II SAB/Po 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości postanawia odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński W skierowanej bezpośrednio do tutejszego Sądu skardze z dnia 21 października 2016 r. (data wniesienia pisma z dnia 20 października 2015 r.) W. K. (dalej: zainteresowany; strona) zarzucił Prezydentowi Miasta (dalej również: Prezydent Miasta; organ) bezczynność, wskazując m.in., że organ "zawiadomiony przez zainteresowanego w dniu 26 czerwca 2015r o nieuregulowanym stanie prawnym: dzdz [...] Ark [...] m.[...] stanowiaca wlasnosc miedzy innymi – KW [...] i W. K./nieuregulowany stan wywlaszczenia/ dokonał samowoli, a w niej bezprawnych i bezumownych zmian stanu wlasnosci". Po przekazaniu przez tutejszy Sąd – w celu wyczerpania wymogów z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.) – skargi Prezydentowi Miasta (pismo przewodnie z dnia 22 października 2015 r. sygn. II Dz. K. Og. 63/15) pismo skarżącego z dnia 21 października 2015 r. zostało nieprawidłowo zakwalifikowane przez Prezydenta Miasta jako zażalenie na bezczynność w sprawie znak [...] (załatwionej w 2013 r.) i nadano mu dalszy bieg administracyjny poprzez przekazanie oryginału skargi do Wojewody Wielkopolskiego (pismo z dnia 16 listopada 2015 r. znak [...]). Wojewoda Wielkopolski rozpoznał przedmiotowe pismo W. K. z dnia 21 października 2015 r. w sprawie o znaku [...], przekazując to pismo Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznemu w P.. Ostatni z wymienionych organów prowadził postępowanie w przedmiocie pisma skarżącego z dnia 21 października 2015 r. pod znakiem sprawy [...] W uzupełnieniu pierwotnej skargi, wnioskodawca w piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2015 r. zarzucił organowi "uciążliwą bezczynność (...) w związku z wnioskiem WK w dniu 26 czerwca 2015 r. [skierowanym do organu]". W piśmie tym kwestionował również przekazanie jego skargi z dnia 20 października 2015 r. przez Prezydenta Miasta Wojewodzie Wielkopolskiemu i nadania jej biegu w trybie administracyjnym (k. 11 akt sąd.). W kolejnym piśmie procesowym z dnia 1 marca 2016 r. zainteresowany podniósł, że Prezydent Miasta P. "zawiadomiony VI 2015-II 2016 r. co do nieruchomości [...], ul. [...] nie wprowadził ujawnionych zmian gruntowych" i nadal uchyla się wykonania tego obowiązku (k. 14 akt sąd.). W dniu 28 kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta wniósł odpowiedź na skargę, wskazując na to, jaki bieg nadano skardze W. K. z dnia 21 października 2015 r. (k. 22 akt sąd.). Zainteresowany w piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 r., domagając się ukarania Prezydenta Miasta "za bezczynność" w rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 czerwca 2015 r. i ponaglenia z dnia 12 lutego 2016 r., dołączył do tego pisma ponaglenie z dnia 12 lutego 2016 r., w którym zarzucał organowi bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 26 czerwca 2015 r. o wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] w [...] (k. 36, 37 akt sąd.). Wezwany przez Sąd do sprecyzowania skargi (k. 55-57, 58) W. K. w piśmie procesowym z dnia 21 października 2016 r. ponownie powołał się na pismo z dnia 26 czerwca 2015 r., podnosząc, ze Prezydent Miasta bezprawnymi decyzjami dokonał przesunięcia punktów granicznych nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Nadto wyjaśnił, że z uwagi na bezczynność Prezenta Miasta w tej sprawi interweniował w dniu 9 grudnia 2015 r. u Wojewody Wielkopolskiego. Skarżący, określając swój interes prawny w przedmiotowej sprawie, podniósł, że czyn Prezenta Miasta [...] dokonywany "przy »pomocy« fałszowania dokumentacji geodezyjno kartograficznej [...] narusza interes prawny obywateli m.[...]" (k. 61 akt sąd.). W związku z powyższym tutejszy Sąd w dniu 17 listopada 2016 r. (k. 65-66) zwrócił się do Prezydenta Miasta o uzupełnienie akt sprawy m.in. o pismo skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r., a także o ustosunkowanie się do stanowiska skarżącego w sprawie (uzupełnienie odpowiedzi na skargę). Postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt II SO/Po 2/16 tutejszy Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę. W dniu 17 listopada 2016 r. akta sprawy II SAB/Po 83/16 zostały przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w związku rozpatrywaniem zażalenia W. K. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt II SO/Po 2/16 (k. 71 akt sąd.). