IV SA/Po 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. oddala skargę IV SA/Po 226/18 Uzasadnienie Decyzją z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie (zwane dalej: SKO, Kolegium) na podstawie art. 127 § 1, art. 155, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016, poz. 23, zwanej dalej: k.p.a.), w związku z art. 59 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1 i ust. 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 131 ust. 1, art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, zwanej dalej: u.i.o.ś.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, zwanego dalej: Rozporządzenie), po rozpatrzeniu odwołania [...]y [...]iej (zwanej dalej: odwołująca) oraz [...]a [...]a (zwanego dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Kazimierz Biskupi (zwanego dalej: Wójt) z dnia 22 marca 2016 r. nr [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] Wójt określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej Kazimierz Biskupi o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 23,1 MW, składających się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 200 m n.p.t. wraz ze stacją transformatorową i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb Bochlewo (zwanego dalej: Farma wiatrowa). Wnioskiem z dnia 18 listopada 2015 r. [...]Sp. z o.o. z s. w Warszawie (zwana dalej: wnioskodawca; inwestor) wystąpiła do Wójta z wnioskiem o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. w zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną (kopię analogową mapy ewidencyjnej do celów projektowych, wydruk z mapy numerycznej, mapę numeryczną w formie elektronicznej), wypisy z rejestru gruntów, lokalizację siłowni wiatrowych z obszarem oddziaływania - obliczenie oraz mapa, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na wezwanie Wójta pismem z dnia 26 listopada 2015 r. Kierownik Referatu Inwestycji i Zamówień Publicznych przekazał informację o przeznaczeniu działek podanych we wniosku o zmianę decyzji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie (zwany dalej: PPIS) opinią sanitarną z dnia 09 grudnia 2015 r. stwierdził potrzebę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazując, że zakres raportu winien być zgodny z wymogami art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. ze szczególnym uwzględnieniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi (zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a) u.i.o.ś.). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu (zwany dalej: RDOŚ) pismami z dnia 14.12.2015 r. zwrócił się do inwestora o uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia zgodnie z podanym zakresem oraz do Wójta o przedłożenie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r., a także dokładne wskazanie, które z punktów ww. decyzji mają zostać zmienione i w jaki sposób. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. inwestor w odpowiedzi na wezwanie RDOŚ z dnia 14 grudnia 2015 r. przesłał uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Także organ I instancji pismami z dnia 07 styczeń 2016 r. oraz 19 styczeń 2016 r. przesłał do RDOŚ kopię swojej decyzji z dnia czerwca 2015 r. oraz decyzję Kolegium utrzymująca ją w mocy, jak również wskazał treść decyzji podlegającej zmianie. Opinią z dnia 22 stycznia 2016 r. RDOŚ stwierdził, że dla przedsięwzięcia w toku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. w zakresie: - zmiany wysokości wieży ze 137 m n.p.t. na wysokość od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t.; - zmiany średnicy rotora z "do 112 m" na "do 123 m"; - zmiany wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję z "ok. 2 000 m dla jednej turbiny" na "do 4 500 m dla jednej turbiny"; - możliwości pozostawienia stałych placów montażowych o powierzchni do 2 500 m2; - ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych, nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia 09 lutego 2016 r., nr [...] Wójt odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. Decyzją z dnia 22 marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 155, art. 107 § 2 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82, art.84, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 87 u.i.o.ś., a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) Rozporządzenia Wójt orzekł o zmianie decyzji własnej z dnia 12 czerwca 2015 r. dotyczącej realizacji przedsięwzięcia po korektach określonego jako: "budowa farmy wiatrowej Kazimierz Biskupi o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych[...]" w następujący sposób : - w dziale I pkt 1 - Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia w dotychczasowym brzmieniu: 1) "Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie farmy wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą o łącznej, maksymalnej mocy przyłączeniowej do 21 MW składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy i maksymalnej całkowitej wysokości każdego wiatraka do 193 m n.p.t. (wysokość wieży wiatraka 137 m n.p.t. i średnica rotora do 112 m, maksymalna moc akustyczna każdej z turbin 104,5 dB) zlokalizowanej na działkach o nr geodezyjnych [...], gmina Kazimierz Biskupi. Projektowana inwestycja trwale zajmie teren o powierzchni około 2000 m dla jednej turbiny, co stanowić będzie powierzchnię naziemną części fundamentów a ponadto powierzchnie, którą zajmą stale drogi serwisowe od drogi publicznej do poszczególnych wiatraków. Droga oraz place manewrowe będą wykonane jako gruntowe, a tylko w przypadku złych warunków gruntowych zostaną utwardzone żwirem, tłuczniem lub w ostateczności płytami betonowymi. Po zakończeniu budowy obiekty tymczasowe zostaną rozebrane, żwir, tłuczeń lub płyty zostaną usunięte, a grunt przywrócony do stanu poprzedniego (grunt rolny). Pozostały obszar działek, na których zostanie przeprowadzona inwestycja nie zmieni swojego przeznaczenia, poza terenem trwale zajętym przez elementy inwestycji. Od każdego wiatraka do miejsca przyłączenia wykonane zostanie doziemne linie średniego napięcia oraz linie światłowodowe. Poniżej