IV SA/Po 751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia, 1. uchyla zaskarżoną decyzję w tej tylko części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie uchyliło decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia [...] r. [...] w zakresie ustalenia warunków: a) w punkcie 2.24 (dwa. dwadzieścia cztery) w części, w której po słowach "w procesie D3 – składowanie przez głębokie zatłaczanie" dodano "lub w procesie D5 – składowanie na stanowiskach odpadów niebezpiecznych lub na stanowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 – składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne"; b) w punkcie 2.30 (dwa. trzydzieści) w części, w której po słowach "z wykorzystaniem mocznika" dodano "lub wody amoniakalnej"; 2. uchyla poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia [...] r. [...] w tej tylko części, w której ustalono warunki: a) w punkcie 2.24 (dwa. dwadzieścia cztery) w części, w której po słowach "w procesie D3 – składowanie przez głębokie zatłaczanie" dodano "lub w procesie D5 – składowanie na stanowiskach odpadów niebezpiecznych lub na stanowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 – składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne" b) w punkcie 2.30 (dwa. trzydzieści) w części, w której po słowach "z wykorzystaniem mocznika" dodano "lub wody amoniakalnej"; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana jedynie w części opisanej w punkcie 1 (pierwszym) sentencji wyroku; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Stowarzyszenia "A" w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania sygn. IV SA/Po 751/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2010 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 i 3, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej udiś bądź ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku), § 2 ust. 1 pkt 40, § 2 ust. 1 pkt 39, § 3 ust. 1 pkt 73, § 3 ust. 1 pkt 52a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej rozporządzenie z 2004 r.), art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ([j.t.] Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z udziałem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., po rozpatrzeniu wniosku Miasta P. reprezentowanego przez B. P. - Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P. działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta P., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. Prezydent wskazał, że “Charakterystyka przedsięwzięcia" stanowi załącznik do niniejszej decyzji. Prezydent I. określił: 1. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: Planowana inwestycja polega na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (dalej ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P". Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. Przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszej decyzji położone jest w południowo – zachodniej części terenów należących do D. SA (dalej D.). Na terenie D. znajduje się Elektrociepłownia EC K. (dalej EC K.), która położona jest we wschodniej części P., na prawym brzegu W., przy granicy administracyjnej miasta P. z terenami gminy Cz. (miejscowość K.). Tereny EC K. ograniczone są od zachodu ulicą [...] i równoległą doń linią kolejową do stacji P. – K.n, od północy linią kolejową, od wschodu terenami przemysłowymi (zakład B. P.), od południa terenami nieuporządkowanej zieleni, wśród których mieszczą się pozostałości zniszczonego podczas II Wojny Światowej Fortu [...]. Południowo-zachodnia część terenu EC K. użytkowana jest przez Spółkę E., której podstawową działalnością jest zagospodarowanie odpadów przemysłowych powstających w trakcie energetycznego spalania węgla kamiennego, odpadów stałych z wapniowej półsuchej metody odsiarczania spalin, handel żużlem, usługi związane z tą działalnością, a także usługi transportowe i ogólnobudowlane (recykling materiałów budowlanych). Rejon EC K. to tereny o dominującej zabudowie przemysłowo – magazynowej. Bezpośrednie otoczenie planowanego przedsięwzięcia stanowią tereny eksploatowane przez EC K. i E. W pobliżu lokalizacji instalacji ITPOK brak jest zwartej zabudowy mieszkalnej. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest na południe w odległości około [...] km, od planowanej lokalizacji instalacji. Dalej na północ w Koziegłowach (ok. [...] km od terenu instalacji) zlokalizowane jest Osiedle K. Zwarta zabudowa miejska na terenie P. (tereny mieszkaniowe o charakterze zabudowy śródmiejskiej w rejonie ul. G.) znajdują się w odległości ok. [...] km na południowy – zachód od terenu lokalizacji planowanej inwestycji. Bardziej rozproszona zabudowa o podobnym charakterze zlokalizowana jest wzdłuż ul. [...] i [...] w odległości około [...] km od terenu planowanej inwestycji. Zapisy projektu zmian Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. nie przewidują funkcji mieszkaniowej na tym obszarze. Obecnie teren planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. jest użytkowany przez firmę E., na którym odbywa się odzysk materiałów ceramicznych wraz z przerobem na materiał budowlany. Podłoże terenu inwestycyjnego jest obecnie wyłożone płytami betonowymi. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi około [...] %. Teren inwestycyjny jest pozbawiony walorów przyrodniczych, występują na nim pojedyncze zadrzewienia oraz krzewy zieleni niskiej. Dla ITPOK planuje się następujące zakresy budowy instalacji: adaptacja terenu do nowych potrzeb; wybudowanie instalacji termicznego przekształcania odpadów i osadów ściekowych zawierającej dwie niezależne linie technologiczne, każda o nominalnej wydajności spalania [...] Mg/h przy nominalnej wartości opałowej [...] kJ/kg. Zakłada się pracę ciągłą przez 24 h na dobę, 7 dni w tygodniu z gwarantowaną ilością godzin dyspozycyjności [...] h/rok dla każdej z linii. Dla umożliwienia ciągłej eksploatacji ITPOK w ciągu roku należy zapewnić możliwość eksploatowania każdej z linii osobno (przy drugiej linii wyłączonej na okres przeglądu technicznego); wykonanie instalacji waloryzacji żużli w celu dalszego ich zagospodarowania dla celów przemysłowych. Szacunkowa produkcja roczna żużli poprocesowych z dwu linii termicznego przekształcania – około [...] Mg/rok; wykonanie instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z procesu oczyszczania spalin; wykonanie podłączenia instalacji do miejskiej sieci ciepłowniczej z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury i sieci elektroenergetycznej. Przewiduje się szacunkowe wartości produkcji energii z termicznego przekształcania odpadów około [...] MWh/rok energii elektrycznej i [...] MWh/rok energii cieplnej w kogeneracji. Planowana instalacja termicznego przekształcania odpadów i osadów ściekowych zbudowana będzie przy wykorzystaniu nowoczesnej i sprawdzonej technologii spalania odpadów z wykorzystaniem paleniska rusztowego. Do termicznego przekształcania kierowane będą tzw. resztkowe odpady komunalne, z których na pierwszym etapie zagospodarowania, zostaną wysegregowane użyteczne surowce wtórne. Nadto kierowane będą osuszone osady ściekowe. Odpady resztkowe nie będą ponownie segregowane lub specjalnie przygotowywane, lecz bezpośrednio kierowane do leja zasypowego pieca. Proces termicznego przekształcania odpadów przebiegać będzie autotermicznie, to znaczy, że nie będzie wymagać wspomagania przy użyciu konwencjonalnego paliwa, a sam będzie źródłem energii cieplnej, zamienianej dalej na energię elektryczną i wykorzystywanej do zasilania sieci centralnego ogrzewania. Integralną częścią instalacji będzie efektywny kilkustopniowy system oczyszczania spalin, gwarantujący ograniczenie emisji substancji do powietrza. Dodatkowo już sam proces termicznego przekształcania odpadów będzie tak prowadzony, by w jego trakcie powstawało jak najmniej zanieczyszczeń. Odpady wtórne z procesu termicznego przekształcania, takie jak popioły lotne z kotła odzyskowego, odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych oraz pyły z kotłów podlegać będą oddzielnemu procesowi ich zestalania do bezpiecznej i obojętnej dla środowiska postaci, przy czym ekologiczne bezpieczeństwo proponowanych procedur stabilizowania i zestalania winno być dowiedzione (przed ich wdrożeniem) odpowiednimi wynikami badań, w szczególności testami na wypłukiwalność i testami długookresowej trwałości stabilizowania i zestalania, według kryteriów (jak dla odpadów obojętnych), które określone są w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 7 września 2005 r. w sprawie kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania odpadów danego typu (Dz.U. nr 186, poz.1553 ze zm.). Do termicznego przekształcania będą przyjmowane przede wszystkim: odpady o kodzie [...] – niesegregowane odpady komunalne – około [...] Mg z Miasta P. oraz ok. [...] Mg z gmin ościennych (szacunkowe dane dla roku 2020); inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w [...]* (kod odpadu: [...])1). Będzie to balast (frakcja energetyczna) po procesach odzysku odpadów tj. odpadów materiałowych, odpadów wielkogabarytowych, poremontowych w ilości ok. [...] Mg (szacunkowe dane dla roku 2020). W sumie będzie przyjmowanych około [...] Mg odpadów z grup [...] i [...]. W miarę rozwoju selektywnego zbierania odpadów ilość zmieszanych odpadów komunalnych kierowanych do przekształcania termicznego będzie się zmniejszać na rzecz odpadów po procesach odzysku; odpady o kodzie [...] - ustabilizowane komunalne osady ściekowe w ilości ok. [...] tys. Mg rocznie. 1) odpady o kodzie [...] to odpady powstałe w wyniku przeróbek mechanicznych odpadów komunalnych (po procesach odzysku odpadów tj. odpadów materiałowych, odpadów wielkogabarytowych, poremontowych). W związku z powyższym ,,frakcję resztkową odpadów komunalnych....." traktuje się jako odpady o kodach [...] i [...]. Odpad o kodzie [...] będzie to balast poprocesowy (odpad inny niż niebezpieczny), który będzie miał dużą wartość energetyczną i będzie przeznaczony do termicznego przekształcania. Planuje się kontrolę i ograniczenie przyjmowania ww. odpadów przez ich ewidencję prowadzoną przy wjeździe na teren ITPOK zgodnie z procedurami przewidzianymi w stosownym prawie. Przyjmowanie odpadów do instalacji będzie tak rozwiązane (technicznie i organizacyjnie), by wszystkie informacje o dostawie, wraz z informacjami z karty przekazania odpadu, były wprowadzane, archiwizowane i przetwarzane w systemie informatycznym instalacji, umożliwiającym na bieżąco kontrolę jakości i ilości przywożonych odpadów. W ramach procedur kontrolnych przy przyjmowaniu odpadów do instalacji będzie także zainstalowane wyposażenie dodatkowe, tj. kamera sterowana z portierni na stanowisku ważenia dostarczanych odpadów wraz z monitorem w pomieszczeniu obsługowym wagi pomostowej oraz czujniki detekcji pierwiastków promieniotwórczych, jako że takie zanieczyszczenia mogą być dostarczone do Instalacji ITPOK w partiach odpadów z placówek służby zdrowia lub niektórych laboratoriów analitycznych. Takie partie mogą bowiem zawierać domieszane przypadkowo (lub celowo) materiały radioaktywne, jakie w tych laboratoriach są niekiedy stosowane. Zapewnione również będzie takie rozwiązanie konstrukcyjne bunkra odpadów, by operator suwnicy miał możliwość obserwowania rozładowywanych do bunkra partii odpadów oraz mieszania odpadów w bunkrze w celu uzyskania jak najbardziej jednorodnego wsadu i uśrednienia wartości opałowej cząstkowych strumieni odpadów. "Produktem" termicznego przekształcania odpadów będzie energia elektryczna i energia cieplna. Przewiduje się częściowe wykorzystanie energii na potrzeby własne instalacji, a jej nadwyżka będzie sprzedawana do sieci zawodowych. Nadto istnieje możliwość wykorzystania, po odpowiedniej obróbce, odpadów poprocesowych powstałych w wyniku procesu termicznego m.in. żużli. Materiał ten po poddaniu odpowiednim procesom waloryzacji i po uzyskaniu od uprawnionej jednostki stosownego dokumentu, dopuszczającego ten materiał do wtórnego wykorzystania – Aprobaty Technicznej – może być wykorzystany jako kruszywo budowlane. Proces waloryzacji i mechanicznej obróbki żużli polegać będzie na obróbce mechanicznej (celem uzyskania odpowiednich frakcji handlowych) oraz okresowym sezonowaniu przetworzonego żużla (poszczególnych frakcji użytkowych) na placu sezonowania (przez co najmniej 4 – 6 tygodni). Cały proces sezonowania i dojrzewania żużla będzie odbywał się na specjalnie przygotowanym placu, który będzie posiadał zabezpieczenia boczne (ściany) oraz przykrycie dachowe, w celu zabezpieczenia przeciw wtórnemu pyleniu i wpływom warunków atmosferycznych – opady deszczu, śniegu. Gotowy produkt będzie przeznaczony na cele przemysłowe – np. produkcja materiałów dla drogownictwa, zgodnie z dopuszczeniem uzyskanym w wyniku procedury określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydawania (Dz.U. nr 249, poz. 2497). W procesie tym będzie prowadzony odzysk metali żelaznych i nieżelaznych. Efektywność procesu odzysku złomu metali, prowadzonego na tym etapie przekształcania odpadów, jest znacznie większa niż podczas odzysku metali na etapie wstępnego sortowania odpadów przed poddaniem ich procesowi spalania. Budowa segmentu energetycznego polegać będzie na takim skonfigurowaniu maszyn i urządzeń energetycznych, które pozwoli na maksymalne wykorzystanie energii wytwarzanej z procesu termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Turbina upustowo-kondensacyjna pozwoli na jednoczesną produkcję energii elektrycznej i cieplnej w trybie kogeneracji. Za pomocą wymiennika ciepła będzie podgrzewana woda sieciowa dla miejskiego sytemu centralnego ogrzewania. Etapy budowy przedsięwzięcia w trakcie fazy realizacji: 1. przygotowanie terenu inwestycyjnego; a) usunięcie i wyburzenie istniejących budynków z terenu realizacji przedsięwzięcia, b) niwelacja terenu inwestycyjnego, c) przygotowanie placu budowy oraz zabezpieczeń w celu minimalizacji oddziaływania na środowisko, 2. prace budowlano – konstrukcyjne; 3. prace w celu adaptacji technologii przekształcania odpadów komunalnych; 4. zagospodarowanie terenu inwestycyjnego zielenią niską i wysoką w celu poprawy walorów krajobrazowych. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie przewiduje się adaptacji istniejących budynków na terenie inwestycyjnym. Istniejąca zabudowa wraz z infrastrukturą techniczną typu np. przyłącza elektryczne, kable, przyłącza wodociągowe itp. zostaną usunięte i wyburzone. W zakres budowy obiektów i urządzeń instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych wchodzić będą następujące obiekty technologiczne: instalacja termicznego przekształcania odpadów; instalacja waloryzacji żużla; instalacja zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z systemu oczyszczania spalin. Wyposażenie technologiczne instalacji zaprojektowane zostanie tak, by zaopatrywać w odpady i osady ściekowe dwie linie termicznego przekształcania odpadów. Będą się one składać się z następujących zespołów: Waga pomostowa i stanowisko ważenia: dwie automatyczne wagi pomostowe służyć będą do ważenia pojazdów przywożących odpady i osady ściekowe oraz wywożących żużel i pozostałości poprocesowe. Informacje o masie pojazdów będą zbierane i przekazywane do centralnej dyspozytorni. Ważeniu podlegać będą zarówno pojazdy wjeżdżające jak i wyjeżdżające z Zakładu. Piec z paleniskiem rusztowym do spalania odpadów komunalnych i osuszonych osadów ściekowych będzie wyposażony w lej zasypowy, do którego przy pomocy suwnicy z chwytakiem podawane będą odpady komunalne z bunkra oraz przy pomocy przenośnika łańcuchowego osady ściekowe z silosów. Pod własnym ciężarem odpady będą przechodzić do rynny zasypowej. ▪ Rynna zasypowa jest pionowym kanałem o przekroju prostokątnym, rozszerzającym się ku dołowi, co pozwala na rozluźnienie zbitej masy odpadów i osadów ściekowych oraz na ich regularny przepływ. Przepustowość rynny będzie dostosowana do wydajności pieca. Działać będzie ona jako tymczasowy magazyn zasilający piec w odpady i osady ściekowe, a jej usytuowanie za lejem zasypowym zapewni szczelność między komorą paleniskową i lejem zasypowym. Dolna część rynny zasypowej chroniona będzie przed przegrzaniem (może je wywołać promieniowanie cieplne pieca) płaszczem wodnym. Planuje się zastosowanie ruchomego rusztu mechanicznego poziomego lub pochylonego. Konstrukcja rusztu będzie składała się z kilku sekcji ułożonych poprzecznie. Proponowane rozwiązanie rusztu prowadzi do następujących rezultatów: ▪ ruch rzędów ruchomych rusztowin poprawia jakość procesu spalania i pozwala osiągnąć niską emisję tlenku węgla (CO), ▪ rozwiązanie konstrukcyjne rusztu zapewnia kontrolę warstwy odpadów na całej powierzchni rusztu i pozwala ułożyć strefę maksymalnego palenia się odpadów, optymalnie względnie pierwszego ciągu kotła, ▪ rusztowiny wykonane ze stali z wysoką zawartością chromu i zaprojektowane tak, by zachodziło ich wydajne chłodzenie, ▪ rozwiązanie konstrukcyjne rusztowin zapewni możliwość ich samooczyszczenia. Instalacja spalania odpadów będzie tak zaprojektowana, wyposażona, wykonana, by przy najbardziej niedogodnych termicznie warunkach pracy instalacji (np. w okresach częściowego wykorzystania mocy spalania) kontrolowana temperatura strumienia spalin, równomiernie wymieszanych z powietrzem, w strefie po ostatnim doprowadzeniu powietrza do komory spalania, wynosiła przynajmniej 8500C, a czas przebywania spalin w tej temperaturze wynosił przynajmniej 2 sek. Miejsca pomiaru temperatury spalin dla potrzeb tej oceny, winny być wyznaczone w reprezentatywnych punktach komory spalania i zatwierdzone w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę instalacji. Ciepło wydzielane w procesie spalania odpadów będzie odzyskiwane w poziomym lub pionowym kotle wodnorurkowym, który zintegrowany będzie z paleniskiem rusztowym. Do procesu uzdatniania wody wykorzystywane będą substancje: hydrazyna, fosforan III sodu, roztwór chlorowodoru. Substancje te będą magazynowane na terenie ITPOK w ilościach nie kwalifikujących go do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Wszystkie zbiorniki oraz ich miejsca magazynowania będą odpowiednio wentylowane, zabezpieczone i oznaczone zgodnie z wymaganiami i normami. Para przegrzana, produkowana przez kocioł, będzie zasilała turbinę upustowo-kondensacyjną połączoną z generatorem, usytuowaną w maszynowni, co pozwoli na produkcję energii elektrycznej. W celu umożliwienia optymalnej produkcji energii elektrycznej oraz ciepła proponowana turbina upustowo-kondensacyjna posiadać będzie upusty pary: pierwszy, regulowany upust z turbiny zasila miejską sieć cieplną i wysokotemperaturowy stopień podgrzewacza powietrza pierwotnego; pozostałe upusty, nieregulowane, zasilają odgazowywacz, niskotemperaturowy stopień podgrzewacza powietrza i podgrzewacz kondensatu; para wychodząca z turbiny skraplana będzie w kondensatorze próżniowym. Energia elektryczna produkowana będzie z nadmiarem w stosunku do własnych potrzeb. Nadmiar produkowanej energii odprowadzany będzie do sieci publicznej przez transformator podwyższający napięcie. ITPOK połączony będzie z siecią dystrybucyjną linią 15 kV (zasilanie podstawowe) tak przy produkcji jak i przy zużyciu energii. Zespół turbogeneratora będzie dołączony do stacji średniego napięcia za pośrednictwem transformatora podwyższającego. Podczas normalnej pracy, turbogenerator jest sprzęgnięty na stałe z siecią. Zapewnia w ten sposób zasilanie instalacji w energię elektryczną i odprzedaż nadmiaru energii miejscowemu Zakładowi Energetycznemu. W przypadku awarii turbogeneratora sieć zapewnia zasilanie instalacji bez przerw, napięciem 15 kV. W przypadku utraty połączenia z siecią lokalną, turbogenerator gwarantuje samodzielną pracę instalacji (praca na wyspę). Zliczanie zużycia/sprzedaży dokonywane jest na poziomie stacji 15 kV. W razie konieczności przewidziany jest montaż filtra w szereg z turbogeneratorem (układ dławiący), w celu tłumienia sygnałów taryfikacyjnych pochodzących z sieci lokalnej. Główny rozdział niskiego napięcia w ITPOK będzie realizowany przez rozdzielnię główną niskiego napięcia (RGnn), zasilaną z rozdzielni średniego napięcia (RSN) za pośrednictwem transformatorów 15 kV/0,4kV. W przypadku utraty dwu głównych źródeł (turbogeneratora i sieci lokalnej), agregat pozwala na w pełni bezpieczne zatrzymanie instalacji. Instalacja zawierać będzie wszystkie urządzenia elektryczne związane z rozdziałem głównym: transformatory SN/nn, rozdzielnię główną niskiego napięcia, baterie kondensatorów, falownik, prostownik do ładowania akumulatorów. Zawierać będzie również wyposażenie elektryczne konieczne do zasilania oraz kontroli i sterowania całości urządzeń procesu: urządzenia rozruchowe, nastawniki, szafy, skrzynki rozdzielcze i szafy automatyki. W przypadku odstawienia turbiny, para świeża może być skierowana przez zawór redukcyjny bezpośrednio do skraplacza. Pozwala to, w sytuacji przerwy w pracy turbiny, na kontynuowanie termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Przewidywany całkowity czas przestojów turbiny w ciągu roku nie może być większy niż 5% ogólnej liczby godzin pracy turbiny. W ITPOK prowadzony będzie ciągły i okresowy monitoring wielkości emisji. Będzie prowadzona w sposób ciągły kontrola parametrów procesu spalania i parametrów pracy instalacji. ITPOK będzie wyposażony w system kontroli spalania, w tym monitorowania procesu spalania, temperatury spalania na ruszcie, system kontroli dystrybucji powietrza pierwotnego i wtórnego dostarczanego do wszystkich stref rusztu. ITPOK będzie wyposażony w automatycznie działający system wygaszania rusztu w sytuacjach awaryjnych np. pożaru lub przekroczenia emisji substancji niebezpiecznych, wraz z systemem wycofania rusztu z komory paleniska. Dla ITPOK, zostały zaproponowane następujące rozwiązania technologiczne w zakresie oczyszczania spalin: metoda półsucha w celu redukcji kwaśnych związków: SO2, HF, HCl uzupełniona o metodę strumieniowo-pyłowego (z wykorzystaniem węgla aktywnego) adsorbowania metali ciężkich oraz dioksyn i furanów; odpylanie spalin z wykorzystaniem filtra tkaninowego, który spełniać będzie podwójną rolę. Filtry tkaninowe są w takiej konfiguracji również reaktorami, jako że w warstwie na powierzchni rękawów filtra zachodzą dodatkowo reakcje absorbowania kwaśnych składników spalin a w warstwie węgla aktywnego na powierzchniach rękawów adsorbowane są związki organiczne (PCDD/PCDF) i rtęć; odazotowanie spalin metodami pierwotnymi oraz wtórną SNCR (metoda niekatalityczna – Selective Non-Catalytic Reduction) z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej. Wszystkie odczynniki dostarczane będą do spalarni ciężarówkami i magazynowane w odpowiednich silosach. Węgiel aktywny, magazynowany w metalowym silosie o pojemności [...]0 m3, wspólnie dla obu linii będzie wprowadzany do obiegu za pomocą śluzy dozującej. Przewiduje się silos wapna palonego o pojemności [...] m3. Silosy będą wyposażone w filtry zabezpieczające przed przedostawaniem się pyłów sorbentów do otoczenia. Głównymi produktami poprocesowymi w wyniku spalania frakcji resztkowej odpadów komunalnych oraz osadów ściekowych, będzie żużel oraz pyły z odpylania spalin, czyli odpady o kodach: [...]* - odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych; [...]* - popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne; [...]* - pyły z kotłów zawierające substancje niebezpieczne; [...] - żużle i popioły paleniskowe inne niż wymienione w [...]. Lotne popioły gromadzone w lejach pod rusztem i pozostałości z filtra workowego będą transportowane za pomocą przenośników mechanicznych lub pneumatycznych do silosów. Jedną z przykładowych metod unieszkodliwiania tych odpadów po procesie stabilizacji przedstawionych w dokumentacji, jest metoda składowania na składowisku przystosowanym do składowania tego typu odpadów. Pyły z odpylania spalin traktowane są jako niebezpieczne. W celu minimalizacji ich szkodliwego oddziaływania na środowisko będą poddawane zestaleniu i chemicznej stabilizacji w instalacji znajdującej się na terenie ITPOK przy wykorzystaniu środków wiążących. Przewidywana ilość odpadów przetwarzanych wyniesie około [...] Mg/rok. W związku z tym szacuje się, że na skutek prowadzenia procesu zestalania i stabilizacji powstanie około [...] Mg/rok odpadów o kodzie [...] - odpady stabilizowane inne niż wymienione w [...] (zaliczane do odpadów innych niż niebezpieczne). Proces stabilizacji chemicznej i zestalania polegać będzie na zmieszaniu lotnych popiołów i pozostałości z oczyszczania spalin z wodą, cementem oraz substancją stabilizującą. Pozostałości po spaleniu odpadów komunalnych – w postaci żużli – opadać będą na końcu rusztu do mokrego odżużlacza, gdzie będą gaszone. Żużel po spalaniu odpadów składać się będzie z substancji niepalnych, głównie nierozpuszczalnych w wodzie krzemianów, tlenków glinu i żelaza. Przewiduje się, że ITPOK będzie generował [...] - [...] Mg żużli na 1 tonę spalonych odpadów. W wyniku przekształcania odpadów w ITPOK P. powstanie około [...] Mg/rok żużla. Żużel usuwany z mokrego odżużlacza z zamknięciem wodnym będzie transportowany za pośrednictwem przenośników taśmowych do instalacji waloryzacji żużla. Węzeł przeróbki żużla będzie zlokalizowany w odrębnym budynku. Żużel będzie podlegał obróbce z odzyskiem metali żelaznych i nieżelaznych. Proces waloryzacji żużla w ITPOK będzie odbywać się w trzech etapach: Etap 1 - Żużel będzie transportowany z odżużlacza za pomocą przenośników na zadaszoną halę przyjęcia żużla. Czas przebywania żużla na hali wyniesie około 15 dni. Następnie ładowarką będzie transportowany do instalacji sortowania i mechanicznej obróbki żużla znajdującej się w budynku waloryzacji żużla. Etap 2 - Żużel przy pomocy ładowarki podawany będzie na kruszarkę. Tutaj nastąpi jego rozdrobnienie do frakcji mniejszej niż 150 mm. Frakcja żużla <150 mm trafi do przesiewacza bębnowego wyposażonego w sito o średnicy oczek 40 mm. Po rozdzieleniu w przesiewaczu bębnowym żużla na dwie frakcje o średnicy 0-40 mm i 40-150 mm frakcje trafiają do oddzielnych separatorów magnetycznych. Elektromagnetycznie nastąpi oddzielenie złomu stalowego od żużla oraz za pomocą separatorów metali nieżelaznych oddzielane zostaną inne metale. Odzyskane metale kierowane będą do kontenerów. Dalej frakcja 0-40 mm po wydzieleniu metali żelaznych trafi do przesiewacza wibracyjnego gdzie nastąpi podział żużla na dwie frakcje o średnicy 0-8 mm i 8-40 mm. Frakcja 0-8 mm nie zawierająca już metali żelaznych, układana będzie w pryzmę w jednej z kwater dojrzewania na placu dojrzewania żużla za pomocą ładowarki lub systemu podajników rozdzielających żużel po kwaterach. Frakcja 8-40 mm przemieszczana jest do separatora metali nieżelaznych. Wydzielone metale nieżelazne trafiają do kontenera. Na etapie oddzielania metali oraz przesiewu frakcji żużla również będzie dochodzić do wydzielenia części niedopalonych, zawracanych do procesu termicznego przekształcania. Po wydzieleniu metali nieżelaznych frakcja układana będzie w pryzmy w jednej z kwater na placu dojrzewania żużla za pomocą ładowarki lub systemu podajników rozdzielających żużel po kwaterach. Plac przyjęcia oraz sezonowania żużla z kwaterami dojrzewania, z utwardzonym i szczelnym podłożem, wyposażony będzie w system odwadniania w celu odprowadzenia wód opadowych oraz roztopowych. Zarówno plac przyjęcia jak i sezonowania będą obudowane z trzech stron ścianami i zadaszone. Etap 3 - Żużel ułożony w kwaterach o frakcjach 8-40 mm oraz 0-8 mm pod wiatą na placu dojrzewania będzie na nim sezonowany. Żużel jako stała pozostałość po procesie termicznego przekształcania odpadów komunalnych składać się będzie głównie z substancji niepalnych, nierozpuszczalnych w wodzie krzemianów, tlenków glinu i żelaza. Po procesie waloryzacji żużel będzie zbywany jako materiał do przemysłowego wykorzystania i odbierany przez samochody ciężarowe. Sezonowanie żużla odbywać się będzie przez okres 4 – 6 tygodni polegający na przenikaniu wilgoci zawartej w powietrzu do ziaren żużla gdzie zachodzą procesy hydratacji. Proces ten polega na przyłączaniu wody do związków chemicznych zawartych w ziarnach żużla, przez co poprawia się jego odporność na wymywanie metali ciężkich, pozwalając na ich pełne, przemysłowe wykorzystanie. Po uzyskaniu Aprobaty Technicznej wymaganej Prawem Budowlanym żużel będzie mógł służyć jako materiał budowlany do budowy ulic i dróg (np. jako warstwa nośna, tłuczniowa), do budowli krajobrazowych i ziemnych (budowa tam i wałów ziemnych, nasypów niwelacyjnych, ziemnych ekranów akustycznych). Żużel będzie odbierany transportem kołowym. Wyżej wymienione rozwiązania będą miały na celu: przygotowanie żużla do wykorzystania jako materiał budowlany (kruszywo, podsypka); odzysk złomu żelaznego ze strumienia przeznaczonego do waloryzacji; odzysk metali nieżelaznych ze strumienia przeznaczonego do waloryzacji. Żużle i popioły paleniskowe, po obróbce w instalacji do ich waloryzacji, będą spełniać normy pozwalające na przemysłowe ich zagospodarowanie. Na potrzeby ITPOK pobór wody do celów pitnych, technologicznych i sanitarnych następować będzie z sieci wodociągowej. W ITPOK zostanie zastosowany zamknięty obieg wody wykorzystywanej do celów technologicznych. Przewidywane całkowite zapotrzebowanie na wodę wyniesie około [...] m3/rok w tym znaczącą większość stanowi zapotrzebowanie na cele przemysłowe wynoszące ok. [...] m3. ITPOK zostanie wyposażane w wewnętrzną kanalizację sanitarną. Do tej kanalizacji będą odprowadzane selektywnie tylko ścieki bytowe, które kierowane będą do kanalizacji miejskiej. 2. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich Teren, na którym będzie realizowane wnioskowane przedsięwzięcie: zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000; nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; znajduje się na obszarze, na którym nie występują zabytki. Jednocześnie, Inwestor obowiązany jest realizować i eksploatować planowane do realizacji przedsięwzięcie spełniając następujące warunki: 2.1. Instalację termicznego przekształcania odpadów zaprojektować przy założeniu wydajności [...] Mg/rok i wartości opałowej odpadów [...] kJ/kg. Zainstalować dwie niezależne linie technologiczne o wydajności 15,4 Mg/h każda, dyspozycyjne przez [...] h/rok. 2.2. Instalację wyposażyć w dwa piece z ruchomym rusztem mechanicznym poziomym lub pochylonym. 2.3. Komorę paleniskową wyposażyć w automatyczne palniki rozruchowo-wspomagające zasilane olejem opałowym, które umożliwią dokonanie rozruchu instalacji i doprowadzenie temperatury spalin w komorze paleniskowej do min. 850oC, oraz będą wspomagać proces w przypadku obniżenia się wymaganej temperatury spalin w komorze. 2.4. Termiczny proces przekształcania odpadów prowadzić w sposób zapewniający utrzymanie przez co najmniej 2 sekundy, nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach, w reprezentatywnym punkcie komory spalania, temperatury nie niższej niż 850ºC. 2.5. Instalacja termicznego przekształcania odpadów musi być tak zaprojektowana, wyposażona, wykonana i eksploatowana, by przy najbardziej niedogodnych termicznie warunkach pracy instalacji (np. w okresach częściowego wykorzystania mocy spalania) kontrolowana temperatura strumienia spalin, równomiernie wymieszanych z powietrzem, w strefie po ostatnim doprowadzeniu powietrza do komory spalania, wynosiła przynajmniej 850 0C, a czas przebywania spalin w tej temperaturze wynosił przynajmniej 2 sek. Miejsca pomiaru temperatury spalin dla potrzeb tej oceny, winny być wyznaczone w reprezentatywnych punktach komory spalania i zatwierdzone w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę instalacji. 2.6. System automatycznego sterowania procesem spalania wykonać tak, by blokował możliwość dozowania odpadów na palenisko: a) dopóki podczas rozruchu instalacji temperatura w reprezentatywnych miejscach komory spalania nie osiągnie wymaganej temperatury minimalnej 8500C, b) kiedy temperatura w reprezentatywnych miejscach komory spalania spadnie poniżej wymaganej temperatury minimalnej, tzn. 850 0C, c) jeżeli w systemie monitorowania poziomów emisji substancji do powietrza stwierdzone zostanie przekroczenie dopuszczalnego poziomu jednej z emitowanych substancji do powietrza. 2.7. Zaprojektować instalację odzysku energii jako kogeneracyjny układ kolektorowy z turbiną parową pracującą w układzie upustowo-kondensacyjnym przy szacunkowej produkcji energii elektrycznej na poziomie [...] MWh/rok i energii cieplnej na poziomie [...] MWh/rok. 2.8. Instalację wyposażyć w dwie automatyczne wagi pomostowe wraz z oprzyrządowaniem komputerowym i specjalistycznym oprogramowaniem służącym rejestrowaniu i sumowaniu masy odpadów dostarczanych do instalacji oraz ewidencji produktów i odpadów wytwarzanych na terenie zakładu. 2.9. Przy wjeździe na wagi zainstalować detektory do wykrywania w strumieniu odpadów ewentualnych domieszek substancji radioaktywnych. 2.10. Bunkier na odpady zaprojektować jako hermetycznie zamykaną, szczelną, zagłębioną w terenie wannę, o pojemności zapewniającej możliwość przetrzymania odpadów przez okres pięciu dób, wyposażoną w system zbierania odcieków i w automatyczną instalację przeciwpożarową z kamerami termowizyjnymi. 2.11. Odpady w bunkrze magazynować w ilości pozwalającej na nieprzerwalną pracę instalacji przez 5 dób. 2.12. Zainstalować w kabinie operatora suwnicy i w sterowni głównej system podglądu pozwalający na ciągły monitoring przestrzeni bunkra. 2.13. Zapewnić ciągłe mieszanie odpadów w bunkrze za pomocą chwytaków. 2.14. W hali rozładunkowej odpadów przewidzieć zainstalowanie stanowiska rozdrabniania odpadów o znaczniejszych gabarytach, które mogłyby zablokować dozowanie odpadów z leja przez szyb zasypowy na ruszt. Stanowisko rozdrabniania odpadów wyposażyć w zespół przenośników do przemieszczania rozdrobnionych odpadów do bunkra i instalację sygnalizacyjną potencjalnych zagrożeń pożarowych. 2.15. Wyposażyć ITPOK w automatycznie działający system wygaszania rusztu w sytuacjach awaryjnych wraz z systemem wycofania rusztu z komory paleniska. 2.16. Zaprojektować szczelne, zamknięte silosy na osady ściekowe o pojemności umożliwiającej ich przetrzymanie przez dwie doby. 2.17. Zaprojektować instalację waloryzacji odpadu o kodzie [...] o wydajności [...] Mg/rok. 2.18. Zaprojektować konfigurację segmentu spalania i odzysku ciepła tak, by żużle (kod odpadu [...]) nie były mieszane ani z popiołami lotnymi z poszczególnych ciągów kotła, ani z pyłami z procesu odpylania spalin. 2.19. Po zakończeniu procesu sezonowania żużle przekazywać do odzysku odpowiednim podmiotom. 2.20. Kierowanie żużli do wykorzystania musi być poprzedzone uzyskaniem stosownego dokumentu – Aprobaty Technicznej od uprawnionej jednostki, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydawania (Dz. U. nr 249 poz. 2497). 2.21. Zapewnić odzysk metali żelaznych i nieżelaznych za pomocą odpowiednich separatorów przed procesem spalania odpadów oraz sezonowania żużla. 2.22. Plac sezonowania żużla zadaszyć, obudować z trzech stron, wyposażyć w system rynien odprowadzających wody opadowe i roztopowe do kanalizacji deszczowej oraz w system odprowadzania odcieków i uszczelnić w sposób uniemożliwiający przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego. 2.23. Odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych o kodzie [...]*, popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne o kodzie [...]* oraz pyły z kotłów zawierające substancje niebezpieczne o kodzie [...]* przekształcać w instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji odpadów o wydajności [...] Mg/rok. 2.24. Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania przez składowanie w procesie D3 - składowanie poprzez głębokie zatłaczanie lub w procesie D5 - składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 - składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne. 2.25. Pozostałe odpady z procesu termicznego przekształcania odpadów oraz odpady eksploatacyjne magazynować selektywnie w budynku wyposażonym w szczelną posadzkę uniemożliwiającą przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego oraz odpowiednie do danego rodzaju odpadów pojemniki, a następnie przekazywać je podmiotom posiadającym wymagane prawem uzgodnienia w zakresie gospodarowania odpadami. Odpady z podczyszczalni ścieków oraz pozostałych urządzeń oczyszczających bez magazynowania przekazywać bezpośrednio do odzysku lub unieszkodliwiania. 2.26. Ekologiczne bezpieczeństwo procedur stabilizowania i zestalania winno być dowiedzione (przed ich wdrożeniem) odpowiednimi wynikami badań, w szczególności testami na wypłukiwalność i testami długookresowej trwałości stabilizowania i zestalania, według kryteriów (jak dla odpadów obojętnych), które określone są w rozporządzeniu dotyczącym kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania odpadów danego typu. 2.27. Magazyny substancji niebezpiecznych – hydrazyny i oleju opałowego, wyposażyć w odpowiedni sprzęt i substancje neutralizujące. Miejsca magazynowania substancji niebezpiecznych odpowiednio zabezpieczyć, oznakować, wyposażyć w system wentylacji zintegrowany z systemem instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych, w taki sposób, by opary substancji ropopochodnych były kierowane do powietrza dostarczanego do komory spalania. Zbiorniki posadowić na tacach o pojemności zapewniającej możliwość przejęcia całej ich objętości. 2.28. Parametry emitorów i emisji z obu linii termicznego przekształcania odpadów dobrać w taki sposób, by stężenia na wylocie z komina nie powodowały przekroczeń standardów emisyjnych, zarówno średnich dobowych, jak i średnich trzydziestominutowych, a wielkość emisji nie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu lub wartości odniesienia poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. 2.29. Cały system instalacji odprowadzania spalin zaprojektować w sposób umożliwiający pracę na podciśnieniu tak, by w przypadku powstania ewentualnych nieszczelności spaliny nie wydostawały się na zewnątrz. 2.30. Zaprojektować wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej. 2.31. Zaprojektować wysokosprawny system oczyszczania kwaśnych składników spalin metodą półsuchą - w celu redukcji związków SO2, HF, HCl, połączoną z metodą strumieniowo-pyłową z wykorzystaniem węgla aktywnego - w celu redukcji metali ciężkich, dioksyn i furanów. 2.32. Zapewnić obieg powietrza wtórnego, wprowadzanego do komory paleniskowej za pośrednictwem dysz rozmieszczonych w ścianach komory paleniskowej, w taki sposób, by zapewnić prawidłowe mieszanie spalin i całkowite ich dopalenie jak również stabilność płomienia. 2.33. Zaprojektować zbiornik oleju opałowego o pojemności zapewniającej zapas oleju na co najmniej jeden start instalacji oraz wspomaganie procesu termicznego przekształcania odpadów przez co najmniej 24 godziny. 2.34. Halę przyjęcia (gaszenia) i halę waloryzacji żużla oraz halę zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów wyposażyć w system wentylacyjny zaopatrzony w filtr workowy do redukcji emisji pyłów o najwyższej dostępnej sprawności. 2.35. Silosy sorbentu, węgla aktywnego, popiołów oraz cementu zaprojektować jako szczelne i zamknięte. Wyloty oddechowe wyposażyć w filtry workowe o najwyższej dostępnej sprawności. 2.36. Pojemniki na odpady niebezpieczne znajdujące się w hali instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji zabezpieczyć przed niekontrolowanym wydostaniem się pozostałości lotnych do środowiska. 2.37. W hali wyładunkowej i bunkrze zaprojektować wentylację mechaniczną podciśnieniową umożliwiającą zwiększenie ciągu wentylatorów podczas otwierania bram hali. Powietrze pierwotne z hali wyładunkowej i bunkra kierować do komory spalania. 2.38. Na kominach odprowadzających spaliny z obu linii technologicznych instalacji termicznego przekształcania odpadów przygotować stanowiska pomiarowe wyznaczone zgodnie z Polską Normą PN-Z-04030-7. 2.39. Wodę pobierać z sieci wodociągowej w szacunkowej ilości [...] m3/rok po ustaleniu warunków poboru z zarządcą sieci. 2.40. Zaprojektować podczyszczalnię ścieków, w której będą oczyszczane odcieki pochodzące z bunkra, woda z czyszczenia filtrów stacji uzdatniania, odcieki z placu sezonowania żużla, wody z odmulania kotłów oraz ścieki z mycia powierzchni brudnych. W ramach projektu budowlanego opracować szczegółową technologię, która zapewni skuteczne oczyszczanie wszystkich rodzajów ścieków kierowanych na podczyszczalnię. 2.41. Ścieki oczyszczone w podczyszczalni zawracać i wykorzystywać w całości do kolejnych etapów procesu technologicznego tak, by wyeliminować emisję ścieków do środowiska. 2.42. System wewnętrznej kanalizacji deszczowej, zbierającej ścieki w postaci wód opadowych roztopowych z zanieczyszczonych powierzchni szczelnych, wyposażyć w urządzenie podczyszczające – separator substancji ropopochodnych i zawiesin. W projekcie budowlanym przyjąć parametry separatora tak, by zapewnić jego odpowiednią przepustowość. 2.43. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych i oczyszczone wody z zanieczyszczonych powierzchni szczelnych, odprowadzać do zbiornika przeciwpożarowego o odpowiedniej pojemności. Zaprojektować dodatkowy zbiornik ewaporacyjny, który zapewni przejęcie nadmiaru wód. 2.44. Wodę ze zbiorników wykorzystywać do celów przeciwpożarowych, porządkowych i sanitarnych. 2.45. Na terenie zakładu zaprojektować dwa szczelne, bezodpływowe zbiorniki na ścieki mogące powstać podczas akcji gaszenia pożaru. W projekcie budowlanym uwzględnić w szczególności wymagania w zakresie antykorozyjności, ognioodporności i kwasoodporności materiałów, z których zostaną wykonane zbiorniki oraz przyjąć odpowiednie ich pojemności. 2.46. Ścieki bytowe odprowadzić do zewnętrznej kanalizacji sanitarnej. 2.47. Wewnętrzny układ kanalizacji sanitarnej wyposażyć w zasuwę, która w przypadku wystąpienia pożaru, uniemożliwi przedostanie się ścieków powstałych w wyniku akcji gaśniczej do zewnętrznej kanalizacji sanitarnej. 2.48. Zasuwa chroniąca zewnętrzną kanalizacje sanitarną musi znajdować się w miejscu umożliwiającym swobodny dostęp do niej pracownikom zakładu np. podczas prowadzenia akcji gaśniczej. 2.49. W przypadku przepełnienia zbiornika retencyjnego i ewaporacyjnego kanalizacji deszczowej zakładu, nadmiar wód opadowych i roztopowych można odprowadzić do zewnętrznej kanalizacji deszczowej. Wylot taki wyposażyć w zasuwę, która uniemożliwi przedostanie się zebranych w zbiorniku retencyjnym i ewaporacyjnym ścieków powstałych w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej do zewnętrznej kanalizacji deszczowej. 2.50. Zasuwa chroniąca zewnętrzną kanalizacje deszczową musi znajdować się w miejscu umożliwiającym swobodny dostęp do niej pracownikom zakładu np. podczas prowadzenia akcji gaśniczej. 2.51. Magazyn reagentów wyposażyć w oddzielny układ zbierający, który w czasie pożaru magazynu zbierze ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej do szczelnego, bezodpływowego zbiornika. 2.52. Wszystkie układy zbierające i odprowadzające ścieki deszczowe i sanitarne muszą być wykonane z materiałów ogniotrwałych, odpornych na działanie wysokiej temperatury i substancji agresywnych. 2.53. Bezodpływowy zbiornik na ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej magazynu reagentów oraz zbiornik retencyjny na ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej na terenie zakładu, muszą znajdować się w miejscu, który umożliwi bezproblemowe ich opróżnianie oraz nie będzie utrudniał np. prowadzenia akcji gaśniczej. 2.54. W instalacji przekształcać niesegregowane odpady komunalne o kodzie [...], ustabilizowane komunalne osady ściekowe o kodzie [...] oraz odpady z mechanicznej obróbki odpadów o kodzie [...]. 2.55. Odpady komunalne i z mechanicznej obróbki przetrzymywać wyłącznie w bunkrze natomiast osuszone osady ściekowe wyłącznie w silosach. 2.56. Przed wykorzystywaniem pozostałości po termicznym przekształcaniu odpadów do sporządzania mieszanek betonowych wykonywać badania wymywalności metali ciężkich z próbek tych mieszanek zgodnie z przepisami szczególnymi. 2.57. Transport odpadów wymienionych w punkcie [...] do hali zestalania i chemicznej stabilizacji prowadzić drogą pneumatyczną lub w szczelnie zamkniętych pojemnikach. 2.58. Odpylanie spalin prowadzić z zastosowaniem filtrów workowych o najwyższej dostępnej skuteczności. 2.59. Wykonać dokumentację hydrogeologiczną terenu planowanego przedsięwzięcia a jej wyniki uwzględnić w projekcie budowlanym i przy projektowaniu monitoringu lokalnego wód podziemnych. 2.60. Wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską terenu dla potrzeb posadowienia obiektów inwestycji, a jej wyniki uwzględnić w projekcie budowlanym. 2.61. Prowadzić monitoring wód podziemnych w oparciu o zatwierdzony projekt lokalnego monitoringu z uwzględnieniem odpowiednich metali ciężkich, anionów i kationów, substancji ropopochodnych, PCB, AOX, WWA powstających w wyniku eksploatacji inwestycji, z częstotliwością 2 razy do roku tj. w okresie stanów niskich i stanów wysokich. 2.62. Wyniki monitoringu wód podziemnych rejestrować i wraz z ich interpretacją przekazywać po każdych badaniach – 2 razy w roku – W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. 2.63. Monitoring wód podziemnych należy wdrożyć przed oddaniem instalacji do eksploatacji. 2.64. Prowadzić ciągły monitoring parametrów procesu spalania i pracy instalacji. Prowadzić ciągłe i okresowe pomiary emisji substancji do powietrza zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie. Wyniki monitoringu rejestrować automatycznie i przekazywać w czasie rzeczywistym W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. 2.65. Wykonać analizę rozprzestrzeniania substancji w powietrzu z uwzględnieniem wyników pomiarów wielkości emisji uzyskanych w ramach wstępnych pomiarów wykonanych na podstawie art. 147 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w ramach monitoringu. Analizę rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykonać w oparciu o referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16 poz. 87, dalej rozporządzenie z 2010 r.). Powyższą analizę poprzeć pomiarami immisji substancji w powietrzu w dwu punktach pomiarowych znajdujących poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny w okolicy najbliższej zabudowy mieszkaniowej gdzie przepływ powietrza wokół czerpni nie będzie ograniczony żadnymi przeszkodami. 2.66. Wykonać kontrolne pomiary poziomów hałasu w związku z eksploatacją przedsięwzięcia. Punkty pomiarowe zlokalizować na granicy terenów, dla których określone są w przepisach dopuszczalne poziomy hałasu, w miejscach, w których akustyczne oddziaływanie przedsięwzięcia będzie najbardziej niekorzystne. 2.67. Wyniki pomiarów i analizy określonych w pkt 2.65 i 2.66 w terminie trzech miesięcy od oddania obiektu do użytkowania przedstawić Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz właściwemu organowi ochrony środowiska. 2.68. Przed oddaniem przedsięwzięcia do eksploatacji wykonać i oddać do eksploatacji sieć dróg dojazdowych do zakładu, w tym w szczególności drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] oraz zmodernizować istniejący w rejonie zakładu układ komunikacyjny, ze szczególnym uwzględnieniem dodatkowych pasów dla lewoskrętu. 2.69. W celu wglądu i bieżącego sprawdzania emisji substancji do powietrza zainstalować elektroniczną tablicę informacyjną w miejscu ogólnodostępnym. 2.70. Masy ziemne wytworzone w trakcie prac budowlanych winny spełniać standardy jakości gleby lub ziemi, właściwe dla miejsc ich wykorzystywania. 2.71. Zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji inwestycji wytwórca odpadów jest zobowiązany uregulować sposób postępowania z odpadami zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. 