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt I OZ 1558/16 oddalił zażalenie zainteresowanego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt II SO/Po 2/16. W dniu 15 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zostały zwrócone przez Naczelny Sąd Administracyjny akta sprawy sygn. akt SO/Po 2/16 wraz z aktami administracyjnymi znak [...], w których znajdował się oryginał skargi W. K. z dnia 21 października 2015 r. W dniu 19 grudnia 2016 r. do zwróconych przez Naczelny Sąd Administracyjny akt sprawy zostało włączone pismo skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r. (do akt sądowych włączono kopię pisma, zaś oryginał dołączono do akt administracyjnych), z nierozpatrzeniem którego zainteresowany wiąże bezczynność Prezenta Miasta, którą zarzuca mu w skardze z dnia 21 października 2015 r. (k. 72, 73 akt sąd.). Ponadto zostało w tym samym dniu włączone pismo przewodnie Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej: ZDM w [...] z dnia 25 listopada 2016 r. zawierające wyjaśnienie, jakie czynności zostały podjęte w związku z podaniem skarżącego Z dnia 26 czerwca 2015 r., jak i późniejszego pisma z dnia 14 sierpnia 2015 r., na które strona również powołała się w skardze, tj. pisma ZDM w [...] z dnia 3 sierpnia, 29 września i 30 listopada 2015 r. znak [...] (k. 75-79 akt sąd.). W dniu 29 grudnia 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo przewodnie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przekazujące pismo W. K. dnia 15 grudnia 2016 r., który sformułował w nim szereg niezrozumiałych uwag dotyczących sprawy, w której zostało wydane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt I OZ 1588/16, jak domagał się zmiany tego postanowienia (86, 87 akt sąd.). Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 105/16 tutejszy Sąd odrzucił skargę W. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie rozpoznania skargi w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) – wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. W dniu 27 stycznia 2017 r. wpłynęło do akt sprawy pismo wyjaśniające Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 stycznia 2017 r. (k. 92 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej podstaw merytorycznych. Sprawa, której dotyczy przedmiotowa skarga – a dodać należy, że ustalenie faktycznej treści zadania skarżącego okazało się wyjątkowo trudne, o czym będzie też mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia – nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i art. 4 P.p.s.a. Idąc dalej, trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 149 § 1. P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd w tym miejscu podkreśla, że rozpoznanie faktycznej woli i treści zadania zawartej w skardze z dnia 21 października 2015 r. było wyjątkowo czasochłonne i wymagało zaangażowania wielu instytucji w wyjaśnienie sytuacji skarżącego, a pomimo to nie przyniosło w prosty sposób jednoznacznych rezultatów. Ponadto warto zwrócić uwagę i na to, że od działacza społecznego współpracującego w zinstytucjonalizowanej formie z władzami Miasta P. [Sądowi znany jest z urzędu fakt powołania skarżącego do składu osobowego [...] Rady [...], na co zwrócił uwagę w postanowieniu z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SO/Po 4/16] można oczekiwać zachowania minimum komunikatywności formułowanych pism procesowych, w szczególności w zakresie opisu żądania i wniosków. Tymczasem, jak zauważył sam Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt I OZ 1558/16, oddalającego zażalenie skarżącego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt II SO/Po 2/16 "(...) składane przez [skarżącego] pisma są bardzo nieczytelne, mają charakter chaotyczny, a ich treść nie wskazuje w żaden sposób na to, jakie są wnioski i żądania strony. Liczne próby uzyskania informacji co do rzeczywistych intencji skarżącego, jakie przeprowadziły organy działające w niniejszej sprawie, pozostawały bez skutku". Sąd w związku ze sposobem formułowania wypowiedzi przez stronę – został niejako zmuszony do podjęcia ponadstandardowych działań, przekraczających granice art. 6 P.p.s.a., usilnie jednak starał się w jak najszerszym zakresie zagwarantować skarżącemu konstytucyjne prawo do sądu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że brak wskazania, pomimo wezwania sądu, jaki jest przedmiot skargi ani którego organu działanie – lub bezczynność – miałyby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu oraz właściwą kwalifikację wniesionego środka prawnego, co prowadzi do pozostawienia go bez rozpoznania (lub odpowiednio odrzucenia) z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 524/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględnił, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania sądu do ich usunięcia, a sankcja