, których podstawą jest art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 u.p.e.a. świadczy – ale dodatkowo - treść wyroku WSA w Gliwicach z 26 kwietnia 2016 r. oddalającego skargę na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji SKO w K. z [...] lipca 2015 r. Nr [...] utrzymującej decyzje Prezydenta Miasta M. z [...] grudnia 2014 r. nr [...] będącej, jak wynika z tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2014 r. [...] podstawą i źródłem egzekwowanego obowiązku. Zakres kontroli sądowej wynikający z art. 133 i art. 134 u.p.p.s.a. wskazuje na niewadliwość podjętej oceny. 6. Sąd zwraca nadto uwagę, ze kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości przez Prezydenta Miasta M., ale także przez SKO w K. było przedmiotem – choć za inne lata (2008, 2010) analiz nie tylko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale także NSA. Sąd nie doszukał się choćby wzmianki okoliczności, które należałoby zakwalifikować jako przesłanki uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 6 u.p.e.a. Co więcej, w obrocie prawnym ciągle pozostaje decyzja z [...] lipca 2015 r. Nr [...] utrzymująca decyzję Prezydenta Miasta M. z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie o podatek od nieruchomości za 2009 r. 7. W ocenie Sądu, podnoszona przez Stronę prawidłowość doręczenia decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe, która została doręczona pocztą, jak też prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie powinny być weryfikowane w ramach postępowania egzekucyjnego (por. wyrok z 7 lipca 2016 r., II FSK 1887/14, CBOSA). Dlatego zarzut ten nie ma (decydującego) znaczenia dla sprawy. Zbliżony pogląd bywa wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Stąd, zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. tj. nieistnienie oraz brak wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności – są bezzasadne. W szczególności, kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej nie może podlegać weryfikacji w toku postępowania wszczętego zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego, gdyż prowadziłoby to do naruszenia art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. 8. Trafne są spostrzeżenia organów administracji odnośnie zasadności zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., zgodnie z którymi organ egzekucyjny, w ramach czynności wstępnych postępowania egzekucyjnego bada dopuszczalność egzekucji, bowiem jej niedopuszczalność oznacza, iż w przypadku danego obowiązku w ogóle nie powinna być wszczęta egzekucja administracyjna. W art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nieistnienie obowiązku czy też brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wykluczających prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych czy przedmiotowych) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/1, CBOSA. Zarzut oparty na tej podstawie (pkt 6) mógłby być więc uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. 9. Sąd nie może uwzględnić zarzutu Skarżącej w zakresie liczenia odsetek za zwłokę za niektóre okresy, skoro Skarżąca nie wskazała ani kwestionowanych okresów liczonych w dniach, ani nie obliczyła kwestionowanej wysokości odsetek. Także w skardze do Sądu, pomimo dysponowania profesjonalną pomocą prawną i stosownych wskazań w postanowieniu wierzyciela i organu egzekucyjnego, nie zostały skonkretyzowane zarzuty Spółki w tym zakresie. Co do zasady za zaległości pobiera się odsetki za zwłokę (art. 51 O.p.), stąd spór może dotyczyć ich należności, a nie wskazania przerw ich naliczania w tytule wykonawczym – skoro w formularzu tytułu brak jest stosownych rubryk i to Wierzyciel wskazuje kwotę należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Oczywiście prawidłowym jest spostrzeżenie organów, że w trybie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być – co do zasady - kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim powinien odpowiadać tytuł wykonawczy. Nie może odnieść powodzenia zarzut w aspekcie prawa materialnego, dotyczący wysokości odsetek, czy przerw w liczeniu – zgodnie ze wskazaniami zawartymi powyżej. 10. Nie jest trafny podnoszony w trakcie postępowania pogląd, z którego wynika zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., z uwagi na to, że w tytule wykonawczym błędnie określono, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W szczególności, podczas postępowania egzekucyjnego istnieją ograniczone możliwości badania sprawy, zaś kognicja organów ogranicza się tylko i wyłącznie do zagadnień, związanych z samym wykonaniem aktu administracyjnego albo brakiem możliwości jego wykonania. Brak jest umocowania organów, aby sięgać "wstecz" i badać prawidłowość sposobu, w jaki w fazie jurysdykcyjnej skonkretyzowano prawa i obowiązki strony. Nie może zatem odnosić się do zagadnień, związanych z ustaleniami faktycznymi i zastosowaniem do nich przepisów prawa materialnego. Punktem wyjścia dla organu egzekucyjnego jest wykonywany akt administracyjny. Dopóki znajduje się on w obrocie prawnym, organ prowadzący egzekucję jest nim związany. W żadnym wypadku nie może samodzielnie dokonywać jego weryfikacji. To ograniczenie kognicji znalazło wyraz w art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (postanowienie z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 380/14, CBOSA). 11. Konkludując, trafny jest pogląd, zgodnie z którym zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. 12. Zdaniem Sądu, w treści skargi nie zostały zawarte również argumenty, z których możnaby wnosić o zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 i 10 u.p.e.a. Wad w tym względzie, w szczególności, co do właściwości podmiotów realizujących zadania egzekucyjne, czy wymogów formalnych, które powinien spełniać tytuł wykoanwczy (art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a.), Sad nie doszukał się z urzędu. 13. Z tych powodów Sąd nie podzielił poglądów Strony wyrażonych w skardze (m.in. o naruszeniu art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.; art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6u.p.e.a.; art. 34a § 1 u.p.e.a.; art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), skargę oddalił.