2.72. Sposób postępowania z odpadami z terenu instalacji ITPOK w okresie realizacji przedsięwzięcia winien być zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki odpadami (segregacja w miejscu wytwarzania, przekazywanie odpadów w pierwszej kolejności do odzysku, w przypadku braku takiej możliwości do unieszkodliwiania traktując składowanie jako ostateczność). 2.73. Teren budowy, w tym drogi dojazdowe należy tak zorganizować, by nie występowała wtórna emisja pyłu (na przykład przez: zraszanie terenu w okresie bezdeszczowym, ograniczenie prędkości pojazdów, tymczasowe utwardzenie dróg w stopniu umożliwiającym sprzątanie). 2.74. W fazie realizacji inwestycji Inwestor zobowiązany jest do zapewnienia zorganizowanego odprowadzania ścieków bytowych, z zachowaniem warunków ochrony środowiska, zwłaszcza gruntowo-wodnego. 2.75. Wszelkie podejmowane na etapie budowy działania winny być wykonywane w sposób zabezpieczający grunty i ziemię przed zanieczyszczeniem. 2.76. W celu ochrony zieleni występującej w rejonie planowanej inwestycji a nie będącej w bezpośredniej z nią kolizji (np. na placach budowy, w pobliżu pasa roboczego), zwłaszcza w fazie realizacji inwestycji: a) zabrania się magazynowania w obrębie korzeni i koron materiałów budowlanych, a także zabrania się wylewania chemikaliów, a także wody z osadami cementowymi lub wapiennymi, b) pojemniki z chemikaliami i materiałami napędowymi znajdujące się na placach budowy winny zostać zabezpieczone przed uszkodzeniami. W razie wycieku Inwestor winien bezzwłocznie powiadomić Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P., c) zabrania się takiego prowadzenia niwelacji terenu, która przyczynia się do zmiany poziomu gruntu przy pniach, szczególnie dotyczy to podsypywania (gruzem, ziemią i odpadami), ponieważ prowadzi to do obumierania drzew, d) Inwestor zobowiązany jest do zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania wszelkiego rodzaju maszyn na placach budowy. W bezpośrednim sąsiedztwie drzew zabrania się przechowywania i uruchamiania maszyn i urządzeń budowlanych, a dojazdy winny zostać tak zorganizowane żeby nie niszczyć koron drzew i nie uszkadzać kory na pniach. W obrębie korzeni zabrania się zagęszczenia gruntu, e) drzewa, które znalazłyby się w obrębie placu budowy winny mieć pnie oszalowane matami lub deskami, by wykluczyć ich uszkodzenie. W razie potrzeby należy chronić także korony, f) wykopy bezpośrednio przy pniach drzew inwestor zobowiązany jest wykonywać ręcznie. Zabrania się obcinania korzeni szkieletowych, gdyż grozi to zachwianiem statyki drzewa. Przycięte korzenie winny zostać zabezpieczone preparatami grzybobójczymi. Odkopane korzenie winny zostać wpuszczone głębiej i zabezpieczone przed wysychaniem lub przed przymrozkami. Wykopy w pobliżu drzew winny zostać niezwłocznie zasypane, g) przycięcie drzew lub krzewów należy wykonać w sposób fachowy, zgodnie ze sztuką ogrodniczą. 2.77. Przekształcenie termiczne odpadów winno zapewnić odpowiedni poziom ich przekształcenia zgodnie z przepisami szczególnymi. 3. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-13 ustawy, a w szczególności w projekcie budowlanym 3.1. Inwestor jest zobowiązany do przyjęcia takich rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, które zagwarantują dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem, do której Inwestor posiada tytuł prawny i jednocześnie zgodne będą z warunkami określonymi w pkt I.2 niniejszej decyzji oraz tożsame z rozwiązaniami i parametrami technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi przedsięwzięcia zawartymi w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. 3.2. W przypadku wystąpienia przerwy konserwacyjnej, remontowej, bądź też sytuacji awaryjnej wykluczającej możliwość prawidłowego działania instalacji, w projekcie budowlanym Inwestor winien rozpatrzyć miejsca okresowego magazynowania nadmiarowych ilości odpadów, na terenie innych obiektów/instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P. 3.3. W projekcie budowlanym dla stacji przeładunkowych Inwestor winien zaprojektować odpowiednie miejsce, budynki lub place magazynowania, które zabezpieczają przed potencjalnym, negatywnym oddziaływaniem na środowisko oraz będą wyposażone w odpowiednie urządzenia – rozdrabniarkę wirnikową i belownicę do pakowania przywożonych odpadów w folię HDPE lub MDPE. 3.4. Nadmiarowe ilości odpadów magazynowane okresowo na terenie innych obiektów/ instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład w/w Systemu, po ponownym uruchomieniu instalacji winny być przekazywane do bunkra instalacji bez rozpakowania z folii i poddawane termicznej obróbce po uprzednim rozdrobnieniu wykorzystując chwytaki suwnicy. 3.5. W projekcie budowlanym Inwestor winien ponownie przeanalizować zagadnienia związane z magazynowaniem dowożonych odpadów komunalnych, podczas postojów technologicznych instalacji. 3.6. Sposób zagospodarowania odpadów powstających w związku z eksploatacją instalacji, będzie zgodny z przepisami szczególnymi i zapewni możliwość ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko. 3.7. W projekcie budowlanym Inwestor winien określić rodzaje i sposób postępowania z powstającymi odpadami na etapie budowy jak i eksploatacji inwestycji uwzględniając zasady prawidłowej gospodarki odpadami (w tym: przekazywanie odpadów w pierwszej kolejności do odzysku, w przypadku braku takiej możliwości do unieszkodliwiania traktując składowanie jako ostateczność). 3.8. W projekcie budowlanym Inwestor winien określić warunki i sposób zagospodarowania mas ziemnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji z uwzględnieniem standardów jakości gleby i ziemi. 3.9. W przypadku naruszenia elementów przyrodniczych na czas budowy należy po zakończeniu prac przywrócić je do stanu właściwego, np. w razie zajmowania terenów zieleni pod projektowane przedsięwzięcie lub pas roboczy, w projekcie budowlanym Inwestor winien przedstawić rozwiązania dotyczące odtworzenia tych terenów. 4. wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii - Nie dotyczy 5. wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których prowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko - Nie dotyczy I. stwierdził konieczność: 1. wykonania kompensacji przyrodniczej - Nie dotyczy 2. zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 2.1. Inwestor jest zobowiązany do wdrożenia i prowadzenia monitoringu wód podziemnych w oparciu o zatwierdzony przez właściwy organ administracji geologicznej projekt prac geologicznych dla potrzeb lokalnego monitoringu wód podziemnych z uwzględnieniem badań w zakresie wybranych wskaźników nieorganicznych i organicznych, metali ciężkich, substancji ropopochodnych i WWA. 2.2. Inwestor winien prowadzić ciągły monitoring parametrów procesu spalania i pracy instalacji. Prowadzić ciągłe i okresowe pomiary emisji substancji do powietrza zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie. Wyniki monitoringu rejestrować automatycznie i przekazywać w czasie rzeczywistym W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. 2.3. Inwestor winien wykonać analizę rozprzestrzeniania substancji w powietrzu z uwzględnieniem wyników pomiarów wielkości emisji uzyskanych w ramach wstępnych pomiarów wykonanych na podstawie art. 147 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w ramach monitoringu. Analizę rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wykonać w oparciu o referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 16 poz. 87). Powyższą analizę Inwestor winien poprzeć pomiarami imisji substancji w powietrzu w dwu punktach pomiarowych znajdujących się poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny w okolicy najbliższej zabudowy mieszkaniowej, gdzie przepływ powietrza wokół czerpni nie będzie ograniczony żadnymi przeszkodami. 2.4. Inwestor winien wykonać kontrolne pomiary poziomów hałasu w związku z eksploatacją przedsięwzięcia. Punkty pomiarowe należy zlokalizować na granicy terenów, dla których określone są w przepisach dopuszczalne poziomy hałasu, w miejscach, w których akustyczne oddziaływanie przedsięwzięcia będzie najbardziej niekorzystne. 2.5. Wyniki pomiarów, o których mowa w pkt II 2.3 i 2.4 niniejszej decyzji, Inwestor winien w terminie trzech miesięcy od oddania obiektu do użytkowania, przedstawić W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz właściwemu organowi ochrony środowiska. II. stwierdził konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania - Nie dotyczy III. nałożył obowiązek: 1. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę Stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.).Nadto na tym etapie należy ponownie przeanalizować sposób zagospodarowania odpadów poprocesowych ze szczególnym uwzględnieniem odpadów stabilizowanych innych niż wymienione w [...] - jako odpady o kodzie [...] i przeanalizować sposób i miejsce magazynowania tych odpadów w związku z przestojami instalacji. 2. przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę - Nie dotyczy IV. stwierdził konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej Prezydent stwierdził konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, w terminie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na powietrze, klimat akustyczny, gospodarkę wodno-ściekową i gospodarkę odpadami. Niniejsze opracowanie Inwestor winien przedstawić Prezydentowi Miasta P. i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie Prezydent wskazał, że dnia [...] października 2009r. do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek Miasta P. reprezentowanego przez B. P. - Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P. działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), które jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. Do wniosku dołączono: poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia: Budowa instalacji do termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK)" jako elementu Projektu System gospodarki odpadami dla Miasta P.", opracowany w październiku 2009 r. przez S. Sp. z o.o.; pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta Miasta P. B. P. do reprezentowania Miasta P.; wypis z rejestru gruntów z dnia [...].10.2009r. W trakcie postępowania pełnomocnik Inwestora uzupełnił wniosek o następujące dokumenty: dnia [...] października 2009 r. o pismo w sprawie uszczegółowienia oznaczenia podmiotu planującego podjęcie realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia; dnia [...] stycznia 2010 r. o poprawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowany w grudniu 2009 r. przez S. Sp. z o.o. wraz z odpowiedziami opracowanymi przez M. Biuro Konsultingowo – Marketingowe – ochrona środowiska s.c. (dalej MBKM) na uwagi zawarte w piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...].12.2009 r., znak: [...] i na uwagi zawarte w piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak: [...] z dnia [...].11.2009 r.; dnia [...] lutego 2010 r. o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowany w lutym 2010 r. przez MBKM, uwzględniający wnioski i uwagi stron postępowania, osób nie będących stronami, wniesione w ramach udziału społeczeństwa oraz wnioski i uwagi Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.; dnia [...] marca 2010 r. o odpowiedzi, które udzieliło MBKM w związku z uwagami stron postępowania oraz uwagami osób nie będących stronami, wniesione w ramach udziału społeczeństwa; dnia [...] marca 2010 r. o odpowiedzi, które udzieliło MBKM w związku z uwagami stron postępowania oraz uwagami osób nie będących stronami, wniesione w ramach udziału społeczeństwa; dnia [...] marca 2010 r. o odpowiedzi, które udzieliło MBKM w związku z uwagami stron postępowania oraz uwagami osób nie będących stronami, wniesione w ramach udziału społeczeństwa wraz z udzielonym pełnomocnictwem dla P. T. do występowania w imieniu Miasta P. w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszej decyzji. Zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia zawartą we wniosku Inwestora i raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wnioskowane przedsięwzięcie zostało wymienione w: § 2 ust. 1 pkt 40 - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych; § 2 ust. 1 pkt 39 - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych; § 3 ust. 1 pkt 73 - instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymieniona w § 2 ust. 1 pkt 39-41; § 3 ust. 1 pkt 52a - zespoły zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha rozporządzenia z 2004 r. Przedmiotowe postępowanie prowadzono zgodnie z ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 udiś jest Prezydent Miasta P., który rozstrzygnął sprawę po uzyskaniu: postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak: [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia (dalej postanowienie RDOŚ z [...] lutego 2010 r.); opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. znak: [...] z dnia [...] marca 2010 r. (dalej opinia sanitarna z [...] marca 2010 r.). Warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone postanowieniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. uwzględniono w niniejszej decyzji. W postępowaniu brały czynnie udział: strony, uczestnicy postępowania na prawach strony oraz osoby nie będące stronami przedmiotowego postępowania z uwagi na prowadzenie postępowania z udziałem społeczeństwa. Złożyli oni wnioski i uwagi, które były przedmiotem wnikliwej analizy organu wydającego decyzję środowiskową i mają wpływ na kształt niniejszego dokumentu. Dokumentem merytorycznym, na podstawie, którego organ rozstrzygnął sprawę i podjął decyzję, był przede wszystkim raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowany w lutym 2010 r. przez M. Biuro Konsultingowo – Marketingowe – ochrona środowiska s.c., uwzględniający wnioski i uwagi stron postępowania oraz osób nie będących stronami, wniesione w ramach udziału społeczeństwa jak również wnioski i uwagi Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że: Przedmiotem postępowania było określenie warunków z zakresu ochrony środowiska dla budowy i funkcjonowania instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych, które jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. Wnioskodawca zaprezentował w raporcie analizę rozwiązań technologicznych systemu gospodarki odpadami oraz dokonał analizy wariantów technologicznych i lokalizacyjnych przedmiotowego przedsięwzięcia. Zakres analizy wariantów dotyczących rozwiązań technologicznych obejmował zarówno system gromadzenia odpadów, jak i technologię ich przetwarzania w aspekcie obecnie obowiązujących przepisów prawnych, a także wymagań wynikających ze zmian tych przepisów w wyniku dostosowywania do prawodawstwa Unii Europejskiej. Rozpatrywane warianty oceniono i porównano w następującym zakresie: zgodności z obowiązującymi krajowymi i unijnymi przepisami prawnymi w zakresie gospodarki odpadami; zgodności z zapisami Planów Gospodarki Odpadami; spełniania obowiązujących, jak również i przewidywanych do wprowadzenia w przyszłości przepisów prawodawstwa polskiego i unijnego w zakresie gospodarki odpadami; zgodności z założeniami Programu Operacyjnego "Infrastruktura i Środowisko" na lata 2007-2013; listy indykatywnej projektów priorytetowych i kryteriami wyboru projektów; wymagań dotyczących efektów technologicznych w odniesieniu do lokalnych uwarunkowań; możliwości wykorzystania i zagospodarowania odpadów z procesów odzysku i unieszkodliwiania odpadów (minimalizacja odpadów balastowych do składowania); kosztów niezbędnych do poniesienia na realizację zadań inwestycyjnych; kosztów niezbędnych prawidłowej eksploatacji poszczególnych wariantów. Wnioskodawca zaprezentował następujące rozwiązania technologiczne systemu gospodarki odpadami : Wariant 0: bezinwestycyjny wariant rozumiany jako rozwiązanie zakładające zachowanie obecnie funkcjonującego systemu gospodarki odpadami, Wariant 1: oparty na złożonym systemie mechaniczno-biologicznego przekształcania odpadów ze stabilizacją beztlenową i termicznym przetwarzaniem wyprodukowanego paliwa alternatywnego. Wariant 2: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do beztlenowego przekształcania frakcji ulegającej biodegradacji ze zmieszanych odpadów komunalnych wraz z instalacją do termicznego przekształcania frakcji energetycznej odpadów komunalnych. Wariant 3: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy najistotniejszych parametrów technologicznych systemu gospodarki odpadami przewidzianych dla Miasta P., Inwestor zarekomendował wariant 3, jako najkorzystniejszy z punktu widzenia redukcji ilości odpadów kierowanych na składowisko, w tym odpadów ulegających biodegradacji, a także uzyskiem, w wyniku unieszkodliwiania odpadów, największej ilości energii: cieplnej i elektrycznej, która może zostać odzyskana i wykorzystana na potrzeby mieszkańców. Rozważany wariant "0" polegający na niepodejmowaniu jakichkolwiek działań inwestycyjnych. Jest sprzeczny z obecnie obowiązującym stanem prawnym. Wymogi polskiego i unijnego prawa narzucają konieczność zmniejszenia ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji począwszy od roku 2010, zgodnie z następującym harmonogramem: zmniejszenie ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, by nie było składowanych: w 2010 r. więcej niż 75 %; w 2013 r. więcej niż 50 %; w 2020 r. więcej niż 35 %; zmniejszenie masy składowanych odpadów komunalnych do max. 85 % wytworzonych odpadów do 2014 r.; osiągnięcie od 1 stycznia 2008 r. poziomu selektywnego zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z gospodarstw domowych w ilości 4kg/mieszkańca/rok. Zatem system w wariancie "0" już w roku 2010 r. a najpóźniej w roku 2013 r. nie spełni wymagań prawnych w zakresie ograniczenia składników ulegających biodegradacji kierowanych na składowisko. Nie zapewni on również dotrzymania zaleceń zawartych w Krajowym Planie Gospodarki Odpadami 2010 w zakresie recyklingu i odzysku opakowań oraz odpadów poużytkowych w systemie selektywnej zbiórki. Kolejnym ograniczeniem tego systemu jest brak wyraźnej redukcji poziomu odpadów składowanych na składowisku, które nie były wcześniej przetwarzane. Odpady o kodach [...],[...],[...],[...] oraz z grupy [...], składowane w tym systemie nie zapewnią również spełnienia kryteriów dopuszczających odpady do składowania m.in. również ze względu na fakt, iż w niniejszych odpadach zawartość węgla aktywnego przekracza 5 % suchej masy oraz ze względu na wartość ciepła spalania powyżej 6 MJ/kg suchej masy. Mając na uwadze niemożność składowania odpadów na dotychczasowym wysypisku w S. L. a tym samym niedotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie ograniczenia w ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji, autor raportu zwrócił uwagę na konieczny wzrost kosztów i sankcje kar finansowych nakładanych zgodnie z art. 79 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2007, nr 39, poz. 251 ze zm., dalej uoo bądź ustawa o odpadach), w przypadku zastosowania wariantu "0". Dla przedmiotowego przedsięwzięcia Wnioskodawca przeprowadził analizę dla czterech rozwiązań technologicznych termicznego przekształcania odpadów komunalnych i frakcji energetycznej z odpadów: technologia termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych; technologia termicznego przekształcania odpadów w kotłach fluidalnych; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu pirolizy; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu zgazowania. Zakres analizy obejmował system gromadzenia odpadów, technologię ich przetwarzania i unieszkodliwiania w aspekcie obowiązujących przepisów prawa oraz uwzględnienie oddziaływanie instalacji na środowisko. Wzięto pod uwagę znaczenie redukcji ilości odpadów ulegających biodegradacji. Pod względem technologicznym zostały rozpatrzone dwie główne metody unieszkodliwiania odpadów: mechaniczno-biologiczne przetwarzanie odpadów; metoda termicznego unieszkodliwiania odpadów z odzyskiem energii w skojarzeniu. W analizie oddziaływania owej instalacji na środowisko uwzględniono również technologię oczyszczania spalin i jej skuteczność. Założono, że system oczyszczania spalin winien zapewnić efektywne usunięcie ze spalin związków kwaśnych i zanieczyszczeń pyłowych, redukcję emisji metali ciężkich w postaci gazowej i pyłów, nieorganicznych składników zanieczyszczeń, redukcję emisji związków organicznych, redukcję emisji tlenków azotu. Przedstawiono analizę możliwości współspalania osadów ściekowych w instalacjach termicznego przekształcania odpadów. Po dokonaniu charakterystyk poszczególnych metod przekształcania odpadów, przedstawieniu ich zalet oraz wad, a także po dokonaniu porównania metod, Inwestor zarekomendował do realizacji wariant termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych. O wyborze tej technologii zadecydowało jej powszechne i wieloletnie stosowanie w krajach Unii Europejskiej, dostępność technologii, niska awaryjność a także rozpoznane skutki działania pracujących instalacji. Przy wyborze lokalizacji inwestycji Wnioskodawca rozważał sześć wariantów lokalizacyjnych na terenie miasta P. :na terenie Centralnej Oczyszczalni Ścieków, gmina Cz.; w rejonie Elektrociepłowni K. przy ulicy [...] w P.; w rejonie Sz. – F. w P.; na terenie Elektrociepłowni G. przy ul. [...] w P.; na terenie dawnego Zakładu ,,P." przy ul. [...] w P.; na terenie składowiska odpadów w S. L., gmina S. L. Dla porównania tych wariantów lokalizacji zastosowano technikę analizy SWOT (porównanie słabych i mocnych stron, możliwości i ograniczeń). W celu analizy zasadności, przydatności i dostępności lokalizacji przeprowadzono także badanie oparte na metodzie analizy wielokryterialnej z zastosowaniem wymiernego matematycznego modelu porównawczego. Do analizy lokalizacji wzięto pod uwagę kryteria techniczno – prawne, terenowe, ekologiczne, komunikacyjne i logistyczne oraz społeczne i ekonomiczne. W wyniku analizy stwierdzono, że najkorzystniejszą lokalizacją ITPOK jest teren w rejonie Elektrociepłowni K., przede wszystkim ze względu na możliwość wykorzystania jako niekonwencjonalnego źródła energii elektrycznej i cieplnej, którą można uznać za energię odnawialną. Planowane przedsięwzięcie położone jest w południowo – zachodniej części terenów należących do D. SA. Na terenie D. SA znajduje się Elektrociepłownia EC K., która mieści się we wschodniej części P., na prawym brzegu W., przy granicy administracyjnej miasta z terenami gminy Cz. (miejscowość K.). Tereny EC K. ograniczone są z zachodu ul. [...] i równoległą doń linią kolejową do stacji P. – K., od północy linią kolejową, od wschodu terenami przemysłowymi (zakład B. P.), od południa terenami nieuporządkowanej zieleni, wśród których mieszczą się pozostałości zniszczonego podczas II Wojny Światowej Fortu [...]. Południowo zachodnia część terenu EC K. użytkowana jest przez Spółkę E. – Z., której podstawową działalnością jest zagospodarowanie odpadów przemysłowych powstających w trakcie energetycznego spalania węgla kamiennego, odpadów stałych z wapniowej półsuchej metody odsiarczania spalin, handel żużlem oraz usługi związane z tą działalnością, a także usługi transportowe i ogólnobudowlane (recykling materiałów budowlanych). Rejon EC K. to tereny o dominującej zabudowie przemysłowo – magazynowej. Bezpośrednie otoczenie planowanej inwestycji stanowią tereny użytkowane przez EC K. i E.-Z. W pobliżu lokalizacji instalacji ITPOK brak jest zwartej zabudowy mieszkalnej. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest na południe w odległości około [...] km, od planowanej lokalizacji instalacji. Dalej na północ w K. (ok. [...] km od terenu instalacji) zlokalizowane jest Osiedle K.. Zwarta zabudowa miejska na terenie P. (tereny mieszkaniowe o charakterze zabudowy śródmiejskiej w rejonie ul. [...]) znajdują się w odległości ok. [...] km na południowy – zachód od rozpatrywanej lokalizacji planowanej inwestycji. Bardziej rozproszona zabudowa o podobnych charakterze zlokalizowana jest wzdłuż ul. [...] i [...] w odległości w przybliżeniu [...] km od terenu planowanej inwestycji. Zapisy projektu zmian Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. nie przewidują funkcji mieszkaniowej na tym obszarze. Obecnie teren przedsięwzięcia jest użytkowany przez firmę E. – Z., na którym odbywa się odzysk materiałów ceramicznych wraz z przerobem na materiał budowlany. Podłoże terenu inwestycyjnego jest obecnie wyłożone płytami betonowymi. Powierzchnia biologicznie czynna to około 10 %. Teren inwestycyjny jest pozbawiony walorów przyrodniczych, występują na nim pojedyncze zadrzewienia oraz krzewy zieleni niskiej. Miejsce inwestycji nie jest objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie, budowę ITPOK poprzedzi wykonanie nowych rozwiązań komunikacyjnych w rejonie inwestycyjnym. Odpady przywożone do ITPOK będą przyjeżdżać wykorzystując przebudowany układ komunikacyjny. W celu poprawy płynności ruchu zostaną przede wszystkim przebudowane ul. [...],[...] i nowo projektowana ulica. Bezpośredni dojazd do terenu inwestycyjnego będzie odbywał się zjazdami z ul. [...],[...] na nową projektowaną drogę dojazdową. Nie przewiduje się wykorzystania innych dróg dojazdowych (w tym dróg wewnętrznych EC K.) do ITPOK zarówno w fazie realizacji, eksploatacji oraz likwidacji przedsięwzięcia. Nowoprojektowana droga będzie służyła tylko dla dojazdu do ITPOK. Realizacja tej drogi będzie objęta odrębnym postępowaniem administracyjnym w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, prowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 61 § 4 kpa, Organ prowadzący postępowanie pismem znak: [...] z dnia [...] października 2009 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia, informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Za stronę w niniejszym postępowaniu uznano: wnioskodawcę oraz D.SA, ul. [...],[...] P. - użytkownika wieczystego nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których planowane jest przedsięwzięcie. W toku postępowania, do tut. organu wpłynęły następujące wnioski o uznanie za stronę: dnia [...] listopada 2009 r. i [...] listopada 2009 r. Gminy Cz.; dnia [...] listopada 2009 r. P. K. E., Okręg W.; dnia [...] listopada 2009 r. Stowarzyszenia "E. G." w K.; dnia [...] listopada 2009 r. Stowarzyszenia "P. M. K.; dnia [...] listopada 2009r. Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K.; dnia [...] grudnia 2009r. Stowarzyszenia [...]; dnia [...] grudnia 2009 r. Stowarzyszenia Rozwoju Rekreacji i Ochrony Środowiska w Cz. W toku prowadzonego postępowania, po przeprowadzeniu szczegółowej i wnikliwej analizy zebranych materiałów w sprawie organ rozpatrzył niniejsze wnioski. Rozpatrując wniosek Gminy C., tut. Organ pismem z dnia [...] listopada 2009 r. poinformował Urząd Gminy Cz., że Gmina Cz. nie ma statusu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym w myśl art. 28 kpa. Organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...] listopada 2009 r.), w którym Gmina Cz. zażądała uznania jej za stronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie było argumentów pozwalających stwierdzić, że jest w tym postępowaniu stroną. Gmina nie wykazała, o jakich prawach lub obowiązkach stanowić miałaby wydana decyzja środowiskowa. Podniesione przez Gminę argumenty dotyczą sfery interesów jej faktycznych, a nie jej interesów prawnych. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2.10.2006 r., IV SA/Wa 1309/06 (dotyczyło wydania pozwolenia zintegrowanego) napisano, że "interes prawny przysługuje podmiotowi tylko w jego sprawie administracyjnej". Chodzi tu o decyzję tworzącą uprawnienia lub obowiązki po stronie gminy wynikające z przepisów prawa administracyjnego materialnego. W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że "zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie NSA nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa musi istnieć norma przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania decyzji administracyjnej." Skarżąca gmina nie wykazała, o jakich prawach lub obowiązkach stanowi skarżona przez nią decyzja. Wobec powyższego nie znaleziono podstaw do uznania Gminy Cz. za stronę tego postępowania. Dnia [...] listopada 2009 r. Gmina Cz. wystąpiła z wnioskiem do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. o ponowne rozważenie możliwości uznania Gminy Cz. za stronę w postępowaniu administracyjnym w owej sprawie. W ocenie tut. Organu wskazana we wniosku argumentacja, nie stanowiła dla Organu uzasadnienia do uznania za stronę niniejszego postępowania Gminy Cz. W związku z tym, tut. Organ pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. podtrzymał swe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. Podobnie organ postąpił z wnioskiem Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K., gdyż nie stwierdził podstaw rozpatrywania wniosku w sprawie uznania za stronę w tym postępowaniu. Swe stanowisko Organ uzasadnił posiłkując się uzasadnieniem wyroku z dnia 2.10.2006 r. WSA w Warszawie. Wobec powyższego tut. Organ pismem z dnia [...] grudnia 2009r. poinformował, że Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w K. nie jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego. W toku postępowania chęć udziału na prawach strony, w przedmiotowym postępowaniu zgłosiło również pięć organizacji: P. K. E. - Okręg W., Stowarzyszenie "E. G." w K., Stowarzyszenie [...], Stowarzyszenie Rozwoju Rekreacji i Ochrony Środowiska w Cz. oraz Stowarzyszenie "P. M. K.". W wyniku analizy przedstawionych statutów i regulaminów stwierdzono, iż w/w organizacje mają zawarte w nich cele związane z ochroną środowiska, przez co należało uznać je za organizacje ekologiczne. Wobec powyższego Organ prowadzący postępowanie, działając w imieniu Prezydenta Miasta P. postanowieniem znak: [...]: z dnia [...] listopada 2009 r. dopuścił P. K. E. - Okręg W.; z dnia [...] listopada 2009 r. dopuścił Stowarzyszenie "E. G." w Koziegłowach; z dnia [...] grudnia 2009 r. dopuścił Stowarzyszenie [...]; z dnia [...] grudnia 2009r. dopuścił Stowarzyszenia Rozwoju Rekreacji i Ochrony Środowiska w Cz.; z dnia [...] grudnia 2009 r. dopuścił Stowarzyszenie "P. M. K.", do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, Prezydent Miasta P. (Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P.), przekazując w załączeniu wniosek wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opracowanym w październiku 2009 r. przez S. Sp. z o.o., wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) o wydanie uzgodnienia i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej PPIS) o wydanie opinii zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 udiś. W związku z tym, że złożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagał złożenia przez Wnioskodawcę wyjaśnień, na bieżąco nowe materiały w sprawie były przekazywane do RDOŚ i do PPIS. W toku postępowania RDOŚ pismem z [...] listopada 2009 r., znak: [...] wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami, ochrony powietrza atmosferycznego, ochrony przed hałasem i hydrogeologii. Nadto wezwał do uzupełnienia raportu o zagadnienia wymienione w art. 66 ust. 1 pkt 8 udiś, tzn. wezwał do szczegółowego opisania wszystkich oddziaływań wymienionych w ww. punkcie art. 66 niniejszej ustawy oraz do dokonania oceny skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan jakości powietrza z uwzględnieniem instalacji znajdujących się w pobliżu planowanej lokalizacji inwestycji. Z uwagi na fakt, że inwestor nie przewidział obróbki wstępnej odpadów (w szczególności segregacji, rozdrabniania, cięcia) oraz odzysku metali żelaznych i nieżelaznych przed procesem spalania, tutejszy organ poprosił o wyjaśnienia, czy nie będzie to powodem występowania problemów z utrzymaniem odpowiednich parametrów i prowadzeniem procesu spalania. Zobowiązano inwestora do odniesienia się do "Wytycznych dla sporządzenia przeglądów ekologicznych spalarni i współspalarni odpadów" opracowanych przez Ministerstwo Środowiska w szczególności w zakresie rodzajów odpadów powstających w wyniku ich spalania oraz postępowania z odpadami wtórnymi. RDOŚ wezwał również do odniesienia się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej (Dz.U. [nr] 58, poz. 535 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.) i wykazania, czy zakład kwalifikuje się do zakładu o dużym bądź zwiększonym ryzyku występowania awarii przemysłowej. Organ uzgadniający w toku postępowania wniósł także o opisanie sposobu magazynowania substancji niebezpiecznych jakie będą wykorzystywane w instalacji ITPOK w P., o przedstawienie przewidywanych działań w przypadku wystąpienia awarii przedmiotowej instalacji, wyjaśnienia, czy instalacja będzie posiadała automatyczny system wykrywania i powiadamiania w przypadku wystąpienia pożaru oraz o przedstawienie rozwiązań komunikacyjnych. Mając na uwadze skomplikowany charakter przedsięwzięcia organ uzgadniający uznał za niezbędne opracowanie koreferatu do raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji. Dnia [...] stycznia 2010 r. do RDOŚ wpłynął poprawiony raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia wykonany przez M. Biuro Konsultingowo-Marketingowe – ochrona środowiska s.c. Po przeprowadzeniu analizy dokumentacji stwierdzono, że zebrane materiały są niewystarczające i w dalszym ciągu nie dają podstaw do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego [...] stycznia 2010 r. RDOŚ ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami, ochrony powietrza atmosferycznego, ochrony przed hałasem i hydrogeologii. Ponownie poprosił o wyjaśnienia, czy w związku z faktem, że przed termicznym przekształcaniem odpadów nie przewidziano ich wstępnej obróbki nie będą występowały problemy z utrzymaniem odpowiednich parametrów i prowadzeniem procesu spalania. Ze względu na nieprzedstawienie prawidłowego toku obliczeń określonego w rozporządzeniu z 2002 r., ponownie wezwano inwestora do wykazania, czy zakład kwalifikuje się do zakładu o dużym bądź zwiększonym ryzyku występowania awarii przemysłowej. Dnia [...] lutego 2010 r. do RDOŚ wpłynęło uzupełnienie dokumentacji w formie tekstu jednolitego raportu o oddziaływaniu na środowisko wykonane przez M. Biuro Konsultingowo-Marketingowe – ochrona środowiska s.c., które organ uznał za wystarczające do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. W toku prowadzonego postępowania RDOŚ zlecił wykonanie koreferatu do przedłożonej dokumentacji, w szczególności w zakresie oceny zaproponowanej technologii termicznego przekształcania odpadów. Po analizie zgromadzonej dokumentacji RDOŚ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz w wydanym przez siebie uzgodnieniu w formie postanowienia, będzie spełniać standardy jakości środowiska określone w obowiązujących przepisach. W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem znak: [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uzgodnił warunki realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. RDOŚ w uzasadnieniu swego postanowienia stwierdził m.in., że owe przedsięwzięcie jest wymienione w: § 2 ust. 1 pkt 40 - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych; § 2 ust. 1 pkt 39 - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych; § 3 ust. 1 pkt 73 - instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów; niewymieniona w § 2 ust. 1 pkt 39-41; § 3 ust. 1 pkt 52a - zespoły zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha rozporządzenia z 2004 r., a więc przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest obligatoryjnie. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko analizowano warianty przedsięwzięcia. Rozważany był wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Wykazano, że nie spełni on wymagań prawnych w zakresie ograniczenia masy odpadów ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska. Odpady o kodach [...],[...],[...],[...] oraz z grupy [...], w tym wariancie przedsięwzięcia składowane, nie zapewnią również spełnienia kryteriów dopuszczających odpady do składowania m. in., gdyż w przypadku zawartości węgla organicznego w niniejszych odpadach przekraczającego 5 % suchej masy oraz wartości ciepła spalania powyżej 6 MJ/kg suchej masy. Wymagania takie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 12 czerwca 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu (Dz.U. nr 121, poz. 832) będą obligatoryjne od 1 stycznia 2013 r. Autor raportu zwrócił uwagę na konieczny wzrost kosztów i sankcje kar finansowych w przypadku zastosowania wariantu "0". W raporcie dokonano analizy technologii przetwarzania odpadów, tj.: I. termicznych metod przekształcania odpadów: technologia termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych; technologia termicznego przekształcania odpadów w kotłach fluidalnych; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu pirolizy; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu zgazowania. II. mechaniczno–biologicznych metod przekształcania odpadów (MBT): mechaniczno–biologiczne przekształcanie odpadów, jako technologia ich przygotowania do składowania; mechaniczno–biologiczne przetwarzanie odpadów przed właściwym przetworzeniem termicznym. Przedstawiono analizę możliwości współspalania osadów ściekowych w instalacjach termicznego przekształcania odpadów. Po dokonaniu charakterystyk poszczególnych metod przekształcania odpadów, przedstawieniu ich zalet oraz wad, a także po dokonaniu porównania metod inwestor zarekomendował do realizacji wariant termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych. O wyborze tej technologii zadecydowało jej powszechne i wieloletnie stosowanie w krajach Unii Europejskiej, dostępność technologii, niska awaryjność a także rozpoznane skutki działania pracujących instalacji. Organ uzgadniający rozpatrując warianty znalazł potwierdzenie powyższej tezy w koreferacie wykonanym na jego zlecenie, w którym autor wskazuje, że w Europie w 95% instalacji spalających odpady komunalne są zastosowane piece rusztowe. Podkreśla również, że firmy produkujące tego typu instalacje posiadają ogromne doświadczenie poparte wieloma latami ich stosowania i prowadzonymi badaniami. Organ zważył również, że istotą wariantu uznanego za najkorzystniejszy jest znaczące zmniejszenie masy odpadów kierowanych na składowiska aglomeracji poznańskiej oraz odzysk energii w oparciu o proces kogeneracji. Zastosowane techniki w procesie głównym i procesach towarzyszących gwarantują minimalne zużycie wody oraz eliminują emisję ścieków do środowiska. Realizacja przedsięwzięcia jest zgodna z Planem Gospodarki Odpadami dla miasta P. i dokumentami wyższej rangi. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko dokonano analizy następujących wariantów lokalizacji przedmiotowej instalacji: na terenie Centralnej Oczyszczalni Ścieków, gmina Cz.; w rejonie Elektrociepłowni K. przy ul. [...] w P.; w rejonie Sz. – F. w P.; na terenie Elektrociepłowni G. przy ul. [...] w P.; na terenie dawnego Zakładu ,,P." przy ul. [...] w P.; na terenie składowiska odpadów w S. L, gmina S. L. Dla porównania powyższych lokalizacji zastosowano technikę analizy SWOT (porównanie słabych i mocnych stron, możliwości i ograniczeń). W celu analizy zasadności, przydatności i dostępności lokalizacji przeprowadzono także badanie oparte na metodzie analizy wielokryterialnej z zastosowaniem wymiernego matematycznego modelu porównawczego. Do analizy wariantów lokalizacji wzięto pod uwagę kryteria techniczno – prawne, terenowe, ekologiczne, komunikacyjne i logistyczne oraz społeczne i ekonomiczne. W wyniku analizy stwierdzono, że najkorzystniejszą lokalizacją ITPOK jest teren Elektrociepłowni K. ze względu na możliwość zastosowania układu kogenarycyjnego i tym samym częściowego zastąpienia przez ITPOK funkcjonującego konwencjonalnego źródła energii elektrycznej i cieplnej. W ramach planowanego przedsięwzięcia wykonane zostaną następujące prace: wybudowanie instalacji termicznego przekształcania odpadów zawierających do 1% związków chlorowcorganicznych przeliczonych na chlor o szacowanym współczynniku efektywności energetycznej [...], składającej się z dwu niezależnych linii technologicznych, każda o wydajności [...] Mg/h przy wartości opałowej [...] kJ/kg, zapewniającej ciągłą pracę przez 24 h na dobę, 7 dni w tygodniu z gwarantowaną ilością godzin dyspozycyjności [...] h/rok dla każdej z linii; wykonanie instalacji waloryzacji żużli o wydajności [...] 000 Mg/rok; wykonanie instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z procesu oczyszczania spalin o wydajności [...] Mg/rok; podłączenie instalacji do miejskiej sieci ciepłowniczej oraz sieci elektroenergetycznej przy założeniu produkcji energii z termicznego przekształcania odpadów [...] MWh/rok energii elektrycznej i [...] MWh/rok energii cieplnej w kogeneracji. Przedsięwzięciem powiązanym będzie budowa układu komunikacyjnego, który zapewni możliwość sprawnej komunikacji przy minimalizacji utrudnień związanych z transportem odpadów dla mieszkańców. Po wjeździe na teren zakładu samochody z odpadami będą ważone na jednej z wag znajdujących się obok portierni. W instalacji będą termicznie przekształcane następujące odpady: niesegregowane odpady komunalne o kodzie [...] w ilości około [...] Mg/rok z miasta P. oraz około [...] Mg/rok z gmin ościennych; ustabilizowane komunalne osady ściekowe o kodzie [...] w ilości około [...] Mg/rok; odpady z mechanicznej obróbki odpadów komunalnych o kodzie [...] w ilości około [...] Mg/rok. Łączna wydajność instalacji wyniesie [...] Mg/rok. Odpady komunalne będą wyładowywane do wybetonowanego bunkra z poziomu wyładunkowego w zamkniętej hali wyładunkowej. Następnie podawane będą do pieców. Konstrukcja i wyposażenie techniczne hali wyładunkowej będzie umożliwiać całkowite odizolowanie procesu technologicznego od środowiska zewnętrznego. Wentylatory zasysające powietrze z hali wyładunkowej będą wytwarzać podciśnienie, zapobiegając wydostawaniu się powietrza i odorów na zewnątrz. Powietrze pobierane z bunkra i z hali będzie wykorzystywane w procesie spalania. Pozostałe pomieszczenia ciągu technologicznego będą wyposażone w wentylację mechaniczną lub grawitacyjną. Mieszenie odpadów w bunkrze dokonywane będzie przy pomocy suwnic wyposażonych w chwytaki. Zawartość bunkra przerzucona będzie dwu, trzy krotnie przed umieszczeniem w leju załadowczym. Z założenia proces rozdrabniania odpadów następować będzie przed dostarczeniem do instalacji. Wychwycenie ewentualnych odpadów o nadmiernych gabarytach, które mogłyby zablokować lej zasypowy będzie obowiązkiem operatora chwytaka. Na tym etapie procesu zaplanowano również odzysk metali żelaznych i nieżelaznych przez odseparowanie elektromagnetyczne odpadów. Podobny proces odzysku odpadów będzie prowadzony również na etapie waloryzacji żużla. W ramach kontroli strumienia odpadów przywożonych do instalacji przewidziano również wykrywanie odpadów mogących zawierać materiały radioaktywne np. z placówek służby zdrowia lub laboratoriów analitycznych. W tym celu nałożono warunek, by przy wjeździe na wagę zainstalowane były detektory, których zadaniem będzie wykrycie radioaktywnych domieszek w odpadach komunalnych przywożonych do instalacji. Przewiduje się także zainstalowanie wyposażenia dodatkowego tj. kamery sterowanej z portierni wraz z monitorem. W celu zapobiegania powstawaniu pożarów zaplanowano montaż automatycznej instalacji przeciwpożarowej wyposażonej w kamery termowizyjne monitorujące w sposób ciągły powierzchnię odpadów w bunkrze. Odcieki powstające w bunkrze kierowane będą do zakładowej oczyszczalni ścieków i po oczyszczeniu wykorzystywane będą do gaszenia żużla. Dostarczane do instalacji osady ściekowe, o maksymalnym uwodnieniu do 35%, będą zrzucane do odrębnego leja zasypowego w hali wyładunkowej, a następnie za pomocą przenośnika transportowane do dwu silosów magazynowych. Nie będą one źródłem odcieków ze względu na ich wysoki stopień wysuszenia. Dalej przekazywane będą do lejów zasypowych pieców. Załadunek pieców, monitorowany za pomocą kamer, będzie następować automatycznie. W celu zapewnienia możliwości magazynowania odpadów oraz ciągłej pracy instalacji, całkowita pojemność bunkra winna zapewnić możliwość przetrzymania odpadów przez 5 dób, a pojemność silosów na osady ściekowe winna zapewnić zapas osadów na około 2 doby. W instalacji ITPOK zastosowane zostaną piece z ruchomym rusztem mechanicznym poziomym lub pochylonym. Instalacja będzie wyposażona w automatycznie działający system wygaszania rusztu wraz z systemem jego wycofania z komory paleniska. Odpady spalone na ruszcie będą spadać stopniowo w dół. Ruszt będzie wyposażony w odżużlacz z zamknięciem wodnym. W końcowym etapie spalania odpady, które w czasie procesu staną się żużlem, ulegać będą stopniowemu schładzaniu pod wpływem powietrza pierwotnego. Komora paleniskowa wyposażona będzie w zasilane olejem opałowym palniki rozruchowo-wspomagające. Będą one spełniać podwójną rolę, tj. umożliwią dokonanie rozruchu instalacji i doprowadzenie temperatury spalin w komorze paleniskowej do min. 850oC i będą wspomagać proces spalania, w razie obniżenia temperatury procesu z powodu wahań wartości opałowej odpadów. Instalacja będzie wyposażona w system odzysku energii (piec zintegrowany z kotłem parowym-odzysknicowym) i wytwarzania energii (turbina upustowo-kondensacyjna, wymiennik ciepła, generator) z procesu termicznego przekształcania odpadów. Ciepło wydzielane w procesie spalania odpadów będzie odzyskiwane w poziomym lub pionowym kotle wodnorurkowym. Szacuje się, że wartości produkcji energii z termicznego przekształcania odpadów wyniosą [...] MWh/rok energii elektrycznej i [...] MWh/rok energii cieplnej. Sprawność ogólna przemiany energii w procesie skojarzonym jest dużo wyższa niż przy rozdzielonym wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej. Zalety skojarzonego wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej dostrzeżone zostały przez Komisję Europejską, co znalazło swój wyraz w Dyrektywie 2004/8/WE z 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania Kogeneracji (dalej dyrektywa 2004/8/WE). Kogenerację uznano za jeden z najlepszych sposobów oszczędzania energii pierwotnej i zmniejszania emisji CO2. ITPOK będzie zaprojektowana, wyposażona, zbudowana i eksploatowana w taki sposób, by nie zostały przekroczone standardy emisyjne w gazach odlotowych. Instalacja będzie wyposażona w system pomiarowy umożliwiający w sposób ciągły pomiar i kontrolę emisji. W raporcie zostały zaproponowane następujące systemy oczyszczania spalin: odsiarczanie spalin metodą półsuchą w celu redukcji kwaśnych związków: SO2, HF, HCl, pyłów, połączony z metodą strumieniowo-pyłową z wykorzystaniem węgla aktywnego w celu redukcji metali ciężkich, dioksyn i furanów; odpylanie spalin z wykorzystaniem filtra tkaninowego; odazotowanie spalin metodami pierwotnymi oraz wtórną SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej w celu redukcji emisji NOx. Półsuchy system odsiarczania spalin zapewnia dokładne oczyszczenie spalin przy optymalnym zużyciu reagentów i umiarkowanej produkcji pozostałości procesowych. W wyniku przekształcania odpadów na terenie spalarni powstanie rocznie około [...] Mg żużli i popiołów paleniskowych o kodzie [...]