przedstawiono wykaz działek, na których zlokalizowane będą poszczególne turbiny wiatrowe. Tabel nr 1. Lokalizacja poszczególnych turbin wiatrowych, zmieniono na: "Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie farmy wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą o łącznej, maksymalnej mocy przyłączeniowej do 21 MW składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy i maksymalnej całkowitej wysokości każdego wiatraka do 193 m n.p.t. (wysokość wieży wiatraka od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t. i średnica rotora do 123 m, maksymalna moc akustyczna każdej z turbin 104,5 dB) zlokalizowanych w obrębach geodezyjnych Anielewo, Komorowo, Bochlewo w gminie Kazimierz Biskupi na działkach geodezyjnych, jak w poniższych tabelach [przyp. Sądu – w tym miejscu zamieszczono tabele: Turbina 1- Turbina 7]. Projektowana inwestycja trwale zajmie teren o powierzchni około do 4500 m2 dla jednej turbiny, co stanowić będzie powierzchnię naziemną części fundamentów a ponadto powierzchnie, którą zajmą stale drogi serwisowe od drogi publicznej do poszczególnych wiatraków oraz stały plac montażowy o powierzchni do 2500 m. Na czas budowy wykonane zostaną obiekty tymczasowe place manewrowo - montażowe i drogi dojazdowe dla sprzętu ciężkiego z dróg publicznych do poszczególnych wiatraków. Droga oraz place manewrowe będą wykonane jako gruntowe, a tylko w przypadku złych warunków gruntowych zostaną utwardzone żwirem, tłuczniem lub w ostateczności płytami betonowymi. Po zakończeniu budowy obiekty tymczasowe zostaną rozebrane, żwir, tłuczeń lub płyty zostaną usunięte, a grunt przywrócony do stanu poprzedniego (grunt rolny). Pozostały obszar działek, na których zostanie przeprowadzona inwestycja nie zmieni swojego przeznaczenia, poza terenem trwale zajętym przez elementy inwestycji. Od każdego wiatraka do miejsca przyłączenia wykonane zostaną doziemne linie średniego napięcia oraz linie światłowodowe, zlokalizowane na działkach wyszczególnionych poniższej tabeli [przyp. Sądu – w tym miejscu zamieszczono tabelę]; - dotychczasowy pkt 2 - Warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w brzmieniu: "1. Eksploatację przedsięwzięcia prowadzić z użyciem maksymalnie 7 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 21 MW, wysokości wieży elektrowni 137 m n.p.t., średnicy wirnika do 112 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczającym 104,5 dB" zmieniono treść na: "1. Eksploatację przedsięwzięcia prowadzić z użyciem maksymalnie 7 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 21 MW, wysokości wieży elektrowni od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t., średnicy wirnika do 123 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczającym 104,5 dB"; - dotychczasowy pkt 3 - Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18. - w brzmieniu: "3. 1. Parametry konstrukcyjne poszczególnych elektrowni przyjąć na poziomie 7 siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy, łączna maksymalna moc przyłączeniowa 21 MW, całkowita wysokość każdego wiatraka do 193 m n.p.t. wysokość wieży — 137 m, n.p.t., średnica wirnika do 112 m, maksymalny poziom mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczający 104,5 dB," zmieniono na: "1. Parametry konstrukcyjne poszczególnych elektrowni przyjąć na poziomie 7 siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy, łączna maksymalna moc przyłączeniowa 21 MW, całkowita wysokość każdego wiatraka do 193 m n.p.t., wysokość wieży od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t., średnica wirnika do 123 m, maksymalny poziom mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczający 104,5 dB". Pozostała treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2015 r. nie podlegała zmianie. Organ wskazał, że charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wójt wskazał, że przedsięwzięcie w zmienionym zakresie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w Jóźwinie, Komorowie, Stefanowie, Nieświastowie, Bochlewie i Anielewie, gm. Kazimierz Biskupi zatwierdzonego przez Radę Gminy Kazimierz Biskupi, uchwała nr XLIII/351/14 z dnia 17 lutego 2014 r. Wskazano, w oparciu o wypis i wyrys, iż przedsięwzięcie oznaczone są jako: EF — tereny lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych, 2EW — tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych, 2 KDW — tereny dróg wewnętrznych oraz IR — tereny rolnicze. Dalej wywodzono, że przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W konsekwencji dla wnioskowanego przedsięwzięcia zachodzi obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w toku prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 3 u.i.o.ś. W dniu 25 listopada 2015 r. Wójt wystąpił ponownie do RDOŚ o wydanie opinii w sprawie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiego obowiązku, o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. Wskazano, że PPIS opinią sanitarną z dnia 09 grudnia 2015 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia przez inwestora, RDOŚ opinią z dnia 22 stycznia 2016 r. stwierdził, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie farmy wiatrowej składającej się z maksymalnie 7 siłowni wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, i maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. Infrastrukturę towarzysząca będą stanowić: stałe drogi serwisowe do siłowni, stacje transformatorowa i sieć kablowa zasilająca niskiego napięcia. Lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie innych, planowanych siłowni farm wiatrowych. Planowana zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta dnia 12 czerwca 2015 r. obejmuje następujący zakres: zmiany wysokości wieży ze 137 m n.p.t. na wysokość od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t.; zmiany średnicy rotora z "do 112 m" na "do 123 m"; zmiany wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję z "ok. 2 000 m dla jednej turbiny" na "do 4 500 m2 dla jednej turbiny"; możliwości pozostawienia starych placów montażowych o powierzchni do 2 500 m; ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych. Organ wskazał, że z treści uzupełnienia karty przedsięwzięcia wynika jednoznacznie, że inwestor nie planuje zmian w zakresie lokalizacji poszczególnych turbin. Podobnie zakres wnioskowanych zmian nie spowoduje zmiany maksymalnej mocy przyłączeniowej wszystkich elektrowni, tj. 21 MW, jednostkowej mocy turbiny — 3MW oraz maksymalnego poziomu mocy akustycznej każdej z turbin — 104,5 dB. Inwestor przedłożył także zaktualizowaną analizę akustyczną uwzględniającą wpływ planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny i wynika z niej, że zakres planowanych zmian nie wpłynie na odległość planowanego przedsięwzięcia względem najbliżej położonych terenów podlegających ochronie akustycznej i nie będzie powodowała przekroczenia normatywnych dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wskazano także, że analiza wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta dnia 12 czerwca 2015 r. Pozostałe zaś warunki zawarte w ww. decyzji nie ulegną zmianie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 63 ust. 2, art. 65 ust. 2 u.i.o.ś. Wójt w dniu 09 lutego 2016 r. wydał postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. Wójt postanowił przychylić się do stanowiska RDOŚ. Wyjaśnił, że zarówno RDOŚ, jak i PPIS występowały w charakterze organów współdziałających. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów, co uczynił Wójt. Wskazano, że PPIS zwrócił uwagę na rozbieżności pomiędzy odległościami pomiędzy zabudową mieszkaniową, a elektrowniami wiatrowymi, jakie podano w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a danymi zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonym do wniosku o zmianę decyzji, jednak nie podjął próby wyjaśnienia w jaki sposób różnice te powstały. Takie same wątpliwości podniósł RDOŚ, jednak nie pozostawił sprawy bez wyjaśnienia wątpliwości. W dniu 23 grudnia, na wezwanie RDOŚ inwestor złożył uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w której szczegółowo opisano przyczyny rozbieżności zauważonych przez obydwa organy współdziałające. W konsekwencji RDOŚ wydał opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie organu I instancji wyjaśnienie złożone do RDOŚ w uzupełnieniu karty informacyjnej usuwają wątpliwości przedstawione w opinii sanitarnej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: [...] [...] oraz [...]a [...]a zarzucając naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 7 k.p.a.) oraz prawa materialnego, tj. art. 63 u.i.o.ś. poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy istnieje konieczność przeprowadzenia takiej oceny, wynikająca z opinii sanitarnej. Zarzucono także, że zmiany wprowadzone zaskarżoną decyzją w żaden sposób nie uwzględniły ważnego interesu społecznego zwłaszcza w kontekście procedowanej "ustawy odległościowej", która zabrania lokalizowania farm wiatrowych w odległości bliższej niż 10-krotność wysokości wieży od najbliższego miejsca zamieszkania. Nie uwzględniono również zjawiska śmiercionośnego smogu elektromagnetycznego. Odwołująca wskazywała, na zbyt bliską odległość inwestycji od zabudowań co będzie powodować nadmierny hałas, szum aerodynamiczny, efekt migotania cienia, emisję pół elektromagnetycznych, zablokowanie rozwoju gospodarstwa z powodu zakazu zabudowy do 1,5 m od wiatraka, obawę o faunę, florę, siedliska przyrodnicze oraz spadek wartości nieruchomości (ok. 50%) i gruntów rolnych. Wskazano także, że rzeczywista odległość zabudowań od elektrowni to poniżej 340 m, 375 m, 380 m, co stoi w sprzeczności z tzw. ustawą odległościową. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 20 czerwca 2016 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia 22 marca 2016 r. wskazując, że zgodnie z art. 87 u.i.o.ś. w sprawie należy odpowiednio stosować art. 155 k.p.a. Organ wskazał, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Stwierdzono, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji pokrywa się z treścią wniosku inwestora z dnia 18 listopada 2015 roku. Podkreślono, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Przedsięwzięcie w zmienionym zakresie jest zgodne z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) Rozporządzenia. Dlatego prawidłowo, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jako materialno prawną podstawę wydanej decyzji wskazano art. 71, 64 ust. 1 i 63 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. Kolegium wskazało, że Wójt po wpłynięciu wniosku o zmianę ostatecznej decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. do RDOŚ i PPIS o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie zaś, zgodnie z art. 63 ust. 2 u.i.o.ś. postanowieniem z dnia 09 lutego 2016 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podniósł, że organy opiniujące – RDOŚ i PPIS wydały opinie o przeciwstawnych stanowiskach co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanej inwestycji. Podkreślono, że w takiej sytuacji organ orzekający w sprawie może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów, a odmówić uwzględnienia odmiennego stanowiska drugiego z organów. Ustawodawca nie przewidział bowiem związania organu orzekającego powyższymi opiniami organów. Tym samym organ I instancji uprawniony był do nieuwzględnienia opinii PPIS, a motywy dla których uznał, że brak jest potrzeby ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawarte zostały w uzasadnieniu decyzji. Zauważono, że PPIS podkreślił rozbieżności pomiędzy odległościami pomiędzy zabudową mieszkaniową, a elektrowniami wiatrowymi, jakie podano w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a danymi zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonym do wniosku o zmianę decyzji. Wykazane w opinii tegoż organu współdziałającego różnice stanowiły m.in. podstawę do zajęcia negatywnego stanowiska. Podkreślono, że takie same wątpliwości podniósł RDOŚ, jednak w celu ich usunięcia wezwał inwestora do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia, w którym szczegółowo opisano przyczyny rozbieżności zauważonych przez obydwa organy współdziałające. Złożone