z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. związana jest z nieusunięciem braków formalnych, a nie z niewykonaniem wezwania do ich usunięcia (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 609/15, dostępne jw.). Dlatego też Sąd starał się uzyskać takie informacje – czy to od samego skarżącego, czy to od skarżonego organu lub innych instytucji zaangażowanych w tę sprawę – które pozwoliłyby na ustalenie osnowy wniosku, tj. istotny żądania (art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), wskazania czynności, której miałaby dotyczyć bezczynność Prezydenta [...], a także określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, czy wyczerpania środków zaskarżenia (art. 57 § 1 pkt 1, 3 i 4 P.p.s.a.). W tym celu Sąd wyczerpał tryb z art. 49 § 1 P.p.s.a., jak i doprowadził do odpowiedniego uzupełnienia akt postępowania, w tym finalnie pozyskał oryginał skargi z dnia 21 października 2015 r. oraz pisma inicjującego z dnia 26 czerwca 2015 r. Sąd nadał też skardze strony i pismu inicjującemu z dnia 26 czerwca 2015 r. taki sens, który pozwoliłby nadanie skardze dalszego biegu, powstrzymując się przed stwierdzeniem, że próba ustalenia istoty żądania skarżącego okazała się nieudana, w związku z czym zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a. Skarżący w treści swojej skargi odwołał się do własnego pisma z dnia 26 czerwca 2015 r., które skierował do Prezydenta Miasta. Sąd po pozyskaniu tego pisma, podjął próbę odpowiedniej jego interpretacji, co nie było zadaniem łatwym, bowiem treść przedmiotowego pisma nasuwała co najmniej dwa sposoby interpretacji. Skarżący w piśmie tym "zawiadamiał" Prezenta Miasta o tym, że "po dokonanej renowacji" w 2014 r. istniejącego bloku mieszalnego przy [...] w [...] "obrysem bloku mieszkalnego [...] zajęto grunt własność m-to [...] ark [...] dz [...]" o pow. ok. [...] "na rzecz ark [...] dzdz [...]". Zarazem powoływał się na wywłaszczenie należącej do niego części nieruchomości – udziału we własności działki nr [...], z ark. mapy [...], zaznaczając, że wywłaszczenie w warunkach "nieuregulowania wartości do chwili obecnej w świetle dokonanych i niewyjaśnionych zmian ma znaczenie procesowe". Zarazem w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r. skrzący "w związku z dokonaną zmianą" wniósł o przekazanie mu "bez zbędnej dalszej zwłoki" wyciągu z wykazu zmian gruntowych. Po przeanalizowaniu całości stanowiska skarżącego – również w kształcie wynikającym z uzupełnienia i "sprecyzowania" na wezwanie Sądu pierwotnej skargi z dnia 21 października 2015 r. – oraz zgromadzonego w sprawie materiału procesowego, w tym akt administracyjnych wytworzonych przez organy, które zajmowały się żądaniem skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r. oraz skargą z dnia 21 października 2015 r. i dalszymi pismami wniesionymi w związku z tymi pismami (m.in. skierowanymi do Wojewody Wielkopolskiego pismami skarżącego z dnia 21 grudnia 2015 r. i 21 stycznia 2016 r.) Sąd uznał, że pismo W. K. z dnia 21 października 2016 r. jest skargą na bezczynność Prezydenta Miasta wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., w sprawie dotyczącej uregulowania kwestii domniemanego naruszenia granic działki nr [...], ark. [...] z obrębu [...], stanowiącej własność Miasta P. i wprowadzenia związanych z tym zmian do ewidencji gruntów i budynków, nie zaś skargą na bezczynność w zakresie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Należy bowiem wyjaśnić, że z akt administracyjnych nadesłanych do niniejszej [...] [sprawy] wynika, że kwestia wniosku skarżącego o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] nr [...], stanowiącą działki nr [...], była przedmiotem badania w 2013 r. przez Zarząd [...] w P. (dalej: Z. w P.) w sprawie znak [...], w której podanie skarżącego o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość zostało postawione bez rozpoznania (pisma [...] z dnia: 16 stycznia, 5 marca i 3 kwietnia 2013 r.) wskutek braku uzupełnienia wniosku o dane wskazujące na fakt wywłaszczenia skarżącego z własności nieruchomości przy ul. [...] nr [...], stanowiącej działki nr [...] z ark. mapy [...] obrębu [...]. W ocenie Sądu skarga z dnia 21 października 2015 r. nie stanowi zaskarżenia bezczynności Prezydenta Miasta w tejże sprawie. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem sprawy w 2013 r. przez [...] w P. powinien wezwać tę jednostkę organizacyjną Miasta P. do podjęcia działań w tej sprawie [-] poprzez wniesienie zażalenia na bezczynność, a następnie w razie braku odpowiedniej reakcji tej jednostki wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność w tej sprawie. Sąd stwierdził, że zarzucana bezczynność Prezydenta Miasta dotyczy kwestii w sposób mało przejrzysty opisanych we wniosku skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r. o podjęcie przez Prezydenta Miasta działań w związku z tym, że "po dokonanej renowacji" w 2014 r. bloku mieszkalnego przy [...] w [...] "obrysem bloku mieszkalnego [...] zajęto grunt własność m-to [...] ark [...] dz [...] [...] ok. [...] na rzecz ark [...] dzdz [...]". W piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r. skarżący wniósł "w związku z dokonaną zmianą bez zbędnej zwłoki o wyciąg z wykazem zmian gruntowych" (k. 73 akt sąd.). Ostatecznie zatem pismo skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r., do którego odwoływał się w swoje[j] skardze oraz w dalszych pismach procesowych, nie dotyczyło kontynuacji postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za domniemaną wywłaszczoną nieruchomość. W szczególności wskazuje na to analiza żądania wskazanego w skardze z dnia 21 października 2015 r. w kontekście pisma inicjującego z dnia 26 czerwca 2015 r., skierowanego do Prezydenta Miasta, a także treść pozostałej korespondencji prowadzonej w tej sprawie między stroną a skarżonym organem (m.in. "ponaglenie" z dnia 12 lutego 2016 r.). Skarżący wprawdzie sugeruje, że jest byłym współwłaścicielem tej nieruchomości, której prawo miałoby zostać mu odjęte bez słusznego odszkodowania (czego nie udało się zresztą potwierdzić przez działające w sprawie instytucje: [...] w P., ZDM w P. i Wojewodę Wielkopolskiego (dalej również: Wojewoda), jednak to nie ta kwestia stanowi o istocie jego żądania zawartego w skardze z dnia 21 października 2015 r. Można bowiem w tym miejscu zaryzykować tezę, że z domniemanego faktu wcześniejszego wywłaszczenia bez uregulowania kwestii odszkodowania skarżący wywodzi swoją legitymację do domagania się odpowiednich działań przez aktualnego właściciela tej nieruchomości – tj. Miasto P., w zakresie odpowiedniej dbałości o integralność obszaru działki nr [...], która miała jakby zostać naruszona wskutek wykonania docieplenia budynku położonego przy [...] w [...]. Zarazem też skarżący akcentuje, że bezczynność skarżonego organu "narusza interes prawny obywateli m.[...]" (k. 61 akt sąd.), a zatem wprost powołuje się na interes społeczny swojego działania. Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie dotyczy żądania skierowanego do Prezydenta Miasta we własnej sprawie skarżącego. Odnosząc się do zagadnień związanych z zaskarżoną bezczynnością Prezydenta Miasta, zauważyć należy, że z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że właściwością sądu administracyjnego objęte jest orzekanie w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., co oznacza, że bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlega kontroli sądu administracyjnego jedynie w takim przypadku, gdy organ nie podejmuje czynności, czy też nie wydaje orzeczenia, które mogłyby być zaskarżone do sądu administracyjnego, a także nie wydaje innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Innymi słowy, nie każda bezczynność organu może być przedmiotem skargi, przy czym jeżeli określona aktywność organu nie podlegała kognicji sądu administracyjnego, to i kontroli sądowoadministracyjnej nie będzie podlegać bezczynność organu w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. II OSK 1084/14, dostępne jw.). W ocenie Sądu sprawa, której dotyczyło pismo skarżącego z dnia 26 czerwca 2015 r., jak i skarga z dnia 21 października 2015 r. nie należy do tych kategorii spraw. Przedmiotowy wniosek nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez tutejszy Sąd, albowiem nie istnieją ku temu podstawy prawne wskazane w P.p.s.a. ani w K.p.a. lub w innych ustawach. Trzeba zaś mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Dodać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 26/07 – dostępne jw.). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Podanie z dnia 26 czerwca 2015 r. potraktować co najwyżej należy jako wniosek, o którym mowa w Dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski" – art. 221 i nast., a który winien być załatwiony zgodnie z regulacjami zawartym w tym Dziale. Wniosek ten stanowi bowiem skargę na domniemane zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organ wykonawczy Miasta P. lub podległe mu jednostki organizacyjne, jak [...] w P.) lub ZDM w P. – w zakresie należytego prowadzenia spraw dotyczących własności Miasta P., tj. działki nr [...], ark. mapy [...] w P. (art. 227 K.p.a.), której granice miały być rzekomo naruszone w związku z modernizacją budynku przy ul. [...] w [...], i dokonania odpowiedniego wpisu zmian w ewidencji gruntów i budynków. Należy podkreślić, że skarżący nie domaga się podjęcia takich działań jako współwłaściciel przedmiotowej ruchomości, a jedynie zwraca uwagę organowi [na] potrzebę podjęcia jakichś działań dotyczących ujawnienia w ewidencji gruntów zmiany przebiegu granic dotyczących tej nieruchomości, powołując się na domniemane naruszenie granic działki nr [...] w związku z dociepleniem budynku przy ul. [...] w [...]