. Proces sezonowania żużla polega na przenikaniu wilgoci zawartej w powietrzu do ziaren żużla, gdzie zachodzą procesy hydratacji. Żużle będą przetrzymywane w hali przyjęcia około 15 dni, gdzie będą odparowywać, a następnie przetransportowane do hali waloryzacji, gdzie poddane będą obróbce mechanicznej. Następnie żużel będzie magazynowany na specjalnie przygotowanym placu, który będzie posiadał zabezpieczenia boczne (ściany) i przykrycie dachowe w celu zabezpieczenia przeciw wtórnemu pyleniu i wpływom warunków atmosferycznych – opady deszczu, śniegu (przez co najmniej 4 - 6 tygodni), zapewniającym jego dojrzewanie. Z uwagi na potencjalną możliwość wpływu czynników atmosferycznych w postaci opadów na dojrzewający żużel, zostanie zaprojektowany system zbierający mogące powstać odcieki i odprowadzający je do podczyszczalni ścieków przemysłowych. Żużel po okresie sezonowania i po spełnieniu wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz. U. nr 37, poz. 339 ze zm.) będzie wykorzystywany do sporządzania mieszanek betonowych na potrzeby budownictwa, z wyłączeniem budynków przeznaczonych do stałego przebywania ludzi lub zwierząt oraz do produkcji lub magazynowania żywności. Szacuje się, że około [...] % odpadów o kodzie [...] nie będzie spełniało wymagań tego rozporządzenia. W takim przypadku odpad ten będzie przekazywany do odzysku podmiotom uprawnionym w zakresie gospodarowania odpadami. W wyniku prowadzenia procesu termicznego odpadów powstaną nadto następujące odpady poprocesowe zaliczane do odpadów niebezpiecznych: odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych - [...]*; popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne - [...]*; pyły z kotłów zawierające substancje niebezpieczne - [...]*. W celu minimalizacji ich szkodliwego oddziaływania na środowisko w raporcie zaproponowano poddawanie ich zestaleniu i chemicznej stabilizacji w przeznaczonej do tego celu instalacji, przy wykorzystaniu środków wiążących. Założono, że instalacja do zestalania i chemicznej stabilizacji zapewni przerób odpadów w ilości [...] Mg/rok. Wszystkie odpady niebezpieczne kierowane będą drogą pneumatyczną lub w szczelnie zamkniętych pojemnikach do zbiornika w hali zestalania i chemicznej stabilizacji. Będzie on zabezpieczony przed niekontrolowanym wydostaniem się lotnych pozostałości. Zmieszany lotny popiół i pozostałości z oczyszczania spalin będą dozowane do mieszalnika, do którego dodawane będą woda, cement i substancja stabilizująca. Zadaniem procesu zestalania i stabilizacji odpadów poprocesowych jest skuteczne związanie substancji niebezpiecznych w nich zawartych, uniemożliwiające ich wymywanie z odpadów. Po powyższym procesie odpady będą transportowane i tymczasowo magazynowane w specjalnie przygotowanym miejscu wydzielonym ścianami od hali procesowej. Zarówno hala jak i miejsce przeznaczone do magazynowania odpadów będą posiadać szczelne posadzki uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego. Zgodnie z obecnymi praktykami stosowanymi w europejskich instalacjach termicznego przekształcania odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji zagospodarowuje się i unieszkodliwia w następujący sposób: składowanie pod ziemią (wyrobiska po dawnych kopalniach, sztolniach); składowanie w specjalnie przygotowanych kwaterach (mogilnikach) na składowiskach odpadów niebezpiecznych; składowanie na składowiskach odpadów komunalnych w specjalnie przygotowanych kwaterach, które po wypełnieniu przykrywa się warstwą ziemną. Tut. Organ informuje, że decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia nałożono na inwestora obowiązek unieszkodliwiania/wykorzystania odpadów podprocesowych w następujący sposób: odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania przez składowanie w procesie D3 - składowanie poprzez głębokie zatłaczanie lub w procesie D5 - składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 - składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne. Sposób zagospodarowania niniejszych odpadów będzie podlegał analizie na etapie drugiej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko inwestor wykazał, że planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (DzU. nr 37, poz. 339 ze zm.). W przedstawionych materiałach dokonano analizy owej inwestycji w odniesieniu do możliwości zakwalifikowania zakładu do stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii. Zakwalifikowanie zakładu do jednej z wyżej określonych kategorii następuje na podstawie wytycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 roku w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.). W trakcie eksploatacji instalacji termicznego przekształcania odpadów będą wykorzystywane substancje niebezpieczne - hydrazyna oraz olej opałowy służący do wspomagania procesu spalania. W raporcie przedstawiono wyniki obliczeń, z których wynika, że przedmiotowa instalacja nie zalicza się ani do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W raporcie przedstawiono sposoby magazynowania substancji niebezpiecznych (hydrazyny, oleju opałowego) na terenie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK). RDOŚ w uzgodnieniu nałożył na Inwestora obowiązek, aby miejsca te były odpowiednio zabezpieczone, oznakowane i wentylowane. Zbiorniki zostaną posadowione na odpowiednich tacach. Magazyny substancji niebezpiecznych wyposażone będą w odpowiedni sprzęt i substancje neutralizujące. Napełnianie i opróżnianie zbiorników przeznaczonych do magazynowania substancji niebezpiecznych odbywać się będzie w sposób hermetyczny. Wnioskodawca dokonał porównania proponowanej do zastosowania techniki z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT) i wykazał, że inwestycja spełnia wymagania określone w dokumentach referencyjnych (BREF) opracowanych pod auspicjami Komisji Europejskiej. RDOŚ określił w swym postanowieniu szereg warunków odnośnie wydajności instalacji, prowadzenia procesów technologicznych, rodzaju przetwarzanych odpadów w poszczególnych instalacjach, zastosowań dotyczących prowadzenia monitoringu i kontroli strumienia dowożonych i przetwarzanych odpadów, których spełnienie zagwarantuje skuteczną ochronę środowiska. Nadto w celu zapewnienia jednorodności strumienia odpadów w bunkrze, a także w celu zapewnienia możliwości wychwycenia w nim odpadów o nadmiernych gabarytach, metali żelaznych i nieżelaznych, zobowiązał inwestora do mieszania odpadów. Z uwagi na fakt, że w raporcie nie przewidziano na terenie zakładu wyznaczenia miejsc magazynowania przywożonych odpadów za wyjątkiem bunkra i silosów, organ nałożył obowiązek przetrzymywania odpadów komunalnych i z mechanicznej obróbki wyłącznie w bunkrze, natomiast osadów ściekowych wyłącznie w silosach. W celu bezpiecznego dla środowiska wykorzystywania pozostałości po termicznym przekształcaniu odpadów do sporządzania mieszanek betonowych, niniejszy organ zobowiązał do wykonywania badań wymywalności metali ciężkich z próbek tych mieszanek zgodnie z przepisami szczególnymi. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zaproponowanych w raporcie rozwiązań gospodarki odpadami, RDOŚ stwierdził w uzasadnieniu swego postanowienia, że przy zastosowaniu rozwiązań, o których mowa w raporcie oraz uwzględnieniu warunków wydanego przez RDOŚ uzgodnienia w formie postanowienia, owo przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach prawa w zakresie postępowania z odpadami. W raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i w uzupełnieniach doń zawarto dane i obliczenia wielkości emisji dla następujących źródeł emisji zorganizowanej: dwu linii termicznego przekształcania odpadów (emitor E1 i E2), silosu sorbentu (emitor E3), silosu węgla aktywnego (emitor E4), silosu popiołów (emitor E5), silosu cementu (emitor E6), hali waloryzacji żużla (emitor E7). Wykonano także obliczenia dla źródeł emisji niezorganizowanej, pojazdów poruszających się po terenie planowanej inwestycji tj. dowożących odpady (emitor liniowy E8), transportujących żużel, odpady z oczyszczania spalin i popiołów po zestalaniu i stabilizacji (emitor liniowy E9), a także ładowarki pracującej na placu przyjęcia i sezonowania żużla (emitor E10). Obliczenia wielkości emisji dla linii termicznego przekształcania odpadów zostały wykonane w trzech wariantach obliczeń (warianty te nie stanowią wariantów realizacji przedsięwzięcia). Wariant pierwszy obliczeń obejmował emisję uwzględniającą metodę półsuchą oczyszczania spalin jaka ma być zastosowana w przedmiotowej instalacji, w oparciu o dane zawarte w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik. Wariant drugi i trzeci obejmował odpowiednio graniczne wielkości emisji wynikające z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych. Analiza przedłożonej dokumentacji wraz z obliczeniami rozprzestrzeniania w powietrzu 18 substancji emitowanych z instalacji termicznego przekształcania odpadów (dla wariantu pierwszego obliczeń) tj. pyłu, chlorowodoru, dwutlenku siarki, fluoru, tlenków azotu, tlenku węgla, kadmu, talu, rtęci, antymonu i jego związków, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu oraz wanadu, emisji pyłu z silosów, hali waloryzacji żużla oraz emisji niezorganizowanej ze środków transportu wykazała, że wielkości te nie powodują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu z 2010 r. Nie stwierdzono możliwości wystąpienia przekroczeń dopuszczalnej wartości opadu pyłu oraz kadmu i ołowiu. Przeprowadzono dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Wykazały one, że dla wszystkich emitowanych substancji, z wyjątkiem arsenu, stężenia nie przekraczają 10% wartości odniesienia. Dla arsenu stężenie jest nieznacznie wyższe od 10% normy. Analiza dodatkowych obliczeń rozkładu stężeń substancji w powietrzu (wariant 2 i 3) wykonana dla emisji granicznych wynikających z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych wykazała, że dla większości emitowanych substancji stężenia w powietrzu nie przekroczą poza terenem zakładu dopuszczalnych poziomów oraz wartości odniesienia. Może dojść jedynie do przekroczeń opadu kadmu dla wariantu drugiego obliczeń oraz w przypadku wariantu trzeciego obliczeń do przekroczeń dopuszczalnej częstości przekroczeń dla stężeń jednogodzinnych tlenków azotu. Należy jednakże zauważyć, że obliczenia dla wariantów 2 i 3 przeprowadzono dla zobrazowania ekstremalnie niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia przy założeniu, wielkości emisji na wylotach z emitorów równą dopuszczalnym standardom emisyjnym. Jest to sytuacja wyłącznie teoretyczna, gdyż w rzeczywistości, jak to pokazują wyniki analiz pomiarowych z innych instalacji tego typu pracujących w krajach Unii Europejskiej, a także na podstawie danych zawartych w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik, emisje te są wielokrotnie mniejsze. Dla wariantu 2 i 3 obliczeń, podobnie jak w przypadku wariantu 1, wykonano dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W przypadku wariantu 2 wykazały one, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % wartości odniesienia z wyjątkiem tlenków azotu, arsenu i niklu, dla których stężenia nie przekraczają wartości odniesienia. Z wariantu 3 obliczeń również wynika, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % normy z wyjątkiem tlenków azotu i dwutlenku siarki, dla których stężenia osiągają również wartości poniżej normy. W prezentowanych wariantach obliczeń emisji substancji do powietrza dokonano także oceny skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z emitorami znajdującymi się w okolicy, uwzględniając w obliczeniach poziom tła substancji, zgodnie z referencyjną metodyką modelowania poziomów substancji w powietrzu określoną w rozporządzeniu z 2010 r. Organ ochrony środowiska stwierdził, że na tym etapie postępowania administracyjnego przedstawione w raporcie obliczenia należy uznać za wystarczające. Pozwalają one stwierdzić, że instalacja, przy założeniu projektowanych rozwiązań oczyszczania spalin, nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie inwestycji. Szczegółowe parametry emisji i emitorów, rozwiązania w zakresie systemu, sposobu, rodzaju oraz ilości dozowanych reagentów do procesu mających na celu redukcję tlenków azotu, metali ciężkich, dioksyn i furanów, parametry techniczne urządzeń służących redukcji emisji substancji do powietrza, sposób oraz częstotliwość ich regeneracji, a także rozwiązania w zakresie miejsca przechowywania reagentów oraz substancji niebezpiecznych, znane będą na etapie projektu budowlanego i wtedy ponownie zostaną poddane ocenie. W związku z powyższym RDOŚ w swym postanowieniu nałożył na Inwestora obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny, w ramach której przedstawione zostaną szczegółowe obliczenia i rozwiązania z zakresu ochrony powietrza, w oparciu o szczegółowe rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne ujęte w projekcie budowlanym. Kierując się koniecznością weryfikacji rozwiązań projektowych i zastosowanego do obliczeń modelu matematycznego oraz chęcią zapewnienia poczucia bezpieczeństwa mieszkańcom przyjmującym realizację przedsięwzięcia z dużymi obawami, RDOŚ uznał za niezbędne zobowiązanie Inwestora do wykonania i przedstawienia analizy rozprzestrzeniania substancji w powietrzu w oparciu o wyniki wstępnych pomiarów wielkości emisji wykonanych w ramach obowiązku wynikającego z art. 147 ust. 4 poś i wyniki monitoringu. W ramach analizy również zobowiązano Inwestora do wykonania kontrolnych pomiarów imisji substancji w powietrzu w dwu punktach pomiarowych poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. By umożliwić przeprowadzenie wstępnych pomiarów wielkości emisji z owej instalacji oraz realizację ciągłych i okresowych pomiarów na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, prowadzonych na podstawie przepisów szczegółowych w tym zakresie, organ ochrony środowiska uzgadniający w toku prowadzonego postępowania swym postanowieniem nałożył na Inwestora obowiązek przygotowania na kominach odprowadzających spaliny z obu linii technologicznych instalacji termicznego przekształcania odpadów stanowisk pomiarowych. Nadto RDOŚ, w celu bieżącej oceny pracy instalacji i mając na uwadze interes okolicznych mieszkańców, a także ogólnie pojęty interes ochrony środowiska, nałożył na prowadzącego instalację obowiązek prowadzenia ciągłego monitoringu parametrów procesu spalania i pracy instalacji. Wyniki tego monitoringu inwestor winien rejestrować automatycznie i przekazywać w czasie rzeczywistym W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. Uznał również za niezbędne zobowiązanie Inwestora do wprowadzenia rozwiązań minimalizujących, mających na celu redukcję emisji substancji wprowadzanych do powietrza oraz takich jak: podciśnieniowy system odprowadzania spalin eliminujący możliwość przedostania się do powietrza nieoczyszczonych spalin; wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoaniaklnej; wysokosprawny system oczyszczania kwaśnych składników spalin metodą półsuchą - w celu redukcji związków SO2, HF, HCL, połączoną z metodą strumieniowo-pyłową z wykorzystaniem węgla aktywnego - w celu redukcji metali ciężkich, dioksyn i furanów; palniki rozruchowo-wspomagające w komorze spalania, zasilane olejem opałowym, umożliwiające rozruch instalacji i doprowadzenie temperatury spalin w komorze paleniskowej do min. 850oC, i wspomaganie procesu w przypadku chwilowego spadku wartości opałowej wsadu; wentylacja mechaniczna podciśnieniowa w hali wyładunkowej i bunkrze umożliwiająca kierowanie powietrza pierwotnego do komory spalania, eliminująca możliwość przedostawanie się odorów na zewnątrz budynku; zapewnienie obiegu powietrza wtórnego, wprowadzanego do komory paleniskowej powietrza wtórnego za pośrednictwem dysz rozmieszczonych w ścianach komory paleniskowej, w taki sposób aby zapewnić prawidłowe mieszanie spalin i całkowite ich dopalenie jak również stabilność płomienia; zastosowanie filtrów workowych o najwyższej skuteczności na poszczególnych elementach instalacji. W przedstawionej Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. dokumentacji wykonano analizę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na stan akustyczny wokół zakładu, dla wariantów pracy instalacji w warunkach normalnej eksploatacji i w sytuacjach awaryjnych. Wyniki analizy wskazują jednoznacznie, że dla przyjętych założeń programowo-przestrzennych i przewidywanego wyposażenia technicznego i technologicznego, eksploatacja tego przedsięwzięcia nie będzie powodować przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na najbliżej położonych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826), niezależnie od stanu pracy instalacji (eksploatacja normalna, stan awaryjny). Przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na terenie o charakterze przemysłowym, wśród innych zakładów przemysłowych i magazynów. Najbliższe tereny, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku to tereny ogródków działkowych z funkcją mieszkaniową, położone około [...] km w kierunku południowym od granicy zakładu oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, zlokalizowane w odległości około [...] km w kierunku północnym od granic zakładu. Wykonując analizę akustyczną Inwestor, poza oddziaływaniem akustycznym związanym z wykorzystaniem maszyn i urządzeń oraz ruchem kołowym na terenie zakładu, przedstawił również przewidywany wpływ pośredni i skumulowany funkcjonowania instalacji na stan akustyczny środowiska, będący wynikiem eksploatacji planowanych dróg dojazdowych do zakładu, mimo faktu, że wszelkie kwestie związane z realizacją i eksploatacją tych dróg rozstrzygane będą w toku oddzielnego postępowania administracyjnego. Z przedstawionej analizy wynika, że eksploatacja zakładu, wraz drogami dojazdowymi, przy założonym w raporcie natężeniu i strukturze ruchu nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach, dla których poziomy takie zostały określone. Przewiduje się, że hałas o poziomach przekraczających poziomy dopuszczalne określone dla przeważającego rodzaju terenów – zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych występować będzie w odległości maksymalnie do [...] m od granic zakładu, na terenach przemysłowych, a więc terenach nie objętych ochroną akustyczną. Nadto przewiduje się, że eksploatacja planowanych dróg dojazdowych wiązać się będzie z emisją hałasu, którego poziomy przekraczające wskazane powyżej poziomy dopuszczalne występować będą w odległości około [...] m od tych dróg. Mając na uwadze potencjalną możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenach ogródków działkowych, należy stwierdzić, że nie przewiduje się, by eksploatacja owego przedsięwzięcia mogła wiązać się z przekroczeniami dopuszczalnych poziomów hałasu określonych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie ogródków działkowych, zarówno w porze dnia jak i w porze nocy. Z informacji przedstawionych w raporcie wynika jednoznacznie, że eksploatacja tego przedsięwzięcia nie będzie powodować istotnych zmian istniejącego stanu akustycznego, kształtowanego przez zlokalizowane wokół zakłady, w szczególności elektrociepłownię P.-K. W związku z powyższym, RDOŚ stwierdził w swym postanowieniu, że realizacja i eksploatacja owego przedsięwzięcia nie będzie stanowić zagrożenia dla stanu akustycznego na najbliższych terenach, dla których zgodnie z przepisami odrębnymi, obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Jakkolwiek nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania owego przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska, organ ochrony środowiska, mając na uwadze słuszny interes społeczny okolicznych mieszkańców i weryfikację przyjętych założeń, nałożył na Inwestora obowiązek wykonania kontrolnych pomiarów poziomów hałasu w środowisku, w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji zakładu. Wyniki pomiarów Inwestor obowiązany jest przedstawić W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. Pobór wody na potrzeby działania ITPOK realizowany będzie z miejskiej sieci wodociągowej. Woda pobierana będzie zarówno na cele przemysłowe (technologiczne) - wytworzenie pary, woda chłodząca, woda grzewcza, płukanie urządzeń, mycie urządzeń, pomieszczeń i placów, jak i bytowe. Eksploatacja tej inwestycji będzie się wiązała z powstawaniem ścieków z urządzeń sanitarnych, przemysłowych oraz ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych. Ścieki z urządzeń sanitarnych odprowadzane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Ścieki pochodzące: z mycia placów, kontenerów, bunkra, urządzeń, wody z czyszczenia filtrów stacji uzdatniania, odmulania kotłów oraz z placu sezonowania żużla kierowane będą poprzez kanalizację wewnątrzzakładową do zakładowej podczyszczalni ścieków przemysłowych. Następnie kierowane będą do odżużlaczy z zamknięciem wodnym. Takie rozwiązanie pozwoli na racjonalne wykorzystanie wody i spowoduje, że przyjęta technologia nie będzie powodować emisji do środowiska. Dzięki zastosowaniu półsuchego systemu oczyszczania spalin wyeliminowana zostanie emisja ścieków mogących powstawać w wyniku przebiegu tego procesu przy wyborze metody mokrej. Woda dodawana do reaktora wchodzącego w skład półsuchego systemu oczyszczania spalin będzie wyparowywać i w postaci pary wodnej zmieszanej z oczyszczonymi spalinami wprowadzana będzie do powietrza. W zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na tym terenie przyjęto rozwiązanie polegające na zastosowaniu wewnętrznej rozdzielczej sieci kanalizacji deszczowej, ujmującej odrębnie wody opadowe i roztopowe pochodzące z powierzchni nienarażonych na zanieczyszczenie – dachów budynków oraz wody opadowe i roztopowe stanowiące ścieki w rozumieniu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2006 r. nr 137 poz. 984 ze zm.), pochodzące ze znajdujących się na owym terenie zanieczyszczonych nawierzchni utwardzonych. Ścieki z powierzchni utwardzonych zostaną podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych i zawiesin i odprowadzane do zamkniętego zbiornika przeciwpożarowego, gdzie również będą odprowadzane wody z powierzchni dachowych. Uznano, że celowym jest wybudowanie rezerwowego zbiornika ewaporacyjnego, który przejmie ewentualną nadwyżkę wód w sytuacji całkowitego wypełnienia zbiornika podstawowego. Mając na uwadze konieczność ochrony środowiska gruntowo – wodnego, RDOŚ nałożył na Inwestora szereg warunków, które zagwarantują zastosowanie rozwiązań minimalizujących prawdopodobieństwo negatywnego wpływu, a w szczególności Inwestora zobowiązano: elementy instalacji, których eksploatacja może stanowić potencjalne źródło zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego, takie jak: bunkier, silosy do magazynowania, plac przyjęcia i sezonowania żużla, miejsca magazynowania odpadów zabezpieczyć w taki sposób, by uniemożliwić przenikanie substancji do środowiska; do zaprojektowania podczyszczalni ścieków przemysłowych; do wyposażenia systemu kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody z powierzchni utwardzonych w separator substancji ropopochodnych; do zaprojektowania technologii, która nie będzie generowała powstawania ścieków. W związku z możliwością wystąpienia na terenie zakładu awarii – pożaru, Inwestor wykona rozdzielczą kanalizację przeciwpożarową odprowadzającą ścieki mogące powstać podczas prowadzenia akcji gaśniczej do dwu buforowych zbiorników bezodpływowych, z których jeden będzie obsługiwał cały teren zakładu, drugi natomiast przeznaczony będzie do gromadzenia ścieków pochodzących z magazynu reagentów procesowych, stanowiących m.in. substancje niebezpieczne. Wody z gaszenia pożaru będą następnie wywożone przez firmę uprawnioną w zakresie prowadzenia tego rodzaju usług. Zastosowanie tych zbiorników stanowi rozwiązanie ukierunkowane na zabezpieczenie zarówno kanalizacji sanitarnej, jak również deszczowej, a w konsekwencji środowiska przed niekontrolowanym dopływem ścieków pochodzących z pomieszczeń i miejsc objętych pożarem i mogących stanowić mieszaninę o charakterze toksycznym. Oba zbiorniki wykonane zostaną z materiałów charakteryzujących się szczelnością, antykorozyjnością, ognioodpornością i kwasoodpornością. Z przedstawionych w raporcie oraz uzupełnieniu do raportu informacji, wynika że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w niewielkiej odległości od obszaru Głównych Zbiorników Wód Podziemnych tj. W. Doliny Kopalnej [...] i w znacznej odległości od Pradoliny W. – B. [...]. Użytkowym piętrem wodonośnym na omawianym obszarze jest poziom mioceński występujący na głębokościach od 50 m ppt. do ok. 150 m ppt. Inwestor winien prowadzić lokalny monitoring wód podziemnych zgodny z wcześniej zatwierdzonym projektem lokalnego monitoringu wód podziemnych. Zaleca się prowadzenie badań wód gruntowych w zakresie zalegania zwierciadła wody, odczynu, przewodności, temperatury, odpowiednich metali ciężkich, anionów i kationów powstających w wyniku eksploatacji inwestycji, substancji ropopochodnych, PCB, AOX, WWA z częstotliwością 2 razy do roku tj. w okresie stanów niskich i stanów wysokich. Po przeanalizowaniu przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, RDOŚ stwierdził, że jego eksploatacja nie będzie wiązała się z negatywnym oddziaływaniem na stan środowiska wodnego i gruntowo-wodnego, jeśli spełnione zostaną zarówno warunki określone w wydanym przez RDOŚ postanowieniu, jak również ustalenia i założenia zawarte w treści raportu. Inwestycja zlokalizowana będzie w sąsiedztwie Fortu [...]V, stanowiącego obszar ochrony siedlisk Natura 2000 PLH300005: Fortyfikacje w P. Kolejne Forty znajdują się w odległości co najmniej [...] km od terenu inwestycji. Nadto inwestycja znajduje się w odległości: ok. [...] km od potencjalnego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Uroczyska Puszczy Z.; ok. [...] km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] B.; ok. [...] km od potencjalnego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Dolina C.; ok. [...] km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] Dolina S.; ok. [...] km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 [...] R. Dolina W., specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 [...] Ostoja W.; obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] Ostoja R.; a także R. Parku Krajobrazowego i W. Parku Narodowego. W systemie Fortyfikacji stanowiących zimowiska nietoperzy stwierdzono występowanie 4 gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG, w tym stabilne populacje nocka dużego i mopka. Ponad połowa z tych pojedynczych obiektów znajduje się na liście 120 największych zimowisk nietoperzy w P. W Forcie [...] stwierdzono siedem gatunków nietoperzy, w tym 2 z Załącznika II Dyrektywy Siedliskowej nocek duży, mopek, nocek rudy, nocek Netterera, mroczek późny, gacek brunatny, gacek szary. Z uwagi na dużą liczebność osobników nietoperzy występujących w Forcie IV, należy uznać go za ważne zimowisko w skali krajowej. Wpływ na znajdujący się w pobliżu Fort IV może mieć hałas emitowany przez samochody transportujące odpady do instalacji oraz odpady ze instalacji. Jednakże z uwagi na wskazanie jako głównej drogi dojazdowej ul. Gdyńskiej oraz zastosowanie działań zabezpieczających dotyczących klimatu akustycznego oraz fakt, że kryjówki nietoperzy (a zwłaszcza otwory do nich prowadzące) w większości są otoczone obwałowaniami ziemnymi, emitowany hałas nie będzie negatywnie oddziaływać na ich zimowanie. Mając na uwadze powyższe zapisy, realizacja inwestycji nie będzie powodować negatywnych skutków dla obszarów podlegających ochronie, w tym dla obszaru Natura 2000 Fortyfikacje w P., położonego najbliżej przedsięwzięcia. W związku z powyższym, a także przy założeniu, że zachowane będą wszelkie standardy jakości środowiska stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub powiązań z innymi obszarami. Z uwagi na fakt, że niniejsza ocena oddziaływania na środowisko jest przeprowadzona przed wykonaniem projektu budowlanego, w celu weryfikacji szczegółowych rozwiązań projektowych, RDOŚ zobowiązał Inwestora na podstawie art. 77 ust. 5 udiś, do przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 [udiś]. Z przedstawionych materiałów wynika, że przyjęte rozwiązania zagwarantują minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz w postanowieniu RDOŚ i niniejszej decyzji. Ze względu na lokalizację w dużej odległości od granic państwa i zakres oddziaływania inwestycji, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Dnia [...] marca 2010 r. do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wpłynęła opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. znak[...] z dnia [...].03.2010 r., (dalej opinia z [...] marca 2010 r.) opiniująca przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych pozytywnie z zastrzeżeniami: 1. Realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny; 2. Ze względu na sprecyzowanie konkretnych rozwiązań na etapie projektu budowlanego należy przeprowadzić ponowną ocenę oddziaływania na środowisko. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia było prowadzone z udziałem społeczeństwa. Zgodnie z art. 33 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 udiś, na okres 21 [dni] tj. od 29.10.2009 r. do 19.11.2009 r. podano informację o umieszczeniu w publicznym wykazie danych informacji o wniosku i raporcie dla przedmiotowej inwestycji. Informacja ta została ogłoszona w sposób zwyczajowo przyjęty: zamieszczona na tablicy ogłoszeń mieszczącej się w głównym holu Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., przy ul. [...]; zamieszczona na tablicy ogłoszeń mieszczącej się w holu Urzędu Miasta P. przy [...]; zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie [...] przekazana do Zarządu D. SA, ul. [...],[...] P., właściciela nieruchomości, na której realizowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie z prośbą o wywieszenie obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia; przekazana do Urzędu Gminy Cz. w celu wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń; wywieszona w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia (przystanki autobusowe - dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy). O prawidłowym poinformowaniu opinii publicznej świadczy fakt, że w 21-dniowym terminie podania do publicznej wiadomości, który obowiązywał od [...].10.2009r. do [...].11.2009r., w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. złożono: 1.pismo M. Z. z dnia [...].11.2009 r.; 2. pismo Mieszkańców K. z dnia [...].11.2009 r. (wpływ do tut. Wydziału [...].11.2009r.) wraz z petycją do Prezydenta Miasta P. z dnia [...].11.2009 r. w załączniku podpisy [...] osób, które wyraziły swój sprzeciw wobec Spalarni; 3. pismo A. Z. z dnia [...].11.2009 r.; 4. pismo W. R. z dnia [...].11.2009 r.; 5. pismo M. P. z dnia [...].11.2009r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009r.); 6. pismo D. K. z dnia [...].11.2009 r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 7. pismo Zarządu Osiedla K. z dnia [...].11.2009 r.; 8. pismo Stowarzyszenia Technologii Ekologicznych S. z dnia [...].11.2009 r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 9. pismo Urzędu Gminy Cz. z dnia [...].11.2009r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 10. pismo Stowarzyszenia "E. G." w K. z dnia [...].11.2009 r. wraz z protokołem z zebrania Ogólnego Mieszkańców Os. [...] w sprawie zaopiniowania lokalizacji inwestycji publicznej jaką jest Spalarnia Odpadów dla aglomeracji miasta P. w dniu [...].04.2009 r. oraz listą obecności w ilości [...] stron podpisów mieszkańców K. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 11. pismo T. S. (podpisali inż. W. R. i mgr inż. W. S.) z dnia [...].11.2009r. (wpływ do tut. Wydziału [...].11.2009 r.); 12. Pismo E. i J. K. z dnia [...].11.2009r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 13. pismo Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w Koziegłowach z dnia [...].11.2009 r.; 14. pismo mieszkańców Sz. z dnia [...].11.2009 r. wraz z listą podpisów [...] osób (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].11.2009 r.); 15. pismo Stowarzyszenia "E. G." w K. z dnia [...].11.2009r. (wpływ do tut. Wydziału dnia [...].12.2009 r.); 16. pismo M. P. z dnia [...].11.2009 r. i e-mail z dnia [...].12.2009 r. wraz z Analizą raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych ITPOK, wykonanej w listopadzie 2009 r. przez mgr inż. H. K. –S. na zlecenie Urzędu Gminy Cz.; 17. pismo P. K. E. z dnia [...].01.2010 r. i e-mail z dnia [...] stycznia 2010 r. tej samej treści. Wszystkie wnioski i uwagi składane w ramach udziału społeczeństwa były na bieżąco przekazywane do pełnomocnika Inwestora celem ustosunkowania się doń, a także do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., celem wzięcia ich pod uwagę przed wydaniem stosownych uzgodnień i opinii. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ustosunkował się do uwag wniesionych w ramach udziału społeczeństwa, a sposób ustosunkowania się do każdej z tych uwag, przedstawił w odrębnych punktach, na stronach od 38 do 198 decyzji z [...] kwietnia 2010 r. (k. akt administracyjnych). Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń (art. 141 § 4 ppsa) Sąd nie przywołuje argumentów podniesionych w tej części decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Prezydent wskazał w szczególności, że uwzględnił w niniejszej decyzji warunki uzgadniające realizację planowanego przedsięwzięcia, zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak: [...] z [...] lutego 2010 r. W trakcie prowadzonego postępowania Inwestor wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. z wnioskiem o nadanie owej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 kpa). Organ prowadzący postępowanie szczegółowo przeanalizował argumentację zawartą w niniejszym wniosku. Przesłankami nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności są: ochrona zdrowia lub życia ludzkiego; zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami; inny ważny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wszystkie te przesłanki dodatkowo obwarowane są przesłanką niezbędności (konieczności). Instytucja rygoru natychmiastowej wykonalności jest instytucją o charakterze wyjątku i wskazane przez ustawodawcę przesłanki winny być ściśle, a nie rozszerzająco interpretowane. W analizowanym przypadku z wniosku Miasta P. wynikały m.in. następujące argumenty za nadaniem decyzji środowiskowej rygoru natychmiastowej wykonalności: Miasto P. podpisało już umowę przedwstępną na dofinansowanie zadania inwestycyjnego (kwota [...] mln zł = [...]% kosztów inwestycji); środki na realizację przedsięwzięcia pozyskane mają być m.in. z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2007 – 2013 + 2. Termin złożenia wniosku aplikacyjnego w tej sprawie upływa [...] czerwca 2010 r. Składając ten wniosek należy przedłożyć także decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Do tego czasu może ona nie być jeszcze decyzją ostateczną, natomiast rygor natychmiastowej wykonalności niejako jest namiastką tej ostateczności; od 2013 r. nie będzie już można składować odpadów komunalnych o określonych parametrach na dotychczasowych składowiskach odpadów w S. L.; wskazano na zobowiązania odnośnie gospodarki odpadami, które przyjęła na siebie Rzeczpospolita Polska przystępując do Unii Europejskiej. Argumenty Miasta P. kwalifikowały się do przesłanek "interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Organ rozważył przesłankę dotyczącą interesu społecznego – interesu ogółu, jakieś zbiorowości. W tym przypadku dotyczy interesu społeczności lokalnej – mieszkańców gminy – Miasta P.. "Mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). "Ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium" (art. 1 ust. 2 usg). Ustawodawca w Kodeksie postępowania administracyjnego ma na uwadze interes społeczny bez rozróżniania, czy chodzi o ujęcie prawne (interes prawny), czy interes faktyczny. Na pewno można podnieść, że mieszkańcy Miasta P. wytwarzają odpady komunalne. Jako podatnicy danin publicznych, właściciele posesji, lokatorzy budynków i mieszkań, ponoszą ciężary finansowe na cele komunalnej gospodarki odpadami, w tym ich gromadzenie i likwidowanie. Wymogi polskiego i unijnego prawa narzucają konieczność zmniejszenia ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji począwszy od roku 2010 r., zgodnie z następującym harmonogramem: zmniejszenie ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, aby nie było składowanych: w 2010 r. więcej niż 75 %; w 2013 r. więcej niż 50 %; w 2020 r. więcej niż 35 % zmniejszenie masy składowanych odpadów komunalnych do max. 85 % wytworzonych odpadów do 2014 r.; osiągnięcie od 1 stycznia 2008r. poziomu selektywnego zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z gospodarstw domowych w ilości 4kg/mieszkańca/rok. Zatem system ten już w roku 2010 a najpóźniej w roku 2013 nie spełni wymagań prawnych w zakresie ograniczenia składników ulegających biodegradacji kierowanych na składowisko. Nie zapewni on również dotrzymania zaleceń zawartych w Krajowym Planie Gospodarki Odpadami 2010 w zakresie recyklingu i odzysku opakowań oraz odpadów poużytkowych w systemie selektywnej zbiórki. Kolejnym ograniczeniem tego systemu jest brak wyraźnej redukcji poziomu odpadów składowanych na składowisku, które nie były wcześniej przetwarzane. Mając na uwadze niemożność składowania odpadów na dotychczasowym wysypisku w S. L. a tym samym niedotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie ograniczenia w ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji, może skutkować nałożeniem opłat sankcyjnych zgodnie z art. 79a uoo. Powstanie generalny problem pozbywania się odpadów komunalnych wytwarzanych przez mieszkańców Miasta Pa. Na pewno można mówić tu o interesie faktycznym zbiorowości, społeczności, wspólnoty samorządowej, dla której Miasto P. występuje w niniejszym postępowaniu jako strona (wnioskodawca). W świetle tych argumentów również przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony może być wzięta pod uwagę. Miasto P. jest też stroną lub podejmuje działania w celu stania się stroną umów dotyczących dofinansowania owej inwestycji. Bez tych umów (zapewniających dofinansowanie i to w [...]%) inwestycja ta nie zostanie zrealizowana. Prócz interesu faktycznego, pojawia się w sprawie interes prawny Miasta P. jako strony stosunków cywilnoprawnych. Odnosząc to do obecnej sytuacji można stwierdzić, że pozytywne dla Miasta P. skutki w postaci uzyskania w przyszłości istotnego dofinansowania przedsięwzięcia uzależnione są od terminowego [...] czerwca 2010 r. - złożenia odpowiednich dokumentów w instytucjach decydujących o przyznaniu środków. Jednym z takich dokumentów jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ostateczna albo nie będąca ostateczną, lecz zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności. Bez tego dokumentu wniosek Miasta P. nie zostanie rozpatrzony, nie będzie w ogóle spełniał kryteriów formalnych. Znając z prowadzonego postępowania stanowisko osób i podmiotów reprezentujących interesy Gminy Cz. można zasadnie przypuszczać, że od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostanie wniesione niejedno odwołanie, które z całą pewnością nie zostanie rozpatrzone do [...] czerwca 2010 r. Zaopatrzenie decyzji w rygor natychmiastowej wykonalności jawi się jako niezbędne. Interes Miasta P. w tym ujęciu ma charakter wyjątkowy bliski upływ terminu, (niezależne od Miasta P. reguły rozpatrywania wniosków o dofinansowanie), a także, co jeszcze istotniejsze, można mówić o zaistnieniu przesłanki niezbędności (konieczności), ponieważ brak jednego z elementów wniosku aplikacyjnego (tu: decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rygorem natychmiastowej wykonalności), przesądza w praktyce o niemożności realizacji przedsięwzięcia służącego Miastu P. i ogółowi jego mieszkańców. Tut. Organ uznał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zostanie zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności z powodu niezbędności ze względu na interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony. Przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, Organ prowadzący postępowanie zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w tej sprawie. W terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia, Stowarzyszenie E. G. w K. dnia [...] marca 2010 r. złożyło w tut. Wydziale dwa pisma. Jedno pismo było adresowane do Prezydenta Miasta P. i dotyczyło rażącego naruszenia art. 10 § 1 kpa, przez dalsze gromadzenie przez organ prowadzący postępowanie materiałów w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo powiadomienia stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem przed wydaniem decyzji. Organ prowadzący postępowanie wyjaśnia, że tego samego dnia pełnomocnik Inwestora złożył nową dokumentację w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze art. 10 § 1 kpa, tut. Organ ponownie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem. W związku z powyższym Organ prowadzący postępowanie uznał zarzut Stowarzyszenia E. G. K. za bezzasadny. Biorąc pod uwagę drugie pismo Stowarzyszenia E. G. w K., adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., dotyczące naruszenia przez Prezydenta Miasta P. i pracowników Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. art. 24 § 1 pkt 1, 4 i 7 oraz art. 25 kpa, tut. Organ rozpatrzył w następujący sposób. Organ I instancji ocenił zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1, 4 i 7 oraz art. 25 kpa jako niezasadny. W sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stroną postępowania (wnioskodawcą) jest gmina – Miasto P. Gmina posiada organy, przez które działa – radę gminy jako organ uchwałodawczy i kontrolny oraz wójta (tu: prezydenta Miasta P.) jako organ wykonawczy. Jednakże należy zwrócić uwagę, że organ wykonawczy gminy (osoby prawnej), to nie to samo co organ administracji publicznej (tu: organ ochrony środowiska). Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów tut. Organ wyjaśnił, że: Wg art. 24 § 1 pkt 1 kpa organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Nie ulega wątpliwości, że osoba prowadząca sprawę w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. nie jest stroną w tej sprawie, ani nie pozostaje z gminą – Miastem P. w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może oddziaływać na jego prawa lub obowiązki. Byłoby tak gdyby ta osoba była np. właścicielem nieruchomości, na której planowana jest budowa instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Wg art. 24 § 1 pkt 4 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. Tak nie jest w niniejszym przypadku, w szczególności osoba prowadząca sprawę w Wydziale Ochrony Środowiska nie pozostaje w stosunkach rodzinnych z przedstawicielem strony tj. Miastem P. (tu: Dyrektorem Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P.). Nie jest też trafne wskazanie na tę przesłankę w stosunku do Prezydenta Miasta P. Ten bowiem nie występuje w sprawie jako przedstawiciel wnioskodawcy. Jako przedstawiciela strony należy w tym przypadku rozumieć tego, kto za nią bezpośrednio działa zgodnie z treścią art. 32 kpa (jako ustanowiony pełnomocnik). Wg art. 24 § 1 pkt 7 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Również i ta przesłanka tu nie występuje. Osoba prowadząca sprawę w Wydziale Ochrony Środowiska podlega Dyrektorowi Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., a nie Dyrektorowi Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P. Wg art. 25 kpa organ administracji publicznej podlega wyłączeniu w odniesieniu do postępowań dotyczących interesów majątkowych jego lub osób wskazanych w tym przepisie. I ta przesłanka nie ziściła się w niniejszym przypadku. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie dotyczy bowiem interesów majątkowych, lecz "określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia." (art. 71 ust. 1 udiś). Biorąc powyższe pod uwagę, Organ prowadzący postępowanie uznał, że przedmiotowe pismo Stowarzyszenia, złożone po zakończeniu gromadzenia materiałów przez organ prowadzący postępowanie i powiadomieniu stron i innych uprawnionych podmiotów o możliwości skorzystania z uprawnień z art. 10 § 1 kpa, miało na celu jedynie przewlekanie postępowania. W związku z powyższym tut. Organ nie mógł potraktować tego pisma, jako pisma, które stanowi kolejny materiał w sprawie i który należy rozpatrzyć i ustosunkować się do niego przed wydaniem decyzji administracyjnej. Takie podejście spowodowałoby w praktyce odwlekanie wydania decyzji w nieskończoność. Tymczasem jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 § 1 kpa). Wobec powyższego, Organ prowadzący postępowanie potraktował pismo Stowarzyszenia, jako skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 kpa tj. "wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G., poddał analizie całą dokumentację – uzupełniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz ze wszystkimi uwagami, wnioskami i uzupełnieniami wniesionymi w toku prowadzonego postępowania. Jednym z etapów procedury oceny oddziaływania na środowisko jest stwierdzenie, w jaki sposób dana instalacja może wpływać na środowisko oraz jakie zagrożenia dla środowiska mogą powstać w wyniku jej realizacji. Wnioskodawca zaprezentował w raporcie analizę rozwiązań technologicznych systemu gospodarki odpadami oraz dokonał analizy wariantów technologicznych i lokalizacyjnych przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ wziął pod uwagę zaproponowaną przez Wnioskodawcę analizę następujących rozwiązań technologicznych systemu gospodarki odpadami : Wariant 0: bezinwestycyjny wariant rozumiany jako rozwiązanie zakładające zachowanie obecnie funkcjonującego systemu gospodarki odpadami, Wariant 1: oparty na złożonym systemie mechaniczno-biologicznego przekształcania odpadów ze stabilizacją beztlenową i termicznym przetwarzaniem wyprodukowanego paliwa alternatywnego. Wariant 2: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do beztlenowego przekształcania frakcji ulegającej biodegradacji ze zmieszanych odpadów komunalnych wraz z instalacją do termicznego przekształcania frakcji energetycznej odpadów komunalnych. Wariant 3: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy najistotniejszych parametrów technologicznych systemu gospodarki odpadami przewidzianych dla Miasta P., Inwestor zarekomendował wariant 3, jako najkorzystniejszego z punktu widzenia redukcji ilości odpadów kierowanych na składowisko, w tym odpadów ulegających biodegradacji, a także uzyskiem, w wyniku unieszkodliwiania odpadów, największej ilości energii: cieplnej i elektrycznej, która może zostać odzyskana i wykorzystana na potrzeby mieszkańców. Rozważany wariant "0" polegający na niepodejmowaniu jakichkolwiek działań inwestycyjnych. Jest sprzeczny z obecnie obowiązującym stanem prawnym. Wymogi polskiego i unijnego prawa narzucają konieczność zmniejszenia ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji począwszy od roku 2010 r., zgodnie z następującym harmonogramem: zmniejszenie ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, by nie było składowanych: w 2010 r. więcej niż 75 %; w 2013 r. więcej niż 50 %; w 2020 r. więcej niż 35 %; zmniejszenie masy składowanych odpadów komunalnych do max. 85 % wytworzonych odpadów do 2014 r.; osiągnięcie od 1 stycznia 2008 r. poziomu selektywnego zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z gospodarstw domowych w ilości 4kg/mieszkańca/rok. System w wariancie "0" już w roku 2010 r. a najpóźniej w roku 2013 r. nie spełni wymagań prawnych w zakresie ograniczenia składników ulegających biodegradacji kierowanych na składowisko. Nie zapewni on również dotrzymania zaleceń zawartych w Krajowym Planie Gospodarki Odpadami 2010 w zakresie recyklingu i odzysku opakowań oraz odpadów poużytkowych w systemie selektywnej zbiórki. Kolejnym ograniczeniem tego systemu jest brak wyraźnej redukcji poziomu odpadów składowanych na składowisku, które nie były wcześniej przetwarzane. Odpady o kodach [...],[...],[...],[...] oraz z grupy [...], składowane w tym systemie nie zapewnią spełnienia kryteriów dopuszczających odpady do składowania m.in. również ze względu na fakt, iż w niniejszych odpadach zawartość węgla aktywnego przekracza 5 % suchej masy oraz ze względu na wartość ciepła spalania powyżej 6 MJ/kg suchej masy. Mając na uwadze niemożność składowania odpadów na dotychczasowym wysypisku w S. L. a tym samym niedotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie ograniczenia w ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji, autor raportu zwrócił uwagę na konieczny wzrost kosztów i sankcje kar finansowych nakładanych zgodnie z art. 79 a uoo, w przypadku zastosowania wariantu "0". Dla owego przedsięwzięcia Wnioskodawca przeprowadził analizę dla czterech rozwiązań technologicznych termicznego przekształcania odpadów komunalnych i frakcji energetycznej z odpadów: technologia termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych; technologia termicznego przekształcania odpadów w kotłach fluidalnych; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu pirolizy; technologia termicznego przekształcania odpadów z wykorzystaniem procesu zgazowania. Zakres analizy obejmował system gromadzenia odpadów, technologię ich przetwarzania i unieszkodliwiania w aspekcie obowiązujących przepisów prawa i uwzględnienie oddziaływanie instalacji na środowisko. Wzięto również pod uwagę znaczenie redukcji ilości odpadów ulegających biodegradacji. Pod względem technologicznym zostały rozpatrzone dwie główne metody unieszkodliwiania odpadów: mechaniczno-biologiczne przetwarzanie odpadów; metoda termicznego unieszkodliwiania odpadów z odzyskiem energii w skojarzeniu. W analizie oddziaływania przedmiotowej instalacji na środowisko uwzględniono również technologię oczyszczania spalin i jej skuteczność. Założono, że system oczyszczania spalin winien zapewnić efektywne usunięcie ze spalin związków kwaśnych oraz zanieczyszczeń pyłowych, redukcję emisji metali ciężkich w postaci gazowej i pyłów, nieorganicznych składników zanieczyszczeń, redukcję emisji związków organicznych, redukcję emisji tlenków azotu. Przedstawiono również analizę możliwości współspalania osadów ściekowych w instalacjach termicznego przekształcania odpadów. Po dokonaniu charakterystyk poszczególnych metod przekształcania odpadów, przedstawieniu ich zalet oraz wad, a także po dokonaniu porównania metod, Inwestor zarekomendował do realizacji wariant termicznego przekształcania odpadów w piecach rusztowych. O wyborze tej technologii zadecydowało jej powszechne i wieloletnie stosowanie w krajach Unii Europejskiej, dostępność technologii, niska awaryjność a także rozpoznane skutki działania pracujących instalacji. Organ prowadzący postępowanie zważył również, że istotą wariantu uznanego za najkorzystniejszy jest znaczące zmniejszenie masy odpadów kierowanych na składowiska oraz odzysk energii. Zastosowane techniki w procesie głównym i procesach towarzyszących gwarantują minimalne zużycie wody oraz eliminują emisję ścieków do środowiska. Realizacja przedsięwzięcia jest zgodna z Planem Gospodarki Odpadami dla miasta P. i dokumentami wyższej rangi. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko dokonano analizy następujących wariantów lokalizacji przedmiotowej instalacji: na terenie Centralnej Oczyszczalni Ścieków, gmina Cz.; w rejonie Elektrociepłowni K. przy ulicy [...] w P.; w rejonie Sz. – F. w P.; na terenie Elektrociepłowni G. przy ulicy [...] w P.; na terenie dawnego Zakładu ,,P." przy ul. [...] w P.; na terenie składowiska odpadów w S. L., gmina S. L. Dla każdej z tych lokalizacji przeanalizowano m.in. możliwość wystąpienia konfliktów społecznych, ukształtowanie i infrastrukturę terenu, warunki hydrogeologiczne, występowanie wód powierzchniowych, budowę geologiczną i relacje w stosunku do obszarów chronionych. Dla porównania owych lokalizacji zastosowano technikę analizy SWOT (porównanie słabych i mocnych stron, możliwości i ograniczeń). W celu analizy zasadności, przydatności i dostępności lokalizacji przeprowadzono także badanie oparte na metodzie analizy wielokryterialnej z zastosowaniem wymiernego matematycznego modelu porównawczego. Do analizy wariantów lokalizacji wzięto pod uwagę kryteria techniczno – prawne, terenowe, ekologiczne, komunikacyjne i logistyczne oraz społeczne i ekonomiczne. W wyniku analizy stwierdzono, że najkorzystniejszą lokalizacją ITPOK będzie teren w pobliżu Elektrociepłowni K., ze względu na możliwość wykorzystania niekonwencjonalnego źródła energii elektrycznej i cieplnej, którą można uznać za energię odnawialną. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko Inwestor wykazał, że planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz.U. nr 37, poz. 339 ze zm.). W przedstawionych materiałach dokonano analizy owej inwestycji w odniesieniu do możliwości zakwalifikowania zakładu do stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie, uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii. Zakwalifikowanie zakładu do jednej z wyżej określonych kategorii następuje na podstawie wytycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535 ze zm.). W raporcie przedstawiono wyniki obliczeń, z których wynika, że przedmiotowa instalacja nie zalicza się ani do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W raporcie przedstawiono sposoby magazynowania substancji niebezpiecznych (m.in. hydrazyny, oleju opałowego oraz innych substancji niebezpiecznych tj. fosforanu III sodu, roztworu chlorowodoru) na terenie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK). Wszystkie zbiorniki oraz miejsca magazynowania substancji niebezpiecznych będą odpowiednio wentylowane, zabezpieczone i oznakowane zgodnie z przepisami prawa. Wnioskodawca dokonał analizy i porównania proponowanej do zastosowania techniki z Najlepszymi Dostępnymi Technikami (BAT) i wykazał, że inwestycja spełnia wymagania określone w dokumentach referencyjnych (BREF) opracowanych pod auspicjami Komisji Europejskiej. W niniejszej decyzji, Organ prowadzący postępowanie uwzględnił warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone przez RDOŚ postanowieniem z 18 lutego 2010 r. w zakresie wydajności instalacji, prowadzenia procesów technologicznych, rodzaju przetwarzanych odpadów w poszczególnych instalacjach, zastosowań dotyczących prowadzenia monitoringu i kontroli strumienia dowożonych i przetwarzanych odpadów, uszczegółowił niektóre z nich i określił szereg warunków, których spełnienie zagwarantuje skuteczną ochronę środowiska. W celu zapewnienia jednorodności strumienia odpadów kierowanych do pieca zapewnienia możliwości wychwycenia w nim odpadów o nadmiernych gabarytach, tut. Organ zobowiązał Inwestora do tego, by odpady w bunkrze były mieszane za pomocą chwytaka. Z uwagi na fakt, że w raporcie nie przewidziano na terenie zakładu wyznaczenia miejsc magazynowania przywożonych do zagospodarowania odpadów za wyjątkiem bunkra i silosów, został nałożony na Inwestora obowiązek magazynowania odpadów komunalnych i z mechanicznej obróbki wyłącznie w bunkrze, a osadów ściekowych wyłącznie w silosach. W przypadku wystąpienia przerwy konserwacyjnej, remontowej, bądź też sytuacji awaryjnej wykluczającej możliwość prawidłowego działania instalacji, zobowiązano Inwestora do rozpatrzenia na etapie projektu budowlanego, miejsc okresowego magazynowania nadmiarowych ilości odpadów, na terenie innych obiektów/instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P. Jednocześnie tut. Organ zobowiązał Inwestora do zaprojektowania odpowiednich miejsc, budynków lub placów magazynowania dla stacji przeładunkowych, które należy zabezpieczyć przed potencjalnym, negatywnym oddziaływaniem na środowisko oraz wyposażyć w odpowiednie urządzenia – rozdrabniarkę wirnikową i belownicę do pakowania przywożonych odpadów w folię HDPE lub MDPE. Nadmiarowe ilości odpadów magazynowane okresowo na terenie innych obiektów/instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P., po ponownym uruchomieniu instalacji winny być przekazywane do bunkra instalacji i poddane termicznej obróbce bez rozpakowania z folii po uprzednim rozdrobnieniu wykorzystując chwytaki suwnicy. Jednocześnie na etapie projektu budowlanego, zobowiązano Inwestora do ponownego przeanalizowania możliwości naprzemiennego wyłączania linii termicznego przekształcania odpadów komunalnych, które umożliwi ciągłą pracę zakładu i wyeliminuje potrzebę ich magazynowania poza bunkrami w innych obiektach wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P., jak również spowoduje ograniczenie ewentualnych uciążliwości w punktach przeładunkowych oraz wpłynie korzystnie na efekt ekonomiczny. Celem bezpiecznego dla środowiska wykorzystywania odpadów poprocesowych do sporządzania mieszanek betonowych, tut. Organ zobowiązał Inwestora do przeprowadzenia odpowiednich badań przed ich wdrożeniem, w szczególności wykonania testów na wypłukiwalność i testów długookresowej trwałości stabilizowania i zestalania, według kryteriów (jak dla odpadów obojętnych), które określone są w rozporządzeniu dotyczącym kryteriów i procedur dopuszczania odpadów do składowania odpadów danego typu. Tut. Organ doprecyzował warunki dotyczące zagospodarowania odpadów podprocesowych, przez zastosowanie procesu D5 - składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub procesu D12 - składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne. W związku z tym, że w "Raporcie..." – luty 2010 r. metoda D3 została zaproponowana, jako proces zagospodarowania odpadów pochodzących ze stabilizacji (odpady inne niż niebezpieczne), w niniejszej decyzji na etapie przeprowadzenia drugiej oceny oddziaływania na środowisko, zobowiązano Inwestora do ponownego przeanalizowania sposobu zagospodarowania odpadów poprocesowych ze szczególnym uwzględnieniem odpadów stabilizowanych. Tut. Wydział doprecyzował warunki dotyczące termicznego procesu przekształcania odpadów, które należy prowadzić w sposób zapewniający utrzymanie przez co najmniej 2 sekundy, nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach, w reprezentatywnym punkcie komory spalania, temperatury nie niższej niż 850ºC. Nadto instalacja spalania odpadów musi być tak zaprojektowana, wyposażona, wykonana i eksploatowana, by przy najbardziej niedogodnych termicznie warunkach pracy instalacji (np. w okresach częściowego wykorzystania mocy spalania) kontrolowana temperatura strumienia spalin, równomiernie wymieszanych z powietrzem, w strefie po ostatnim doprowadzeniu powietrza do komory spalania, wynosiła przynajmniej 850 0C, a czas przebywania spalin w tej temperaturze wynosił przynajmniej 2 sek. Miejsca pomiaru temperatury spalin dla potrzeb tej oceny, winny być wyznaczone w reprezentatywnych punktach komory spalania i zatwierdzone w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę instalacji. Zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz.U. z 2002 r. nr 37, poz. 339) tut. Organ nałożył warunek, w którym przekształcenie termiczne odpadów winno zapewnić odpowiedni ich poziom przekształcenia, gdzie całkowita zawartość węgla organicznego w żużlach i popiołach paleniskowych nie przekracza 3% lub udział części palnych w żużlach i popiołach paleniskowych nie przekracza 5 %. W przypadku przemysłowego wykorzystania żużla, jako kruszywa budowlanego, nałożono na Inwestora obowiązek uzyskania od uprawnionej jednostki stosownego dokumentu, dopuszczającego ten materiał do wtórnego wykorzystania tzw. Aprobaty Technicznej. W raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w uzupełnieniach do niego zawarto dane i obliczenia wielkości emisji dla następujących źródeł emisji zorganizowanej: dwu linii termicznego przekształcania odpadów (emitor E1 i E2), silosu sorbentu (emitor E3), silosu węgla aktywnego (emitor E4), silosu popiołów (emitor E5), silosu cementu (emitor E6), hali waloryzacji żużla (emitor E7). Wykonano także obliczenia dla źródeł emisji niezorganizowanej, pojazdów poruszających się po terenie planowanej inwestycji tj. dowożących odpady (emitor liniowy E8), transportujących żużel, odpady z oczyszczania spalin i popiołów po zestalaniu i stabilizacji (emitor liniowy E9), ładowarki pracującej na placu przyjęcia i sezonowania żużla (emitor E10). Obliczenia wielkości emisji dla linii termicznego przekształcania odpadów wykonano w trzech wariantach obliczeń (warianty te nie stanowią wariantów realizacji przedsięwzięcia). Wariant pierwszy obliczeń obejmował emisję uwzględniającą metodę półsuchą oczyszczania spalin jaka ma być zastosowana w owej instalacji, w oparciu o dane zawarte w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik. Wariant drugi i trzeci obejmował odpowiednio graniczne wielkości emisji wynikające z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych. Obliczenia wpływu przedsięwzięcia na stan powietrza atmosferycznego przeprowadzono dla 18 substancji emitowanych z dwóch linii termicznego przekształcania odpadów tj. pyłu, chlorowodoru, dwutlenku siarki, fluoru, tlenków azotu, tlenku węgla, kadmu, talu, rtęci, antymonu i jego związków, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu oraz wanadu a także dla emisji pyłu z silosów i z hali waloryzacji żużla oraz emisji niezorganizowanej ze środków transportu. Obliczenia rozprzestrzeniania w/w substancji w powietrzu wykonane dla wariantu pierwszego, wykazały, że stężenia żadnej z emitowanych substancji nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia (określonych przepisami szczegółowymi). Nie stwierdzono możliwości wystąpienia przekroczeń dopuszczalnej wartości opadu pyłu oraz kadmu i ołowiu. Przeprowadzono dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Wykazały one, iż dla wszystkich emitowanych substancji, z wyjątkiem arsenu, stężenia nie przekraczają 10% wartości odniesienia. Dla arsenu stężenie jest nieznacznie wyższe od 10% wartości odniesienia. Analiza dodatkowych obliczeń rozkładu stężeń substancji w powietrzu (wariant 2 i 3), wykonana dla emisji granicznych wynikających z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych wykazała, że dla większości emitowanych substancji stężenia w powietrzu nie przekroczą poza terenem zakładu dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia. Może dojść jedynie do przekroczeń opadu kadmu dla wariantu drugiego obliczeń oraz w przypadku wariantu trzeciego obliczeń do przekroczeń dopuszczalnej częstości przekroczeń dla stężeń jednogodzinnych tlenków azotu. Obliczenia dla wariantów 2 i 3 przeprowadzono dla zobrazowania ekstremalnie niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia przy założeniu, że wielkość emisji na wylotach z emitorów będzie stanowić wielkość równą obowiązującym standardom emisyjnym. Jest to sytuacja wyłącznie teoretyczna, gdyż w rzeczywistości, jak to pokazują wyniki analiz pomiarowych z innych instalacji tego typu pracujących w krajach Unii Europejskiej, a także na podstawie danych zawartych w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik, emisje te są wielokrotnie mniejsze. Dla wariantu 2 i 3 obliczeń, podobnie jak w przypadku wariantu 1, wykonano dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W przypadku wariantu 2 wykazały one, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % wartości odniesienia z wyjątkiem tlenków azotu, arsenu i niklu, których stężenia nie przekraczają wartości odniesienia. Z wariantu 3 obliczeń również wynika, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % wartości odniesienia z wyjątkiem tlenków azotu i dwutlenku siarki, których stężenia również nie przekraczają wartości odniesienia. W obliczeniach uwzględniono poziom tła substancji, zgodnie z referencyjną metodyką modelowania poziomów substancji w powietrzu określoną w rozporządzeniu z 2010 r. Reasumując obliczenia dla rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu z wiodącą metodą półsuchą oczyszczania spalin wykazały, że spełnione są wszystkie warunki określone w rozporządzeniu z 26 stycznia 2010 r. i w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2008 r. nr 47, poz. 281) i dotrzymane zostaną standardy emisyjne, zarówno średnie dobowe, jak i średnie trzydziestominutowe, z instalacji spalania odpadów, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. (Dz.U. nr 260, poz. 2181). Tut. Organ uznał przedstawione w raporcie obliczenia za wystarczające na tym etapie postępowania administracyjnego. Pozwalają one stwierdzić, że instalacja, przy założeniu projektowanych rozwiązań oczyszczania spalin, nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie inwestycji. Szczegółowe parametry emisji i emitorów, rozwiązania w zakresie systemu, rodzaju oraz ilości dozowanych reagentów do procesu, mających na celu redukcję tlenków azotu, metali ciężkich, dioksyn i furanów, parametry techniczne urządzeń służących redukcji emisji substancji do powietrza, sposób oraz częstotliwość ich regeneracji, a także rozwiązania w zakresie miejsca przechowywania reagentów oraz substancji niebezpiecznych, znane będą na etapie projektu budowlanego i wtedy ponownie zostaną poddane ocenie. Kierując się koniecznością weryfikacji rozwiązań projektowych i zastosowanego do obliczeń modelu matematycznego oraz zapewnieniem poczucia bezpieczeństwa mieszkańcom przyjmującym realizację przedsięwzięcia z dużymi obawami, Organ prowadzący postępowanie, zobowiązał Inwestora do wykonania i przedstawienia analizy rozprzestrzeniania substancji w powietrzu w oparciu o wyniki wstępnych pomiarów wielkości emisji wykonanych w ramach obowiązku wynikającego z art. 147 ust. 4 poś i wyniki monitoringu. W ramach analizy zobowiązano Inwestora do wykonania kontrolnych pomiarów immisji substancji w powietrzu w dwu punktach pomiarowych poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. By umożliwić przeprowadzenie wstępnych pomiarów wielkości emisji z owej instalacji oraz realizację ciągłych i okresowych pomiarów na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, prowadzonych na podstawie przepisów szczegółowych w tym zakresie, niniejszą decyzją zobowiązano Inwestora do przygotowania stanowisk pomiarowych na kominach odprowadzających spaliny z obu linii technologicznych instalacji termicznego przekształcania odpadów. W celu bieżącej oceny pracy instalacji oraz mając na uwadze interes okolicznych mieszkańców, a także ogólnie pojęty interes ochrony środowiska, nałożono na prowadzącego instalację obowiązek prowadzenia ciągłego monitoringu parametrów procesu spalania i pracy instalacji. Wyniki tego monitoringu Inwestor winien rejestrować automatycznie i przekazywać w czasie rzeczywistym W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. Tut. Organ zobowiązał Inwestora do wprowadzenia rozwiązań minimalizujących, mających na celu redukcję emisji substancji wprowadzanych do powietrza oraz takich jak: podciśnieniowy system odprowadzania spalin eliminujący możliwość przedostania się do powietrza nieoczyszczonych spalin; wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem suchego mocznika lub roztworu mocznika; wysokosprawny system oczyszczania kwaśnych składników spalin metodą półsuchą – w celu redukcji związków SO2, HF, HCl, połączoną z metodą strumieniowo-pyłową z wykorzystaniem węgla aktywnego - w celu redukcji metali ciężkich, dioksyn i furanów; palniki rozruchowo-wspomagające w komorze spalania, zasilane olejem opałowym, umożliwiające rozruch instalacji i doprowadzenie temperatury spalin w komorze paleniskowej do min. 850oC, oraz wspomaganie procesu w przypadku chwilowego spadku wartości opałowej wsadu; wentylacja mechaniczna podciśnieniowa w hali wyładunkowej i bunkrze umożliwiająca kierowanie powietrza pierwotnego do komory spalania, eliminująca możliwość przedostawania się odorów na zewnątrz budynku; zapewnienie obiegu powietrza wtórnego, wprowadzanego do komory paleniskowej powietrza wtórnego za pośrednictwem dysz rozmieszczonych w ścianach komory paleniskowej, w taki sposób by zapewnić prawidłowe mieszanie spalin i całkowite ich dopalenie jak również stabilność płomienia; zastosowanie filtrów workowych o najwyższej skuteczności na poszczególnych elementach instalacji. W przedstawionej dokumentacji została wykonana analiza oddziaływania owego przedsięwzięcia na stan akustyczny wokół zakładu, dla wariantów pracy instalacji w warunkach normalnej eksploatacji oraz w sytuacjach awaryjnych. Wyniki analizy wskazują jednoznacznie, że dla przyjętych założeń programowo-przestrzennych i przewidywanego wyposażenia technicznego i technologicznego, eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie powodować przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, na najbliżej położonych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826), niezależnie od stanu pracy instalacji (eksploatacja normalna, stan awaryjny). Przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na terenie o charakterze przemysłowym. Najbliższe tereny, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku to tereny ogródków działkowych z funkcją mieszkaniową, położone około [...] km w kierunku południowym od granicy zakładu oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, zlokalizowane w odległości około [...] km w kierunku północnym od granic zakładu. Wykonując analizę akustyczną Inwestor, poza oddziaływaniem akustycznym związanym z wykorzystaniem maszyn i urządzeń oraz ruchem kołowym na terenie zakładu, przedstawił również przewidywany wpływ pośredni i skumulowany funkcjonowania instalacji na stan akustyczny środowiska, będący wynikiem eksploatacji planowanych dróg dojazdowych do zakładu, mimo faktu, że wszelkie kwestie związane z realizacją i eksploatacją tych dróg rozstrzygane będą w toku oddzielnego postępowania administracyjnego. Jakkolwiek nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska, Organ wydający decyzję, mając na uwadze słuszny interes społeczny okolicznych mieszkańców oraz weryfikację przyjętych założeń, niniejszą decyzją nałożył na Inwestora obowiązek wykonania kontrolnych pomiarów poziomów hałasu w środowisku, w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji zakładu. Wyniki pomiarów Inwestor zobowiązany jest przedstawić W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz właściwemu organowi ochrony środowiska. Pobór wody na potrzeby działania ITPOK realizowany będzie z miejskiej sieci wodociągowej. Woda pobierana będzie zarówno na cele przemysłowe (technologiczne) - wytworzenie pary, woda chłodząca, woda grzewcza, płukanie urządzeń, mycie urządzeń, pomieszczeń i placów jak i cele bytowe. Eksploatacja owej inwestycji będzie się wiązała z powstawaniem ścieków z urządzeń sanitarnych, przemysłowych oraz ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych. Ścieki z urządzeń sanitarnych odprowadzane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Ścieki pochodzące: z mycia placów, kontenerów, bunkra, urządzeń, wody z czyszczenia filtrów stacji uzdatniania, odmulania kotłów oraz z placu sezonowania żużla, kierowane będą poprzez kanalizację wewnątrzzakładową do zakładowej podczyszczalni ścieków przemysłowych. Następnie kierowane będą do odżużlaczy z zamknięciem wodnym. Takie rozwiązanie pozwoli na racjonalne wykorzystanie wody i spowoduje, że przyjęta technologia nie będzie powodować emisji do środowiska. Dzięki zastosowaniu półsuchego systemu oczyszczania spalin, wyeliminowana zostanie emisja ścieków mogących powstawać w wyniku przebiegu tego procesu, przy wyborze metody mokrej. Woda dodawana do reaktora wchodzącego w skład półsuchego systemu oczyszczania spalin będzie wyparowywać i w postaci pary wodnej zmieszanej z oczyszczonymi spalinami wprowadzana będzie do powietrza. W zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na przedmiotowym terenie przyjęto rozwiązanie polegające na zastosowaniu wewnętrznej rozdzielczej sieci kanalizacji deszczowej, ujmującej odrębnie wody opadowe i roztopowe pochodzące z powierzchni nienarażonych na zanieczyszczenie – dachów budynków oraz wody opadowe i roztopowe stanowiące ścieki w rozumieniu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2006 r. nr 137 poz. 984 ze zm.), pochodzące ze znajdujących się na przedmiotowym terenie zanieczyszczonych nawierzchni utwardzonych. Ścieki z powierzchni utwardzonych zostaną podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych i zawiesin i odprowadzane do zamkniętego zbiornika przeciwpożarowego, gdzie również będą odprowadzane wody z powierzchni dachowych. Uznano, że celowym jest wybudowanie rezerwowego zbiornika ewaporacyjnego, który przejmie ewentualną nadwyżkę wód w sytuacji całkowitego wypełnienia zbiornika podstawowego. Mając na uwadze konieczność ochrony środowiska gruntowo – wodnego, tut. Organ nałożył na Inwestora szereg warunków, które zagwarantują zastosowanie rozwiązań minimalizujących prawdopodobieństwo negatywnego wpływu. W związku z możliwością wystąpienia na terenie zakładu awarii – pożaru, Inwestor wykona rozdzielczą kanalizację przeciwpożarową odprowadzającą ścieki mogące powstać podczas prowadzenia akcji gaśniczej do dwu buforowych zbiorników bezodpływowych, z których jeden będzie obsługiwał cały teren zakładu, drugi natomiast przeznaczony będzie do gromadzenia ścieków pochodzących z magazynu reagentów procesowych, stanowiących m.in. substancje niebezpieczne. Wody z gaszenia pożaru będą następnie wywożone przez firmę uprawnioną w zakresie prowadzenia tego rodzaju usług. Zastosowanie tych zbiorników stanowi rozwiązanie ukierunkowane na zabezpieczenie zarówno kanalizacji sanitarnej, jak również deszczowej, a w konsekwencji środowiska przed niekontrolowanym dopływem ścieków pochodzących z pomieszczeń i miejsc objętych pożarem i mogących stanowić mieszaninę o charakterze toksycznym. Oba zbiorniki wykonane zostaną z materiałów charakteryzujących się szczelnością, antykorozyjnością, ognioodpornością i kwasoodpornością. W przypadku przepełnienia zbiornika retencyjnego i ewaporacyjnego kanalizacji deszczowej zakładu, nadmiar wód opadowych i roztopowych można odprowadzić do zewnętrznej kanalizacji deszczowej. Wylot taki Inwestor winien wyposażyć w zasuwę, która uniemożliwi przedostanie się zebranych w zbiorniku retencyjnym i ewaporacyjnym ścieków powstałych w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej do zewnętrznej kanalizacji deszczowej. Zasuwa chroniąca zewnętrzną kanalizacje deszczową musi znajdować się w miejscu umożliwiającym swobodny dostęp do niej pracownikom zakładu np. podczas prowadzenia akcji gaśniczej. Magazyn reagentów będzie wyposażony w oddzielny układ zbierający, który w czasie pożaru magazynu zbierze ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej do szczelnego, bezodpływowego zbiornika. Wszystkie układy zbierające i odprowadzające ścieki deszczowe i sanitarne muszą być wykonane z materiałów ogniotrwałych, odpornych na działanie wysokiej temperatury i substancji agresywnych. Bezodpływowy zbiornik na ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej magazynu reagentów oraz zbiornik retencyjny na ścieki powstałe w wyniku prowadzenia akcji gaśniczej na terenie zakładu, będą musiały znajdować się w miejscu, który umożliwi bezproblemowe ich opróżnianie oraz nie będzie utrudniał np. prowadzenia akcji gaśniczej. Z przedstawionych w raporcie i uzupełnieniu do raportu informacji, wynika że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w niewielkiej odległości od obszaru Głównych Zbiorników Wód Podziemnych tj. W. Doliny Kopalnej [...] oraz w znacznej odległości od Pradoliny W.- B. [...]. Użytkowym piętrem wodonośnych na omawianym obszarze jest poziom mioceński występujący na głębokościach od 50 m ppt. do ok. 150 m ppt. Inwestor winien prowadzić lokalny monitoring wód podziemnych zgodny z wcześniej zatwierdzonym projektem lokalnego monitoringu wód podziemnych. Zaleca się prowadzenie badań wód gruntowych w zakresie zalegania zwierciadła wody, odczynu, przewodności, temperatury, odpowiednich metali ciężkich, anionów i kationów powstających w wyniku eksploatacji inwestycji, substancji ropopochodnych, PCB, AOX, WWA z częstotliwością 2 razy do roku tj. w okresie stanów niskich i stanów wysokich. W celu określenia lokalnych warunków hydrogeologicznych terenu przedsięwzięcia i prawidłowego zaprojektowania ww. lokalnego monitoringu wód podziemnych tut. Organ zobowiązał do wykonania dokumentacji hydrogeologicznej. Po przeanalizowaniu przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, Organ prowadzący postępowanie stwierdził, że jego eksploatacja nie będzie wiązała się z negatywnym oddziaływaniem na stan środowiska wodnego i gruntowo-wodnego, jeśli spełnione zostaną zarówno warunki określone w niniejszej decyzji, jak również ustalenia i założenia zawarte w treści raportu. Teren, na którym realizowane jest wnioskowane przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000. Zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i zgodnie ze stanowiskiem RDOŚ z [...] lutego 2010 r., uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia, realizacja inwestycji nie będzie powodować negatywnych skutków dla obszarów podlegających ochronie, w tym dla obszaru Natura 2000 Fortyfikacje w P., położonego najbliżej przedsięwzięcia. Przy założeniu, że zachowane będą wszelkie standardy jakości środowiska stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub powiązań z innymi obszarami. Na etapie prowadzonego postępowania, Organ wydający decyzję, zgodnie z art. 37 i art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś, w niniejszej decyzji przeanalizował i szczegółowo rozpatrzył, wniesione w toku prowadzonego postępowania, uwagi i zastrzeżenia stron postępowania, organizacji ekologicznych działających na prawach strony, osób nie będących stronami postępowania w ramach udziału społeczeństwa i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Z analizy zgromadzonych uwag, wniosków, zastrzeżeń oraz obaw społecznych najczęściej poruszanymi kwestiami były m.in.: emisja substancji do powietrza w wyniku eksploatacji instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych (emisja dioksyn i furanów, NOx, SOx, odory); lokalizacja ITPOK w rejonie Gminy Czerwonak; sposoby zagospodarowania odpadów podprocesowych; transport odpadów; przeprowadzenie konsultacji społecznych. Cenne uwagi i zastrzeżenia w zakresie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych dały wymierny skutek w postaci nowych, poprawionych i uzupełnionych wersji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 7 udiś, niniejsza dokumentacja została udostępniona społeczeństwu, w ramach podania do publicznej na okres 21 dni w terminach: [...].10.2009 r. – [...].11.2009 r.; [...].01.2010 r. – [...].02.2010 r.; [...].02.2010 r. – [...].03.2010 r. Informację tę ogłoszono w sposób zwyczajowo przyjęty: zamieszczono na tablicy ogłoszeń mieszczącej się w głównym holu Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., przy ul. [...]; zamieszczono na tablicy ogłoszeń mieszczącej się w holu Urzędu Miasta P. przy [...]; zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie [...]; przekazana do Zarządu D, ul. [...],[...] P., właściciela nieruchomości, na której realizowane jest owe przedsięwzięcie z prośbą o wywieszenie obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia; przekazano Urzędowi Gminy Cz. w celu wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń; wywieszono w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia (przystanki autobusowe - dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy). Biorąc powyższe pod uwagę tut. Organ uznał, że dopełnione zostały warunki wyczerpującego poinformowania społeczeństwa o możliwości zapoznania się z dokumentacją i złożenia wszelkich wniosków i uwag, co do jej treści. Świadczy o tym duża ilość składanych wniosków i uwag społeczeństwa na etapie prowadzonego postępowania w tej sprawie. Wszystkie wnioski i uwagi zostały skrupulatnie rozpatrzone przez organ prowadzący postępowanie i znalazły swe odzwierciedlenie w niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 36 i w zw. z art. 33 udiś, Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może przeprowadzić rozprawę administracyjną dla społeczeństwa, ale ma ona charakter fakultatywny. Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej ma na celu wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego i prawnego oraz może prowadzić do uproszczenia i rozwiązania istotnych kwestii związanych z inwestycją. Tut. Organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, z względu na fakt, że w toku prowadzonego postępowania w ustawowo wyznaczonym 21-dniowym terminie składania uwag i wniosków, wnoszone były zastrzeżenia co do treści raportu. Na bieżąco były weryfikowane i analizowane przez tut. Organ, przez pełnomocnika Inwestora i pozostałe organy uczestniczące w prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższa weryfikacja całej dokumentacji w sprawie pozwoliła na doprecyzowanie i uszczegółowienie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych dla tej inwestycji, które zawarto w warunkach określonych w niniejszej decyzji, dzięki którym zostaną dotrzymane standardy jakości środowiska. Organ prowadzący, postępowanie po przeprowadzeniu wnikliwej analizy całej dokumentacji w sprawie, mając na uwadze liczne wnioski i uwagi społeczeństwa oraz biorąc pod uwagę stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. dotyczące stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 udiś, niniejszą decyzją, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 udiś, stwierdził konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na etapie postępowania administracyjnego w sprawie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzona na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, pozwoli na weryfikację szczegółowych rozwiązań projektowych i technicznych, celem zaproponowania precyzyjnych działań eliminujących, ograniczających i łagodzących możliwe negatywne skutki dla środowiska. Jednocześnie w ramach obowiązku przeprowadzenia drugiej oceny, tut. Organ nałożył na Inwestora obowiązek ponownego przeanalizowania sposobu zagospodarowania odpadów poprocesowych, ze szczególnym uwzględnieniem odpadów stabilizowanych innych niż wymienione w [...] - jako odpady o kodzie [...] i obowiązek przeanalizowania sposobu, i miejsca magazynowania tych odpadów w związku z przestojami instalacji. Biorąc pod uwagę, przeprowadzoną w toku postępowania analizę i ocenę wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, dokonaną w szczególności na podstawie przedłożonej dokumentacji dołączonej do wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie wnioski i uwagi stron postępowania, organizacji ekologicznych działających na prawach strony i osób nie będących stronami, złożone w ramach udziału społeczeństwa, jak również przez uzyskanie stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. zawartego w postanowieniu z [...] lutego 2010 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. zawartego w opinii sanitarnej z [...] marca 2010 r., tut. Organ działając w imieniu Prezydenta Miasta P., uznał, że po zrealizowaniu przez Inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach oraz w niniejszej decyzji, planowane przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Do decyzji na podstawie art. 82 ust. 3 udiś załączono jako załącznik, charakterystykę przedsięwzięcia (k. 356-618 akt administracyjnych). Odwołania od decyzji z [...] kwietnia 2010 r. złożyły: odwołania Stowarzyszenia "E. G." w K. i Stowarzyszenia Technologii Ekologicznych S. z siedzibą w O. (dalej Stowarzyszenie S.). Ponieważ Stowarzyszenie S. złożyło odwołanie na podstawie art. 49 udiś, postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], Kolegium dopuściło Stowarzyszenie Technologii Ekologicznych S. z siedzibą w O. do udziału w niniejszej sprawie na prawach strony. Stowarzyszenie "E. G." w K. podniosło w swym odwołaniu, że zaskarżona decyzja narusza: I. prawo procesowe a) art. 24 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 kpa, przez brak wyłączenia się Prezydenta Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie i jednoczesny brak wyłączenia się przez pracowników Urzędu Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie; b) art. 28 kpa, przez nieuprawnioną odmowę uznania Gminy Cz. za stronę postępowania w niniejszej sprawie; II. prawo materialne a) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 kpa przez brak wyłączenia się Prezydenta Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie i prowadzenie tego postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa; b) art. 5, art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez brak kierowania się zasadą zrównoważonego rozwoju, brak zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom mieszkańców Miasta P., Gminy Cz. i Gminy S. oraz danie priorytetu względom ekonomicznym i organizacyjnym nad względami ochrony środowiska; c) § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w związku z art. 248 ust. 1 poś, przez błędne uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej" ani za "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej"; d) art. 73 ust. 3 poś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej; e) art. 73 ust. 4 poś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej; f) art. 7 ust. 1 pkt 1 udiś, przez brak uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ, ewentualnie — wprowadzenie do treści zaskarżonej decyzji warunków nieuzgodnionych z RDOŚ; g) art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś, przez brak wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa; h) art. 81 ust. 2 udiś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej i uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "przedsięwzięcie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000". Stowarzyszenie "E. G." w Koziegłowach (dalej Stowarzyszenie "E. G." bądź Skarżący) wniosło o uchylenie decyzji z 15 kwietnia 2010 r. w całości i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji, ewentualnie — uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmówienie ustalenia środowiskowych uwarunkowań do realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...] na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...].[...],[...],[...] (część działki), ark. [...]1, obręb G. W uzasadnieniu swego stanowiska Stowarzyszenie "E. G." w K. podniosło w szczególności: Inwestorem w odniesieniu do będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie instalacji termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych jest Miasto P., reprezentowane przez Prezydenta Miasta P. Wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest Miasto P., reprezentowane przez Prezydenta Miasta P.. Organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta P. (art. 75 ust. 1 pkt 4 udiś). W sprawie niniejszej doszło do sytuacji, w której sprawa dotycząca interesów Miasta P., prowadzona z wniosku Miasta P., rozstrzygnięta została przez Prezydenta Miasta P. Prezydent Miasta P. stał się więc "sędzią we własnej sprawie". Trudno doprawdy oczekiwać, by Prezydent Miasta P. nie uwzględnił swego własnego wniosku, dotyczącego Miasta które reprezentuje i którym kieruje. W istocie rzeczy w rozważanej sytuacji powstaje uzasadniona wątpliwość co do sensu składania wniosku i wydawania decyzji. Niezależnie od treści art. 75 ust. 1 pkt 4 udiś, z uwagi na wyższe wzglądy i zasady, Prezydent Miasta P. podlegał wyłączeniu od rozpoznawania sprawy Miasta P. Podstawę prawną powyższego stanowi art. 24 § 1 pkt 1 i 4 kpa. Prezydent Miasta P. jest bowiem pracownikiem Miasta P., a wiec relacja między Miastem P. i Prezydentem Miasta P. jest tego rodzaju, że można przyjąć, że Prezydent Miasta P. pozostaje z Miastem P. w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Jednocześnie Prezydent Miasta P. jest też przedstawicielem Miasta P.. Z kolei Prezydent Miasta P., jako organ administracji, realizuje swe zadania przez Urząd Miasta P.. Pracownicy Urzędu Miasta P. pozostają wobec Prezydenta Miasta P. w stosunku podległości służbowej. Wszyscy oni, niezależnie od wydziału Urzędu Miasta P. w którym wykonują swą pracę, również podlegali wyłączeniu, z mocy art. 24 §1 pkt 1 i 7 kpa. Zasadność i potrzebę wyłączenia organu gminy od udziału w postępowaniu w którym stroną jest ta gmina, najpełniej przeanalizował i uzasadnił Wojciech Chróścielewski w artykule "Gmina jako strona postępowania administracyjnego — konsekwencje prawne uchylenia art. 27a k.p.a." (Samorząd Terytorialny nr 4 z 1995 r. s. 21-29) i artykule "Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ" (Państwo i Prawo nr 4 z 2003 r. s. 32-44). Pogląd ten znalazł akceptację u przedstawicieli doktryny (przykładowo J. Borkowski w: B. Adamiak i J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydanie 5, C.H.Beck 2003, t. 7 do art. 24) i w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (przykładowo postanowienie NSA z 15.10.1990, SA/Wr 990/90; wyrok NSA z 17.8.1993, SA/P 3155/92; postanowienie NSA z 15.5.1997, I SA 1794/96; uchwała NSA z 09.10.2000, OPK 14/00; wyrok Sądu Najwyższego z 07.6.2001, III RN 104/00; postanowienie NSA z 17.01.2008, II GSK 342/07; postanowienie WSA w Gdańsku z 09.01.2009, II SA/Gd 891/08; wyrok NSA z 28.5.2009, I OSK 782/08). Odwołujący wskazał w szczególności na następujące tezy: a) "W sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu, prezydent tego miasta jako organ wykonawczy miasta i reprezentujący je na zewnątrz oraz także jako pracownik urzędu miasta, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co w konsekwencji wyklucza możliwość upoważnienia przez niego do załatwienia tej sprawy jego zastępców i pozostałych pracowników urzędu miasta." (uchwała NSA z 19.5.2003, OSP 1/03 ONSA 2003/4/115); b) 1. Wynik sprawy o zwrot nieruchomości stanowiącej własność miasta może mieć wpływ na prawa i obowiązku prezydenta miasta i dlatego konieczne jest jego wyłączenie od udziału w postępowaniu na mocy art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. 2. Wyłączenie osoby prezydenta miasta od udziału w postępowaniu czyni organ wykonawczy gminy niewładnym do działania (art. 26 § 3 k.p.a.). W omawianej sytuacji więc będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 26 § 2 k.p.a. Sprawa będzie podlegała załatwieniu przez organ wyższego stopnia nad prezydentem miasta, przy czym organ ten będzie mógł wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ" (wyrok WSA w Warszawie z 02.02.2005, I SA 2685/03, LEX nr 165021). c) "Pozostawanie ze stroną w stosunku zatrudnienia, sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta, a także pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną postępowania w takim stosunku prawnym, że wynik sprany może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta" (wyrok WSA w Warszawie z 09.02.2005, I SA 28 18/03 LEX nr 181020). d) "W sytuacji pozostawania z gminą w stosunku zatrudnienia, a nadto sprawowania funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienia funkcji jego ustawowego przedstawiciela zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. przyczyna wyłączenia prezydenta miasta od udziału w postępowaniu w sprawie. W tym wypadku można uznać, że pracownik (prezydent) pozostaje ze stroną (gmina) w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Stosownie bowiem do treści art. 31 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oznacza to, że jest on przedstawicielem ustawowym miasta. W konsekwencji również wyłączeni z rozpoznawania danej sprawy będą podlegli prezydentowi pracownicy, działający z jego upoważnienia" (wyrok WSA w Warszawie z 15.12.2006, IV SA/Wa 1555/05 LEX nr 189837). e) "Niedopuszczalne jest prowadzenie przez prezydenta miasta postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną — gminą w stosunku zatrudnienia, a nadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni upływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta. Prezydent miasta nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę" (wyrok WSA w Warszawie z 20.6.2006, VII SA/Wa 276/06, LEX nr 214075). Analiza poglądów wyrażonych w tych orzeczeniach prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Prezydent Miasta P. nie może prowadzić i rozstrzygać decyzją sprawy administracyjnej z wniosku Miasta P. reprezentowanego przez tegoż Prezydenta Miasta P. Bez znaczenia dla sprawy jest faktyczne podpisanie decyzji przez P. Sz., gdyż nie zmienia to faktu, że decyzja została wydana przez Prezydenta Miasta P. Osoba podpisująca decyzję działała jedynie w imieniu i w granicach upoważnienia udzielonego jej przez Prezydenta Miasta P. Na marginesie podkreślić należy, że obowiązek wyłączenia się Prezydenta Miasta P. z rozpoznania danej sprawy wyklucza jednocześnie możliwość wydania decyzji przez któregokolwiek z pracowników Miasta P., w tym P. Sz., co zostało jednoznacznie podkreślone np. w cytowanych powyżej orzeczeniach NSA z 19.5. 2003, OSP 1/03 i WSA w Warszawie z 15.12.2005, IV SA/Wa 1555/05. Zaktualizowanie się przesłanek wymienionych w art. 24 § 1 pkt 1 i 4 kpa obligowało Prezydenta Miasta P. do wyłączenia się z rozpoznania niniejszej sprawy, co jednak nie nastąpiło, w związku z czym zaskarżana decyzja została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu z udziału w postępowaniu i jako taka obarczona jest wadą nieważności, co skutkować winno jej uchyleniem przez organ odwoławczy (nawet bez potrzeby merytorycznego badania). W niniejszej sprawie doszło więc do sytuacji opisanej w art. 26 § 3 kpa, co uzasadniało wniosek złożony przez Stowarzyszenie ."E. G." z [...].03.2010 do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wniosek powyższy, którego odpis złożono organowi pierwszej instancji, został jednak zignorowany a organ uznał się władnym do wydania decyzji. W treści uzasadnienia wydanej decyzji organ nie odniósł się w ogóle do argumentacji zawartej we wniosku strony ani przywołanego tam piśmiennictwa i orzecznictwa. Gmina Cz. jako wspólnota samorządowa mieszkańców, ma osobowość prawną. Przysługujące Gminie Cz. uprawnienia i posiadane przez nią interesy podlegają ochronie w toku postępowań sądowych, administracyjnych i sądowo-administracyjnych. Gminie Cz. przysługują prawa o charakterze majątkowym i prawa o charakterze niemajątkowym, przy czym co najmniej część praw niemajątkowych znajduje też swe majątkowe odzwierciedlenie. Prawa Gminy Cz. mają przy tym byt samoistny i nie są jedynie sumą praw poszczególnych mieszkańców gminy tworzących wspólnotę samorządową. Prawami niewątpliwie przysługującymi Gminie Cz. są w szczególności: prawo do czystego środowiska i zachowania go w stanie nienaruszonym w granicach Gminy, prawo do bezpieczeństwa ekologicznego, prawo do przestrzeni wolnej od immisji pochodzących z terenu gmin sąsiednich (w tym Miasta P.), prawo do wiedzy o zamierzeniach inwestycyjnych gmin sąsiednich (w tym Miasta P.) których realizacja bezpośrednio wpłynie na warunki życia i zdrowia mieszkańców Gminy Cz. Zgodnie z art. 28 kpa, stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Niezależnie od doktrynalnych sporów dotyczących ujęcia pojęcia "strony" w rozumieniu tego przepisu, niewątpliwym jest, że ze wskazanych w tym akapicie praw wynikają interesy prawne Gminy Cz., których (obok interesów prawnych Miasta P.) dotyczy postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach realizacji instalacji do termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych. Zamierzone miejsce realizacji tego przedsięwzięcia przez Miasto P. w bezpośrednim sąsiedztwie Gminy Cz. (kilkaset metrów od kilkunastotysięcznych osiedli wsi K.), jego przedmiot, charakter oraz rozległe i wielopłaszczyznowe uciążliwości związane z realizacją i eksploatacją, co najmniej grożą naruszeniem interesów prawnych Gminy Cz., w szczególności wyżej opisanych. Gmina Cz. winna zostać uznana za stronę postępowania w niniejszej sprawie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że Gmina Cz. została uznana za taką stronę we wcześniejszym postępowaniu, dotyczącym tego samego przedmiotu, które prowadzone było przez Prezydenta Miasta P. jako sprawa [...], w której wniosek o ustalenie uwarunkowań środowiskowych cofnięto a postępowanie umorzono (postanowieniem z [...].9.2009) tylko po to, by po chwili wszcząć je na nowo, już jako nową sprawę, i tym razem odmówić Gminie Cz. przymiotu strony (pismem z [...].11.2009 podtrzymanym kolejnym pismem z [...].12.2009). Brak wyłączenia się przez Prezydenta Miasta P. od rozpoznania sprawy z wniosku reprezentowanego przez siebie Miasta P., którego pracownikiem jest tenże Prezydent. tj. uznanie za dopuszczalne i zasadne wydania decyzji niejako "we własnej sprawie", nie daje się pogodzić z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawnego. Podkreślić dodatkowo należy wyjątkową rangę i znaczenie inwestycji w postaci spalarni odpadów komunalnych oraz jej wielką kontrowersyjność społeczną związaną w wybraną przez Miasto P. lokalizacją. Lokalizacja ta jest od kilkunastu miesięcy głośno oprotestowywana przez liczne osoby i podmioty, w tym władze i mieszkańców Gminy Cz. graniczącej bezpośrednio z lokalizacją, formalnie mieszczącą się jeszcze w granicach Miasta P. Wszelkie emisje, skarżenia i uciążliwości związane z budową i eksploatacją spalarni poniosą wyłącznie mieszkańcy Gminy Cz., w szczególności miejscowości K., będącej drugą co do wielkości wsią w P., stanowiącą dwa osiedla o charakterze wielkomiejskim zamieszkałe przez kilkanaście tysięcy ludzi, głównie młodych rodzin z dziećmi. K. już obecnie ponoszą ciężar emisji z poznańskiej Elektrociepłowni K., poznańskiej Centralnej Oczyszczalni Ścieków oraz strefy przemysłowej stworzonej przez P. na swych północno-wschodnich granicach, niezamieszkałych przez poznanian. Dodatkowym utrudnieniem jest paraliż komunikacyjny wsi K. i Cz., wynikający z braku drożności jedynego wjazdu do P., który stanowi droga krajowa nr [...] — ul. [...]