przez Spółkę wyjaśnienia zostały zaakceptowane przez RDOŚ w wyniku czego wydał opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium słusznie Wójt uznał, iż wyjaśnienie złożone do RDOŚ w formie uzupełnienia usunęło wątpliwości przedstawione w opinii sanitarnej dotyczącej opisanych powyżej odległości do zabudowy mieszkaniowej i wpływu planowanej inwestycji w zakresie emisji i rozprzestrzeniania się hałasu. Wskazując na art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. organ stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać – w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś.). Zadaniem organu było dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom ustawy. W ocenie Kolegium decyzja Wójta z dnia 22 marca 2016 r. odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że zwiększenie średnicy rotora wymuszone jest postępem technologicznym w produkcji siłowni wiatrowych. Ponadto pojawiło się szereg nowych i bardziej zaawansowanych technologicznie maszyn mających jednak większą średnicę rotora. W celu odzyskania możliwości doboru nowoczesnej siłowni wiatrowej dla tego typu projektu nieodzowna jest zmiana średnicy wirnika, na odpowiadającą średnicą stosowanych w turbinach wchodzących właśnie do produkcji. W takim przypadku można się spodziewać, że projekt w momencie uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę będzie miał najnowocześniejsze i najbardziej korzystne dla środowiska rozwiązania techniczne. Parametrem wymagającym zmiany jest również określona na 137 m n.p.t. w wydanej decyzji wysokość wieży. Podkreślono, że optymalnym rozwiązaniem jest ustanowienie przedziału wysokości wież możliwych do zastosowania dla tego typu projektu. Wnioskowany zakres zmiany obejmuje wieże o wysokości od 115 m n.p.t. do wysokości 137 m n.p.t. Możliwość zastosowania niższej wysokości wieży pozwala na obniżenie wysokości całkowitej konstrukcji elektrowni. Zmniejszeniu ulega przez to oddziaływanie inwestycji na krajobraz, ograniczeniu ulega zasięg efektu migotania cienia, nawet przy zastosowaniu większej średnicy wirnika. Rozwiązanie takie pozwoli też, w ocenie SKO, na uwzględnienie stanowiska mieszkańców okolicznych miejscowości postulujących o zmniejszenie wysokości całkowitej elektrowni wiatrowych mających powstać w ich sąsiedztwie. Dalej wskazano, że zmiana modelu siłowni wiatrowej powoduje konieczność zapewnienia możliwości utworzenia stałego placu montażowego na cały czas eksploatacji przedsięwzięcia. Plac jest niezbędny w trakcie poważnych napraw turbiny wiążących się z zastosowaniem ciężkiego sprzętu budowlanego. Stały plac serwisowy skróci czas robót remontowych w terenie. Dlatego też inwestor wnioskował o zmianę postanowienia decyzji środowiskowej i umożliwienie utrzymania stałych placów montażowych o powierzchni do 2.500 m. Projektowana inwestycja trwale zajmie zatem teren o powierzchni do 4.500 m dla jednej turbiny, co stanowić będzie powierzchnię naziemną części fundamentów oraz powierzchnie, którą zajmą stałe drogi serwisowe od drogi publicznej do poszczególnych wiatraków oraz stały plac montażowy o powierzchni do 2.500 m2. Z treści uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestor nie planuje zmian w zakresie lokalizacji poszczególnych turbin. Ponadto, z treści przedłożonej dokumentacji wynika, w ocenie SKO, że zakres wnioskowanych zmian nie spowoduje zmiany maksymalnej mocy przyłączeniowej elektrowni, tj. 21 MW jednostkowej mocy turbiny - 3MW oraz maksymalnego poziomu mocy akustycznej - 104,5 dB. Jednocześnie analiza wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta dnia 12 czerwca 2015 r. Podkreślono, że pozostałe warunki zawarte w przedmiotowej decyzji pozostaną bez zmian, zaś lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie innych, planowanych siłowni farm wiatrowych. W kwestii oddziaływania akustycznego inwestycji Kolegium wskazało, że z uwagi na planowane zmiany inwestor przedstawił zaktualizowaną analizę akustyczną uwzględniającą wpływ planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny, która wykazała, że zakres planowanych zmian nie wpłynie na odległość planowanego przedsięwzięcia względem najbliżej położonych terenów podlegających ochronie akustycznej. Nie będzie również miało miejsca przekroczenie normatywnych dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy. W ocenie SKO zmiana wysokości siłowni wiatrowych we wnioskowanym zakresie nie wpłynie na pogorszenie prognozowanego klimatu akustycznego. Kolegium zgodziło się z RDOŚ, iż mając na względzie lokalizację przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi i ważnymi dla ptaków oraz stosunkowo niewielki zakres zmiany planowanego przedsięwzięcia w stosunku do pierwotnie zakładanego, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedlisk. Zdaniem SKO realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszaru Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto Kolegium stwierdziło, że przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na funkcję ekosystemu. Kolegium wskazało, że wnioskowana przez inwestora zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczy wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych. Poza wskazaną powyżej zmianą, wszelkie pozostałe warunki określone w pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pozostały bez zmian. Nie ulegnie w szczególności zmianie lokalizacja inwestycji, jej parametry akustyczne, a także jej całkowita moc elektryczna. Charakter zmian planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie wielkość wartości emisji substancji i energii do środowiska, a także nie spowoduje przekroczenia dopuszczanych poziomów hałasu. Podkreślono, iż wydanie decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. poprzedzone zostało przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołań obu odwołujących Kolegium podtrzymało opisane powyżej stanowisko w sprawie Ponadto wskazało, że kwestia spadku wartości gruntów i nieruchomości sąsiadujących z obszarem farmy wiatrowej nie stanowi przedmiotu postępowania. Sprawa ewentualnych roszczeń z powodu zmniejszenia wartości działek mogą być rozstrzygane tylko przez sądy powszechne. Kwestia spadku wartości nieruchomości związana jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a roszczenia właścicieli nieruchomości z tego tytułu uregulowane są w art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podniosło, że większość zarzutów podnoszonych w odwołaniach była brana pod uwagę na etapie wydania decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. Podkreślono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił prawomocnym wyrokiem (sygn. akt IV SA/Po 1020/15) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję środowiskową Wójta. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] [...] zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 71 ust 1 w zw. a art. 3 ust 1 pkt 13 u.i.o.ś. w tym zakresie, w jakim ustawa ta transponuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, poprzez bezprawny podział przedmiotowego przedsięwzięcia na części i wydanie decyzji na część/etap przedsięwzięcia, które nie może w żaden sposób funkcjonować bez stacji transformatorowej GPZ. Zarzucono też naruszenie art. 72 ust 5 u.i.o.ś. w tym zakresie, w jakim ustawa ta transponuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, poprzez bezprawne dopuszczenie do sytuacji, że na przedmiotowe przedsięwzięcie będą musiały być wydane co najmniej dwie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj,: art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie decyzji, nieomówienie przyczyn, znajdujących oparcie w obecnym stanie wiedzy specjalistycznej, dla których organ II instancji uznał obawy odwołujących się o nadmiernym wpływie przedsięwzięcia na środowisko naturalne za nieuzasadnione; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i stronniczą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przejawiającą się m. in. przez bezkrytyczne i niekiedy dosłowne przytaczanie argumentacji inwestora oraz nieumotywowane żadną ekspertyzą przyjęcie, że zmiana przedsięwzięcia nie wpłynie na zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne, co doprowadziło do nieprawidłowej konkluzji, że nie zaistniała potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16 (publ. CBOSA) oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że kontrolowana sprawa dotyczy decyzji, którą ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składających się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na wskazanych działkach. Inwestor wniósł o zmianę decyzji w zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych. Wyjaśniono, że w przepisie art. 87 u.i.o.ś. ustawodawca przewidział, że w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przepis art. 155 k.p.a. stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem, że zgodę na zmianę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei zgodnie z przepisem art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Wyjaśniono, jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po 1120/14 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej poprzez badanie czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest nowa sprawa administracyjna, która może doprowadzić do zmiany ukształtowanych już praw i obowiązków, a zatem nie można w tym przepisie upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną w kolejnej instancji. W związku z tym organ nie może oceniać poprawności wcześniej wydanej decyzji. Także Sąd nie dokonuje oceny wcześniej wydanych decyzji, lecz tylko kontroluje decyzje, które podjęto na podstawie art. 155 k.p.a. Norma z art. 155 k.p.a., odpowiednio stosowana, pełni w procedurze zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach funkcję analogiczną, jak w swoim macierzystym zakresie regulacji. Stanowi ona bowiem procesową podstawę zmiany lub uchylenia każdej decyzji administracyjnej. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Odpowiednie stosowanie art. 155 k.p.a. w odniesieniu do zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zostanie zatem zachowane tylko pod warunkiem, że będzie w pełni respektować normatywne przesłanki określone w art. 155 k.p.a. Ponieważ ustawodawca w art. 87 u.i.o.ś., ograniczył zakres jego obowiązywania tylko do konieczności uzyskiwania zgody na zmianę decyzji innych niż strona, która złożyła wniosek o wydanie takiej decyzji, lub podmiot, na którego została przeniesiona taka decyzja, stron uczestniczących, to w pozostałym zakresie art. 155 k.p.a. znajduje w pełni zastosowanie (wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II OSK 3034/12 publ. CBOSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2131/14, (publ. CBOSA) wyraził pogląd, który Sąd w pełni poparł, że zapis użyty w art. 87 u.i.o.ś. należy interpretować w taki sposób, że odpowiednie stosowanie art. 155 k.p.a. musi przede wszystkim uwzględniać cel przepisów ustawy środowiskowej. Konstrukcja normatywna zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 87 u.i.o.ś. zmierza do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadniczym punktem sporu między stronami niniejszego postępowania jest kwestia potrzeby przeprowadzanie ponownej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Strona skarżąca kwestionuje bowiem stanowisko organu odwoławczego, iż taka ocena nie była w niniejszym postępowaniu wymagana. Jak wynika z przepisu art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Bezspornym jest, iż przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit b) Rozporządzenia, zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako instalacja wykorzystująca do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inną niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 5, o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Zgodnie natomiast z treścią art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Uwzględniając treść art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. zauważono, że do wydania postanowienia w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia, niezbędne było uprzednie zasięgnięcie opinii RDOŚ oraz PPIS. Takie opinie organ I instancji w niniejszej sprawie uzyskał. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla zmiany ww. decyzji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast opinią sanitarną z dnia 09 grudnia 2015 r. PPIS stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Wójt – postanowieniem z dnia 09 lutego 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Stanowisko Wójta, podzielone następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Sąd uznał za w pełni uzasadnione. W ocenie Sądu prawidłowo organy uznały, że skoro wnioskowana przez inwestora zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczyć miała jedynie zmiany zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych, które wynikają z konieczności zastosowania nowszych, doskonalszych technologii oraz zastosowania dokładniejszej i bardziej precyzyjnej mapy numerycznej, to zbędnym było ponowne przeprowadzanie oceny inwestycji na środowisko. Zasadnie zwróciły uwagę organy obu instancji, że poza wskazanymi powyżej zmianami, wszelkie pozostałe warunki określone w pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pozostały bez zmian. Nie uległa zmianie lokalizacja inwestycji, jej parametry akustyczne, a także jej całkowita moc elektryczna, co prawidłowo organy uzasadniły w obu decyzjach. Organy zwróciły również uwagę, że charakter zmian planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na wielkości wartości emisji substancji i energii do środowiska, a także nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Wskazano, iż wydanie decyzji z dnia 22 marca 2016 r. poprzedzone zostało przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a wniosek inwestora o zmianę decyzji dotyczył jedynie wymienionych powyżej paramentów inwestycji. Skoro więc inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji o większych rozmiarach (wysokość wieży) i mniej zaawansowanych technologicznie rozwiązań, a uzyskanie tej decyzji poprzedzone zostało oceną oddziaływania na środowisko, to Sąd we wskazanej sprawie uznał za w pełni uzasadnione stanowisko, iż taka ocena zbędna była do zmiany decyzji. Podkreślono, że zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 87 u.i.o.ś. zmierza do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na brak potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko zwraca się również uwagę w doktrynie. Zbędne jest ponowne przeprowadzanie takiej oceny w tych przypadkach zmiany decyzji, w których zakres przedsięwzięcia ulega ograniczeniu w stosunku określonego w pierwotnej decyzji. Dokonanie takiej zmiany skutkuje bowiem ograniczeniem oddziaływania na środowisko, a nie jego zwiększeniem, dlatego nie powinna zachodzić konieczność przeprowadzenia w całości ponownego postępowania (K. Gruszecki, Komentarz do art. 87 u.i.o.ś., Lex/el). Zdaniem Sądu analogicznie sprawa ma się w przypadku stosowania nowocześniejszych, doskonalszych i bardziej pro środowiskowych rozwiązań technicznych pojawiających się w miarę upływu czasu i postępu na rynku "elektrowni wiatrowych". W ocenie Sądu niezasadny był zarzut, iż organy błędnie zajęły stanowisko o braku potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania zmiany planowanej inwestycji na środowisko, w sytuacji gdy PPIS wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia tej oceny. Opinia w przeciwieństwie do uzgodnienia nie ma bowiem charakteru wiążącego dla organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. O ile za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych uznać należy pogląd, że uzgodnienie jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym, a treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący i nie może być ona samodzielnie weryfikowana przez organ, który o uzgodnienie wystąpił, to inaczej jest gdy chodzi o opinię (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1289/09 oraz z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 822/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 625/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 324/14 – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast opinia wydana w trybie art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w postępowaniu środowiskowym i organ ten może tą opinię weryfikować (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1086/14, WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1167/12, WSA w Lublinie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 698/10, WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011r., sygn. akt II SA/Gd 698/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznano, że organ I instancji a za nim również SKO uprawnione były do nieuwzględnienia opinii PPIS, a motywy dla których organy uznały, że brak jest potrzeby ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawarte zostały w uzasadnieniu decyzji. Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organy administracji dopuściły się uchybień w tym zakresie. Organy obu instancji dochowały obowiązków informacyjnych (obwieszczenia). Nie są zasadne zarzuty strony skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania dotyczących uzasadnienia decyzji, zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 71 ust 1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 13 u.i.o.ś. oraz naruszenia art. 72 ust 5 u.i.o.ś. nie mogły być analizowane w tym postępowaniu, gdyż jego przedmiotem jest zmiana decyzji środowiskowej, a nie jej wydanie. Tymczasem zarzuty powyższe w istocie skierowane były przeciwko pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która została już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z 12 maja 2016 r. o sygn. IV SA/Po 1020/15), który oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 października 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia utrzymującą w mocy decyzję Wójta z dnia 12 czerwca 2015 roku. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 09.01.2018r. o sygn. II OSK 1051/17 uchylił opisany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Natomiast stosownie do art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Decyzja kontrolowana w postępowaniu zakończonym zaskarżonym w tej sprawie wyrokiem została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. Zmiana decyzji dotyczyła decyzji Wójta Gminy Kazimierz Biskupi z 12 czerwca 2015 r. utrzymanej następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 08 października 2015 r. Wydana w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 08 października 2015 r. była przedmiotem skargi skarżącego. Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 maja 2016 r. w sprawie IV SA/Po 1020/15. W tej sprawie sędzią sprawozdawcą był sędzia WSA Tomasz Grossman, który orzekał również w sprawie zakończonej wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. o sygn. IV SA/Po 711/16, który to wyrok był przedmiotem rozpatrywanej skargi kasacyjnej. W ocenie NSA oznacza to, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania, która powodowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej. Wskazano też, że w tej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie art. 87 u.i.o.ś., który odsyła do odpowiedniego stosowania art. 155 k.p.a. Z brzmienia art. 87 u.i.o.ś. wynika, że zmiana decyzji środowiskowej wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taki obowiązek był wymagany. W tej sprawie ma to o tyle znaczenie, że kwestionując decyzję o zmianie decyzji środowiskowej, skarżący kwestionuje również sposób i zakres przeprowadzenia tej oceny, a więc wykładnię i zastosowanie przepisów stanowiących podstawę nie tylko decyzji o zmianie, ale przede wszystkim decyzji środowiskowej objętej wnioskiem złożonym przez inwestora w trybie art. 87 u.i.o.ś. w związku z art. 155 k.p.a. Do tych zarzutów odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego w tej sprawie wyroku, stwierdzając, że zostały one rozstrzygnięte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 maja 2016 r. w sprawie o sygn. IV SA/Po 1020/15. NSA, nie rozstrzygając prawidłowości stanowiska wyrażonego w tym zakresie, wskazał, że w ten sposób doszło do dwukrotnej weryfikacji tych samych argumentów prawnych przez tego samego sędziego i w istocie w odniesieniu do tej samej decyzji ostatecznej. Tego rodzaju sytuację ma natomiast wykluczać art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w obecnym brzmieniu. Z tego powodu na gruncie tej konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej uzasadnione było uznanie, że w sprawie zachodziła przesłanka nieważności postępowania, o której stanowi art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i którą Naczelny Sąd Administracyjny był zobowiązany uwzględnić niezależnie od podnoszonych zarzutów kasacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 20 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Kazimierz Biskupi z dnia 22 marca 2016 r. Wskazaną powyżej decyzją z dnia 22 marca 2016 r. organ I instancji zmienił decyzję własną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie miał na względzie, że wcześniej rozpoznając w tej sprawie tą samą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał już wyrok w dniu 09.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16. Z uwagi na uchylenie w/w wyroku przez NSA w niniejszej sprawie wobec tego wyroku nie znajduje zastosowania art.153 p.p.s.a. i sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany wykładnią prawa dokonaną w wyroku z dnia 09.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16. Jednak Sąd orzekający w pełni podziela przedstawioną tam wykładnię prawa i zawarte tam wywody i oceny przyjmuje za własne. Dodatkowo Sąd orzekający wskazuje, że większość zarzutów podnoszonych w odwołaniach była brana pod uwagę na etapie wydania decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 października 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję środowiskową Wójta z dnia 12 czerwca 2015 r. Obydwie te decyzje były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z 12 maja 2016 r. w sprawie o sygn. IV SA/Po 1020/15 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 października 2015 r. Co istotne, pełna analiza wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na mocy art.153 p.p.s.a. jest natomiast związany wyrokiem tut. Sądu z 12 maja 2016 r. w sprawie o sygn. IV SA/Po 1020/15. Zgodnie bowiem z przepisem art.153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Sąd orzekający w pełni podziela argumentację zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16, że skoro wnioskowana przez inwestora zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczyć miała jedynie zmiany zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych, które wynikają z konieczności zastosowania nowszych, doskonalszych technologii oraz zastosowania dokładniejszej i bardziej precyzyjnej mapy numerycznej, to zbędnym było ponowne przeprowadzanie oceny inwestycji na środowisko. Poza wskazanymi powyżej zmianami, wszelkie pozostałe warunki określone w pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pozostały bowiem bez zmian. Nie uległa zmianie lokalizacja inwestycji, jej parametry akustyczne, a także jej całkowita moc elektryczna, co prawidłowo organy uzasadniły w obu decyzjach. Słusznie przyjęto, że charakter zmian planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na wielkości wartości emisji substancji i energii do środowiska, a także nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Wydanie decyzji z dnia 22 marca 2016 r. poprzedzone zostało przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a wniosek inwestora o zmianę decyzji dotyczył jedynie wymienionych powyżej paramentów inwestycji. Skoro więc inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji o większych rozmiarach (wysokość wieży) i mniej zaawansowanych technologicznie rozwiązań, a uzyskanie tej decyzji poprzedzone zostało oceną oddziaływania na środowisko, to w pełni uzasadnione jest stanowisko, iż taka ocena zbędna była do zmiany decyzji. Wzmacniając jedynie argumentację zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09.01.2017r. o sygn. IV SA/Po 711/16 Sąd orzekający