. Legitymację do takiego wystąpienia wywodzi zaś zarówno z domniemanego prawa własności, które miało być mu wcześniej odjęte w drodze wywłaszczenia bez odszkodowania w stosunku od udziału we własności działki nr [...] ark. mapy [...], jak i interesu prawnego obywateli Miasta P.. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że postępowanie w sprawach skarg i wniosków objętych działem VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych (tak NSA w postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2783/13, dostępnym jw.). Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Nawet w razie pozostawania organu rozpatrującego skargę lub wniosek w bezczynności w tym zakresie, sąd administracyjny nie może rozpatrywać skarg na taką bezczynność – nie jest to bowiem "bezczynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Tym samym, skarga złożona w takiej sprawie również powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Idąc dalej, Sąd zauważa, że przedmiotowej skardze z dnia 21 października 2015 r., przekazanej Prezydentowi Miasta zgodnie z właściwością przez tutejszy Sąd pismem przewodnim z dnia 22 października 2015 r. (sygn. II Dz. K. Og. 63/15) został wprawdzie nadany nieprawidłowo dalszy bieg administracyjny – co też finalnie wpłynęło na czas, w jakim nastąpiło przekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 21 października 2015 r. – ale nie sposób pominąć wysiłków i zaangażowania kolejnych instytucji, jak Wojewoda Wielkopolski oraz Wojewódzki Inspektor Geodezji i Kartografii w P. (dalej: WIGiK w P.), które próbując załatwić sprawę skarżącego, starały się określić istotę jego żądań formułowanych w dalszej korespondencji prowadzonej przez skarżącego z tymi organami po wniesieniu skargi z dnia 21 października 2015 r. Żaden z tych organów nie był w stanie w stanie na tyle określić żądania skarżącego, aby wszcząć postępowanie w sprawie objętej właściwością danego organu, pomimo ponawianych prób uzyskania [...] [od] skarżącego informacji, podjęcia jakich działań domaga się do tych organów. Świadczą o tym pisma kierowane do skarżącego: przez Wojewodę w dniach 19 grudnia 2015 r. i 19 stycznia 2016 r. znak [...] (k. 23, 24) oraz WIGiK w P. z dnia 15 marca 2016 r. znak [...] (k. 32 akt adm.). Dodać należy, że Wojewoda, wykazując daleko idącą dbałość o nadanie sprawie odpowiedniego biegu[,] przekazał ostatecznie podanie skarżącego z dnia 21 października 2015 r. do WIGiK w P. (pismo z dnia 18 lutego 2016 r.), biorąc pod uwagę stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia 21 stycznia 2016 r. Natomiast sam WIGiK w P., pomimo dwukrotnej próby określenia istoty żądania skarżącego związanej z podaniem z dnia 21 października 2015 r. nie uzyskał od skażającego takich informacji, które pozwoliłyby temu organowi na określenie istoty sprawy, wobec czego pozostawił podanie skarżącego bez rozpoznania, o czym świadczą notatki służbowe z dnia: 23 marca, 18 kwietnia i 5 maja 2016 r. (k. 35, 36, 40, 42 akt adm.). Warto na koniec wreszcie zauważyć, że z przedstawionych Sądowi kopii pism kierowanych do skarżącego przez ZDM w P., a związanych z załatwieniem wniosku z dnia 26 czerwca 2015 r. wynika, że wykonanie docieplenia budynku przy [...] w [...] nie zmieniło przebiegu linii rozgraniczających tereny działek. Sposób procedowania w związku z pismem skarżącego z dnia 26 czerwca 2016 r. został też odpowiednio wyjaśniony przez ZDM w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. znak [...] (k. 75-78 akt sąd.). Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności wskazują na to, że nie tylko skarżony organ nie pozostał obojętny na wniesione pismo z dnia 26 czerwca 2015 r., ale wszystkie [...] instytucje (jednostki organizacyjne) zaangażowane w sprawę. Niemniej jednak ocena prawidłowości działania skarżonego organu w przedmiotowej sprawie (Prezydenta Miasta [...] czy też [...] w P. lub ZDM w P.) nie podległo ocenie tutejszego Sądu, bowiem skarga jako pozostająca poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, wymagała odrzucenia bez jej merytorycznego rozpatrzenia. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Jakub Zieliński