. Argumenty i racje mieszkańców Gminy Cz. i jej władz są zupełnie ignorowane przez Miasto P., zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i konsultacji społecznych. Dnia [...].12.2009 Stowarzyszenie "E. G." złożyło organowi pierwszej instancji wniosek o publiczne rozpatrzenie uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa na rozprawie administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Pismem z [...].12.2009 strona została poinformowana, że wniosek ów został wzięty pod uwagę i po uzyskaniu uzgodnienia ze strony RDOŚ, i opinii PPIS podjęta zostanie decyzja o terminie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Tymczasem po upływie kilku miesięcy, mimo wielkiego zainteresowania społecznego, organ zmienił zdanie i zakończył postępowanie wydając decyzję bez przeprowadzania rozprawy. Odmowa uznania Gminy Cz. za stronę postępowania, brak wyłączenia się od prowadzenia i rozpoznania sprawy, niewyznaczenie rozprawy mimo takiej obietnicy, brak rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów i wniosków zgłoszonych w toku sprawy przez strony i osoby niebędące stronami, w sposób oczywisty narusza podstawową zasadę proceduralną, którą kierować winien się Prezydent Miasta P. w toku sprawy, wyrażoną w art. 8 kpa. Tego rodzaju zachowanie podważa zaufanie obywateli do organów Państwa, przy czym w rozpatrywanym wypadku skutek ów dotknął kilkudziesięciotysięczną rzeszę osób bezpośrednio zainteresowanych wynikiem sprawy i sposobem jej prowadzenia. Zaskarżana decyzja nie uwzględnia faktu, że ulokowanie czwartego (obok Elektrociepłowni K., Centralnej Oczyszczalni Ścieków i Zakładów Drobiarskich) zakładu szczególnie uciążliwego dla środowiska na niewielkim obszarze jest sprzeczne z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz konstytucyjnie chronionymi wolnościami i prawami okolicznych mieszkańców sąsiednich gmin. Osoby te skazuje się na ponoszenie całości ciężarów i zanieczyszczeń związanych z rozwiązaniem problemów cywilizacyjnych mieszkańców P. Wskazana w treści decyzji lokalizacja instalacji stanowi świadome przyzwolenie Miasta P. na postępującą degradację środowiskowych uwarunkowań życia i zdrowia mieszkańców sąsiedniej gminy. Zawarte w decyzji ustalenia dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na okoliczne obszary, w szczególności obszar Gminy Cz. (przede wszystkim tereny wsi K. i K.) i obszar Gminy S. (przede wszystkim tereny wsi B., J. i K.) są niepełne i nierzetelne. Organ wydający decyzję nie uwzględnił wielokrotnie podnoszonych i ponawianych zarzutów wniosków. Decyzja w sposób nieuprawniony ogranicza negatywny wpływ przedsięwzięcia do małego terenu Elektrociepłowni K., pomijając fakt, że tuż za granicą tego terenu rozpoczyna się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna typu wielkomiejskiego osiedla zamieszkałe przez kilkanaście tysięcy osób, za nimi intensywnie rozbudowujące się wsie o zwartej zabudowie zamieszkałe przez kolejnych kilkanaście tysięcy osób i obszary objęte ochroną prawną z uwagi na walory przyrodnicze. Decyzja, podobnie jak i poprzedzający ją Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ukrywa rzeczywiste negatywne oddziaływanie instalacji na zdrowie i życie ludzkie oraz całokształt elementów środowiska przyrodniczego. Sprzecznym z zasadą zrównoważonego rozwoju jest przenoszenie ciężaru ekologicznego przez Miasto P., w trosce o zdrowie własnych mieszkańców, na mieszkańców sąsiednich gmin — Cz. i S. Decyzja akceptuje lokalizację kolejnego niebezpiecznego dla ludzi zakładu w danym miejscu tylko dlatego, że istniejąca infrastruktura zwiększa ekonomikę przedsięwzięcia, a dla Miasta P. rozwiązanie takie upraszcza organizacyjno-administracyjny problem gospodarowania odpadami. Argumentacja taka jest niedopuszczalna w zestawieniu z życiem i zdrowiem tysięcy mieszkańców i szerzej pojętym kosztem społecznym jaki spowodować może wybór tej lokalizacji. Niedopuszczalnym jest sytuacja, w której względom finansowym i organizacyjnym decyzja przyznaje priorytet nad wartościami w postaci zdrowia i życia ludzkiego, i walorami środowiska przyrodniczego. Ustaloną lokalizację uzasadniać ma korzystna ocena technologiczna i ekonomiczna, tj. możliwość wykorzystania istniejącej infrastruktury technologicznej, umożliwiającej odbiór ciepła i energii elektrycznej powstałych w wyniku spalania odpadów. Ocena lokalizacji tego typu instalacji winna być dokonana w modelu społeczno-środowiskowym, uwzględniającym gównie kryteria ochrony środowiska społecznego i przyrodniczego, gdzie kwestie ekonomiczne i technologiczne winny ustąpić przed interesem społecznym i ograniczeniem oddziaływania inwestycji na środowisko. Decyzja wykazuje, że rzekomo także model społeczno-środowiskowy oceny przemawia za wskazaną lokalizacją, nie podaje jednak danych dotyczących wyceny zdrowia i życia okolicznych mieszkańców i walorów przyrodniczych okolicznych terenów chronionych prawnie. Decyzja dodatkowo pogłębia poczucie braku bezpieczeństwa ekologicznego współczesnego pokolenia mieszkańców Gminy Cz. i Gminy S., i części przynajmniej mieszkańców Miasta P. Pojęcie "poważnej awarii" zdefiniowane zostało w treści art. 3 pkt 23 poś jako zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska albo powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Zgodnie z art. 248 ust. 1 poś zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, kwalifikuje się jako "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii" albo jako "zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii", w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w tym zakładzie, zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r. Organ pierwszej instancji błędnie uznał, że będąca przedmiotem postępowania instalacja do termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych wraz z instalacjami towarzyszącymi nie stanowi zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważanej awarii przemysłowej, co wynika z następujących okoliczności: 1) Organ pierwszej instancji ograniczył się wyłącznie do dokonania kwalifikacji w oparciu o tabelę I zawartą w załączniku do przytoczonego rozporządzenia z 2002 r., pomijając zupełnie dokonanie kwalifikacji w oparciu o tabelę 2, zawierającą zestawienie ilości substancji niebezpiecznych niewymienionych w tabeli 1. Jak podaje sama decyzja na stronie 7, w wyniku pracy instalacji powstawać będą odpady podprocesowe, w szczególności w postaci żużli — w ilości [...] Mg/rok ([...] — [...] Mg na 1 tonę spalonych odpadów) i pyłów — w ilości [...] Mg/rok, które stanowić będą odpady niebezpieczne, działające bardzo toksycznie w przypadku kontaktu z drogami oddechowymi, w przypadku kontaktu ze skórą oraz w przypadku spożycia, jednocześnie reagujące gwałtownie z wodą i wyzwalające w kontakcie z wodą toksyczne gazy. Tym samym odpady te stanowić będą substancje niebezpieczne mieszczące się w kategorii określonej w pozycji 1 i pozycji 10 tabeli 2 do wskazanego rozporządzenia a ich ilości (zarówno w ujęciu rocznym, miesięcznym jak i dobowym) przekraczać będą wielości określone nie tylko w kolumnie 2 ale i w kolumnie 3 przywołanej tabeli 2 do rozporządzenia z 2002 r. Okoliczności te w ogóle nie zostały rozważone przez organ pierwszej instancji ani też przedstawione uprzednio w treści Raportu o oddziaływaniu instalacji na środowisko. Stanowi to błąd wręcz rażący już nawet tylko w świetle zasad doświadczenia życiowego — powszechną bowiem wiedzą jest, że awarie w zakładach spalania zmieszanych odpadów komunalnych wiążą się ze skrajnie groźnymi ryzykami dla zdrowia i życia ludzi oraz stanu środowiska (groźniejsze ryzyka wiążą się tylko z awariami w elektrowniach atomowych). Już sama intuicja wskazuje konieczność uznania spalarni odpadów komunalnych za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii. Obowiązujące przepisy kwalifikację tę dodatkowo potwierdzają; 2) Jednym z warunków przedsięwzięcia, nałożonym w punkcie 2.30. na stronie 11 decyzji jest "zaprojektowanie wysokosprawnego systemu odazotowania spalin, minimalizującego emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej". Wskazać należy, że woda amoniakalna (NH4OH) wykorzystywana jest w instalacjach spalarni odpadów w roztworze c25-32%, który to roztwór (nr CAS 1336-21-6, kod zagrożenia R50 i R34) jest substancją niebezpieczną dla zdrowia i środowiska, której używanie i przechowywanie może wpłynąć na kwalifikację zakładu pod kątem zagrożenia poważną awarią przemysłową. Woda amoniakalna mieści się w pozycji 9 tabeli 2 rozporządzenia z 2002 r. Z tego też najprawdopodobniej powodu jej wykorzystywanie w instalacji w ogóle nie było przewidywane przez wnioskodawcę ani autorów kolejnych wersji Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wpisanie jej do treści punktu 2.30. decyzji jest błędem samoiście ją dyskwalifikującym. Jeżeli jednak warunek taki decyzja wprowadza, to woda amoniakalna musiała zostać dodana do listy substancji niebezpiecznych (łącznie z hydrazyną i olejem opałowym) w celu wyliczenia, czy instalacja nie spełnia warunków do zaliczenia jej do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zakładając nawet niezwykle oszczędnie, że w zakładzie będzie przechowywane jednorazowo tylko 50 Mg wody amoniakalnej (na każdą tonę odpadów zużywa się ok. 3-4 kg tego reagenta a przewiduje się spalanie 30,8 ton odpadów na godzinę), to zawarte na stronie 41 decyzji wyliczenie ryzyka wystąpienia awarii wyglądać winno być następująco: 0,3/0,5 (hydrazyna) + 5,0/2.500 (olej opalowy) + 50/100 (woda amoniakalna) = 1,102> 1. Wynik sumowania jest większy od 1,0 a więc instalacja jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 3) Decyzja nie zawiera wyjaśnienia ani obliczenia, jaki wpływ na ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej będzie miało przechowywanie i używanie na terenie instalacji 33,6 Mg roztworu chlorowodoru co przewiduje Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w wersji ostatecznej z [...].02.2010 na s. 176. Chlorowodór (nr [...], kod zagrożenia R23) mieści się w pozycji 16 tabeli 1 i w pozycji 2 tabeli 2 rozporządzenia z 2002 r. Chlorowodór transportowany jest w cysternach drogowych lub kolejowych i takiż też cysternach musi być magazynowany — należy więc założyć magazynowanie co najmniej 10 Mg roztworu chlorowodoru jednorazowo. W takim wypadku zawarte na s. 41 decyzji wyliczenie ryzyka wystąpienia awarii wyglądać winno być następująco: 0,3/0,5 (hydrazyna) + 5,0/2.500 (olej opalowy) + 50/100 (woda amoniakalna) + 10/25 (HC1) = 1,502> 1. Wynik sumowania jest większy od 1,0 a więc instalacja jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Norma prawna zawarta w art. 73 ust. 3 poś, zabrania budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, w granicach administracyjnych miast i w obrębie zwartej zabudowy wsi. Zakres zastosowania tej normy ograniczony został tylko (mającym charakter wyjątku) przepisem art. 73 ust. 3a poś, wyłączającym stosowanie powyższego zakazu wyłącznie w sytuacjach budowy zakładów na obszarach określanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, o ile plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Pojęcie "zakładu" zdefiniowane zostało w treści art. 3 pkt 48 poś jako jedna lub kilka instalacji wraz z terenem (do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny) i znajdującymi się na tym terenie urządzeniami. Pojęcie "instalacji" zdefiniowane zostało w treści art. 3 pkt 6 poś jako: a) stacjonarne urządzenie techniczne lub b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu lub c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami — których eksploatacja może spowodować emisję. Z kolei pojęcie "emisji" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 poś jako wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, czyli pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny lub roztwory występujące środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka lub b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne. W świetle powyższego bezspornym jest, że będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie instalacja termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych stanowi zakład w rozumieniu poś. Pojęcie ."zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi" nie zostało w poś zdefiniowane. Niewątpliwym jest jednak, że chodzi tu o stwarzanie stanu niebezpieczeństwa, stawanie się groźnym, niebezpiecznym, mogącym spowodować negatywne skutki, dla dobrego, normalnego, stanu organizmów ludzkich i całokształtu procesów życiowych przebiegających w tych organizmach. Zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi jest pojęciem posiadającym szerszy zakres znaczeniowy od pojęcia zagrożenia poważną awarią, zdefiniowanego w art. 3 pkt 23 poś i będącego tylko szczególną przykładową formą takiego zagrożenia, co jednoznacznie wynika z faktu posłużenia się przez ustawodawcę w art. 73 ust. 3 poś zwrotem "w szczególności". Gdy zachodzi możliwość wystąpienia zjawiska nadzwyczajnego w postaci poważnej awarii, to zawsze istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Nawet stwierdzenie braku ryzyka poważnej awarii nie jest wystarczające dla automatycznego uznania braku zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. To ostatnie pojęcie ma bowiem charakter ogólny i szeroki, obejmując sobą wszelkie zagrożenia, w tym nie mieszczące się w wąskim i opartym o kryteria czysto formalne pojęciu zagrożenia wystąpienia poważnej awarii. Organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony ograniczył zakres normy art. 73 ust. 3 poś wyłącznie do pojęcia poważnej awarii, pomijając zupełnie dokonanie kwalifikacji przedmiotowego zakładu pod kątem podstawowej i ogólnej przesłanki stwarzania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi w inny sposób - zagadnieniu temu nie poświęcono w zaskarżonej decyzji nawet najmniejszej wzmianki, mimo że Stowarzyszenie "E. G." powoływała się na nie już w treści swego pierwszego pisma z [...].11.2009 — owa wada sama w sobie dyskwalifikuje wydaną decyzję. Z samej istoty instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych i sposobu jej funkcjonowania wynika zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Bezspornym jest, że w trakcie procesu spalania zmieszanych odpadów komunalnych powstają substancje najbardziej toksyczne i niebezpieczne z istniejących w przyrodzie, w potężnych stężeniach. Substancje te zawarte są w wielorakich odpadach pospaleniskowych - żużlach, popiołach, ściekach, pyłach i sadzach. Większość kosztów budowy takiej instalacji pochłaniają wydatki na systemy redukcji emitowanych substancji do wielkości określonych obowiązującymi przepisami. Potencjalne zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, jakie zaistnieć mogą w trakcie eksploatacji instalacji, grożą uwolnieniem do środowiska toksyn w stężeniach grożących zdrowiu i życiu ludzi, i wszelkim elementom przyrody ożywionej. Niekontrolowane uwolnienie samych tylko związków z grupy dioksyn i furanów groziłoby katastrofą społeczną i środowiskową, przy czym sytuacje takie miały już kilkakrotnie miejsce w przeszłości w innych krajach a opisy ich tragicznych skutków są powszechnie dostępne. Stwarzanie przez instalację termicznego przekształcania odpadów komunalnych zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi zostało potwierdzone przez samego ustawodawcę przez uznanie takiej instalacji za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (którego głównym elementem jest przecież człowiek), wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko — art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 173 ust. 2 pkt 1 udiś i w związku z rozporządzeniem z 2004 r. W świetle powyższego bezspornym jest, że będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie instalacja termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych stanowi zakład stwarzający zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Podkreślić przy tym trzeba, że kwalifikacja zakładu jako stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (co wykazano powyżej) jest rzeczą drugorzędną i nawet gdyby (hipotetycznie) założyć brak takiej kwalifikacji, to nie zmienia to faktu spełniania ogólniejszej i podstawowej przesłanki stwarzania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Ustawodawca nie uzależnił zastosowania art. 73 ust. 3 poś od skali zagrożenia — jeśli przedsięwzięcie będzie zagrażało życiu lub zdrowiu nawet jednej tylko osoby, to zostaną spełnione przesłanki zastosowania powyższego przepisu. W rozpatrywanym wypadku mamy do czynienia z zagrożeniem co najmniej dla kilkunastu tysięcy mieszkańców osiedli i wsi położonych w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego przedsięwzięcia (głównie K., K., B. i J.). Bezspornym jest, że teren planowanego przedsięwzięcia leży w granicach administracyjnych Miasta P. i że nie jest on objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym budowa zakładu obejmującego instalację termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych wraz z instalacjami towarzyszącymi na planowanym terenie jest zakazana obowiązującym art. 73 ust. 3 poś. Niedopuszczalnym jest więc wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji tego przedsięwzięcia na planowanym terenie. szczegółowo opisanym w treści zaskarżanej decyzji. Wydana decyzja, jako obarczona rażącą wadą prawną, musi zostać więc usunięta z obrotu prawnego. Norma prawna zawarta w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej POŚ) nakazuje lokalizację zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w bezpiecznej odległości od siebie. od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów objętych jedną z form ochrony przyrody i ich otulin, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu państwowym. Jak wykazano w punkcie powyższym (Ad. V.), instalacja będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie spełnia przesłanki uznania za "zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii". Projektowana lokalizacja tego zakładu nie znajduje się natomiast w bezpiecznej odległości od: 1) innych zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii — w szczególności Elektrociepłowni P.-K., Centralnej Oczyszczalni Ścieków w K. i Zakładów Drobiarskich w K. (odległość wynosi od kilkunastu do kilkuset metrów); 2) osiedli mieszkaniowych i budynków zamieszkania zbiorowego — w szczególności Osiedla K. i Osiedla L. w K., będących zwartymi osiedlami typu wielkomiejskiego zamieszkałymi przez kilkanaście tysięcy osób, głównie młodych rodzin z dziećmi (odległość wynosi kilkaset metrów) i terenów wsi o zwartej zabudowie — K., B. i J. (odległość wynosi od ok. [...] kilometra do ok. [...] kilometrów); 3) obiektów użyteczności publicznej w szczególności przedszkoli w K., szkoły podstawowej i gimnazjum w K., hali sportowej i basenu w K. (odległość wynosi kilkaset metrów); 4) obszarów objętych formą ochrony przyrody i ich otulin — Obszaru Natura 2000 — Fortyfikacje w P., Obszaru Natura 2000 — Uroczyska Puszczy Z., Obszaru Natura 2000 — Dolina C., Obszaru Natura 2000 — Ostoja koło P., Parku Krajobrazowego Puszcza Z. i jego otuliny, Parku Krajobrazowego P. i Obszaru Chronionego Krajobrazu "Rolnicze Krajobrazy K.-M." (odległość wynosi od kilkunastu metrów do kilku kilometrów); 5) dróg krajowych — drogi krajowej nr [...] i drogi krajowej nr [...] (odległość wynosi kilkaset metrów); 6) linii kolejowych o znaczeniu państwowym — linii kolejowej nr [...] P. W. — I. i linii kolejowej nr [...] Poznań W. — B. — pozycje nr [...] i nr [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (odległość wynosi kilkaset metrów). Odległość to przestrzeń oddzielająca od siebie dwa porównywane pod tym względem punkty, dystans, odstęp. Przymiotnik "bezpieczny" oznacza "niczym nie zagrażający, chroniący przed niebezpieczeństwem, chroniący przed groźbą negatywnych skutków". Odległość bezpieczna to taka odległość, która chroni dane dobro przed zagrożeniami, niebezpieczeństwami, negatywnymi skutkami oddziaływań danej rzeczy, sytuacji lub stanu faktycznego. Dobrami najbardziej chronionymi są życie i zdrowie ludzkie oraz właściwy stan środowiska przyrodniczego. Projektowana lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się w niebezpiecznej bliskości powyższych dóbr, stwarzając realne i powszechne poczucie zagrożenia, lęku o zdrowie i życie własne oraz własnych dzieci, wśród okolicznych mieszkańców. Powyższe związane jest przede wszystkim z dążeniem do posadowienia kolejnego już zakładu mogącego zawsze negatywnie oddziaływać na środowisko w pobliżu aktualnie już istniejących zakładów także charakteryzujących się tą cechą oraz skumulowanym negatywnym wpływem wszelkich emisji emitowanych łącznie przez powyższe zakłady na zdrowie i życie ludzkie oraz stan środowiska przyrodniczego. Dobitnym dowodem powyższego jest fakt podpisania się przez [...] mieszkańców K. pod sprzeciwem przeciwko lokalizacji przedsięwzięcia na terenie Elektrociepłowni P.-K., fakt negatywnego zaopiniowania tej lokalizacji w treści uchwały Rady Gminy Cz.i treści uchwał jednostek pomocniczych Gminy Cz. z terenu wsi K. — Osiedla K., Osiedla L. i Sołectwa K., jak i wyniki konsultacji społecznych przeprowadzonych wśród mieszkańców Gminy Cz. przez Wójta Gminy Cz. na podstawie uchwały Rady Gminy Cz.k, w trakcie których zgodę na planowaną lokalizację, świadczącą o braku poczucia zagrożenia, wyraziło tylko [...] % uczestników. Art. 73 ust. 4 poś wyklucza możliwość lokalizacji instalacji będącej przedmiotem postępowania na terenie wskazanym w treści zaskarżonej decyzji. Powyższe skutkuje z kolei niedopuszczalnością ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji tej instalacji na tym terenie. Do okoliczności tych i dokumentów załączonych przez Stowarzyszenie "E. G." do pisma z dnia [...].11.2009 organ pierwszej instancji nie ustosunkował się w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji nawet jednym zdaniem. Postanowienie RDOŚ, uzgadniające środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, wydane zostało w sprawie [...] w dniu [...].02.2010. Podstawę jego wydania stanowił Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w wersji z dnia [...].01.2010, Raport ten w dniu wydawania uzgodnienia nie był już jednak aktualny, gdyż został zastąpiony nową wersją z tegoż samego dnia [...].02.2010. Autorzy nowej wersji raportu nie znali i nie uwzględnili w jego treści warunków określonych przez RDOŚ, gdyż z przyczyn obiektywnych nie było to możliwe. Z kolei Prezydent Miasta P. winien po otrzymaniu nowej wersji raportu ponownie wystąpić do RDOŚ o wydanie uzgodnienia, załączając do wniosku aktualną wersję raportu z [...].02.2010. Uprzednio dokonane uzgodnienia odnosiły się bowiem do raportu o istotnie odmiennej treści, pozbawionego całego szeregu załączników i uzupełnień. Uczynienie podstawą do wydania zaskarżanej decyzji postanowienia RDOŚ z [...].02.2010 jest nieuprawnione, bowiem postanowienie to odnosiło się do nieaktualnej wersji raportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 29.01.2009 słusznie podkreślił, że "w postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on podstawowy dokument, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tym samym więc raport winien być rzetelny, spójny i być wolny od niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia". Wydając zaskarżaną decyzję Prezydent Miasta P. w istocie nie uzgodnił jej warunków z RDOŚ w szczególności nie stworzył RDOŚ możliwości zapoznania się z ostateczną wersją raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przed ustaleniem warunków i ich zamieszczeniem w treści postanowienia uzgadniającego. Nawet przyjmując tezę o skutecznym uzgodnieniu warunków z RDOŚ podnieść należy, że w treści zaskarżanej decyzji Prezydent Miasta P. samowolnie określił warunki środowiskowe odmiennie aniżeli uzgodnione przez RDOŚ, wykraczające poza te uzgodnienia i dopuszczające istotne odstępstwo ochrony środowiska aniżeli przewidziane przez RDOŚ. Co więcej - określone w treści decyzji warunki odmienne od wnioskowanych przez samego wnioskodawcę i przewidywanych w treści raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji orzekł więc częściowo po wniosek strony i obok wniosku strony, co dotyczy w szczególności: 1) warunek nr 14 RDOŚ określony został następująco: "Zapewnić odzysk metali żelaznych i nieżelaznych pomocą odpowiednich separatorów przed procesem spalania odpadów oraz sezonowania żużla". Tymczasem punkt 3.4. decyzji na stronie 15 stanowi że: "Nadmiarowe ilości odpadów magazynowanych okresowo na terenie innych obiektów instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład w/w Systemu, po ponownym uruchomieniu instalacji winny być przekazywane do bunkra instalacji bez rozpakowania z folii i poddawane termicznej obróbce po uprzednim rozdrobnieniu wykorzystując chwytaki suwnicy". Powyższe oznacza, że w rozpatrywanym wypadku warunek nr [...] postanowienia RDOŚ nie zostanie spełniony; 2) warunek nr 22 RDOŚ określony został następująco: "Zaprojektować wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisje NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika." Raport od początku, w tym w wersji ostatecznej z 18.02.2010 na s. 334 stanowi że: "Proponowane jest rozwiązanie SNCR z wtryskiem stałego mocznika do komory paleniskowej. Ta selektywna, niekatalityczna redukcja, umożliwia właściwą kontrolę wtryskiwania odczynnika oraz dobre wymieszanie go ze spalinami, dzięki czemu uzyskuje się zmniejszenie jego zużycia". Tymczasem punkt 2.30. decyzji na stronie 11 nakazuje "Zaprojektować wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej." Ten ostatni reagent nie był wnioskowany przez inwestora, na jego stosowanie nie wyraził zgody RDOŚ, nie powinien być więc w żadnym wypadku przewidziany w decyzji. Niedopuszczalnym jest, by organ wydający decyzję, mający stać na straży wypełniania jak nąjwyższych standardów emisyjnych, samowolnie, z własnej woli zezwalał na wykorzystywanie skrajnie toksycznych i niebezpiecznych zamienników, zmieniając dodatkowo kwalifikację zakładu na zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. Powyższe stanowi rażące przekroczenie uprawnień, rodzące pytanie o przesłanki i okoliczności takiego działania, dodatkowo potwierdzające trafność tezy o konieczności wyłączenia Prezydenta Miasta P. od załatwienia sprawy Miasta P.; 3) warunek nr 17 RDOŚ określony został następująco: "Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania poprzez składowanie w procesie D3". Raport od początku, w tym w wersji ostatecznej z [...].02.2010 na s. 265 stanowi że: "Odpady przeznaczone do zestalania i stabilizacji to: odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych, popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne i pyły z kotłów zawierające substancje niebezpieczne. Odpady te charakteryzują się wysoką koncentracją metali ciężkich i polichlorowanych dioksyn i furanów. Ze względu na swoja konsystencję (sypkość) muszą być odpowiednio magazynowane, transportowane i unieszkodliwiane (składowanie głębokie) — D3. Tymczasem punkt 2.24. decyzji na s. 10 nakazuje "Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania poprzez składowanie w procesie D3 - składowanie poprzez głębokie zatłaczanie lub w procesie D5 — składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 — składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne". Podobnie jak w punkcie powyższym, organ pierwszej instancji wydając decyzję przekroczył swe uprawnienia, przewidując w treści decyzji możliwości pozbywania się niebezpiecznych odpadów niewnioskowane przez inwestora oraz sprzeczne z warunkami narzuconymi przez RDOŚ. RDOŚ nałożył warunek wywozu zestalonych odpadów niebezpiecznych do instalacji D3, powyższe zakładał też inwestor, organ wydający decyzję przewidział jednak możliwość składowania takich odpadów np. na składowisku komunalnym Miasta P. w S. L. Organ mający stać na straży jak najmniejszego wpływu rozważanej instalacji na środowisko, samowolnie (bez wniosku nawet samego inwestora) dopuszcza tańsze i zdecydowanie mniej korzystne dla środowiska metody składowania odpadów niebezpiecznych (proces D5 zamiast D3). W toku postępowania strony oraz osoby i podmioty nie będące stronami zgłosiły liczne zarzuty, uwagi i wnioski. Organ pierwszej instancji tylko pozornie ustosunkował się do nich w treści zaskarżonej decyzji. Określenie "pozornie" jest uprawnione, bowiem ustosunkowanie owo jest oczywiście pobieżne, nierzetelne, pomijające najistotniejsze kwestie trudne dla inwestora lub na które odpowiedź podważałaby tezę o rzekomej nieszkodliwości instalacji dla zdrowia ludzi i stanu środowiska. W kwestiach fundamentalnych odpowiedzi są wymijające, nie dotyczące istoty zagadnienia albo sens zarzutów i uwag zmanipulowany tak, by rzekoma ."odpowiedź" nie stanowiła właściwej odpowiedzi. W odniesieniu do uwag Stowarzyszenia "E. G." do ostatecznej wersji raportu, owe zastrzeżenia dotyczą w szczególności następujących uwag zawartych w piśmie z dnia [...].03.2010: nr 1,2, 3,4, 5, 7, 11, 12, 17, 20, 22, 25, 27, 29 33, 34, 37 38 i 42. Poprzedzający decyzję raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mimo trzykrotnych poprawek nadal zawiera liczne braki, które nie zostały usunięte — przykładowo nie zawiera on tak istotnego elementu jak analiza wariantowa i lokalizacyjna dla instalacji towarzyszącej spalarni odpadów w postaci instalacji do zestalania popiołów i waloryzacji żużla. Tak istotny brak raportu dyskwalifikuje go jako podstawę wydania rzetelnej i trafnej decyzji dotyczącej uwarunkowań środowiskowych, odnoszących się wszak także do tej instalacji. Decyzja, podobnie jak i poprzedzający ją raport, w ogóle nie odnosi się do skali i zakresu protestów społecznych, w tym w szczególności ze strony władz Gminy Cz. (Wójt, Rada Gminy, jednostki pomocnicze — osiedla, sołectwa) i jej mieszkańców. W toku sprawy przedłożono liczne dokumenty dowodzące braku zgody społecznej na lokalizację instalacji na terenie Elektrociepłowni K. Nic nie wiadomo w jaki sposób fakty te zostały wzięte pod uwagę przez organ wydający zaskarżaną decyzję a przecież obowiązek taki został nań nałożony w art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś. Decyzja, podobnie jak i poprzedzający ją raport, w ogóle nie odnosi się do najważniejszego z ludzkiego i środowiskowego punktu widzenia zagadnienia dotyczącego emisji polichlorowanych dibenzodioksyn (PCDD) i polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF), zwanych skrótowo dioksynami i furanami, oraz ryzyka ich niekontrolowanego uwodnienia się w razie awarii instalacji. A to właśnie te związki są ekstremalnie efektywne w powodowaniu różnorodnych negatywnych skutków na poziomie setek i tysięcy razy silniejszym niż inne znane toksyny. Dwie z dioksyn są najsilniejszymi truciznami istniejącymi w przyrodzie. Najbardziej zaawansowane badania tych związków przeprowadziła Amerykańska Agencja Ochrony Środowiska a 9-tomowy raport zakończony został konkluzją, że stanowią one substancje tak niebezpieczne, że ludzie w ogóle nie powinni być narażeni na ich oddziaływanie. Dioksyny i furany są najsilniejszymi z istniejących substancji rakotwórczych, dodatkowo wzmagają jeszcze rakotwórczość innych związków. Najbardziej zagrożeni są ludzie żyjący w pobliżu źródeł emisji — liczne badania dowodzą skokowego wzrostu stężenia u osób zamieszkałych niedaleko zakładów spalających odpady. Długotrwałe oddychanie skażonym powietrzem, zawierającym nawet minimalne dawki tych toksyn, stanowi poważne ryzyko. Podlegają one akumulacji w ludzkim ciele a czas ich połowicznego rozpadu w organizmie wynosi 30 lat. Poza działaniem rakotwórczym dioksyny i furany uszkadzają płód, uszkadzają system rozrodczy, uszkadzają system hormonalny, uszkadzają system immunologiczny, powodują dziedziczne zmiany genetyczne i choroby skórne, a u osób narażonych na ponadprzeciętną ekspozycję dodatkowo choroby układu krążenia, nadciśnienie, poronienia a przede wszystkim nowotwory układu oddechowego i tkanek miękkich. Raport i decyzja zakładają wykorzystanie zaawansowanych technologicznie filtrów oczyszczających spaliny ze spalania odpadów z dioksyn i furanów do poziomu 0,1 ng/m3. Powyższego stężenia nie uważa się (obecnie) za szkodliwe. Istotę problemu stanowi jednak całkowita masa dioksyn jaka emitowana będzie przez instalację przez długi okres i wpływ tej stałej ekspozycji na zdrowie i życie ludzkie. Przede wszystkim te zagadnienia winny być wszechstronnie i rzetelnie społeczeństwu wyjaśnione, gdyż to one stanowią podstawową obawę związaną z instalacją. Jak na ironię to właśnie te zagadnienia zostały całkowicie zignorowane przez Miasto P. w toku konsultacji społecznych a przez Prezydenta Miasta P. w toku postępowania i w treści decyzji. Pojęcie "znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar natura 2000" zdefiniowane zostało w treści art. 3 ust. 1 pkt 17 poś, jako oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000. Nie ulega kwestii, że budowa i eksploatacja instalacji wpłynie na znajdujący się w odległości kilkudziesięciu metrów od niej obszar Fortu [...] będącego częścią Obszaru Natura 2000 [...]. Z kolei ul. [...], mająca zostać w ramach inwestycji zmodernizowana (w istocie rzeczy zbudowana), przebiega kilka metrów od tego obszaru. Organ wydający decyzję, dokonując oceny rzekomego braku wpływu inwestycji na cele ochrony Fortu [...] jako części Obszaru Natura 2000 [...] (warunki życia i zimowania nietoperzy, w tym licznych objętych szczególną ochroną międzynarodową), oparł się wyłącznie na załączonej do ostatniej wersji raportu opinii chiropterologicznej z [...].6.2009, wydanej przez Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody "S.". Podkreślić należy, że opinia ta wydana została na zlecenie i na koszt inwestora — Miasta P., w oparciu o szczątkową dokumentację dostarczoną jej autorowi, a uwzględnia ona tylko oddziaływanie jednego elementu, tj. hałasu, na cele ochrony obszaru Fortu [...]. Opinia nie uwzględnia wpływu innych elementów, w szczególności drgań związanych z przewidywanym transportem materiałów budowlanych a następnie odpadów ul. [...] w bezpośredniej bliskości Fortu [...] na stan techniczny i stabilność istniejących obiektów Fortu [...] oraz wpływu emisji zanieczyszczeń do powietrza na ilość i skład gatunkowy owadów w okolicy terenu inwestycji, stanowiących pożywienie nietoperzy. Wniosek opinii jest przy tym sprzeczny z zamierzeniami inwestora — opinia postuluje ograniczenie ruchu ul. [...], a raport i zamierzenia inwestora dotyczą właśnie budowy tej ulicy i uczynienie jej główną drogą dowozu materiałów budowanych (na etapie realizacji instalacji) i odpadów (na etapie funkcjonowania instalacji). Także punkt 49 postanowienia RDOŚ z [...].02.20 10 i punkt 2.68. zaskarżanej decyzji nakłada obowiązek modernizacji ul. [...]. Wykonanie powyższego stać będzie w rażącej sprzeczności z opinią chiropterologiczną — gdyby jej autor znał treść tych zamierzeń i warunków, z pewnością wpłynęłoby to na treść wydanej przezeń opinii. Okoliczności powyższe muszą zostać rzetelnie wyjaśnione i uwzględnione, w szczególności przez poddanie wydanej opinii weryfikacji z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Okoliczności te prowadzą bowiem do wniosku o istotnym zagrożeniu nie tylko dla stanu ochrony ale w ogóle istnienia siedliska i gatunków z uwagi na które wyznaczono Obszar Natura 2000 [...] w zakresie Fortu [...]. W powyższym zakresie raport, jak i wydana na jego podstawie decyzja, są oczywiście błędne i muszą zostać uzupełnione o ponowną opinię uwzględniającą wszechstronne oddziaływanie planowanej inwestycji na stan i jakość siedliska w postaci Fortu [...], wydaną w oparciu o komplet dokumentacji, w szczególności pełną treść raportu, zamierzeń inwestora oraz postanowienie RDOŚ. Stowarzyszenie Technologii Ekologicznych S. z siedzibą w O. podniosło w swym odwołaniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 44 ust. 1 udiś przez nie uznanie Stowarzyszenia S. za stronę postępowania (w zaskarżonej decyzji s. 22-23) nie wpisano Stowarzyszenia S., jako organizacji ekologicznej na prawach strony. Stowarzyszenie S. nie musiało składać formalnego wniosku o uznanie za stronę postępowania; wystarczyło, że zgłosiło chęć aktywnego uczestniczenia w postępowaniu i dostarczyło informacji mogących zakwalifikować organizację, jako ekologiczną. Chęć uczestnictwa Stowarzyszenie S. wyraziło przez: nadesłanie uwag i wniosków w dniu: [...] listopada 2009 r., [...] lutego 2010 r., [...] marca 2010 r.; nadesłanie wniosku o udzielenie informacji o środowisku i jego ochronie w dniu 9 listopada 2009 r.; wysłanie zapytania do GKM UM P. zapytania w sprawie studium wykonalności dla spalarni odpadów komunalnych w P. w dniu [...] marca 2010 r.; utworzenie tematycznej strony internetowej poświęconej tylko temu postępowaniu środowiskowemu ([...]). Informacje o swym statucie jako organizacja ekologiczna dostarczyli w uwagach i wnioskach do raportów [...] ([...],[...],[...]) przez: powołanie się na cele statutowe oraz podanie adresu statutu: [...]; podanie pełnej nazwy, adresu, numeru KRS; wyrażenie w uwagach chęci aktywnego współuczestniczenia w postępowaniu środowiskowym; podanie danych do KRS ([...]KRS. pdf) i w systemie CORS. Wspomniane wyżej pisma, uwagi i wnioski, i dane stanowiły przesłankę do uznania Stowarzyszenia S. za stronę postępowania wg art. 44 udiś. Wg Odwołującego formalny wniosek o uznanie za stronę wymagany jest jedynie w przypadku, gdy organizacja ekologiczna chce uczestniczyć "pasywnie" w postępowaniu środowiskowym, tj. chce mieć dostęp do wszystkich pism i uzgodnień, a sama nie składa własnych uwag i wniosków. W wypadku Stowarzyszenia S. jest inaczej - uczestnictwo w postępowaniu wynika nie tyle z wniosku formalnego, ile z aktywnego w nim uczestnictwa. Dnia [...] lutego 2009 Stowarzyszenie S. zostało powiadomione drogą mailową przez M. B. z WOS UM P. o wyłożeniu nowego raportu środowiskowego. Pismo te było wysyłane wg rozdzielnika do wszystkich stron postępowania i do Stowarzyszenia S. Już z tego faktu Odwołujący wnioskował, że jest uznany przez UM w P. za organizację na prawach strony. W podobny sposób Stowarzyszenie S. angażuj się w procedurach środowiskowych budowy spalarni odpadów w B., Sz. czy K., wszędzie tam "z automatu" otrzymało status organizacji na prawach strony postępowania. Wg art. 44 udiś organizacja ekologiczna ‚"zgłasza chęć uczestnictwa w postępowaniu" a nie "zgłasza chęć uczestnictwa w tym postępowaniu na prawach strony". Ten stan prawny otrzymuje się przez samą chęć uczestnictwa a nie postanowienia Prezydenta Miasta P. Jedynie odmowa uznania za podmiot na prawach strony wymaga postanowienia (art. 44 ust. 4 udiś). Nie ujęcie Stowarzyszenia S. jako strony postępowania skutkowało ograniczeniem naszego prawa do zapoznania się z niezbędnymi materiałami dowodowymi w sprawie /DECYZJA s. 200/ wg art. 10 §1 kpa. UM P. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody (OOS) miał możliwość zorganizowania rozprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 89 kpa rozprawę przeprowadza się w każdym przypadku, gdy zapewni to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania. Że rozprawa była potrzebna, świadczy rozmiar i zawartość decyzji OOS z [...] kwietnia 2010 r., gdzie 160 z 229 stron dokumentu jest opisem uwag i wniosków społecznych i krótkimi, często lakonicznymi odpowiedziami na nie. Urząd w uzasadnieniu decyzji pragnie nadać jej status natychmiastowej wykonalności /DECYZJA s. 199-200/ powołując się na ważny interes społeczny, tym bardziej winno się wcześniej zorganizować rozprawę administracyjną w celu wyjaśnienia niejasności i powtarzających się w uwagach, i wnioskach społecznych konkretnych żądań mieszkańców, w tym wykraczających poza minimalny standard gwarantowany prawem, jak: problematyka emisji amoniaku, rola spalarni w systemie gospodarki odpadami, kwestie finansowe (w tym wzrost sfery ubóstwa w P. na wskutek wzrostu opłat za składowanie odpadów powyżej 0,75% kwoty utrzymania), sposób transportu osadów ściekowych, sposób postępowania z pozostałościami poprocesowymi, stały monitoring rtęci i dioksyn, awarie i sposób przeciwdziałania. Z opisu aktywności społecznej w trakcie postępowania (tysiące podpisów sprzeciwu, także ze strony JST /DECYZJA s. 37/) można wnioskować, że zainteresowana społeczność jest jak najbardziej zainteresowana dalszym, interaktywnym udziałem w postępowaniu środowiskowym, jest też w wysokim stopniu zaniepokojona zarówno treścią raportu OOS, jak i postawą władz P. Fakt wnioskowania Miasta P. o środki unijne na modernizację systemu gospodarki odpadami były znane już od końca roku 2007, w 2008 r. miasto zostało wpisane na tzw. "listę indykatywną" Projektów Indywidualnych Infrastruktura i Środowisko (sektor 2.1), dlatego pośpiech wynikający z terminem złożenia dokumentacji aplikacyjnej przed [...] czerwca 2010 r. nie jest zawiniony przez mieszkańców. Miasto P. posiada miejsce do składowania odpadów (nowa kwatera na składowisku w S. L.); osady ściekowe są, jak Stowarzyszenie S. wykazało w UWAGACH do raportu, już dziś zagospodarowane jako odzysk, wg informacji firmy A. SA obecnie więcej osadów się wykorzystuje niż produkuje (likwiduje się w ten sposób zgromadzone w lagunach osady starsze zgromadzone w poprzednich latach). Dodatkowo firma A. SA wybudowała instalację do suszenia osadów ściekowych, co spowoduje, że odpad o kodzie [...] stanie się paliwem alternatywnym o kodzie [...] i kaloryczności ok. 11 Mi/kg, które może być wykorzystane w instalacjach współspalania w energetyce lub przemyśle cementowym. Wg słów dyrektor B. P. Miasto P. jest liderem w recyklingu w porównaniu do innych dużych miast ("Lider Polskiej Ekologii 2008"), także uwagi przekazane przez firmę R. (wskazanie na inne instalacje odzysku nieujęte w raporcie OOS/DECYZJA s. 185/) pokazują, że P. wcale nie ma dramatycznej sytuacji na rynku odpadów komunalnych, by trzeba było sięgać po zapis nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z uwagi na pilny interes społeczny. Zapis ten ogranicza możliwości realnego wpływu zainteresowanej społeczności na dalszy proces decyzyjny. Odrzucenie przez mieszkańców planu budowy spalarni odpadów nie oznacza dla Miasta P. katastrofy. Plan Gospodarki Odpadami /PGO/ z roku 2007 przewiduje pełną zgodność z systemu gospodarki odpadami z dyrektywami unijnymi także w przypadku braku spalarni (produkcja paliwa alternatywnego i granulatu z osadów ściekowych do zbycia w przemyśle cementowym). Wg "Kryteriów doboru projektów" do POIiS sektora 2.1 ("listy indykatywnej") nie trzeba było wybrać spalarni odpadów, by otrzymać maksymalną liczbę punktów. Rozwój instalacji recyklingu i kompostowania, w tym (zarzuconej) selektywnej zbiórki bioodpadów kuchennych (np. w fermentowni suchej) i przekształcenie instalacji mechanicznego przerobu w nowoczesne, pełno automatyczne sortownie NIR frakcji suchej w celu pełnego odzysku surowców wtórnych, może liczyć wg w/w kryteriów na podobne lub wyższe dofinansowanie unijne jak budowa niechcianej przez mieszkańców spalarni. Rynek ciepła też jest nasycony (wg Studium Rozwoju M. P. z roku na rok coraz mniej ciepła jest zamawianego w m.s.c), przedłużenie procedury nie grozi kryzysem energetycznym lub ciepłowniczym w mieście. Z tego powodu bezpodstawnie nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołujący wniósł o zwrócenie postępowania do I instancji w celu przeprowadzenia przez UM P. porządnego materiału dowodowego w sprawie i próby znalezienia konsensusu z zainteresowaną społecznością w trakcie rozprawy administracyjnej. Wg Polityki Rozwoju Regionalnego 2007-2013 Unii Europejskiej środki finansowe kierowane na rozwój projektów infrastrukturalnych i rozwój regionalny winny łączyć a nie dzielić. 