przypomina, że postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla zmiany ww. decyzji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast opinią sanitarną z dnia 09 grudnia 2015 r. PPIS stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Doszło więc do zajęcia przez organy uzgodnieniowe odmiennych stanowisk. Wójt postanowieniem z dnia 09 lutego 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko opierając się na uzgodnieniu zawartym w postanowieniu RDOŚ z dnia 22 stycznia 2016 r. Jak trafnie wcześniej wyjaśniono, ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że uzgodnienie jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym, a treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący i nie może być ona samodzielnie weryfikowana przez organ, który o uzgodnienie wystąpił. Inaczej jest gdy chodzi o opinię, która wydana w trybie art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w postępowaniu środowiskowym i organ ten może tą opinię weryfikować (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1289/09 oraz z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 822/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 625/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 324/14 – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, co do zasady, uzgodnienie ma większą wagę gatunkową niż opinia. Słusznie więc organy administracji oparły się na uzgodnieniu RDOŚ, a nie przeciwstawnej opinii PPIS. PPIS w swej opinii z dnia 09.12.2015r. stwierdził, że bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (raportu) nie jest możliwe stwierdzenie, czy planowane obniżenie wież wiatraków nie wpłynie istotnie na zmianę mogących wystąpić uciążliwości w szczególności w zakresie emisji i rozprzestrzeniania hałasu biorąc pod uwagę bliską odległość zabudowy mieszkalnej od terenu planowanej inwestycji. Co istotne, PPIS w tym zakresie nie prowadziło żadnego postępowania wyjaśniającego. Natomiast RDOŚ takie postępowanie przeprowadził uzyskując od inwestora uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia z dnia 23.12.2015r. Tak więc RDOŚ posiadał większy zakres informacji od PPIS. W swym postanowieniu (uzgodnieniu) z dnia 22.01.2016r. RDOŚ wskazał m.in., że z zaktualizowanej analizy akustycznej wynika, że eksploatacja przedmiotowych elektrowni wiatrowych nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (j.t. Dz.U. z 2914r., poz.112) zarówno w porze dnia, jak i w nocy. dalej RDOŚ wskazał, że mając na względzie lokalizację przedsięwzięcia oraz stosunkowo niewielki zakres zmiany planowanego przedsięwzięcia w stosunku do pierwotnie zakładanego, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze. Reasumując RDOŚ stanął na stanowisku, że ze względu na wielkość i stopień złożoności oddziaływania, a także rodzaj i skalę inwestycji, dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze większy ciężar gatunkowy i wiążący charakter uzgodnienia RDOŚ, a także fakt, iż RDOŚ przeprowadził (w przeciwieństwie do PPIS) dodatkowe postępowanie wyjaśniające oraz szczegółowo przedstawił przesłanki swego stanowiska, Wójt postanowieniem z dnia 09.02.2016r. prawidłowo odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12.06.2015r., znak [...]. Dodatkowo należy wskazać, że postanowienie Wójta z dnia 09.02.2016r. nie było kwestionowane. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., II SA/Po 411/2010, tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z 22.09.2015r. o sygn. II SA/Bd 23/15, publ. LEX nr 1852013 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 27.02.2014r., sygn. IV SA/Po 717/13, publ. LEX nr 1437715) Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd wskazując przy tym, iż wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/10 oraz w wyroku z dnia 20.02.2014r., sygn. IV SA/Po 1214/13, publ. LEX nr 1435772). Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z RDOŚ nie może wydać decyzji pozytywnej. Nie może też w zasadzie wydać decyzji negatywnej jeżeli organy uzgodnieniowe uzgodniły pozytywnie planowane zamierzenie. Wprawdzie dopuszcza się możliwość, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną, jednak musi to szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. Jak słusznie wskazał NSA w Warszawie w wyroku z dnia 01.07.2016r. o sygn. II OSK 339/15 (publ. LEX nr 2102273) pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających (RDOŚ, PPIS) nie obligują organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Organ wydając decyzję odmowną powinien zatem wykazać wadliwość zajętych pozytywnych stanowisk (opinii, uzgodnień), co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów. (tak wyrok NSA z dnia 01.07.2016r., sygn. II OSK 339/15, publ. LEX nr 2102273). Organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną. Musi to jednak szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. Należy podkreślić w kontrolowanym postępowaniu szczególną rolę opinii PPIS oraz uzgodnienia RDOŚ. Są to bowiem organy państwowe, a co za tym idzie obiektywne i bezstronne, posiadające specjalistyczną wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli organy administracji nie dostrzegają, z urzędu lub wskutek zarzutów stron, wad w rozumowaniu i ocenach dokonanych przez organy uzgodnieniowe, to nie są zobligowane na żądanie stron do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie. W tym przypadku organy uzgadniające wyraziły przeciwstawne stanowiska, lecz z przyczyn omówionych wyżej organy administracji trafnie oparły swe rozstrzygnięcia na postanowieniu uzgadniającym RDOŚ z 09.02.2016r. Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko, że jeżeli strony postępowania miały zastrzeżenia co do prawidłowości sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, bądź pozytywnego uzgodnienia RDOŚ, to strony powinny były przedłożyć kontrraport sporządzony przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą w celu podważenia ustaleń przyjętych przez organ. Wobec powyższego z przyczyn wskazanych i omówionych wcześniej na podstawie art.151 p.p.s.a skargę należało oddalić.