3. Brak uzgodnień RDOŚ w P. (art. 77 ustawy OOS, art. 106 §1 kpa) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z [...] lutego 2010 r. nr [...] wydał "określające warunki realizacji przedsięwzięcia". Postanowienie z [...] lutego 2010 r. wydano jednak nie dla aktualnego raportu środowiskowego z dnia [...] lutego 2010 r., a dla raportu poprzedniego z [...] stycznia 2010 r. Autorzy poprawianego po raz trzeci raportu OOS z [...] lutego [2010 r.] nie mieli szans zapoznać się z ustaleniami RDOŚ z [...] lutego [2010 r.], choćby dlatego, że data wpływu do urzędu (kopia pisma na stronach BlP Miasta P.) wskazana jest na [...] lutego 2010 r. Urząd Miasta P. winien po otrzymaniu poprawionego raportu środowiskowego od inwestora wystąpić ponownie do RDOŚ o wydanie uzgodnienia. Do wniosku o wydanie uzgodnienia winien dołączyć aktualny raport OOS z [...] lutego 2010 r. (art. 77 (2) pkt 2 udiś). Tym samym przedłożone, jako jedna z podstaw do wydania decyzji postanowienie RDOŚ z [...] lutego 2010 jest nieskuteczne, gdyż zostało wystawione do nieaktualnej wersji raportu środowiskowego. Wyrokiem z 29.1.2009 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził: "W postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on podstawowy dokument, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tym samym więc raport winien być rzetelny, spójny i być wolny od niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia." Analiza raportów z [...].1.2010 i [...].2.2010 nie wskazuje, by wprowadzone zmiany były na skutek ostatniego postanowienia RDOŚ, raczej chodziło o fakt, że w dniu [...] stycznia 2010 minister Gawłowski podpisał rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie obliczania tła odniesienia dla instalacji. Bez tego rozporządzenia niemożliwe było określenie metodologii wyliczeń imisyjnych dla instalacji. Nawet jeżeli przyjmiemy, że uzgodnienia RDOŚ wydano dla aktualnego raportu OOS z [...] lutego 2010 r., to uzgodnienia w /DECYZJI/, które ignorują lub niwelują nałożone przez urząd uzgadniający warunki postanowienia, powodują, że /DECYZJA/ została de facto wydana bez uzgodnienia RDOŚ a nawet bez zgody i wiedzy samego zainteresowanego wnioskodawcy: RDOŚ warunek 14 Zapewnić odzysk metali żelaznych i nieżelaznych za pomocą odpowiednich separatorów przed procesem spalania odpadów oraz sezonowania żużla. /DECYZJA/ s. 3 Do termicznego przekształcania będą przyjmowane przede wszystkim: - odpady o kodzie [...] — niesegregowane odpady komunalne — ok. [...] Mg z Miasta P. i ok. [...] Mg z gmin ościennych (szacunkowe dane dla roku 2020) (tj ok. 90% wszystkich odpadów komunalnych kierowanych do spalenia). Punkt 3.4. Nadmiarowe ilości odpadów magazynowane okresowo na terenie innych obiektów instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład w/w Systemu, po ponownym uruchomieniu instalacji winny być przekazywane do bunkra instalacji bez rozpakowania z folii i poddawane termicznej obróbce po uprzednim rozdrobnieniu wykorzystując chwytaki suwnicy. Oznacza to, że warunek 14 uzgodnienia RDOŚ nie zostanie spełniony. RDOŚ, warunek 22 Zaprojektować wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisje NOx metoda selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika. RAPORT, 18 lutego 2010, s. 334 Proponowane jest rozwiązanie SNCR z wtryskiem stałego mocznika do komory paleniskowej. Ta selektywna, niekatalityczna redukcja, umożliwia właściwą kontrolę wtryskiwania odczynnika oraz dobre wymieszanie go ze spalinami, dzięki czemu uzyskuje się zmniejszenie jego zużycia. /DECYZJA/ punkt 2.30 Zaprojektować wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika lub wody amoniakalnej. Woda amoniakalna (NH4OH) używana jest w spalarniach w roztworze c=25-32%. Taki roztwór (nr CAS 1336-21-6, zagrożenie R50,R34) jest, inaczej niż stały mocznik, substancją niebezpieczną dla zdrowia i środowiska, z tego powodu jej używanie i przechowywanie może wpłynąć na uznanie zakładu przemysłowego jako zagrożonego poważną awarią przemysłową lub ryzykiem wystąpienia takiej awarii. Z tego powodu reagent ten nie był wnioskowany przez inwestora (raporty 1-3) i nie powinien być wpisany do /DECYZJI/ a jeżeli nawet, to wpisanie go winno być dodane do listy substancji niebezpiecznych, prócz hydrazyny i oleju opałowego w celu wyliczenia, czy spalarnia odpadów w tym wypadku nie spełnia warunków prawnych do zaliczenia go do instalacji wystąpienia ryzyka poważnej awarii przemysłowej. Zakładając (bardzo szczęśliwie), że w spalarni odpadów będzie przechowywane jednorazowo ok. 50 ton wody amoniakalnej (każda spalana tona zużywa ok. 8,4-9,3 kg tego reagenta a spalać się zamierza 2 x 15, 4 tony/h) to w tym wypadku wyliczenie ryzyka wystąpienia awarii wynosi /DECYZJA s. 41/:0,3/0,5 hydrazyna + 5,0/2500 olej opałowy + 50/100 woda amoniakalna = 1,102>1 Dodatkowo nie obliczono, jak na ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej wpłynie przechowywanie i zużycie na terenie spalarni 33,6 ton roztworu chlorowodoru 12 (kwasu solnego, raport z 18 lutego 2010, s. 176). Kwas solny przewożony jest w cysternach drogowych lub kolejowych, należy liczyć się z magazynowaniem przynajmniej 10 ton roztworu HCI jednorazowo. W takim wypadku: 0,310,5 hydrazyna + 5012500 olej opałowy + 50/1 00 woda amoniakalna + 10/25 HCI=1,502 >1 Pomijając oczywiste błędy w ocenie zagrożenia ryzyka wystąpienia awarii przemysłowej przez Urząd Miasta P. w materiale dowodowym, jest rzeczą niedopuszczalną, by urząd wydający decyzję, który ma stać na straży wypełniania jak najwyższych standardów przez inwestorów, sam, z własnej woli zezwalał na korzystanie z wysokotoksycznych lub niebezpiecznych zamienników, czym zmienia kwalifikację zakładu na zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. To jaskrawe przekroczenie uprawnień przez organ wydający decyzję na rzecz inwestora. RDOŚ warunek 17 Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowowodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania poprzez składowanie w procesie D3. RAPORT s. 265 Odpady przeznaczone do zestalania i stabilizacji to: odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych; popioły lotne zawierające substancje niebezpieczne; pyły z kotłów zawierające substancje niebezpieczne. Odpady te charakteryzują się wysoką koncentracją metali ciężkich i polichlorowanych dioksyn i furanów. Ze względu na swą konsystencję (sypkość) musza być odpowiednio magazynowane, transportowane i unieszkodliwiane (składowanie głębokie) — D3. DECYZJA punkt 2.24. Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania poprzez składowanie w procesie D3 - składowanie poprzez głębokie zatłaczanie lub w procesie D5 - składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 - składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne. Podobnie jak w poprzednim punkcie, organ wydający decyzję przekroczył swe uprawnienia, zapisując w decyzji możliwości pozbywania się odpadów niewnioskowane przez inwestora oraz wbrew uzgodnieniu RDOŚ z [...] lutego 2010. Urząd, który ma stać na straży jak najmniejszego wpływu wnioskowanej instalacji na środowisko sam, bez wniosku inwestora, proponuje w decyzji tańsze, mniej korzystne dla środowiska metody składowania odpadów niebezpiecznych (D5 zamiast D3). Zamiast wywozić zestalone odpady niebezpieczne do instalacji D3, jak to wymaga RDOŚ i chciał inwestor, organ wydający decyzję zgodził się, by takie odpady były luzem składowane np. na składowisku komunalnym w S. L. 4. Błędne pouczenie w decyzji (/DECYZJA str. 214, punkt 4/) oraz na stronach BlP, ograniczające prawo do złożenia odwołania w trybie art. 49, 129 kpa oraz art. 44 ust. 2 ustawy OOS. W pouczeniu do /DECYZJI/ w punkcie 4 organ decyzyjny napisał: 4. Od wydanej decyzji służy stronom oraz organizacjom ekologicznym działającym na prawach strony odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem organu wydającego decyzję w terminie 14 dni od daty doręczenia. Oznacza to, że odwołania mogą złożyć jedynie podmioty wymienione na s. 214 /DECYZJI/, które wcześniej otrzymały status strony lub są stronami postępowania, w terminie do 14 dni od doręczenia /DECYZJI/ drogą pisemną (poniżej 20 stron w postępowaniu). Z pouczenia wynika, że organizacje ekologiczne, które nie brały do tej pory udziału w postępowaniu lub nie zostały uznane za stronę, nie mogą złożyć odwołania. Tymczasem wg art. 44 ust. 2 udiś: 2. Organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. W przypadku wymienionym w art. 44. ust. 2 udiś termin odwołania wynosi wg art. 49 kpa w połączeniu z art. 129 kpa do jednego miesiąca od ogłoszenia decyzji w BlP Miasta P. Tymczasem w BIP została podana następująca informacja: (...) W związku z powyższym zawiadamia się wszystkich zainteresowanych o możliwości zapoznania się z treścią niniejszej decyzji oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. (postanowienie znak: [...] z dnia [...] lutego 2010r.) oraz opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (opinia sanitarna znak: [...] z dnia [...] marca 2010r.) w terminie 21 dnijt. od 15.04.2010r. do 6.05.2010r. w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., ul. [...], pok. [...], w godzinach urzędowania (pn., czw. 8.00-17.00, wt., śr., pt. 7.30-15.30). Zapisy w pouczeniu w /DECYZJI s. 214 pkt 4/ i w obwieszczeniu wydania decyzji w BIP z [...] kwietnia 2010 r. są mylne dla zainteresowanej społeczności i dla organizacji ekologicznych nie uznanych za stronę postępowania. Nie podano o możliwości złożenia odwołania przez organizacje ekologiczne w myśl art. 44 ust. 2 udiś, nie podano terminu odwołania w takim przypadku (do 14 maja 2010 r.). Z zapisów BIP wynika, że obwieszczenie zostanie zdjęte w dniu [...] maja 2010 roku, w ten sposób między [...] maja (termin wglądu do akt w siedzibie urzędu) a dniem [...] maja ( możliwość złożenia odwołania w myśl art. 49, 129 kpa) uniemożliwi się zapoznanie się z postępowaniem przez organizacje ekologiczne nie biorące udziału w postępowaniu a tym samym ograniczy się ich prawo do złożenia odwołania i włączenie się w czynności procesowe w myśl art. 44 ust. 2 udiś i wg art. 10 §1 kpa 5. Nie ujęcie w /DECYZJI/ wszystkich wniosków dowodowych związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu (art. 77 kpa, art. 42.2. ustawy OOS) Na stronie http://ekokonsultacje.pl opisywane są spotkania P. Okrągłego Stołu Odpadowego (OSO), w tym grupy technicznej tego gremium. Jak sama nazwa strony wskazuje, zarówno strona jak i obrady OSO służyły konsultacjom społecznym, stanowią więc dowód w postępowaniu środowiskowym wg art. 77 kpa. Wydając decyzję środowiskową, Urząd Miasta P. jest obowiązany wg art. 42 ust. 2 udiś do podania w uzasadnieniu decyzji wszelkich informacji o udziale społeczeństwa w trakcie postępowania. W /DECYZJI/, mimo objętości 229 stron, ani razu nie pojawia się adres "ekokonsultacji" oraz OSO, nie wiadomo w takim razie, czy ustalenia, uwagi i wnioski (w tym wysyłane drogą elektroniczną) społeczeństwa zebrane na tych spotkaniach zostały w ogóle ujęte przy podejmowaniu decyzji. Na ok. 160 stronach /DECYZJI/ opisano jedynie uwagi i wnioski, w tym STE S. wniesione do kolejnych raportów OOS w okresie, gdy były one wyłożone dla społeczeństwa. Tym samym należy przyjąć, że zebrany materiał dowodowy jest wg art. 77 kpa niepełny, a /DECYZJA/ niekompletnie podaje informacje wymagane w art. 44 ust. 2 udiś. Zarzut to tym cięższy, że w /DECYZJI/ organ przychylił się do wniosku wnioskodawcy o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wg art. 108 kpa z uwagi na ważny interes społeczny. Pominięcie w decyzji ustaleń OSO powoduje, że nie można z całą pewnością stwierdzić, że interes społeczny wymaga nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. 6. Brak rozstrzygnięcia w decyzji dla rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 107 § 1 kpa, art. 108 kpa) Wg art. 107 § 1 kpa decyzja winna zawierać m.in.: powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie, pouczenie. /DECYZJA/ została wydana na podstawie (...) art. 108 kpa (...) czyli na podstawie przepisu, który odnosi się wprost do nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadnienie nadania rygoru wg art. 108 kpa znajduje się w /DECYZJI s. 198-200/ gdzie Urząd Miasta P. uznał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zostanie zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności z powodu niezbędności ze względu na interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony. Odwołujący analizował zasadność uwzględnienia wniosku wnioskodawcy o nadanie rygoru wg art. 108 kpa w punkcie drugim odwołania. Zarzut dotyczy braku rozstrzygnięcia /DECYZJA s.1-17/ dotyczącego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności mimo wydania decyzji na podstawie art. 108 kpa (/DECYZJA s.1/) oraz uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy (/DECYZJA s. 198-200/). Brak rozstrzygnięcia odnośnie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje niepewność stron postępowania oraz organizacji ekologicznych nie będących stroną co do statusu wykonania decyzji. Wg art. 130 kpa decyzja nie podlega wykonaniu do czasu upłynięcia terminu wniesienia odwołania, jednak wg art. 130 § 3 kpa nadanie rygoru wg art. 108 kpa powoduje, że decyzja może być wykonana natychmiast. Z tego powodu ważne jest, by w decyzji rozstrzygnąć o statusie wykonania decyzji "jeżeli już decyzja została wydana na podstawie m.in. art. 108 kpa. W punkcie 4 Odwołujący odniósł się do ograniczenia w pouczeniu decyzji prawa organizacji ekologicznych do złożenia odwołania. W przypadku natychmiastowego wykonania decyzji wg art. 108 kpa w połączeniu ze zdjęciem obwieszczenia o decyzji ze stron BIP w dniu 6 maja 2010 i błędnym pouczeniem w /DECYZJI/ mogłoby dojść do sytuacji, że wydano prawomocną decyzję przy jednoczesnym ograniczeniu prawa organizacji ekologicznej do drogi sądowej, czym złamano ustalenia art. 9 Konwencji z Aarhus i art. 10a dyrektywy środowiskowej nr 85/337/EWG. Podstawą sformułowania takiego zarzutu jest fakt, że Urząd Miasta P. nie tyle zabronił organizacjom ekologicznym i zainteresowanej społeczności składania odwołania do SKO ile ukrył w dniach 14.4 -- 6.5.2010 możliwość wniesienia odwołania a tym samym możliwości wystąpienia na drogę sądową w przyszłości przez organizacje ekologiczne a w dniach 6.5. — 14.5.2010 ukrył sam fakt istnienia bieżącego postępowania, na które jeszcze można byłoby zareagować np. w drodze sądowej przed WSA. 7. Nieprawidłowy wybór wariantu technologicznego (art. 66 udiś) /DECYZJA s. 203/ Kryteria wyboru wariantu technologicznego są błędne i niezgodne z europejską hierarchią postępowania z odpadami wg dyrektywy 2008/98/EU z 22.11.2008. W podsumowaniu /DECYZJI s. 203/ podano, że głównym kryterium wyboru wariantu technologicznego było wypełnienie art. 16a ustawy o odpadach w zakresie redukcji frakcji BIO na składowiskach w latach 2010-2020 oraz wypełnienie wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki odnośnie kryteriów dopuszczenia do składowania niektórych grup odpadów. Tymczasem wg art. 66 udiś kryteria wyboru środowiskowego winny być zgoła inne. Sama celowość inwestycji winna być analizowana w studium wykonalności lub w dokumentacji aplikacyjnej do Komisji Europejskiej, postępowanie środowiskowe służy jedynie określeniu, jakie (negatywne) skutki dla środowiska niesie ze sobą inwestycja: a) Art. 66.1 (4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; b) Art. 66.1 (5b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; c) Art.66.1(6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko; d) Art. 66.1 (8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia; b) wykorzystywania zasobów środowiska; c) emisji. do a) W /RAPORCIE s. 280-288/ nie opisano, jakie negatywne skutki wynikają z niepodejmowania zamierzenia inwestycyjnego. W /DECYZJI s. 203-204/ opisano jedynie skutki prawne niepodejmowania decyzji, w tym możliwość naliczenia kary finansowej zgodnie z art. 79a ustawy o odpadach. Obostrzenia prawne nie mają skutków dla środowiska, są jedynie konsekwencją wieloletnich zaniedbań wnioskodawcy z realizacji obowiązków prawnych. Nie podano żadnych bilansów, np. energetycznego, emisji CO2, oszczędności surowców wtórnych które mogłyby opisać stan istniejący. do b) W /RAPORCIE s. 92-93/ podano, że wariant proponowany w raporcie jest najkorzystniejszym dla środowiska. Nie podano jednak żadnych bilansów np. energetycznego, emisji CO2, oszczędności surowców wtórnych które mogłyby porównać konkretne technologie. Brak odpowiedzi na postulowane przez mieszkańców inne możliwe systemy gospodarki odpadami, jak selektywna zbiórka odpadów kuchennych u źródła, systemy MBS lub spalarnie w innych krajach. Wielokrotnie wspominana w licznych prezentacjach spalarnia odpadów komunalnych Spittelau w Wiedniu emituje 29 mg tlenków azotu w normowanym metrze sześciennym (mg NOx/Nm3) gdy technologia niekatalitycznej redukcji tlenków azotu SNCR, proponowana przez wnioskodawcę emituje średnio wg BAT 120-180 mg NOx/Nm3. Z tego powodu należy stwierdzić, że proponowany wariant nie jest najkorzystniejszym dla środowiska. Pytania w trakcie uwag i wniosków o system katalityczny (SCR, taki jest w Spittelau) pozostały bez odpowiedzi. do c) W /RAPORCIE s. 211-275/ opisano jedynie przewidywane oddziaływania dla JEDNEGO wariantu a nie dla wszystkich analizowanych, jak wymaga prawo udiś. do d) W /RAPORCIE s. 280-288/ nie ma opisu metod prognozowania wymaganych prawem, gdyż dokument BAT/BREF, na którym się oparto stanowi jedynie opis najlepszej dostępnej techniki, nie może więc siłą rzeczy dać odpowiedzi np. na emisje skumulowane czy pośrednie, gdyż brak odniesienia do istniejących źródeł emisji w okolicy. Nie opisano też, w jakim stopniu nastąpi kompensacja emisji przez jej zmniejszenie z innych źródeł na skutek budowy instalacji. Brak jakiegokolwiek opisu dla oddziaływania krótkoterminowego - chwilowego, np. przy wystąpienia awarii przemysłowej lub pożaru, brak też wyliczenia stopnia ryzyka i analizy akceptowalności tego ryzyka. W uwagach do raportu Odwołujący wskazał, że żużle i popioły będą musiały być składowane, co powoduje, że ok. 26-32% sumy wszystkich odpadów do spalenia trafi na składowisko. Odwołujący wykazał, że składowanie tych odpadów w perspektywie krótkoterminowej (emisja wodoru, miedzi, związków azotu) i długoterminowej (pozostałe metale ciężkie) dużym obciążeniem dla środowiska, szczególnie dla gleby i wód gruntowych. W wyniku tego znacznie wydłuży się czas monitoringu rekultywowanych pól składowych. Wspominana w /DECYZJI s. 148, 165, 167, 171, 174/ aprobata techniczna jest dokumentem prawa budowlanego a nie środowiskowego, uzyskanie jej przez podmioty gospodarcze (nie podano odbiorców żużla) nie oznacza, że żużle czy zestalone popioły znajdą nabywców i nie trafią na składowisko. Aprobata techniczna opisuje jedynie wpływ żużli czy popiołów na stabilność konstrukcji lub mieszanek betonowych, nie zwalnia jednak producenta odpadów poakcyjnych (operatora spalarni) do stosowania § 13.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie prowadzenia procesów termicznych od wymogu przeprowadzania testów fluatowych dla mieszanek betonowych w formie opisanej w tym rozporządzeniu: Dopuszcza się wykorzystanie pozostałości po termicznym przekształceniu odpadów do sporządzania mieszanek betonowych na potrzeby budownictwa, z wyłączeniem budynków przeznaczonych do stałego przebywania ludzi lub zwierząt oraz do produkcji lub magazynowania żywności, z zastrzeżeniem ust. 314. Doświadczenia i praktyka szwajcarska (opisane w naszych uwagach do raportu jednoznacznie wskazuje, że żużle, nawet po waloryzacji, nigdy nie spełnią wymagań dla odpadów obojętnych. W tym miejscu chcielibyśmy zwrócić uwagę, że wymagania przedstawione w w/w rozporządzeniu Ministra Gospodarki odpowiadają odpowiedniemu dokumentowi europejskiemu i tym samym są surowsze od opisywanych u nas w uwagach norm szwajcarskich TVA. Nie zachowano hierarchii postępowania z odpadami komunalnymi, która wg nowej ramowej dyrektywy odpadowej 2008/98/EU z 22.11.2008 stawia wyżej od odzysku energetycznego i unieszkodliwiania następujące działania: unikanie powstawiania odpadów; przygotowanie do ponownego wykorzystania; recykling materiałowy. Stowarzyszenie S. przedstawiło system MBS, promujący powszechną selektywną zbiórkę u źródła (łącznie z selektywną zbiórką bioodpadów kuchennych) i produkcję wysokiej jakości paliw alternatywnych dla przemysłu cementowego. System taki: promuje unikanie powstawania odpadów (przez kompostowanie odpadów we własnym zakresie); uwzględnia nieuchronne wprowadzenie w przyszłości wzorem innych państw EU systemu kaucji na szkło i butelki PET (wg wydanej decyzji te odpady mają zostać spalone); promuje recykling organiczny (fermentownia), opakowań (sortownia NIR) oraz metali, szkła i inertów (MBS); wykorzystuje energię zawartą we frakcji palnej w odzysku R1, który jest procesem BEZODPADOWYM (pyły z paliwa alternatywnego stanowią część klinkieru). Wybór systemu spalania osadów ściekowych o kodzie [...] w stosunku do postępowania w dniu dzisiejszym jest obniżeniem sposobu gospodarowania tych odpadów wg hierarchii odpadowej z recyklingu do energetycznego wykorzystania. Wg aktualnego "sprawozdania z realizacji PG020" (s. 40, tab. 20) firma A. SA nie przekazuje osadów ściekowych do składowania, są one w całości wykorzystane rolniczo, do rekultywacji lub jako cenne paliwo alternatywne dla cementowni. Tymczasem w /DECYZJI s. 203/ podaje się jako argument za realizacją inwestycji, potrzebę przeciwdziałania składowaniu osadów ściekowych po roku 2013. 8. Analiza lokalizacyjna art. 66.1 (5) " art. 63.1 (2) ustawy OOS W /DECYZJI s. 76/ organ wyjaśnił, że celem "Raportu..." —luty 2010r. nie jest i nie był wybór lokalizacji realizacji przedsięwzięcia. W Raporcie opisano jedynie wyniki takiej analizy lokalizacyjnej. Została ona wykonana przed powstaniem Raportu, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi być opracowany dla konkretnej lokalizacji. Tym samym Urząd Miasta P. przyznał, że postąpił wbrew przepisom art. 66 i 63 udiś i wbrew wytycznym Ministra Rozwoju Regionalnego, który w punkcie 135 reguluje: Co do relacji pomiędzy raportem OO na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a raportem na etapie decyzji budowlanych zaleca się, aby wariantowanie lokalizacyjne było obligatoryjne jedynie na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast na etapie ponownej OOŚ powinno mieć miejsce już tylko wariantowanie techniczne, technologiczne i organizacyjne. Ponadto, jeżeli organ stwierdza konieczność ponownej OOŚ, aspekty przedsięwzięcia, które mogą zostać lepiej ocenione i rozstrzygnięte na etapie oceny powtórnej powinno się do tej oceny pozostawić [zob. na ten temat pkt. 148 Wytycznych]. Rozstrzygnięcie, co należy rozważyć wnikliwiej na etapie ponownej OOŚ, pozostaje w kompetencji organu administracji, a nie inwestora. Ustawa OOS nie ogranicza wariantów do analizy jedynie do analizy technologicznej czy organizacyjnej, art. 63 (opis screeningu i scopingu) pokazuje, że dla oceny, czy dane przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko potrzebuje sporządzenia raportu środowiskowego czy też nie także przeprowadza się m.in. analizę lokalizacyjną. Z tego powodu pytanie mieszkańców o lokalizację w M. G. było zasadne, a brak odpowiedzi jest uchybieniem proceduralnym, które winno się naprawić. Nie miał racji Urząd Miasta P., pisząc w /DECYZJI s. 76/, że analiza wielokryterialna nie była częścią raportu, skoro w /RAPORCIE s. 74/ napisano, że taka analiza jest załącznikiem 3.1 do raportu, a tym samym integralną częścią tego dokumentu. 9. Mieszanie odpadów za pomocą chwytaka (/DECYZJA s. 205/) Wg dokumentu BAT BREF 2006, rozdział 4.1.5.1 takie mieszanie wymaga dwu suwnic dla jednej linii spalania, gdyż czas potrzebny na obsługę załadunku leja wynosi kilka (7-8 min na ok. 2 tony spalanych odpadów), przez co jeden operator suwnicy nie da rady obsługiwać załadunku i jednocześnie mieszać odpadów. Wspomniano w dokumencie BAT o potrzebie "bypasa" w bunkrze w celu usuwania zeń odpadów zbyt wielkich lub szkodliwych dla procesu spalania (np. duże elementy złomu, pnie drzew, elektrośmieci, podejrzane sypkie substancje). W /RAPORCIE/ nie ma wzmianki o takich urządzeniach, jednak w /DECYZJI s. 4/ mowa jest o kontroli jakości odpadów przez mieszanie za pomocą jednej suwnicy, bez "bypasa". 10. System wycofania rusztu z kontroli paleniska W /DECYZJI s. 6/ opisano komorę spalania: Będzie wyposażony w automatycznie działający system wygaszania rusztu w sytuacjach awaryjnych np. pożaru lub przekroczenia emisji substancji niebezpiecznych, wraz z systemem wycofania rusztu z komory paleniska. System ten nie ma opisu w dokumencie BREF BAT 2006, nie wiadomo więc jakie emisje może on wywołać, np. podczas startu lub wygaszania systemu, w tym w sytuacjach awaryjnych. Brak jakiegokolwiek podanego źródła tych rewelacji technologicznych. Wg najlepszej dostępnej techniki w komorze spalania znajdują się jedynie: dysze powietrza (wtórnego), dysze systemu SNCR, palnik/palniki gazowe lub olejowe Nie znane są systemy wygaszania paleniska (np. wodą) wewnątrz kotła, także wizja wycofania bardzo ciężkiej, ruchomej konstrukcji rusztu z paleniska jawi się dosyć nierealistycznie. Oznaczałoby to całkowite otwarcie komory paleniska ku bunkrowi żużla, gdy w normach technicznych określone jest, że otwory w ruszcie nie powinny przekraczać 2% powierzchni rusztu. Być może takie systemy są stosowane w bardzo specyficznych kotłach (np. Kruegera), jednak w raporcie był opis tradycyjnego kotła z obiegiem naturalnym. Pozostaje też pytanie, co dalej z tymi "wycofanymi" lub "wygaszonymi" odpadami leżącymi na ruszcie. Zostaną one manualnie wyjęte z kotła do bunkra czy może proces rozpalania kotła będzie odbywał się z zimnymi odpadami na ruszcie? To niezgodne z warunkiem 2.6 /DECYZJI s. 9/, gdzie zabrania się dozowania odpadów, gdy temperatura w górnej części komory dopalania będzie miała min 850 C przez 2 sekundy). 11. Brak analizy lokalizacyjnej i technologicznej dla instalacji zestalania drobnej frakcji poakcyjnej oraz dla instalacji waloryzacji żużla (art. 66.1 (5)-(7) ustawy OOS) W /DECYZJI s.128/ wykazano, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje, prócz budowy spalarni odpadów komunalnych, jeszcze dwie inne instalacje dla których wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko: Planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane jest zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem Rady Ministrów do przedsięwzięć obligatoryjnie wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko - 2 rozporządzenia. Według rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząca oddziaływać na środowisko i szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w ramach przedsięwzięcia mają powstać: instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych ( 2 ust. 1 pkt. 40), wymagające sporządzenia raportu; instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, nie wymienione w 2 ust. 1 pkt. 39-41 (§ 3 ust. 1 pkt 73), dla których sporządzenie raportu może być wymagane; instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych (§ 2 ust. 1 pkt. 39) wymagająca sporządzenia raportu (...). Raport oddziaływania na środowisko winien zawierać analizę wariantów technologicznych i lokalizacyjnych wraz z uzasadnieniem ich wyboru (art. 66 ust. 1 pkt 5-7 udiś). Należy w tym miejscu podnieść, że wymienione w nagłówku instalacje do zestalania pyłów i popiołów oraz waloryzacji żużla nie stanowią integralnej części spalarni odpadów lecz mogą istnieć samodzielnie, przerabiając żużle i popioły np. z kilku różnych spalarni lub odpady poakcyjne z różnych zakładów, o różnych kodach odpadowych za pomocą tej samej technologii. Stowarzyszenie S. jest w posiadaniu ważnego pozwolenia zintegrowanego dla instalacji zestalania odpadów stałych (m.in. żużli, pyłów i popiołów z procesów termicznych o kodzie 19) wydanego przez Wojewodę Ś. dla instalacji pracującej w technologii GEODUR w B.-Sz.: LINK:http://www.ekoserw.pl/download/pozwolenie_zintegrowane.pdf http://www.ekoserw.pl/download/pozwolenie_zintegrowane2.pdf Instalacja ta nie jest składową innej instalacji termicznego unieszkodliwiania. Także jedyna w Polsce spalarnia w W. (ZUSOK) nie posiada własnej instalacji do waloryzacji żużla ale organizuje przetargi na zagospodarowanie i odbiór tego odpadu (kod [...]) przez firmy zewnętrzne (szczegóły w uwagach do raportu). W spalarniach znajdujących się na terenie aglomeracji nie prowadzi się unieszkodliwiania pyłów, popiołów, placków filtracyjnych, zużytego węgla aktywnego czy żużla na miejscu. Spowodowane jest to: brakiem miejsca, protestami społecznymi, emisjami pyłu oraz dioksan z leżakowanych żużli, problem odcieków, możliwość eksplozji nagrzewającego się żużla (katalityczna produkcja wodoru, Odwołujący opisał to w uwagach). Z tego powodu jest rzeczą zasadną, by przeanalizować w raporcie środowiskowym możliwe inne lokalizacje dla zestalania pyłów i popiołów i waloryzacji żużla, np. na terenie składowiska w S. [winno być S.] L. Otwarta pozostaje sprawa analizy technologicznej. Nie wyjaśniono w raporcie, dlaczego wybrano akurat technologię zestalania, skoro w dokumencie BREF BAT 2006 rozdział 2.7.3 ) wymienione są inne, mniej inwazyjne dla środowiska metody. Tym samym instalacja zestalania nie spełnia wymogu art. 66.1 (11) udiś w połączeniu z art. 143 poś — brak porównania wybranej technologii do BAT. Autorzy raportu pragną wykorzystywać żużel jako kruszywo budowlane, mimo że prawo środowiskowe stanowi inaczej. Powołują się przy tym na furtkę prawną, jakie daje zakwalifikowanie żużla jako odpadu nadającego się do składowania na składowiskach odpadów obojętnych /DECYZJA s. 147/. Niestety, wybierając metodę mokrego usuwania żużla (usuwania spod rusztu z zamknięciem wodnym) autorzy raportu pogrzebali możliwość zakwalifikowania takiego żużla po waloryzacji do tej grupy odpadów, gdyż mokry żużel jest o wiele bardziej reakcyjny (wody odciekowe, testy eluatowe) niż żużel usuwany na sucho. Dowodzą tego badania szwajcarskie z roku 2006. Ten przykład pokazuje, jak ważna jest analiza lokalizacyjna i technologiczna także dla instalacji waloryzacji żużla. 12. Brak analizy ciągłego pomiaru dioksyn i rtęci lotnej Hg0 W dokumencie BAT BREF 2006 w rozdziałach 2.8.3 oraz 2.8.4 są opisane systemy ciągłego pomiaru dioksyn i lotnej rtęci. Chodzi tutaj o systemy kasetowe lub online ( dla rtęci). O ile ilość dioksyn można oszacować na podstawie innych parametrów (np. pomiar tlenku węgla, temperatury, nadmiaru powietrza ) to rtęć lotna przechodzi doskonale przez filtry i nie jest powiązana z żadnym innym związkiem chemicznym podlegającym oczyszczeniu. Oznacza to, że operator spalarni nie wie tak naprawdę, ile powinien dozować węgla aktywnego by zachować normę dla rtęci (0,05 mg/Nm3). Dozowanie węgla aktywnego realizuje się pod kątem dioksyn (pomiar tlenku węgla). Gdy do pieca trafi przypadkowo lub niezgodnie z prawem większy ładunek rtęci (baterie, lampy rtęciowe czy świetlówki, elektrośmieci) instalacja automatycznie będzie więcej jej emitować do atmosfery. Nieprawdą jest twierdzenie Urzędu Miasta Poznania (/DECYZJA s. 47/), że rtęć jest eliminowana na filtrach z dokładnością 99,99%. Tak jest jedynie dla rtęci w postaci chlorków, w postaci lotnej zaś eliminacja wynosi maksymalnie 70% ( BREF - BAT). W /RAPORCIE/ brak jest podanych kalkulatoryjnych wartości rtęci w spalinach surowych dla śmieci z obszaru obsługiwanego przez spalarnię. Rtęć, w odróżnieniu od innych metali ciężkich, jest gazem bardzo szybko przechodzącym w stan lotny (Hg°) z tego powodu cały jego ładunek musi być wychwycony przez instalację do oczyszczania spalin (praktycznie nie ma rtęci w żużlach). Rtęć w planowanej instalacji ma być wychwytywana przez dodawanie węgla aktywnego za adsorberem metody pseudosuchej, kontaminowany węgiel aktywny ma osiadać na filtrze workowym i być przez strzepywanie usuwany wraz z rtęcią i dioksynami. System taki, by być skuteczny MUSI posiadać ciągły monitoring rtęci w spalinach (system online24) tak, by można było reagować przy dozowaniu węgla aktywnego na zwiększenie się zawartości rtęci w spalinach. O ile pomiar tlenku węgla CO wystarcza by stwierdzić jakość spalania ( a tym samym poziom likwidacji dioksyn i innych pierścieniowych związków organicznych) to w przypadku ponadmiarowej emisji rtęci taki pomiar nic nie wykazuje. Dlatego niezbędny jest ciągły pomiar rtęci w systemie on-line. Kilka przykładów praktycznych: Spalarnia MVA Offenbach am Main w Niemczech, 20.1-30.1 2003. Podczas testowania nowego systemu pomiaru rtęci on-line okazało się, że w przez okres 2 dni emisje rtęci znacznie przekraczały wartości dopuszczalne. Wartości te zanotowały wszystkie trzy urządzenia pomiarowe, przez co wykluczony jest błąd urządzenia; Spalarnia MVA Hamburg Borsigstrasse, podobny przypadek: znaczne przekroczenie emisji rtęci przez okres kilku dni. Obliczenia późniejsze wykazały, że do tej spalarni musiało trafić w jakieś partii odpadów ok. 80 kg rtęci. Bez systemu pomiaru on-line, który spowodował dodatkowe dozowanie węgla aktywnego, emisja do atmosfery wyniosłaby ok. 93% tej ilości, po dodatkowym dozowaniu: ok. 40% (przy zbyt dużej koncentracji rtęci sam system węgla aktywnego bez mokrego, wielostopniowego systemu oczyszczania spalin nie wystarcza); Spalarnia MVA Weisweiler koło Akwizgranu, rok 2005: najprawdopodobniej wraz z balastem 19 12 12 lub z odpadami z rzemiosła dostarczono ok. tony rtęci. Przez dwa dni próbowano utrzymać normy emisyjne przez dodatkowy wtrysk węgla aktywnego. Jednak się to nie udało. Instalację zatrzymano, odpady wybrano z bunkra, system przeczyszczono, włączono jeszcze raz. To też nie pomogło, dlatego zatrzymano ponownie, znów oczyszczono i uruchomiono wg specjalnej zgody środowiskowej. Dzięki temu zakład mógł przez miesiąc przekraczać normy emisyjne dla rtęci (i je przekraczał) tak długo, aż kontaminacja minęła. Bez systemu online emisja rtęci byłaby wielokrotnie wyższa oraz trwała dłużej. Niewykluczone byłoby też zagrożenie zatruciem oparami rtęci dla pracowników zakładu oraz postronnych osób mieszkających w pobliżu. Nie wykryto właściciela odpadów zawierających rtęć. Stowarzyszenie S. dołączyło do odwołania swe uwagi do raportu oddziaływania na środowisko oraz odpowiedź pełnomocnik Prezydenta Miasta P. na prośbę stowarzyszenia o udostępnienie studium wykonalności. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia we własnym zakresie i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez tutejsze Kolegium. Decyzją z dnia 6 lipca 2010 r. nr SKO-OŚ-129/10 (dalej decyzja z 6 lipca 2010 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej SKO bądź Kolegium), na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U.2001 r., nr 79, poz. 856), art. 17, art. 104, art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz.1227 ze zm.) utrzymał decyzję z 15 kwietnia 2010 r. w mocy. Motywując rozstrzygnięcie, Kolegium zważyło co następuje: Zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 udiś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć (art. 75 ust. 1 pkt 4 udiś). Badając całość akt sprawy, rozpatrując merytorycznie sprawę tutejsze Kolegium stwierdziło, że można wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na określonych poniżej warunkach. Oceniając wniosek inwestora i przedstawiony raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, Kolegium stwierdziło, że spełnia on kryteria wyrażone w art. 73 i 74 udiś. Wniosek zawiera oznaczenie inwestora i inwestycji, pełnomocnictwo, kopię mapy ewidencyjnej (poświadczonej za zgodność przez właściwy organ), raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wypis z ewidencji gruntów. Raport oddziaływania na środowisko zawiera: 1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności: a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, c) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia; 2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; 3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; 5) opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; 6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko; 7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, c) dobra materialne, d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, e) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d; 8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji; 9) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 10) porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 12) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej; 13) przedstawienie zagadnień w formie graficznej; 14) przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 15) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; 16) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 17) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu; ) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu. Biorąc pod uwagę opinie i uzgodnienia dokonane przez organ I instancji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P., należało uzgodnić środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...]1, obręb G. z zastrzeżeniami, które również zawarte są w decyzji organu I instancji. Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń (art. 141 § 4 ppsa), należy wskazać, że treść uzgodnień środowiskowych warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, określonych decyzją z [...] lipca 2010 r. (część 3 i 4 decyzji odwoławczej; s. 169-194 decyzji z [...] lipca 2010 r.), odpowiada treści uzgodnień środowiskowych warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, określonych decyzją z [...] kwietnia 2010 r.). Odnosząc się w części 5 decyzji z [...] lipca 2010 r. do zarzutów zawartych w złożonych odwołaniach, Kolegium stwierdziło w szczególności: ZARZUTY STOWARZYSZENIA "E. G." W K: I. Naruszenie prawa procesowego (art. 24 § 1 pkt 1, 4 i 7 kpa), przez brak wyłączenia się Prezydenta Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie i jednoczesny brak wyłączenia się przez pracowników Urzędu Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 75 ust. 3 udiś, w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4, realizowanego przez gminę, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. Oznacza, że organ I instancji posiadał kompetencje do wydania decyzji z [...] kwietnia 2010 r. a przede wszystkim nie podlegał wyłączeniu z postępowania. II. Naruszenie prawa procesowego, w postaci przepisu art. 28 kpa, przez nieuprawnioną odmowę uznania Gminy Cz. za stronę postępowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z interpretacją przepisów k.p.a., dokonywaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z: 20.4.1998 r., IV SA 1106/97; 24.6.2009 r., akt II OSK 771/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5.02.1998 r., "I" [winno być "IV"] SA/Po 1242/97; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 13.01.2009 r., II SA/Bk 842/07), przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko a więc – właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Mimo wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 Nr 199 poz.1227 ze zm.), pogląd ten wydaje się być słuszny również dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Gmina Cz. nie wykazała, że jest właścicielem lub posiadaczem nieruchomości znajdującej się, zgodnie ze sporządzonym raportem oddziaływania na środowisko, w strefie oddziaływania inwestycji. Tym samym brak podstaw do uznania Gminy Cz. za stronę w niniejszym postępowaniu. III. Naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 2 Konstytucji RP i art. 8 kpa, przez brak wyłączenia się Prezydenta Miasta P. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie i prowadzenie tego postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa. Rozpatrując ów zarzut Kolegium ponownie przywołało treść art. 75 ust. 3 udiś, stwierdzającego, że w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4, realizowanego przez gminę decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. Ustawodawca dał więc możliwość organom administracji realizowania zadań i jednoczesnego wydawania orzeczeń administracyjnych dotyczących realizacji tych zadań. O niekonstytucyjności przepisu może orzekać wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Ponieważ art. 75 ust. 3 udiś obowiązuje, dlatego organy administracji, jak i sądy muszą go stosować. IV. Naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 5, art. 74 ust. 1 i art. 74 ust. 2 Konstytucji RP, przez brak kierowania się zasadą zrównoważonego rozwoju, brak zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom mieszkańców Miasta P., Gminy Cz. i Gminy S., i danie priorytetu względom ekonomicznym, i organizacyjnym nad względami ochrony środowiska. Decyzja środowiskowa ma na celu określeniu wpływu planowanej inwestycji na środowisko. W bardzo obszernym uzasadnieniu swej decyzji, organ I instancji przytoczył argumenty przemawiające za tym, że planowana inwestycja ma na celu zapewnienie prawidłowej gospodarki odpadami i jest zgodna z przyjętą przez Miasto P. koncepcją gospodarki odpadami. Organ I instancji wziął pod uwagę zaproponowaną przez Wnioskodawcę analizę następujących rozwiązań technologicznych systemu gospodarki odpadami : Wariant 0: bezinwestycyjny wariant rozumiany jako rozwiązanie zakładające zachowanie obecnie funkcjonującego systemu gospodarki odpadami, Wariant 1: oparty na złożonym systemie mechaniczno-biologicznego przekształcania odpadów ze stabilizacją beztlenową i termicznym przetwarzaniem wyprodukowanego paliwa alternatywnego. Wariant 2: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do beztlenowego przekształcania frakcji ulegającej biodegradacji ze zmieszanych odpadów komunalnych wraz z instalacją do termicznego przekształcania frakcji energetycznej odpadów komunalnych. Wariant 3: alternatywne całościowe rozwiązanie uwzględniające rozbudowanie istniejącego systemu z jednoczesnym zastosowaniem instalacji do termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy najistotniejszych parametrów technologicznych systemu gospodarki odpadami przewidzianych dla Miasta P., Inwestor zarekomendował wariant 3, jako najkorzystniejszego z punktu widzenia redukcji ilości odpadów kierowanych na składowisko, w tym odpadów ulegających biodegradacji, a także uzyskiem, w wyniku unieszkodliwiania odpadów, największej ilości energii: cieplnej i elektrycznej, która może zostać odzyskana i wykorzystana na potrzeby mieszkańców. Rozważany wariant "0" polegający na niepodejmowaniu jakichkolwiek działań inwestycyjnych jest sprzeczny z obecnie obowiązującym stanem prawnym. Wymogi polskiego i unijnego prawa narzucają konieczność zmniejszenia ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji począwszy od roku 2010, zgodnie z następującym harmonogramem: zmniejszenie ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, by nie było składowanych: w 2010 r. więcej niż 75 %; w 2013 r. więcej niż 50 %; w 2020r. więcej niż 35 %; zmniejszenie masy składowanych odpadów komunalnych do max. 85 % wytworzonych odpadów do 2014 r.; osiągnięcie od 1 stycznia 2008 r. poziomu selektywnego zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z gospodarstw domowych w ilości 4kg/mieszkańca/rok. Zatem system w wariancie "0" już w roku 2010, a najpóźniej w roku 2013 nie spełni wymagań prawnych w zakresie ograniczenia składników ulegających biodegradacji kierowanych na składowisko. Nie zapewni on również dotrzymania zaleceń zawartych w Krajowym Planie Gospodarki Odpadami 2010 w zakresie recyklingu i odzysku opakowań oraz odpadów poużytkowych w systemie selektywnej zbiórki. Kolejnym ograniczeniem tego systemu jest brak wyraźnej redukcji poziomu odpadów składowanych na składowisku, które nie były wcześniej przetwarzane. Odpady o kodach [...],[...],[...],[...] i z grupy [...], składowane w tym systemie nie zapewnią spełnienia kryteriów dopuszczających odpady do składowania m.in. również ze względu na fakt, że w niniejszych odpadach zawartość węgla aktywnego przekracza 5 % suchej masy i ze względu na wartość ciepła spalania powyżej 6 MJ/kg suchej masy. Mając na uwadze niemożność składowania odpadów na dotychczasowym wysypisku w S. L. a tym samym niedotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie ograniczenia w ilości składowanych odpadów ulegających biodegradacji, autor raportu zwrócił uwagę na konieczny wzrost kosztów i sankcje kar finansowych nakładanych zgodnie z art. 79 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2007, nr 39, poz. 251 ze zm.), w przypadku zastosowania wariantu "0". Z uwagi na owe uwarunkowania Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie będzie naruszać przepisów dotyczących ochrony środowiska. V. Naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu §1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w związku z art. 248 ust. 1 poś, przez błędne uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej" ani za "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej". Zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko i z uzasadnienia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. wynika, że do procesu uzdatniania wody wykorzystywane będą substancje: hydrazyna, fosforan III sodu, roztwór chlorowodoru. Substancje te będą magazynowane na terenie ITPOK w ilościach nie kwalifikujących go do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W przedstawionych przez Wnioskodawcę materiałach dokonano analizy tej inwestycji w odniesieniu do możliwości zakwalifikowania zakładu do stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo za zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii. Zakwalifikowanie zakładu do jednej z wyżej określonych kategorii następuje na podstawie wytycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 roku w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535 ze zm.). W trakcie eksploatacji instalacji termicznego przekształcania odpadów będą wykorzystywane substancje niebezpieczne - hydrazyna i olej opałowy, służący do wspomagania procesu spalania. W raporcie przedstawiono wyniki obliczeń, z których wynika, że owa instalacja nie zalicza się ani do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W raporcie przedstawiono sposoby magazynowania substancji niebezpiecznych (hydrazyny, oleju opałowego) na terenie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w swym uzgodnieniu nałożył na Inwestora obowiązek, by miejsca te były odpowiednio zabezpieczone, oznakowane i wentylowane. Zbiorniki zostaną posadowione na odpowiednich tacach. Magazyny substancji niebezpiecznych wyposażone będą w odpowiedni sprzęt i substancje neutralizujące. Napełnianie i opróżnianie zbiorników przeznaczonych do magazynowania substancji niebezpiecznych odbywać się będzie w sposób hermetyczny. Organ I instancji wyjaśnił, że zarówno pierwsza wersja Raportu swymi zapisami i wersja Raportu z lutego 2010 r., swymi zapisami i analizami stwierdza, że ITPOK nie jest zakładem obarczonym możliwością wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii" albo za "zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii" (art. 248 poś). Zakwalifikowanie zakładu do jednej z wyżej określonych kategorii następuje zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r. Z przeprowadzonej, zgodnie z wymogami rozporządzenia z 2002 r. wynika, że w trakcie eksploatacji instalacji do prowadzenia procesu termicznego unieszkodliwiania odpadów będą wykorzystywane substancje niebezpieczne, których obecność w ITPOK może ten zakład kwalifikować do zakładów zwiększonego lub dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Są to następujące substancje: hydrazyna i olej opałowy służący do wspomagania procesu spalania. Przewidywane roczne zużycie tych substancji i materiałów wyniesie: hydrazyna – 0,96 Mg; olej opalowy– 38,4 Mg. Zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r., o tym czy dany zakład/instalacje należy zaliczyć do zakładów zwiększonego lub dużego ryzyka decyduje ilość substancji znajdujących się w zakładzie w danej chwili (substancje magazynowane). Wymienione substancje będą magazynowane na terenie ITPOK w ilościach mniejszych niż to przewiduje rozporządzenie z 2002 r. w następujących ilościach: hydrazyna– do 0,3 Mg; olej opałowy– do 15,0 Mg. Obie te substancje są wymienione w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia z 2002 r.; hydrazyna pozycja 33, a olej opałowy – jako produkt destylacji ropy naftowej – olej opałowy lekki, pod pozycją 34. W przypadku, gdy znajdujące się w zakładzie poszczególne substancje niebezpieczne nie występują w ilościach wyższych lub równych odpowiednim ich ilościom określonym w kolumnie 4 i 5 tabeli 1 rozporządzenia lub odpowiednim ich ilościom w kolumnie 2 lub 3 tabeli 2, stosuje się określoną w rozporządzeniu zasadę sumowania. W przypadku ITPOK odpowiedni wynik z sumarycznego wzoru z rozporządzenia dla przypadku zaliczenia zakładu do zakładu zwiększonego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie następujący: 0,3/0,5 + 5,0/2500 = 0,602 Ponieważ wynik tego sumowania jest mniejszy od 1,0 to instalacja ITPOK nie może być zaliczona do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani tym bardziej do zakładu dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W związku z tym cytowane poniżej zapisy ,,Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, od obszarów charakteryzujących się intensywną zabudową mieszkaniową, domków jednorodzinnych i osiedli mieszkaniowych....." itp. nie odnoszą się do przedsięwzięcia ITPOK. Żaden z przepisów prawa nie stwierdza, kto winien sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie raport został sporządzony przez profesjonalistów, posiadających odpowiednią wiedzę i umiejętności (autorzy wymieni na s. 16 raportu). VI. Naruszenie prawa materialnego (art. 73 ust. 3 udiś) przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 73 ust. 3 poś, w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. ITPOK nie jest zaliczana do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani tym bardziej do zakładu dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że planowana inwestycja nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Z uwagi na powyższe nie można uznać, że zastosowanie w niniejszej sprawie winien znaleźć art. 73 ust. 3 poś. VII. Naruszenie prawa materialnego (art. 73 ust. 4 poś), przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 73 ust. 4 poś, zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii winny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu państwowym. Ponieważ ITPOK nie jest zaliczana do zakładu o zwiększonym ryzyku, ani tym bardziej do zakładu dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, dlatego słusznie organ I instancji nie zastosował art. 73 ust. 4 poś. VIII. Naruszenie prawa materialnego, (art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś), przez brak uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, ewentualnie — wprowadzenie do treści zaskarżonej decyzji warunków nieuzgodnionych z RDOŚ. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W niniejszej sprawie organ I instancji uzgadniał warunki realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ, czego efektem jest uwzględnienie warunków realizacji przedsięwzięcia nałożonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. postanowieniem znak: [...] z [...] lutego 2010 r. w zakresie wydajności instalacji, prowadzenia procesów technologicznych, rodzaju przetwarzanych odpadów w poszczególnych instalacjach, zastosowań dotyczących prowadzenia monitoringu i kontroli strumienia dowożonych i przetwarzanych odpadów, organ uszczegółowił niektóre z nich i określił szereg warunków, których spełnienie zagwarantuje skuteczną ochronę środowiska. W celu zapewnienia jednorodności strumienia odpadów kierowanych do pieca i zapewnienia możliwości wychwycenia w nim odpadów o nadmiernych gabarytach, Organ zobowiązał Inwestora do tego, by odpady w bunkrze były mieszane za pomocą chwytaka. Ponieważ w raporcie nie przewidziano na terenie zakładu wyznaczenia miejsc magazynowania przywożonych do zagospodarowania odpadów za wyjątkiem bunkra i silosów, nałożono na Inwestora obowiązek magazynowania odpadów komunalnych i z mechanicznej obróbki wyłącznie w bunkrze, a osadów ściekowych wyłącznie w silosach. W przypadku wystąpienia przerwy konserwacyjnej, remontowej, bądź też sytuacji awaryjnej wykluczającej możliwość prawidłowego działania instalacji, zobowiązano Inwestora do rozpatrzenia na etapie projektu budowlanego, miejsc okresowego magazynowania nadmiarowych ilości odpadów, na terenie innych obiektów/instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P. Jednocześnie organ I instancji zobowiązał Inwestora do zaprojektowania odpowiednich miejsc, budynków lub placów magazynowania dla stacji przeładunkowych, które należy zabezpieczyć przed potencjalnym, negatywnym oddziaływaniem na środowisko i wyposażyć w odpowiednie urządzenia – rozdrabniarkę wirnikową i belownicę do pakowania przywożonych odpadów w folię HDPE lub MDPE. Nadmiarowe ilości odpadów magazynowane okresowo na terenie innych obiektów/instalacji posiadających uregulowania formalno-prawne, wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P., po ponownym uruchomieniu instalacji winny być przekazywane do bunkra instalacji i poddane termicznej obróbce bez rozpakowania z folii, po uprzednim rozdrobnieniu wykorzystując chwytaki suwnicy. Jednocześnie na etapie projektu budowlanego, zobowiązano Inwestora do ponownego przeanalizowania możliwości naprzemiennego wyłączania linii termicznego przekształcania odpadów komunalnych, które umożliwi ciągłą pracę zakładu i wyeliminuje potrzebę ich magazynowania poza bunkrami w innych obiektach wchodzących w skład Systemu Gospodarki Odpadami dla Miasta P., jak również spowoduje ograniczenie ewentualnych uciążliwości w punktach przeładunkowych oraz wpłynie korzystnie na efekt ekonomiczny. Nadto celem bezpiecznego dla środowiska wykorzystywania odpadów poprocesowych do sporządzania mieszanek betonowych, Organ zobowiązał Inwestora do przeprowadzenia odpowiednich badań przed ich wdrożeniem, w szczególności wykonania testów na wypłukiwalność i testów długookresowej trwałości stabilizowania i zestalania, według kryteriów (jak dla odpadów obojętnych), które określone są w rozporządzeniu dotyczącym kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania odpadów danego typu. Organ doprecyzował warunki dotyczące zagospodarowania odpadów podprocesowych, przez zastosowanie procesu D5 - składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub procesu D12 - składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne. W związku z tym, że w Raporcie z lutego 2010 r. metoda D3 została zaproponowana, jako proces zagospodarowania odpadów pochodzących ze stabilizacji (odpady inne niż niebezpieczne), w niniejszej decyzji na etapie przeprowadzenia drugiej oceny oddziaływania na środowisko, zobowiązano Inwestora do ponownego przeanalizowania sposobu zagospodarowania odpadów poprocesowych ze szczególnym uwzględnieniem odpadów stabilizowanych. Organ I instancji doprecyzował również warunki dotyczące termicznego procesu przekształcania odpadów, które należy prowadzić w sposób zapewniający utrzymanie przez co najmniej 2 sekundy, nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach, w reprezentatywnym punkcie komory spalania, temperatury nie niższej niż 850ºC. Instalacja spalania odpadów musi być tak zaprojektowana, wyposażona, wykonana i eksploatowana, by przy najbardziej niedogodnych termicznie warunkach pracy instalacji (np. w okresach częściowego wykorzystania mocy spalania) kontrolowana temperatura strumienia spalin, równomiernie wymieszanych z powietrzem, w strefie po ostatnim doprowadzeniu powietrza do komory spalania, wynosiła przynajmniej 850 0C, a czas przebywania spalin w tej temperaturze wynosił przynajmniej 2 sek. Miejsca pomiaru temperatury spalin dla potrzeb tej oceny, winny być wyznaczone w reprezentatywnych punktach komory spalania i zatwierdzone w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę instalacji. Zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów (Dz.U. z 2002 r. nr 37, poz. 339) Organ nałożył warunek, w którym przekształcenie termiczne odpadów winno zapewnić odpowiedni ich poziom przekształcenia, gdzie całkowita zawartość węgla organicznego żużlach i popiołach paleniskowych nie przekracza 3% lub udział części palnych w żużlach i popiołach paleniskowych nie przekracza 5 %. W przypadku przemysłowego wykorzystania żużla, jako kruszywa budowlanego, nałożono na Inwestora obowiązek uzyskania od uprawnionej jednostki stosownego dokumentu, dopuszczającego ten materiał do wtórnego wykorzystania tzw. Aprobaty Technicznej. W Raporcie i w uzupełnieniach doń, zawarto dane i obliczenia wielkości emisji dla następujących źródeł emisji zorganizowanej: dwu linii termicznego przekształcania odpadów (emitor E1 i E2), silosu sorbentu (emitor E3), silosu węgla aktywnego (emitor E4), silosu popiołów (emitor E5), silosu cementu (emitor E6), hali waloryzacji żużla (emitor E7). Wykonano także obliczenia dla źródeł emisji niezorganizowanej, pojazdów poruszających się po terenie planowanej inwestycji tj. dowożących odpady (emitor liniowy E8), transportujących żużel, odpady z oczyszczania spalin i popiołów po zestalaniu i stabilizacji (emitor liniowy E9), a także ładowarki pracującej na placu przyjęcia i sezonowania żużla (emitor E10). Obliczenia wielkości emisji dla linii termicznego przekształcania odpadów zostały wykonane w trzech wariantach obliczeń (warianty te nie stanowią wariantów realizacji przedsięwzięcia). Wariant pierwszy obliczeń obejmował emisję uwzględniającą metodę półsuchą oczyszczania spalin jaka ma być zastosowana w tej instalacji, w oparciu o dane zawarte w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik. Wariant drugi i trzeci obejmował odpowiednio graniczne wielkości emisji wynikające z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych. Obliczenia wpływu przedsięwzięcia na stan powietrza atmosferycznego przeprowadzono dla 18 substancji emitowanych z dwu linii termicznego przekształcania odpadów tj. pyłu, chlorowodoru, dwutlenku siarki, fluoru, tlenków azotu, tlenku węgla, kadmu, talu, rtęci, antymonu i jego związków, arsenu, ołowiu, chromu, kobaltu, miedzi, manganu, niklu, wanadu a także dla emisji pyłu z silosów i z hali waloryzacji żużla, i emisji niezorganizowanej ze środków transportu. Obliczenia rozprzestrzeniania w/w substancji w powietrzu wykonane dla wariantu pierwszego wykazały, że stężenia żadnej z emitowanych substancji nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu i wartości odniesienia (określonych przepisami szczegółowymi). Nie stwierdzono możliwości wystąpienia przekroczeń dopuszczalnej wartości opadu pyłu oraz kadmu i ołowiu. Przeprowadzono dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Wykazały one, że dla wszystkich emitowanych substancji, z wyjątkiem arsenu, stężenia nie przekraczają 10% wartości odniesienia. Dla arsenu stężenie jest nieznacznie wyższe od 10% wartości odniesienia. Analiza dodatkowych obliczeń rozkładu stężeń substancji w powietrzu (wariant 2 i 3), wykonana dla emisji granicznych wynikających z obowiązujących dla tego typu instalacji standardów emisyjnych - średnich dobowych i średnich trzydziestominutowych wykazała, że dla większości emitowanych substancji stężenia w powietrzu nie przekroczą poza terenem zakładu dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia. Może dojść jedynie do przekroczeń opadu kadmu dla wariantu drugiego obliczeń oraz w przypadku wariantu trzeciego obliczeń do przekroczeń dopuszczalnej częstości przekroczeń dla stężeń jednogodzinnych tlenków azotu. Należy jednakże zauważyć, że obliczenia dla wariantów 2 i 3 przeprowadzono dla zobrazowania ekstremalnie niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia przy założeniu, że wielkość emisji na wylotach z emitorów będzie stanowić wielkość równą obowiązującym standardom emisyjnym. Jest to sytuacja wyłącznie teoretyczna, gdyż w rzeczywistości, jak to pokazują wyniki analiz pomiarowych z innych instalacji tego typu pracujących w krajach Unii Europejskiej, a także na podstawie danych zawartych w dokumentach referencyjnych dotyczących Najlepszych Dostępnych Technik, emisje te są wielokrotnie mniejsze. Dla wariantu 2 i 3 obliczeń, podobnie jak w przypadku wariantu 1, wykonano dodatkowe obliczenia stężeń emitowanych substancji na poziomie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W przypadku wariantu 2 wykazały one, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % wartości odniesienia z wyjątkiem tlenków azotu, arsenu i niklu, których stężenia nie przekraczają wartości odniesienia. Z wariantu 3 obliczeń również wynika, że dla prawie wszystkich emitowanych substancji otrzymane wartości są mniejsze od poziomu 10 % wartości odniesienia z wyjątkiem tlenków azotu i dwutlenku siarki, których stężenia również nie przekraczają wartości odniesienia. W obliczeniach uwzględniono poziom tła substancji, zgodnie z referencyjną metodyką modelowania poziomów substancji w powietrzu określoną w rozporządzeniu z 2010 r. Reasumując obliczenia dla rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu z wiodącą metodą półsuchą oczyszczania spalin wykazały, że spełnione są wszystkie warunki określone w rozporządzeniu z 26 stycznia 2010 r. i w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2008 r. nr 47, poz. 281) i dotrzymane zostaną standardy emisyjne, zarówno średnie dobowe, jak i średnie trzydziestominutowe, z instalacji spalania odpadów, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. (Dz. U. nr 260, poz. 2181). Organ stwierdził, że na tym etapie postępowania administracyjnego przedstawione w raporcie obliczenia należy uznać za wystarczające. Pozwalają one stwierdzić, że instalacja, przy założeniu projektowanych rozwiązań oczyszczania spalin, nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie inwestycji. Szczegółowe parametry emisji i emitorów, rozwiązania w zakresie systemu, rodzaju i ilości dozowanych reagentów do procesu, mających na celu redukcję tlenków azotu, metali ciężkich, dioksyn i furanów, parametry techniczne urządzeń służących redukcji emisji substancji do powietrza, sposób oraz częstotliwość ich regeneracji, a także rozwiązania w zakresie miejsca przechowywania reagentów oraz substancji niebezpiecznych, znane będą na etapie projektu budowlanego i wtedy ponownie zostaną poddane ocenie. Kierując się koniecznością weryfikacji rozwiązań projektowych i zastosowanego do obliczeń modelu matematycznego oraz zapewnieniem poczucia bezpieczeństwa mieszkańcom przyjmującym realizację przedsięwzięcia z dużymi obawami, Organ prowadzący postępowanie, zobowiązał Inwestora do wykonania i przedstawienia analizy rozprzestrzeniania substancji w powietrzu w oparciu o wyniki wstępnych pomiarów wielkości emisji wykonanych w ramach obowiązku wynikającego z art. 147 ust. 4 poś i wyniki monitoringu. W ramach analizy zobowiązano Inwestora do wykonania kontrolnych pomiarów immisji substancji w powietrzu w dwu punktach pomiarowych poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawy, w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej. By umożliwić przeprowadzenie wstępnych pomiarów wielkości emisji z przedmiotowej instalacji oraz realizację ciągłych i okresowych pomiarów na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, prowadzonych na podstawie przepisów szczegółowych w tym zakresie, niniejszą decyzją zobowiązano Inwestora do przygotowania stanowisk pomiarowych na kominach odprowadzających spaliny z obu linii technologicznych instalacji termicznego przekształcania odpadów. W celu bieżącej oceny pracy instalacji i mając na uwadze interes okolicznych mieszkańców, a także ogólnie pojęty interes ochrony środowiska, nałożono na prowadzącego instalację obowiązek prowadzenia ciągłego monitoringu parametrów procesu spalania i pracy instalacji. Wyniki tego monitoringu Inwestor winien rejestrować automatycznie i przekazywać w czasie rzeczywistym W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i właściwemu organowi ochrony środowiska. Organ zobowiązał Inwestora do wprowadzenia rozwiązań minimalizujących, mających na celu redukcję emisji substancji wprowadzanych do powietrza oraz takich jak: podciśnieniowy system odprowadzania spalin eliminujący możliwość przedostania się do powietrza nieoczyszczonych spalin; wysokosprawny system odazotowania spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem suchego mocznika lub roztworu mocznika; wysokosprawny system oczyszczania kwaśnych składników spalin metodą półsuchą – w celu redukcji związków SO2, HF, HCl, połączoną z metodą strumieniowo-pyłową z wykorzystaniem węgla aktywnego - w celu redukcji metali ciężkich, dioksyn i furanów; palniki rozruchowo-wspomagające w komorze spalania, zasilane olejem opałowym, umożliwiające rozruch instalacji i doprowadzenie temperatury spalin w komorze paleniskowej do min. 850oC, oraz wspomaganie procesu w przypadku chwilowego spadku wartości opałowej wsadu; wentylacja mechaniczna podciśnieniowa w hali wyładunkowej i bunkrze umożliwiająca kierowanie powietrza pierwotnego do komory spalania, eliminująca możliwość przedostawania się odorów na zewnątrz budynku; zapewnienie obiegu powietrza wtórnego, wprowadzanego do komory paleniskowej powietrza wtórnego za pośrednictwem dysz rozmieszczonych w ścianach komory paleniskowej, w taki sposób by zapewnić prawidłowe mieszanie spalin i całkowite ich dopalenie jak również stabilność płomienia; zastosowanie filtrów workowych o najwyższej skuteczności na poszczególnych elementach instalacji. Jak wynika z powyższego, organ w całości zastosował się do zaleceń RDOŚ a doprecyzowanie warunków uzgodnień w żaden sposób nie może być uznane za działanie sprzeczne z uzgodnieniem. Organ administracji obowiązany jest do dokonania własnej analizy planowanego przedsięwzięcia a doprecyzowanie uzgodnień należy potraktować jako nałożenie na inwestora większych ograniczeń niż wynikałoby to z samego uzgodnienia RDOŚ. IX. Naruszenie prawa materialnego (art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś), przez brak wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Zgodnie z art. 80 ust. 1 udiś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Analizując treść decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że z całą pewnością wziął on pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Większa część uzasadnienia decyzji poświęcona jest udzielaniu odpowiedzi na pytania i wątpliwości zgłoszone przez osoby fizyczne, stowarzyszenia i inne podmioty. Zdaniem Kolegium, analizując treść uwag i wniosków zgłoszonych do organu podczas prowadzonego postępowania, stwierdzić należy, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania i odniósł się do wszystkich wniosków dotyczących prowadzonego postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej. X. Naruszenie prawa materialnego (art. 81 ust. 2 udiś), przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej i uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "przedsięwzięcie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000". Zgodnie z art. 81 ust. 2 udiś, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Inwestycja zlokalizowana będzie w sąsiedztwie Fortu [...], stanowiącego obszar ochrony siedlisk Natura 2000 [...]: Fortyfikacje w P. Kolejne Forty znajdują się w odległości co najmniej [...] km od terenu inwestycji. Nadto inwestycja znajduje się w odległości: ok. [...] km od potencjalnego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Uroczyska Puszczy Z.; ok. [...] km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] B.; ok. 6,1 km od potencjalnego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Dolina C.; ok. [...] km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura [...] Dolina S.; ok. [...] km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 [...] R. Dolina W., specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 [...] Ostoja W., obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] Ostoja R., a także R. Parku Krajobrazowego i W. Parku Narodowego. W systemie Fortyfikacji stanowiących zimowiska nietoperzy stwierdzono występowanie 4 gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady [...], w tym stabilne populacje nocka dużego i mopka. Ponad połowa z tych pojedynczych obiektów znajduje się na liście 120 największych zimowisk nietoperzy w Polsce. W Forcie [...] stwierdzono siedem gatunków nietoperzy, w tym 2 z Załącznika II Dyrektywy Siedliskowej nocek duży, mopek, nocek rudy, nocek Netterera, mroczek późny, gacek brunatny, gacek szary. Z uwagi na dużą liczebność osobników nietoperzy występujących w Forcie [...], należy uznać go za ważne zimowisko w skali krajowej. Wpływ na znajdujący się w pobliżu Fort [...] może mieć hałas emitowany przez samochody transportujące odpady do instalacji i odpady z instalacji. Jednakże z uwagi na wskazanie jako głównej drogi dojazdowej ul. [...] oraz zastosowanie działań zabezpieczających dotyczących klimatu akustycznego oraz fakt, że kryjówki nietoperzy (a zwłaszcza otwory do nich prowadzące) w większości są otoczone obwałowaniami ziemnymi, emitowany hałas nie będzie negatywnie oddziaływać na ich zimowanie. Mając na uwadze powyższe zapisy, realizacja inwestycji nie będzie powodować negatywnych skutków dla obszarów podlegających ochronie, w tym dla obszaru Natura 2000 Fortyfikacje w P., położonego najbliżej przedsięwzięcia. W związku z powyższym, a także przy założeniu, że zachowane będą wszelkie standardy jakości środowiska stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub powiązań z innymi obszarami. Teren, na którym realizowane jest wnioskowane przedsięwzięcie, zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000. Zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i zgodnie ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak: [...] z [...] lutego 2010 r., uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia, realizacja inwestycji nie będzie powodować negatywnych skutków dla obszarów podlegających ochronie, w tym dla obszaru Natura 2000 Fortyfikacje w P., położonego najbliżej przedsięwzięcia. Przy założeniu, że zachowane będą wszelkie standardy jakości środowiska stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub powiązań z innymi obszarami. Jak wynika z powyższego uzasadnienia decyzji, organ I instancji słusznie nie zastosował art. 81 ust. 2 udiś, gdyż ITPOK nie jest przedsięwzięciem, które może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. ZARZUTY STOWARZYSZENIA TECHNOLOGII EKOLOGICZNYCH S. Z SIEDZIBĄ W O. 1. Nie uznanie Stowarzyszenia STE SILESIA za stronę postępowania. Zarzut ten dotyczy postępowania przed organem I instancji, jednakże wnioski i zarzuty Stowarzyszenia S. były rozpatrzone przez organ I instancji i znalazły swe odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Stowarzyszenie S., składając odwołanie jako organizacja ekologiczna, wniosła tym samym o uznanie jej za stronę postępowania. Postanowieniem z dnia [...].05.2010 r. nr [...] tutejsze Kolegium dopuściło Stowarzyszenie S. do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcenia frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych (ITPOK), która jest częścią projektu "System gospodarki odpadami dla miasta P." realizowanego w P. przy ul. [...], na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...] (część działki), ark. [...], obręb G. Tym samym Stowarzyszenie S. działa na prawach strony w niniejszym postępowaniu a rozpatrzenie przez organ I instancji wniosków i zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania powoduje, że żadne prawa Stowarzyszenia S. (w tym prawo do złożenia odwołania) nie zostały naruszone. 2. Rezygnacja ze zorganizowania rozprawy administracyjnej Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej ma na celu wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego i prawnego oraz może prowadzić do uproszczenia i rozwiązania istotnych kwestii związanych z inwestycją. Organ I instancji wyjaśnił, iż nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, z względu na fakt, że w toku prowadzonego postępowania w ustawowo wyznaczonym 21-dniowym terminie składania uwag i wniosków, wnoszone były zastrzeżenia co do treści Raportu. Na bieżąco były weryfikowane i analizowane przez Organ jak również przez pełnomocnika Inwestora i pozostałe organy uczestniczące w prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Weryfikacja całej dokumentacji w sprawie pozwoliła na doprecyzowanie i uszczegółowienie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych dla przedmiotowej inwestycji, które zostały zawarte w warunkach określonych w niniejszej decyzji, dzięki którym zostaną dotrzymane standardy jakości środowiska. Zdaniem Kolegium, organ słusznie nie przeprowadził rozprawy, gdyż odniósł się do wszystkich uwag i wniosków zgłoszonych w postępowaniu zarówno przez strony, jak i inne podmioty. Art. 89 § 2 kpa daje jedynie organowi administracji możliwość przeprowadzenia rozprawy, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Możliwość przeprowadzenia rozprawy nie oznacza obowiązku a tym samym, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, organ mógł odstąpić od przeprowadzenia rozprawy przy czym należycie uzasadnił swe stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Brak uzgodnień RDOŚ w P. (art. 77 ustawy OOS, art. 106 §1 kpa) Z akt sprawy a także z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji nie tylko zawarł uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., lecz także w wyniku własnej analizy przedsięwzięcia (do czego organ wydający decyzję środowiskową jest zobligowany) sprecyzował uzgodnienia RDOŚ i nałożył większe obowiązki niż wynikające z samego uzgodnienia. Dla uniknięcia zbędnych powtórzeń należy zauważyć, że Kolegium przytoczyło te same argumenty, którymi ustosunkowało się do tożsamego VIII zarzutu Stowarzyszenia "E. G." (s. 197-200 decyzji z [...] lipca 2010 r.; k. 227-224 akt administracyjnych). 4. Błędne pouczenie w decyzji (DECYZJA s. 214, punkt 4) i na stronach BlP, ograniczające prawo do złożenia odwołania w trybie art. 49, 129 kpa i art. 44 ust. 2 ustawy OOS. Decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o możliwości zaskarżenia. Przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, dają możliwość zaskarżenia decyzji środowiskowej organizacjom ekologicznym, jednakże z uwagi na treść art. 44 ust. 2 udiś, uznać należy, że złożenie odwołania przez organizację ekologiczną równoznaczne jest ze złożeniem wniosku o uczestnictwo w postępowaniu na prawach strony. Nie można zawrzeć w pouczeniu decyzji informacji o treści art. 44 ust. 2 udiś, gdyż tylko ta organizacja ekologiczna, która chce uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony może złożyć odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. 5. Nie ujęcie w /DECYZJI/ wszystkich wniosków dowodowych związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu (art. 77 kpa, art. 42 ust. 2 ustawy OOS) Jak wynika z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji, organ I instancji odniósł się do wszystkich zgłoszonych uwag i wniosków dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Ustalenia P. Okrągłego Stołu Odpadowego nie zostały zgłoszone jako środek dowodowy a biorąc pod uwagę, że w przedsięwzięciu tym uczestniczą urzędnicy Miasta P., dlatego organ I instancji mógł sam stwierdzić, czy zebrany w trakcie tych konsultacji materiał ma znaczenie dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. 6. Brak rozstrzygnięcia w decyzji dla rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 107 § 1, art. 108 kpa) Zgodnie z art. 108 § 1 kpa, rygor natychmiastowej wykonalności może być wydany w decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zgodnie z poglądem doktryny, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wykonania takiego wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania wszystkie akty administracyjne odmowne, oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, jest aktem administracyjnym nie podlegającym wykonaniu. Decyzja ta stwierdza jedynie warunki i wymogi jakie winny zostać zachowane przy realizacji inwestycji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.5.2009 r., II OSK 715/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22.6.2010 r., IV SA/Po 386/10). 7. Nieprawidłowy wybór wariantu technologicznego (art. 66 ustawy OOS) /DECYZJA s. 203/ Zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie przeprowadził własną analizę przedsięwzięcia pod kątem wpływu inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 udiś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Na podstawie art. 80 ust. 2 udiś, organ musi również zawsze brać pod uwagę zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wziął przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wszystkie elementy wymienione w art. 80 ust. 1 i 2 udiś, za wyjątkiem oddziaływania transgranicznego, którego przy niniejszej inwestycji nie będzie. W części 4 niniejszej decyzji Kolegium przytoczyło argumenty, przemawiające za uznaniem, że złożony przez inwestora Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest prawidłowy, w szczególności – zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. 8. Analiza lokalizacyjna art. 66.1 (5), art. 63.1 (2) ustawy OOS W uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2010 r. organ I instancji rozważył lokalizację inwestycji. Organ wyjaśnił, że celem w/w opracowania (załącznik 3.1 – Raportu z lutego 2010 r.) był wybór najkorzystniejszego wariantu lokalizacyjnego Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych (ITPOK) na obszarze Miasta P. lub w jego najbliższym sąsiedztwie, jako istotnego elementu prawidłowej gospodarki odpadami komunalnymi aglomeracji pj. By dokonać wyboru potencjalnej lokalizacjitej instalacji określono tzw. warunki brzegowe, które każda rozpatrywana działka powinna spełniać: nie powinna graniczyć ze zwartą zabudową mieszkaniową; winna mieć wielkość co najmniej 3 ha; kształtem zapewnić swobodne posadowienie infrastruktury budowlanej i technicznej ITPOK, której docelową przepustowość określono na 240 tys. Mg/rok przyjmowanych odpadów i osadów ściekowych, a składającej się z dwu równoległych linii technologicznych. Zgodnie z tymi założeniami, wyznaczonych zostało sześć potencjalnych wariantów lokalizacyjnych ITPOK na terenie P. i sąsiednich gmin – materiały przekazane przez Urząd Miasta w P. Są to następujące lokalizacje: teren przy ,,Centralnej Oczyszczalni Ścieków" (COŚ), gmina Cz.; teren w rejonie ,,Elektrociepłowni K." (EC K.), przy ulicy [...]j w P.; teren w rejonie Sz. – F., P.; teren przy ,,Elektrociepłowni G." (EC G.), przy ulicy [...] w P.; teren dawnego Zakładu ,,P", przy ul. [...] w P.; teren składowiska odpadów w S. L., Gmina S. L. Dla w/w wariantów lokalizacyjnych wykonano trzy specjalistyczne analizy: punktowa (ekspercka) mająca za zadanie punktowo ocenić lokalizacje; SWOT – która przedstawia mocne i słabe strony lokalizacji oraz szanse i zagrożenia związane z lokowaniem instalacji; analiza wielokryterialna (przedstawiająca modelowania matematyczne wraz z wyborem optymalnego rozwiązania). W/w analizy zostały wykonane jak najbardziej prawidłowo, uwzględniając obecny stan zagospodarowania potencjalnych lokalizacji i terenów przyległych, możliwości rozwoju oraz przyszłe plany inwestycyjne władz Miasta P.. Lokalizacja Sz. – F. została oceniona jak najbardziej trafnie, prawidłowo uwzględniając wszystkie możliwe kryteria oraz uwarunkowania mogące mieć wpływ na wybór optymalnej lokalizacji ITPOK dla Miasta P. Zapisy z Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. nie stanowią przeszkody lokowania Zakładu przekształcania odpadów na tym terenie. Oceniając to kryterium analizowano poszczególne lokalizacje jako osobne jednostki i również porównywano w stosunku do innych lokalizacji. Należy pamiętać, że w tym przypadku lokalizacja Sz. – F. nie otrzymała optymalnej oceny. Oceniając sprawę komunikacji, dróg dojazdowych i stan nawierzchni dróg itp. również wzięto pod uwagę możliwości przyszłego rozbudowania oraz usprawnienia układu drogowego w rejonie potencjalnych lokalizacji. Analizując w ten sposób lokalizacje należy stwierdzić, że ocena przyznana jest prawidłowa. Podnoszona kwestia ,,warstwy wodonośnej poniżej 5 m..." w żaden sposób nie eliminuje ani dyskwalifikuje lokalizacji Sz. – F., jako potencjalnej lokalizacji ITPOK na tym terenie. Tego typu instalacje lokować można zarówno pod powierzchnią terenu wraz z zabezpieczeniami środowiska gruntowo –wodnego, jak i na powierzchni terenu bezinwazyjnie w środowisko gruntowo – wodne. Przyznana ocena jest jak najbardziej prawidłowa. Analizując podkryterium 3.1 Ocena stanu środowiska; powietrze, powierzchnia ziemi, wody, hałas, jak i wszystkie uwarunkowania wchodzące w skład grupy kryteriów Ekologicznych dokonano kompleksowej oceny rozpatrywanych lokalizacji pod względem uwarunkowań ekologicznych. Lokalizacja Sz. – F. otrzymała wysokie oceny, ponieważ: lokalizacja ITPOK nie wpłynęłaby negatywnie na bezwzględne zachowania oraz ochronę klinów zieleni jako korytarzy przewietrzania miasta; ITPOK nie będzie źródłem zapachów, w związku z tym nie powodowałaby uciążliwości odorowych dla sypialni P. – dolny taras R.; przez swe zabezpieczenia ITPOK nie spowoduje negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo – wodne; stężenia substancji w gazach odlotowych są niższe niż standardy emisyjne; w bliskiej odległości brak jakichkolwiek cieków wodnych (najbliższy ciek to L. P. – [...] m od potencjalnej lokalizacji) – [...] m nie można traktować jako bezpośrednią bliskość; pracujące instalacje nie powodują nadmiernej emisji hałasu oraz nie wpływają bardzo uciążliwe na klimat akustyczny, a więc nie powodują zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego ze względu na emisję hałasu; odległość od cieków wodnych, obszarów Natura 2000, Parków Narodowych oraz innych obszarów objętych ochroną przyrody jest bardzo duża i lokalizowanie na tym terenie ITPOK w żaden sposób nie zakłóci i nie wpłynie negatywnie na stan obecny obszarów objętych ochroną przyrody. W związku z przedstawionymi powyżej aspektami i uwarunkowaniami ekologicznymi należy stwierdzić, że ocena przyznana ze względu na kryterium Ekologiczne jest prawidłowa. W kwestii stanowisk archeologicznych występujących na rozpatrywanym terenie należy stwierdzić, że taka sytuacja nie powoduje uniemożliwienia lokowania ITPOK na terenie Sz. – F. Kryterium 4.2 Odległość dowozu odpadów z terenu miasta i gmin, miało za zadanie pokazać oraz ocenić lokalizacje pod względem tras transportu odpadów względem potencjalnych terenów pod ITPOK. Przedstawiając problematykę transportu odpadów drogą kolejową, określano możliwość wykorzystania takiej sytuacji dla dowozu odpadów z gmin ościennych i z samego Miasta P. Lokalizacje EC K. i Sz. – F. otrzymały wyższe oceny od reszty lokalizacji, gdyż rzeczywiście dla tych lokalizacji można by wykorzystać kolej jako środek transportu dowożenia odpadów. Pod względem odległości zabudowy mieszkaniowej lokalizacja Sz. – F. również była korzystna dla usytuowaniu w tym miejscu ITPOK. Kryteria społeczne zostały dobrane tak, by rozróżnić możliwość akceptacji społecznej, możliwość sprzeciwu jak i możliwość wywołania konfliktu społecznego. Analizując te aspekty w Raporcie ,,Analizy..." uwzględniono te czynniki i przedstawiono rzetelne oceny. Analiza winna przedstawić w sposób kompleksowy wybór optymalnej lokalizacji i uwzględnić wszystkie uwarunkowania osobno, i jako całość. Jest to ocena obiektywna i wykonana przez niezależnych specjalistów. Biorąc pod uwagę oceny oraz nawet gdyby w kilku przypadkach obniżyć ocenę (sytuacja czysto teoretyczna – brak podstaw do zmian oceny) dla tej lokalizacji, teren pod ITPOK w rejonie Sz. – F. otrzymałby i tak wysokie oceny końcowe. Jednak owa lokalizacja będąca przedmiotem wystąpienia mieszkańców Szczepankowa, w konsekwencji wykonanej analizy wielokryterialnej, nie została wzięta pod uwagę, gdyż analiza ta wykazała jako najkorzystniejszą lokalizację w rejonie EC K. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji spełnił dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 5 i art. 63 ust. 1 pkt 2 udiś. 9. Mieszanie odpadów za pomocą chwytaka (DECYZJA s. 205) W punkcie 2.13 zaskarżonej decyzji zobowiązano inwestora do zapewnienia ciągłego mieszania odpadów w bunkrze za pomocą chwytaków. Zapewnione również będzie takie rozwiązanie konstrukcyjne bunkra odpadów, by operator suwnicy miał możliwość obserwowania rozładowywanych do bunkra partii odpadów i mieszania odpadów w bunkrze w celu uzyskania jak najbardziej jednorodnego wsadu i uśrednienia wartości opałowej cząstkowych strumieni odpadów. Takie ustalenia zawarte w decyzji pozwalają stwierdzić, że zapewnią one racjonalne przyjmowanie odpadów do ITPOK. 10. System wycofania rusztu z kontroli paleniska Zabezpieczenia ITPOK zostały bardzo szczegółowo opisane przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Automatyczny system wygaszania rusztu w sytuacjach awaryjnych jest jednym z zabezpieczeń ITPOK. Dane techniczne i dokładny opis tego systemu nie stanowią przedmiotu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, dlatego argumenty podnoszone przez Skarżącego nie mają wpływu na treść zaskarżonej decyzji. System wycofania rusztu jest systemem mającym służyć zabezpieczeniu instalacji a nie stworzeniu dodatkowego ryzyka. 11. Brak analizy lokalizacyjnej i technologicznej dla instalacji zestalania drobnej frakcji poakcyjnej i dla instalacji waloryzacji żużla (art. 66.1 (5)-(7) ustawy OOS) Jak wynika z art. 74 udiś, to inwestor określa co jest przedmiotem inwestycji a organ administracji ocenia, czy i w jaki sposób planowana inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie oddziałujących na środowisko. Skoro inwestor planuje wybudowanie w ramach ITPOK również instalacji zestalania drobnej frakcji poakcyjnej oraz instalacji waloryzacji żużla, zatem organ winien ocenić przedsięwzięcie jako jedną całość – jedno zamierzenie inwestycyjne. Produktem termicznego przekształcania odpadów będzie energia elektryczna i energia cieplna. Przewiduje się częściowe wykorzystanie energii na potrzeby własne instalacji, a jej nadwyżka będzie sprzedawana do sieci zawodowych. Istnieje możliwość wykorzystania, po odpowiedniej obróbce, odpadów poprocesowych powstałych w wyniku procesu termicznego m.in. żużli. Materiał ten po poddaniu odpowiednim procesom waloryzacji i po uzyskaniu od uprawnionej jednostki stosownego dokumentu, dopuszczającego ten materiał do wtórnego wykorzystania – Aprobaty Technicznej – może być wykorzystany jako kruszywo budowlane. Proces waloryzacji i mechanicznej obróbki żużli polegać będzie na obróbce mechanicznej (celem uzyskania odpowiednich frakcji handlowych) i okresowym sezonowaniu przetworzonego żużla (poszczególnych frakcji użytkowych) na placu sezonowania (przez co najmniej 4 – 6 tygodni). Cały proces sezonowania i dojrzewania żużla będzie odbywał się na specjalnie przygotowanym placu, który będzie posiadał zabezpieczenia boczne (ściany) i przykrycie dachowe, dla zabezpieczenia przeciw wtórnemu pyleniu i wpływom warunków atmosferycznych – opady deszczu, śniegu. Gotowy produkt będzie przeznaczony na cele przemysłowe – np. produkcja materiałów dla drogownictwa, zgodnie z dopuszczeniem uzyskanym w wyniku procedury określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydawania (Dz.U. nr 249, poz. 2497). W procesie tym będzie prowadzony odzysk metali żelaznych i nieżelaznych. Efektywność procesu odzysku złomu metali, prowadzonego na tym etapie przekształcania odpadów, jest znacznie większa niż podczas odzysku metali na etapie wstępnego sortowania odpadów przed poddaniem ich procesowi spalania. Budowa segmentu energetycznego polegać będzie na takim skonfigurowaniu maszyn i urządzeń energetycznych, które pozwoli na maksymalne wykorzystanie energii wytwarzanej z procesu termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Turbina upustowo-kondensacyjna pozwoli na jednoczesną produkcję energii elektrycznej i cieplnej w trybie kogeneracji. Za pomocą wymiennika ciepła będzie podgrzewana woda sieciowa dla miejskiego sytemu centralnego ogrzewania. W zakres budowy obiektów i urządzeń instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych wchodzić będą następujące obiekty technologiczne: instalacja termicznego przekształcania odpadów; instalacja waloryzacji żużla; instalacja zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z systemu oczyszczania spalin. Jak wynika z uzasadnienia decyzji I instancji, rozważono wpływ całej instalacji ITPOK na środowisko a tym samym nie naruszono przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. 12. Brak analizy ciągłego pomiaru dioksan oraz rtęci lotnej Hg0 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnia, że dla przedsięwzięcia ITPOK przewiduje się zastosowanie pełnego monitoringu w tym przede wszystkim ze względu na potencjalną emisję substancji do powietrza. Monitoring emisji połączony będzie z automatyką instalacji z możliwością udostępnienia wyników online uprawnionym instytucjom nadzoru ekologicznego, odpowiedzialnym za ochronę środowiska i nadzór nad pracą instalacji spalania odpadów, tak by można mieć bezpośredni wgląd w odpowiednie wyniki świadczące o właściwej pracy instalacji i o spełnianiu wymagań emisji, które zdefiniowane będą m.in. w pozwoleniu zintegrowanym. W kwestii wglądu i bieżącego sprawdzania emisji substancji do powietrza proponuje się montaż tablicy informacyjnej. Zamontowanie w/w tablicy jest jednym z warunków realizacji tego przedsięwzięcia, który został nałożony na Inwestora w niniejszej decyzji. W kwestii pomiarów emitowanych substancji zaproponowano optymalny monitoring uwzględniający zarówno pomiary ciągłe i okresowe, co jest zgodne z prawem unijnym, polskim i stosowane w pracujących europejskich instalacjach termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Monitoring parametrów procesowych, tzw. technologiczny jest pomiarem uzupełniającym i wspomagającym monitoring emisji zanieczyszczeń do powietrza i w łącznym spełnieniu wymagań daje gwarancję dotrzymania norm emisji. W rozważanym przypadku proponuje się następujący układ monitoringu technologicznego. Układ spalania: W piecach należy przeprowadzać pomiary ciągłe następujących parametrów: temperatura spalin; podciśnienie; zawartość tlenu w spalinach; czas przebywania spalin (nie jest wymagany prawnie). W komorze dopalania monitorowane winny być: temperatura spalin; pomiar ilości czynników podawanych do układu spalania (powietrze pierwotne/wtórne, paliwo wspomagające). Komory dopalania winny być wyposażone w luki i wzierniki umożliwiające nadzór zarówno wzrokowy, jak i przy pomocy przyrządów pomiarowych nie zainstalowanych na stałe. I stopień oczyszczania spalin Zakres monitoringu: pomiar ciągły strumienia masy wtryskiwanego stałego mocznika; pomiar ciągły temperatury roztworu mocznika; pomiar ciągły ciśnienia roztworu mocznika. II stopień oczyszczania spalin Zakres monitoringu: pomiar ciągły ilości wdmuchiwanego sorbentu; pomiar ciągły recyrkulatu z nieprzereagowanym sorbentem; pomiar ciągły stężenia SO2 za filtrem tkaninowym; pomiar ciągły ciśnienia przed i za filtrem tkaninowym; pomiar ciągły temperatury spalin przed wejściem na tkaninowym. Monitoring temperatury procesu wraz z emisją do powietrza, połączony będzie z automatyką ITPOK z możliwością udostępnienia wyników online uprawnionym instytucjom nadzoru ekologicznego (WIOŚ, służby Marszałka Województwa), odpowiedzialnym za ochronę środowiska i nadzór nad pracą instalacji spalania odpadów, tak by można mieć bezpośredni wgląd w odpowiednie wyniki świadczące o właściwej pracy instalacji i o spełnianiu wymagań emisji, które zdefiniowane będą np. w pozwoleniu zintegrowanym. Projekt zagospodarowania terenu ITPOK zostanie uzupełniony o tablicę informacyjną (elektroniczną) z możliwością wglądu emisji substancji do powietrza. Ze względu na emisję substancji do powietrza monitoringiem będą objęte wszystkie rozpatrywane zanieczyszczenia zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. nr 260, poz. 2181). Podział na pomiary ciągłe i okresowe dla rozpatrywanych substancji wynika z przepisów prawa unijnego i polskiego oraz oceny uciążliwości i przedstawia się następująco: pomiary ciągłe dla dwu linii termicznego przekształcania odpadów (tzn. wszystkich projektowanych linii) będą prowadzone dla następujących substancji: pyłu ogółem, NOx (w przeliczeniu na NO2), CO, SO2, HCl, HF, substancji organicznych w postaci gazów i par wyrażone jako całkowity węgiel organiczny, O2, prędkości przepływu spalin lub ciśnienia dynamicznego spalin, temperatury spalin w przekroju pomiarowym, ciśnienia statycznego spalin, współczynnika wilgotności. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, jeżeli prowadzący instalację lub urządzenie może wykazać, że emisje chlorowodoru, fluorowodoru i dwutlenku siarki w żadnych okolicznościach nie będą wyższe niż standardy emisyjne określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 poś, to pomiary emisji tych substancji mogą być prowadzone okresowo, z częstotliwością co najmniej raz na 6 miesięcy, a przez pierwszy rok eksploatacji, co najmniej raz na 3 miesiące. Pozostałe pomiary okresowe będą prowadzone dla: Pb, Cr, Cu, Mn, Ni, As, Cd, Hg, Tl, Sb, V, Co, dioksyn i furanów. Pomiary okresowe dla linii termicznego przekształcania odpadów należy prowadzić, co najmniej raz na sześć miesięcy, a przez pierwszy rok eksploatacji, co najmniej raz na trzy miesiące. Systemy ciągłych pomiarów emisji do powietrza zainstalowane w Zakładzie należy kontrolować za pomocą równoległych pomiarów prowadzonych przy użyciu innych systemów z zastosowaniem metodyk referencyjnych (zgodnie z rozporządzeniem), co najmniej raz na trzy lata. W przypadku awarii takiego systemu, która wystąpi więcej niż 10 dni w ciągu roku, w których z każdej doby więcej niż trzy razy średnie jednogodzinne wartości stężeń substancji będą nieważne, Inwestor będzie musiał podjąć działania w celu zwiększania niezawodności systemu ciągłego pomiaru emisji oraz poinformować Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o podjętych działaniach. Monitoring emisji połączony będzie z automatyką ITPOK z możliwością udostępnienia wyników online uprawnionym instytucjom nadzoru ekologicznego (WIOŚ w Poznaniu, służby Marszałka Województwa), odpowiedzialnym za ochronę środowiska i nadzór nad pracą instalacji spalania odpadów, tak by można mieć bezpośredni wgląd w odpowiednie wyniki świadczące o właściwej pracy instalacji i o spełnianiu wymagań emisji, które zdefiniowane będą m.in. w pozwoleniu zintegrowanym. Wnioskowane ciągłe pomiary wymienionych metali ciężkich, jak dioksyn i furanów nie mogą być w całości uwzględnione, gdyż: w działających instalacjach tego typu w Europie substancje te są badane okresowo, zgodnie z wytycznymi odnośnie monitoringu substancji, ponieważ nie ma takich potrzeb – substancje te zawarte są w emitowanych pyłach, a emisja tej substancji będzie kontrolowana automatycznym miernikiem; nie ma technicznych i merytorycznych możliwości badania wymienionych metali ciężkich online za pomocą analizatorów automatycznych. Skargi od decyzji z [...] lipca 2010 r. wywiodły: Stowarzyszenie "E. G." w K. i Stowarzyszenie Technologii Ekologicznych S. z siedzibą w O. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., IV SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.u odrzucił skargę Stowarzyszenia S. W niniejszej sprawie Sąd zajmował się zatem sprawą ze skargi Stowarzyszenia "E. G.". W skardze z dnia [...] sierpnia 2010 r. Stowarzyszenie "E. G." wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchyleni w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] kwietnia 2010 r. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: I. prawa procesowego, w postaci art. 8 i art. 10 § 1 kpa, przez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa i brak umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału po jego ostatecznym zebraniu; II. prawa procesowego, w postaci art. 24 § 1 pkt 1, 4 i 7 kpa, przez akceptację braku wyłączenia się Prezydenta Miasta P. i braku wyłączenia się przez pracowników Urzędu Miasta P. od udziału w postępowaniu i rozstrzygnięciu sprawy; III. prawa procesowego, w postaci art. 28 kpa, przez akceptację odmowy uznania Gminy Cz. za stronę postępowania przez organ I instancji i brak uznania Gminy Cz. i Gminy S. za stronę postępowania odwoławczego; IV. prawa procesowego, w postaci art. 138 kpa, przez nierozpoznanie istoty sprawy (istoty zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji); V. prawa materialnego w postaci art. 5, art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez brak kierowania się zasadą zrównoważonego rozwoju, brak zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom mieszkańców Miasta P., Gminy Cz. i Gminy S. oraz danie priorytetu względom ekonomicznym i organizacyjnym nad względami ochrony środowiska; VI. prawa materialnego w postaci § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w związku z art. 248 ust. 1 poś, przez błędne uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej" ani za "zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej"; VII. prawa materialnego w postaci art. 73 ust. 3 poś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej przy rozstrzygania odwołania; VIII. prawa materialnego w postaci art. 73 ust. 4 poś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej przy rozstrzygania odwołania; IX. prawa materialnego w postaci art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś, przez akceptację wprowadzenia do treści zaskarżonej decyzji warunków nieuzgodnionych z RDOŚ; X. prawa materialnego w postaci art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś, przez brak wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa; XI. prawa materialnego w postaci art. 81 ust. 2 udiś, przez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej i uznanie, że stanowiąca przedmiot postępowania instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia kryteriów uznania za "przedsięwzięcie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000". W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie "G. E." podniosła w szczególności, że mimo obszerności uzasadnienia zaskarżanej decyzji, jego wartość merytoryczna jest niewielka a istotna treść rozczarowująca. Jako zbędne Skarżący ocenił przytoczenie w całości treści decyzji i uzasadnienia I instancji, a następnie pełnej treści odwołań, które są stronom znane. Skarżący ocenił, że istotna treść zawarta jest w części 5 uzasadnienia, stanowiącej ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniach. Zdaniem Skarżącego, w tym zakresie uzasadnienie jest nad wyraz skrótowe –wręcz ogólnikowe, wymijające – nie odnoszące się do istoty zarzut i ich uzasadnienia, lakoniczne – pomijające wszechstronne rozpatrzenie sprawy i nie dające stronie wyjaśnienia, dlaczego nie podzielono stanowiska zawartego w odwołaniu. W obszernym uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie poszerzyło i pogłębiło zarzuty, w szczególności uprzednio podniesione w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadną. Nietrafnie Skarżący upatruje podstawy wyłączenia Prezydenta Miasta Poznania i pracowników Urzędu Miasta P. w art. 24 § 1, 4 i 7 kpa. Uwagi Skarżącego uszło, że powołana uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.5.2003 r., OPS 1/03 (ONSA 4/03/115, dalej uchwała OPS 1/03), dotyczy zasadniczo innej sprawy, niż rozstrzygana zaskarżoną decyzją. Uchwała OPS 1/03 zapadła bowiem w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, będącej własnością miasta na prawach powiatu. W takiej sytuacji zachodzi wyraźny konflikt interesów, między interesem majątkowym gminy miejskiej a prezydenta miasta, będącego organem wykonawczym miasta i reprezentującego miasto na zewnątrz. Uchwała ta doczekała się krytyki ze strony doktryny (glosa T. Wosia – Sam. Teryt. 2004, z. 12 s. 70; glosa częściowo krytyczna K.J. Antkowiaka - OSP 2004, z. 4, poz. 48). Aktualnie wśród praktyków dominuje stanowiska, że stanowiska zaprezentowanego w uchwale OPS 1/03, nie powinno się przenosić na inne stosunki prawne, w których właściwy organ wykonawczy gminy rozstrzyga decyzją administracyjną. Sytuacja wyłączenia Prezydenta Miasta nie zachodzi w niniejszej sprawie. W szczególności Prezydent miasta nie orzeka o interesie majątkowym gminy miejskiej w P. W szczególności zamysł dokonania inwestycji polegającej na budowie instalacji termicznego przekształcania frakcji resztkowej zmieszanych odpadów komunalnych nie ma na celu zapewnienia dochodów Miastu P., lecz służyć ma realizacji przez gminę nad wyraz trudnego w realizacji i szczególnie kosztownego obowiązku gospodarki odpadami (art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t.j. Dz.U. z 201 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg w zw. z art. uoo). W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że brak jest wyraźnej normy, wzorem uchylonego art. 27a kpa, wyłączającej wójta, burmistrza, (prezydenta miasta) od orzekania w sprawie, w której jego gmina jest stroną. Obowiązku tego nie można się wprost dopatrzeć się w art. 24 § 1 i 4 kpa (wyrok 1.4.2009 r., II OSK 460/08). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wprowadzanie wyłączenia organu samorządu terytorialnego w drodze wykładni, w następstwie prowadzące do pozbawienia kompetencji organu samorządu terytorialnego, nie znajduje podstaw. W wykonywaniu zadań i kompetencji przez organy administracji publicznej prowadzi do połączalności ról procesowych: organu wyposażonego w kompetencje do orzekania i reprezentacji interesów państwa lub wspólnoty samorządowej. Wymaga to pogodzenia określonych wartości, a pogodzenie takie, które nie powoduje pozbawienia państwa działającej przez organy państwowe możliwości wykonywania zadań publicznych. Wykonywanie kompetencji w zakresie administracji publicznej nie stanowi wyłącznie przyznania korzyści wspólnotom samorządowym ale też Skarbowi państwa. Jeżeli ustawodawca dostrzega kolizję interesów prawnych wspólnoty samorządowej z interesem prawnym jednostki, wprowadza zmiany w ustawach materialnoprawnych (przykładowo: dodanie ust. 8 do art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., dalej ugn; dodanie ust. 2 do art. 142 ugn; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.3.2010 r., II OSK 88/10). W niniejszej sprawie także nie zachodziły przesłanki wyłączenia Prezydenta Miasta P. na podstawie art. 24 § 1 pkt 1, 4 kpa. W szczególności ustawodawca wprost wskazał, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest [...] wójt, burmistrz, prezydent miasta – w przypadku pozostałych przedsięwzięć (art. 75 ust. 1 pkt 4) udiś. W ustawie materialnoprawnej (ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku), brak przepisu, zawierającego normę prawną, nakazującą wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu, w sprawach, których stroną jest gmina lub powiat. Przeciwnie – ustawodawca wprowadził wyraźną normę, zgodnie z którą w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, realizowanego przez gminę decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane (art. 75 ust. 3 udiś). Wbrew stanowisku Skarżącego, w sprawie nie zachodziła też przesłanka wyłączenia pracownika z art. 24 § 1 pkt 7 kpa. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której osoba pozostająca wobec danego pracownika w stosunku nadrzędności służbowej, miałaby własny interes prawny, o którym rozstrzygałby ów pracownik (np. nieruchomość, będąca przedmiotem postępowania, byłaby przeznaczona dla realizacji planowanej inwestycji; podległaby wywłaszczeniu, określano by decyzją wysokość odszkodowania za taką nieruchomość, etc.). Sytuacja przewidziana dyspozycją art. 24 § 1 pkt 7 kpa nie zachodziła, gdy pracownik Urzędu Miasta P. rozstrzygał decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach realizacji zadań przez Gminę Miasta P. w ramach zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 usg, do zadań własnych gminy należą w szczególności sprawy ochrony środowiska i przyrody, a zgodnie z punktem 3 tego przepisu, sprawy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Sprawa ta nie dotyczy zatem "interesów Miasta P." (jak miałoby to miejsce w przypadku rozstrzygania sprawy na podstawie art. 124 ust. 1 bądź art. 142 ust. 1 usg, gdy stroną postępowania jest gmina lub powiat) – jak podnosi to Skarżący. Regulacja ta nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Dz.U. nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r., nr 28, poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200, poz. 1471; z 2009 r., nr 114, poz. 946). Z tychże względów, przytoczenie przez Skarżącego dawniejszych orzeczeń bądź poglądów doktryny, nie mogło prowadzić do odmiennych wniosków. Przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. czynności procesowych po dniu doręczenia Skarżącemu zawiadomienia z [...] maja 2010 r. (k. 150 akt SKO) stanowiło naruszenie art. 10 § 1 kpa, jednakże naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W szczególności należy zauważyć, że po doręczeniu Skarżącemu dnia [...] maja 2010 r. zawiadomienia z [...] maja 2010 r., Stowarzyszenie "E. G." wnioskiem z [...] czerwca 2010 r. wystąpiło o przedłużenie z 7 do 28 dni terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zgłoszenie ewentualnych wniosków i uwag co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (k. 162 akt SKO). Mimo upływu owych 28 dni (licząc od dnia doręczenia Skarżącemu zawiadomienia z 25 maja 2010 r.) z dniem [...] czerwca 2010 r., Skarżący nie zapoznał się z aktami sprawy i nie zgłosił żadnych wniosków ani uwag – ani do dnia 28 czerwca 2010 r., ani w ciągu dalszych 7 dni (6 lipca 2010 r. Kolegium wydało zaskarżoną decyzję). Nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 kpa). Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Kolegium lojalnie poinformowało wszystkich uczestników postępowania – w tym Stowarzyszenie "E. G." – że wystąpiło do Prezydenta Miasta P. Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. o uzupełnienie akt sprawy przez natychmiastowe przesłanie "Ostatecznego Studium Wykonalności" i "Wstępnego Studium Wykonalności" do siedziby Kolegium, celem umożliwienia stronom możliwości zapoznania się z tymi dowodami. Kolejnym pismem z [...] czerwca 2010 r. Kolegium poinformowało Stowarzyszenie "E. G.", że na Kolegium ciążą obowiązki z art. 12 i 35 kpa; "E. G." złożyło odwołanie od decyzji i było uczestnikiem postępowania od samego początku. W trakcie postępowania przed organem II instancji nie wpłynęły żadne nowe materiały w sprawie. W dniu dzisiejszym Kolegium wystąpiło do organu I instancji o uzupełnienie materiałów w sprawie o "Ostateczne Studium Wykonalności" i "Wstępne Studium Wykonalności" dla owej inwestycji, wraz z ewentualnymi aktualizacjami. Kolegium poinformuje Strony o możliwości zapoznania się z dokumentami, gdy je otrzyma (k.164-166 akt SKO). Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. dr P. Sz. (który z upoważnienia Prezydenta Miasta P. wydał decyzję z [...] kwietnia 2010 r.), poinformował Kolegium, że Wydział Ochrony Środowiska nie posiada "Ostatecznego Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P." ani "Wstępnego Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P.". Wydział ów wyjaśnił, że w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla owego przedsięwzięcia zebrano wszystkie wymagane prawem dokumenty, które przekazano Kolegium wraz z odwołaniem od decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Wskazano, że żądane dokumenty znajdują się u B. P. Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta Poznania ((k.172-170 akt SKO). Pismem z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, poinformowała Kolegium, że akta przesłane Kolegium są kompletne i nie wymagają uzupełnienia o żadne dokumenty; w tym wnioskowane studia wykonalności. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla owego przedsięwzięcia, została wydana na podstawie Raportu, znajdującego się w aktach sprawy. "Wstępne Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P." i "Ostateczne Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P.", są dokumentami nie dotyczącymi uwarunkowań środowiskowych realizacji przedsięwzięcia, lecz dokumentami zawierającymi informacje o charakterze ekonomicznym w aspekcie finansowania przedsięwzięcia i pozyskiwania w tym celu środków, w tym zewnętrznych z Unii Europejskiej (k.167-168 akt SKO). Dnia [...] lipca 2010 r., na żądanie Kolegium, Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej UM w P., w swej siedzibie, udostępnił do wglądu "Wstępne Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P." i "Ostateczne Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P.". Dnia [...] lipca 2010 r., M. J., etatowy członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., sprawozdawca w sprawie [...], na podstawie upoważnienia Prezesa SKO w P., zbadał oba żądane dokumenty. W notatce służbowej z dnia [...] lipca 2010 r. M. J., etatowy członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., stwierdził, że oba dokumenty opracowała S. sp. z o.o. "Wstępne Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System gospodarki odpadami dla Miasta P." z [...] sierpnia 2008 r. zawiera opis wszystkich osiągniętych wyników w ramach realizacji prac nad Projektem Funduszu Spójności nr [...] pn. "System gospodarki odpadami dla Miasta P.". W tym dokumencie przedstawiono analizę braków i potrzeb systemu; analizę potrzeb inwestycyjnych, które posłużyły do określenia Analizy Opcji. W Analizie Opcji przeanalizowano różnorodne technologicznie systemy zagospodarowania odpadów komunalnych. W oparciu o Analizę Opcji przeprowadzono Analizę Opcji Instytucjonalnych dla przedsięwzięcia. Przeprowadzono analizę wpływu optymalnego rozwiązania na środowisko. We "Wstępnym Studium Wykonalności" brak danych istotnych dla postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Dane mogące być użytecznymi, są przepisane w raporcie. ITPOK jest jednym z 9 elementów systemu. "Ostateczne Studium Wykonalności" opracowane zostało w czerwcu 2010 r. Zawiera ocenę zgodności ITPOK z Programem Operacyjnym i polityką Polski i Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska. Informacje zawarte w "Ostatecznym Studium Wykonalności", pochodzą z Raportu, który był sporządzony wcześniej. "Ostateczne Studium Wykonalności" ma na celu wskazanie najlepszego rozwiązania technologicznego i instytucjonalnego, porządkującego i usprawniającego system gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta P. (k. 195-200 akt SKO). Zakres kognicji organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej. W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 kpa), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w danej sprawie. W niniejszej sprawie żadna norma prawa materialnego nie wymagała czynienia ustaleń na podstawie "Wstępnego Studium Wykonalności" ani "Ostatecznego Studium Wykonalności". Żaden z tych dokumentów nie zawierał faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które nie zostałyby ustalone na podstawie Raportu. W tym stanie rzeczy naruszenie art. 10 § 1 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wytrwałość Kolegium w dążeniu do zapoznania się z oboma dokumentami wskazuje, że działało ono dla należytej realizacji zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa). W sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 kpa. W poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że w przepisach dotyczących ochrony środowiska naturalnego różny jest status prawny jednostki, kiedy występuje ona wyłącznie jako "obywatel" i kiedy jako "podmiot praw rzeczowych". Jednostka występująca jako podmiot praw rzeczowych jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 02.7.1998 r., IV SA1306/96 Lex 45158; podobnie uchwała 7 Sędziów NSA z 03.02.1997 r., OPS 6/96, ONSA 1997, z. 3, poz. 102). Osoba fizyczna, będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, może być stroną w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości (art. 76 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska – [j.t.] Dz.U. z 1994 r. nr 49, poz. 196 ze zm.)... W zakresie dotyczącym ochrony środowiska przed uciążliwościami powodowanymi działaniem różnego rodzaju urządzeń należy stwierdzić, że czynności powodujące hałas i wibracje oraz inne uciążliwości dla środowiska, podejmowane na określonej nieruchomości, mogą oddziaływać na sposób korzystania nieruchomości sąsiedniej. Na prawo właściciela nieruchomości sąsiedniej do niezakłóconego korzystania z nieruchomości może mieć bezpośredni wpływ decyzja administracyjna dotycząca podmiotu powodującego uciążliwości dla środowiska. Nie byłby racjonalny pogląd, że wynik postępowania administracyjnego w sprawie sposobu zagospodarowania nieruchomości (lokalizacja określonych obiektów i urządzeń), także z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska, może oddziaływać bezpośrednio na sferę interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości, wynikających z wykonywania przysługującego mu prawa własności, natomiast postępowanie dotyczące funkcjonowania powodujących uciążliwości dla środowiska nie oddziałuje na sferę interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości (uchwała 7 Sędziów NSA z 11.X.1999 r., OPS 11/99, ONSA 2000, z. 1, poz. 6). W doktrynie trafnie wskazuje się, że owe poglądy nie straciły na aktualności, bowiem obecnym stanie prawnym nowością są jedynie rozwiązania z art. 375 poś (K. Gruszecki "Pojęcie "strony" w sprawach administracyjnych z zakresu ochrony środowiska" Casus 2009, nr 2 s. 8). Jedynie w postępowaniach dotyczących stosowania środków ewidencyjnych bądź klasycznych środków represyjnych (np. kar pieniężnych), mających oddziaływać tylko na podmiot, w stosunku do którego są stosowane, wzgląd na realność interesu prawnego przemawia za przyjęciem, że nie mają go inne podmioty niż te, które mogą być uczynione adresatem obowiązków wynikających z decyzji. Odmiennie – gdy stosowane są środki o charakterze prewencyjnym lub naprawczym bądź mieszanym, np. represyjno-naprawczym, nie można wykluczyć, że inne podmioty poza adresatem uprawnień lub obowiązków wynikających z decyzji, będą posiadały interes prawny w takim postępowaniu. Gdy z przepisów prawa wynikają ograniczenia w oddziaływaniu na środowisko, które mają być konkretyzowane decyzją administracyjną, organ administracji, prócz oddziaływania zamierzenia na środowisko, winien brać pod uwagę jego wpływ na prawa o charakterze materialnym (również podmioty, którym one przysługują). W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, może być prawo cywilne – w tym rzeczowe (zwłaszcza własność bądź użytkowanie wieczyste). W szczególnych sytuacjach dopuszcza się udział członka spółdzielni jako strony postępowania, gdy członek spółdzielni legitymuje się własnościowym prawem do lokalu, współudziałem w użytkowaniu wieczystym działki gruntu, na której budynek mieszkalny obejmujący dany lokal został umieszczony i realizacja planowanej inwestycji spowoduje konkretne naruszenie warunków korzystania z tego lokalu mieszkalnego, które są chronione przepisami prawa materialnego, tj. art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na gruncie ochrony przed hałasem – wyrok WSA w Warszawie z: 13.4.2005, VII SA/Wa 473/04; 08.8.2006 r., VII SA/Wa 908/06). Elementem istotnym dla określenia, kto jest stroną postępowania (poza sytuacjami, gdy ustawodawca wprost określił, komu takie przymioty przysługują), będzie ustalenie, co należy rozumieć pod pojęciem oddziaływania i czy winno być ono interpretowane wąsko (ograniczać się tylko do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą, na której ma miejsce korzystanie ze środowiska), bądź szeroko. Oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia na środowisko nie zna granic wynikających z prawa własności bądź innych rozwiązań administracyjnych. Nie można zatem ograniczać się jedynie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą, na której znajduje się lub ma się znajdować źródło oddziaływania, ale należy brać pod uwagę rzeczywisty zasięg oddziaływania (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 01.9.2004 r., Kol.Odw. 2434/04/A, OWSS 2005, z. 2, poz. 20, akceptowana przez K. Gruszeckiego- Casus 2009, nr 2, s.10). Wobec braku przepisów szczególnych, o tym, kto jest stroną postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu ochrony środowiska, decyduje interes prawny, ustalony zgodnie z regułami wypracowanymi przez doktrynę i orzecznictwo na tle art. 28 kpa. Posiadanie interesu prawnego w konkretnym postępowaniu administracyjnym wymaga, by ten interes był osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny, oparty na przepisie prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.4.1998 r. IV SA 1106/97). Tym samym gmina jako wspólnota, nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, do występowania w sprawie jako strona, na podstawie przeświadczenia Skarżącego, że "Obszar Gminy Cz. wyznaczony jej granicami jest wartością samą w sobie, nadrzędną w stosunku do kwestii własnościowych poszczególnych nieruchomości w tych granicach" (s. 7 skargi). Gmina Cz. jest profesjonalistą, ma obsługę prawną i winna była wykazać, że jest właścicielem konkretnej, zindywidualizowanej nieruchomości, na którą planowane przedsięwzięcie może oddziaływać bezpośrednio na sferę interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości, wynikających z wykonywania przysługującego mu prawa własności. Żądanie wylegitymowania się prawem własności nieruchomości leżącej w zasięgu wpływu przedsięwzięcia stanowi w istocie formę pouczenia z art. 9 kpa. Pouczanie w tej materii profesjonalisty, jakim jest gmina, nie było obowiązkiem organów I i II instancji. Nadto zarzuty w tej materii skutecznie podnosić może jedynie podmiot, który ubiega się o uznanie, że jest stroną. Jedynie na marginesie należy wskazać, że ochrona interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa nie przysługuje gminie wobec nieruchomości, będących drogami gminnymi, przy uwzględnieniu rodzaju oddziaływania przedsięwzięcia, które w żaden sposób nie ogranicza praw gminy do korzystania z gminnych dróg publicznych. Brak jakichkolwiek argumentów, by uznać przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, po stronie Gminy S. Gmina S. nie podjęła żadnych starań, by uzyskać status strony w niniejszym postępowaniu. Nietrafnie Skarżący postrzega umorzenie wcześniejszego postępowania decyzją z [...] września 2009 r. nr [...] "jako fortel prawny – o to, by po chwili wszcząć je na nowo, już jako niniejszą sprawę, i tym razem odmówić Gminie Cz. przymiotu strony". Postępowanie w sprawie [...] wszczęto dnia [...] marca 2009 r. w oparciu o wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta P., reprezentowane przez pełnomocnika S. sp. z o.o. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że od woli inwestora zależy, czy dane postępowanie będzie się dalej toczyć (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4.2.2011 r., II OSK 246/10). Postępowania, które dotyczą zagospodarowania nieruchomości czy prowadzenia na niej określonej działalności, najczęściej mogą być wszczęte wyłącznie na wniosek strony. Inne (poza wnioskodawcą) strony postępowań administracyjnych w tego rodzaju sprawach co do zasady nie nabywają żadnych praw i nie są nakładane nań obowiązki w sensie pozytywnym, a ich udział w sprawie sprowadza się do ochrony własnego interesu prawnego, wynikającego najczęściej z prawa własności nieruchomości sąsiedniej. Gdy wnioskodawca cofnie żądanie konkretyzacji jego praw i obowiązków w formie decyzji administracyjnej w zakresie zagospodarowania czy prowadzenia na nieruchomości określonej działalności, to postępowanie administracyjne zmierzające do załatwienia sprawy w drodze decyzji staje się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone. Niedopuszczalnym jest, by organ – na skutek sprzeciwu innych stron postępowania (nie będących wnioskodawcą) wobec jego umorzenia – prowadził nadal abstrakcyjne postępowanie i dokonywał konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej uprawnień i obowiązków (związanych np. z realizacją jakiejś inwestycji) podmiotu, który cofnął żądanie i już taki rozstrzygnięciem zainteresowany nie jest. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że cofnięcie wniosku przez jedynego wnioskodawcę winno skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa (wyrok NSA z: 4.2.2011 r., II OSK 246/10; 14.12.2010 r., I OSK 254/10; 24.11.2006 r., II OSK 1436/05; wyrok WSA w Kielcach z 25.9.2008 r., II SA/Ke 187/08). Wobec zmiany stanu prawnego, tylko od wnioskodawcy zależało, czy będzie chciał kontynuować dotychczasowe postępowanie według dotychczasowych zasad, czy według zasad nowych. Cofnięcie wniosku było dla organu prowadzącego postępowanie wiążące i skutkowało umorzeniem postępowania. Decyzja z [...] września 2009 r. nr [...] stała się ostateczną i prawomocną bez odwołania się któregokolwiek z podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu. Brak podstaw do przyjęcia, by umorzenie postępowania miało na celu zmianę podmiotów, uczestniczących w postępowaniu. Błędnie Skarżący postrzega umorzenie postępowania jako stan, w którym "Prezydent Miasta P. wyeliminował potencjalną kontrolę swych działań ze strony władz sąsiedniej Gminy Cz.". Gmina Cz. przez całe niniejsze postępowanie aktywnie uczestniczyła w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu (przykładowo – k. 84, 242 akt administracyjnych). Tylko Gmina Cz., a nie Stowarzyszenie "E. G.", mogłaby ewentualnie skutecznie podnosić zarzut pominięcia jej udziału w postępowaniu w charakterze strony. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 36 udiś. Ani w prawie polskim, ani prawie międzynarodowym, ani w prawie wspólnotowym, nie wprowadzono obowiązku przeprowadzenia rozprawy w procedurze udziału społeczeństwa (Z. Bukowski "Rozprawa administracyjna w procedurze udziału społeczeństwa" w: red. H. Lisicka "Udział społeczeństwa w zintegrowanej ochronie środowiska" Wrocław 2010 s.223-236). W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym bardzo aktywnie uczestniczyło pięć organizacji ekologicznych, składających obszerne i pogłębione merytorycznie pisma; przedkładając ekspertyzy i odnosząc się do skomplikowanych zagadnień merytorycznych. Podobnie szereg pisemnych uwag zgłosiło dziesiątki obywateli. Z uwagi na zakres postępowania i skomplikowaną materię, nie sposób przyjąć, by ewentualne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej mogło się przyczynić do skoncentrowania postępowania, jego przyspieszenia bądź wypracowania konsensusu. Szerokość i realność działań podjętych przez organy obu instancji dla zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, wpływ poszczególnych uwag na treść Raportu z lutego 2010 r. i przyjętych rozwiązań w decyzjach obu instancji wskazuje, że organy nie naruszyły prawa także przez nie skorzystanie z możliwości przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. Nietrafnie Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu brak rozpoznania istoty sprawy. Obszerność i kompletność postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez organ I instancji, nie czyniła koniecznym przeprowadzenia "jakiegokolwiek postępowania dowodowego dla wyjaśnienia okoliczności przytoczonych w odwołaniu", przy czym Skarżący nie wskazuje, jakie konkretnie dowody Kolegium miałoby przeprowadzić ani tez dowodowych, które winny być wyjaśnione (k. 9 skargi). Kolegium podjęło skutecznie działania dla zbadania "Wstępnego Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P." i "Ostatecznego Studium Wykonalności dla Przedsięwzięcia pn "System Gospodarki odpadami dla Miasta P." i stwierdziło, że oba te obszerne, mające setki stron dokumenty, nie dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Częściowo trafnym okazał się zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś przez akceptację wprowadzenia do treści decyzji z [...] kwietnia 2010 r. dwu warunków w części nieuzgodnionych z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. W postanowieniu z [...] lutego 2010 r. RDOŚ określił w punkcie 2.22 warunek: "zaprojektować wysokosprawny system odazotowanie spalin, minimalizujący emisję NOx metodą selektywnej redukcji niekatalitycznej SNCR z wykorzystaniem mocznika." (k. 533 akt administracyjnych). Tymczasem Prezydent Miasta P. w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. w punkcie 2.30 (dwa. trzydzieści) w części, po słowach "z wykorzystaniem mocznika" dodał "lub wody amoniakalnej", niczym tej zmiany nie uzasadniając. RDOŚ określił w punkcie 17 warunek: "Odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji magazynować w wydzielonym miejscu na terenie hali zestalania i chemicznej stabilizacji, która posiadać będzie uszczelnienie uniemożliwiające przenikanie substancji do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie przekazywać do unieszkodliwiania poprzez składowanie w procesie D3." Tymczasem Prezydent Miasta P. w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. w punkcie 2.24 (dwa. dwadzieścia cztery) w części, po słowach "w procesie D3 – składowanie przez głębokie zatłaczanie", dodał "lub w procesie D5 – składowanie na stanowiskach odpadów niebezpiecznych lub na stanowiskach odpadów innych niż niebezpieczne lub D12 – składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi np. w kopalni, uwzględniając przepisy szczególne", niczym tej zmiany nie uzasadniając (k. 847-846 akt administracyjnych). W uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta P. wskazał, że zgodnie z obecnymi praktykami stosowanymi w europejskich instalacjach termicznego przekształcania odpady po procesie zestalania i chemicznej stabilizacji zagospodaruje się i unieszkodliwia na trzy sposoby; że składowanie – zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach winny być składowane w procesie D3, D5 lub D12; sposób zagospodarowania niniejszych odpadów będzie podlegał analizie na etapie drugiej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 828 akt administracyjnych). Kolegium błędnie przyjęło, że dodanie tych dwu postanowień (w punkcie 2.22 i 2.24) przez organ I instancji stanowiło doprecyzowanie przez organ uzgodnionych warunków (odpowiednio – k. 226 i 224 = 221, 219 akt administracyjnych), nie może być uznane za działanie sprzeczne z uzgodnieniem. W istocie obie te zmiany nie stanowiły doprecyzowania uzgodnionych warunków, lecz w sposób istotny odbiegają od uzgodnionych warunków, określonych w punktach 17 i 22 postanowienia z [...] lutego 2010 r. i jako sprzeczne z uzgodnieniem obu tych warunków, musiały być uchylone w tej części, w której organ I instancji określił oba te warunki ponad warunki precyzyjnie określone w postanowieniu z [...] lutego 2010 r. RDOŚ. W tej części decyzja z [...] lipca 2010 r. narusza prawo materialne (art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś), a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa). Z tego samego powodu narusza prawo materialne (art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś) w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, decyzja z [...] kwietnia 2010 r. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa). Kolegium prawidłowo uznało, że pozostałe uzgodnione warunki zostały w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. zachowane. W szczególności chybionym okazał się zarzut naruszenia w punkcie 3.4 decyzji z [...] kwietnia 2010 r. uzgodnionego warunku nr 14, określonego w postanowieniu RDOŚ z [...] lutego 2010 r. Tymczasem takie samo postanowienie, odpowiadające treści uzgodnionego warunku nr 14, znajduje się w punkcie 2.21 decyzji z [...] kwietnia 2010 r. (k. 847, 534 akt administracyjnych). W uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2010 r. przekonująco wskazano, że odzyskiwanie metali żelaznych i nieżelaznych za pomocą odpowiednich separatorów odbywa się w dwu etapach – przed procesem spalania odpadów (po rozdrobnieniu odpadów przy pomocy chwytaka w bunkrze – dzięki elektromagnetycznemu odseparowaniu odpadów) , a następnie na etapie waloryzacji żużla (k. 527 akt administracyjnych). Postanowienia zawarte w punktach 3.2, 3.3 i 3.4 dotyczą sytuacji szczególnych (przegląd techniczny, przerwa konserwacyjna, remontowa bądź awaria), a nie sytuacji, w której obie instalacje spalania odpadów działają prawidłowo. Dopiero w takich sytuacjach nadzwyczajnych powstaje konieczność okresowego magazynowania nadmiarowych ilości odpadów na terenie innych obiektów/instalacji, wchodzących w skład Systemu. Takie nadzwyczajne stany także skutkować będą odzyskiwaniem metali żelaznych i nieżelaznych za pomocą odpowiednich separatorów w dwu etapach – przed procesem spalania odpadów (po rozdrobnieniu odpadów przy pomocy chwytaka w bunkrze – dzięki elektromagnetycznemu odseparowaniu odpadów), a następnie na etapie waloryzacji żużla (k. 527 akt administracyjnych). W żaden sposób nie pominięto zatem warunku nr 14 postanowienia z 18 lutego 2010 r. Nietrafnie Skarżący zarzuca naruszenie § 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. w zw. z art. 248 ust. 1 poś. Z chwilą wyeliminowania z decyzji z [...] kwietnia 2010 r., z punktu 2.30, po słowach "z wykorzystaniem mocznika", określenie "lub wody amoniakalnej", zbędne stały się rozważania dotyczące uwzględnienia wody amoniakalnej jako substancji niebezpiecznej , wpływającej na wyliczenie ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Z kolei normodawca uwzględnił w tabeli 1, w punkcie 16 oraz w pozycji 2 tabeli 2 rozporządzenia z 2002 r. jedynie chlorowodór w postaci skroplonego gazu, gdy tymczasem decyzja dopuszcza jedynie znajdowanie się w zakładzie roztworu chlorowodoru. Podstawą do zaliczenia zakładu do kategorii zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – w szczególności do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo do kategorii zakładów o dużym ryzyku wystąpienia awarii, nie jest powstawanie odpadów podprocesowych, w szczególności w postaci żużli i pyłów. Czym innym jest bowiem odpad niebezpieczny w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (j.t. Dz.U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.), a czym innym substancja niebezpieczna w rozumieniu art. 248 ust. 2 poś. Brak było zatem podstaw do odmiennego określenia zakładu z uwagi na art. 248 ust. 1 poś i § 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. Skoro przedmiotem postępowania są środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia, którym nie jest budowa zakładu stwarzającego zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, przeto trafnie Kolegium uznało, że nie doszło do naruszenia art. 73 ust. 3 poś. W szczególności z opinii sanitarnej z dnia [...] marca 2010 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. wynika, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny (k. 575-568 akt administracyjnych). Pozwala to na przyjęcie, że zamierzenie nie dotyczy zakładu stwarzającego zagrożenie dla zdrowia lub życia (M. Bar w: M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka "Prawo ochrony środowiska. Komentarz" C.H. Beck 2011 s. 266 nb 8). Powszechnie znane przypadki budowy tego typu instalacji w miastach (np. w Wiedniu) wskazują, że samo wytwarzanie popiołów, żużli, ścieków, pyłów i sadz w trakcie procesu spalania zmieszanych odpadów komunalnych (s. 15 skargi), nie pozwala na przyjecie, że instalacja termicznego przekształcania frakcji resztkowej odpadów komunalnych, stanowi zakład stwarzający zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Uznanie takiej instalacji za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 173 ust. 2 pkt 1 udiś i § 2 ust. 1 pkt 39 i 40, § 3 ust. 1 pkt 52a i 73 rozporządzenia z 2004 r.), nie stanowi potwierdzenia przez ustawodawcę, że taka instalacja stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, lecz wskazuje, że każde z zamierzeń określonych w tych przepisach rozporządzenia z 2004 r., wymaga dopełnienia działań, które mają na celu nałożenie na inwestora takich wymogów, by dany rodzaj przedsięwzięcia był bezpieczny i by wprowadzić wymogi, które zapobiegać będą awariom i niweczyć będą skutki ewentualnych awarii. Błędnie Skarżący podnosi, że "bezspornym jest, że będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie instalacja termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych stanowi zakład stwarzający zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", skoro wyniki postępowania prowadzą do odmiennych wniosków. Brak podstaw do przyjęcia, że art. 73 ust. 3 poś zakazuje lokalizacji spalarni odpadów w P. przy ul. [...], na wskazanych uprzednio działkach. Także wzgląd na zasadę zrównoważonego rozwoju nie przeciwi się budowie tego typu instalacji, jako elementu systemu kompleksowej gospodarki odpadami (W. Pęski "Zarządzanie zrównoważonym rozwojem miast" Arkady 1999 s. 264-269) – w tym w miejscu, określonym w zaskarżonej decyzji. Trafnie Kolegium uznało, że ponieważ zakład nie stwarza zagrożenia wystąpienia poważnej awarii (M. Bar – op. cit. s. 266-267, nb 9), przeto nie zachodzą wobec niego przesłanki z art. 73 ust. 4 poś. Chybionym okazał się zarzut braku wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś). W szczególności w decyzji z 15 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta P. prawidłowo przedstawił sposób, w jaki zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust.1 udiś; k. 821-820 akt administracyjnych). Należycie organ I instancji przedstawił wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (k. 820-648 akt administracyjnych), a zakres, w jakim zostały wzięte pod uwagę, przedstawiają zarówno kolejne wersje Raportu, jak i przyjęte w decyzji konkretne rozwiązania. Nietrafnie Skarżący podnosi w skardze, a uprzednio w odwołaniu, że "ustosunkowanie to [do wszystkich wniosków] miało charakter pozorny, nierzetelny, pomijający istotę i sens wniosków, zaś odpowiedzi były wymijające, odnoszące się do drugorzędnych kwestii lub zmanipulowane tak, by rzekoma "odpowiedź" nie stanowiła właściwej odpowiedzi" (s. 21 skargi). Organ miał do wyboru dwie metody przedstawienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa – bądź wskazanie udzielonych odpowiedzi na każde z wystąpień (co skutkowało pewną ilością powtórzeń, jeśli poszczególne wystąpienia dotyczyły tych samych zagadnień) - w zamian organ uzyskał przejrzystość z uwagi na możliwość prześledzenia odpowiedzi na każde indywidualne wystąpienie; bądź udzielenie poszczególnych odpowiedzi na wystąpienia – w tym zgrupowane, jeśli dotyczyły tej samej materii (czego skutkiem byłaby mniejsza ilość stron uzasadnienia, przy mniejszej przejrzystości z uwagi na możliwość prześledzenia odpowiedzi na każde indywidualne wystąpienie). Metoda wykorzystana przez Prezydenta Miasta P., a następnie przez Kolegium, spełnia wymogi art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś i art. 107 § 3 kpa. Nietrafna jest zaprezentowana w skardze krytyka Raportu, a w ślad za nią, krytyka oparcia rozstrzygnięcia I i II instancji na Raporcie. Niesłuszna jest ocena Skarżącego, że Raport jest niepełny i nierzetelny. W szczególności Skarżący nie wskazuje, od jakich "warunków miejscowych abstrahuje" Raport. Nie sposób przyjąć, że Raport nie odnosi się do aktualnego stanu zanieczyszczenia środowiska i wpływu działania spalarni na ten stan. W szczególności Raport, a w ślad za nim decyzje obu instancji, zawierają staranną analizę emisji 18 szkodliwych substancji, dla 3 różnych wariantów działania instalacji. W szczególności Raport i obie decyzje trafnie wskazują, że skutkiem działania spalarni będzie zmniejszenie negatywnego oddziaływania na środowisko Elektrociepłowni K., bowiem nastąpi zmniejszenie dostaw paliwa, zmniejszenie emisji pyłów i gazów i zmniejszenie ilości wytwarzanych popiołów (k. akt administracyjnych). Spalanie w zamierzonej instalacji odpadów z oczyszczalni ścieków zmniejszy w sposób wyraźny i odczuwalny, uciążliwość odorową Centralnej Oczyszczalni Ścieków w Cz. Dzięki bieżącemu dostarczaniu do instalacji osadów ściekowych o maksymalnym uwodnieniu do 35% i zapewnieniu zapasu osadów ściekowych w silosach na okres ok. 2 dób (k. 830 akt administracyjnych), nastąpi realne zmniejszenie okresu leżakowania tych osadów w Centralnej Oczyszczalni Ścieków. Raport i decyzje obu instancji dokonują analizy wpływu przyszłych emisji ze spalarni ze skumulowanymi już aktualnymi emisjami. Raport przekonująco wskazuje, że nie nastąpi pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych dla których wyznaczone zostały obszary objęte ochroną prawną krajową i unijną. W szczególności wskazano, trafnie podzielając ekspertyzę chiropterologiczną Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody "S.", że nie nastąpi istotny wpływ na funkcjonowanie siedliska nietoperzy w forcie IV (k. ). Wskazanie na osłonę wałów ziemnych otworów wiodących do fortu IV jako czynnik istotnie chroniący to siedlisko, jest przekonujące. Rozbudowa i modernizacja ul. [...], z uwagi na osłonę wałów ziemnych fortu IV, nie wpłynie znacząco na korzystanie przez nietoperze z fortu IV. Jako główną drogę dojazdową do inwestycji wskazano ul. [...] i [...], po dokonaniu stosownej modernizacji i nowoprojektowaną ulicą dojazdową (k. 104 Raportu z lutego 2010 – załącznik nr 9) , dzięki czemu transport nie będzie odbywał się w pobliżu fortu [...]. Istnieje także możliwość, na dalszym etapie postępowania, nałożenia na inwestora ewentualnych dalszych obowiązków, mających na celu ochronę siedliska nietoperzy. Podnoszone przez Skarżącego ewentualne obniżenie ilości owadów, którymi żywią się nietoperze, nie jest poparte żadnymi dowodami. Twierdzenie Skarżącego, że "Miasto P. z góry zaakceptowało potencjalną możliwość zniszczenia Obszaru Natura 2000 jako jeden z kosztów budowy spalarni w miejscu przez siebie preferowanym" (s. 25 skargi), pozostaje w sprzeczności z przebiegiem i wynikami postępowania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że specjalny obszar ochrony siedlisk Fortyfikacje w P. obejmuje [...] obiekty, z których tylko fort [...] położony jest nieopodal – w odległości [...] m od miejsca planowanego przedsięwzięcia. Wskazuje na to także zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., jednoznacznie wskazujące, że mając na uwadze ustalenia dotyczące oddziaływania inwestycji, przy założeniu, że zachowane będą wszelkie standardy jakości środowiska stwierdzono, że nie będzie ono negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 20000 lub powiązań z innymi obszarami (k. 22, 90-92 akt IV SA/Po 751/10). Jedynie zatem na marginesie należy wskazać, że nietoperze są zwierzętami bez trudu i w sposób naturalny migrującymi. Zgodnie z doświadczeniem życiowym, ewentualne zmniejszenie się ilości pożywienia w jednej okolicy, w sposób naturalny powoduje przenoszenie się części populacji do innych siedlisk (w tym konkretnym wypadku nietoperze korzystają bez przeszkód z 22 fortów i bunkrów, położonych w granicach Poznania, a nadto innych siedlisk w wieżach kościelnych etc). Tym samym nie doszło do naruszenia art. 81 ust. 2 udiś. Badania geologiczne i hydrogeologiczne sporządzane są na innym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzje zakładają badanie radioaktywności w toku pracy instalacji (na co wskazuje Skarżący w części Ad. X punkcie 8 s. 23 skargi). Skład chemiczny osadów pościekowych, wobec wieloletniego funkcjonowania oczyszczalni ścieków, jest znany i nie nasuwa żadnych wątpliwości. Brak podstaw do przyjęcia, że współspalanie osadów pościekowych ze zmieszanymi odpadami komunalnymi, skutkować będzie innymi zagrożeniami, niźli rozpatrywane w sprawie. O technologii stosowanej w zamierzonej instalacji nie sposób powiedzieć, że jest nowatorska i niesprawdzona w praktyce. O należytej selekcji odpadów z Miasta P. i gmin sąsiednich (o czym Skarżący zdaje się zapominać), decyduje cały system zbiórki odpadów, a nie sama tylko planowana instalacja (będąca jednym z 9 elementów sytemu). Nie do przecenienia dla skuteczności działania systemu selekcji odpadów są względy prawne i ekonomiczne (za które odpowiadają organy państwowe i samorządowe), jak i świadomość społeczna (na które w sposób właściwy wpływać mogą organizacje społeczne). Na wzrost sprawności tych systemów jednoznacznie wskazują doświadczenia państw skandynawskich, Niemiec czy Austrii. Planowana inwestycja nie wymaga przewidzenia innych odpadów niebezpiecznych, poza tymi, które przewidziane zostały w Raporcie i decyzjach obu instancji. Decyzje przewidują także sposób składowania odpadów w sytuacjach awaryjnych, lecz na innych terenach, niż teren planowanej inwestycji. Skarżący błędnie i w sposób nieuprawniony określa miejsca magazynowania odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania i instalacje związane z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych (którymi są odpowiednio zabezpieczone miejsca waloryzacji żużla i zestalania popiołów; k. 849-850 akt administracyjnych), wchodzących w skład spalarni odpadów (art. 3 ust. 3 pkt 3 i 17 uoo), "tymczasowym składowiskiem odpadów i to niebezpiecznych" (art. 3 ust. 3 pkt 16 uoo; s. 23 skargi). Dla rozstrzygania o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie jest konieczne wskazanie konkretnego miejsca, gdzie składowane będą pyły z oczyszczania spalin. Nadto Prezydent Miasta stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 udiś; na tym etapie należy ponownie przeanalizować sposób zagospodarowania odpadów podprocesowych ze szczególnym uwzględnieniem odpadów stabilizowanych innych niż wymienione w [...] – jako odpady o kodzie [...] i przeanalizować sposób i magazynowania tych odpadów z związku z przestojami instalacji (k. 841 akt administracyjnych) Wbrew zarzutom skargi, w decyzjach określono rodzaje, ilość, charakter i sposób wykorzystania ścieków ze spalarni – w szczególności w znacznej ilości kierowane do gaszenia żużli: w ilości 1.057 dm 3/h bez podczyszczania, a po podczyszczeniu w łącznej ilości 290 dm 3/h+1,0 dm3/ Mg+2500 m3/rok; kierowanie ścieków opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej a ścieków bytowych do kanalizacji sanitarnej (s. 134-136 Raportu z lutego 2010 r. – Załącznik nr 9). Takie rozwiązanie w decyzji środowiskowej należy ocenić jako zgodne z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.11.2010 r., II OSK 1848/10). Decyzja, tak jak i Raport, odnoszą się do skali i zakresu możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem (art. 66 ust. 1 pkt 15 udiś; Załącznik nr 3.1. do Raportu z grudnia 2009 r.; s. 74-93 Raportu z lutego 2010 r. – Załącznik nr 9; k. 831 akt administracyjnych). Jednakże zgodnie z doświadczeniem życiowym przyjąć należy, że podobne protesty społeczne mogłyby zaistnieć w każdej z innych, rozważanych lokalizacji, tym bardziej, że w przypadku lokalizacji na terenie Centralnej Oczyszczalni Ścieków w gminie Cz., przyczyny możliwych protestów społecznych nie różniłyby się istotnie od ostatecznie wybranego. Trafnie Autor Raportu z lutego 2010 r. i organy obu instancji wskazali, że duże prawdopodobieństwo wystąpienia konfliktów społecznych występuje także na terenie Elektrociepłowni G. przy ul. [...] w P. (z uwagi na zabytkowy charakter terenu i bliskie duże skupiska mieszkaniowe) i na terenie dawnego zakładu "P." w P. (z uwagi na duże skupiska zabudowy wielomieszkaniowej). W obu tych miejscach bliskość miejsc zamieszkania ludzi, w których możliwa byłaby lokalizacja przedsięwzięcia, nie przemawiała za odmiennym wyborem lokalizacji przedsięwzięcia innego niż w przypadku określonej w decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Z kolei szereg innych względów, należycie rozważonych w raporcie z lutego 2010 r. i w decyzjach obu instancji, nie przemawiała za lokalizacją w rejonie Sz. - F. w P. bądź na terenie składowiska odpadów w S. L., gm. Suchy las, mimo nie przewidywania konfliktów społecznych w przypadku tych lokalizacji. Udział społeczeństwa w postępowaniu (art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś), skutkował wzmożeniem starań właściwych organów o zapewnienie jak najskuteczniejszej ochrony zdrowia ludzi i innych wartości środowiska. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium ustosunkowało się do istoty twierdzeń i wywodów prawnych Skarżącego, jak i drugiego Odwołującego się – Stowarzyszenia S. Organ odwoławczy mógł się do części tych twierdzeń i zarzutów odnieść pełniej, jednakże uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe (art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 kpa i określone w przepisach szczególnych – w tym art. 85 ust. 1 i 2 udiś) i pozwala prześledzić argumentację organu odwoławczego. Nietrafnie Skarżący podnosi, że RDOŚ wydając postanowienie z [...] lutego 2010 r., nie zapoznał się "z wersją raportu z [...] lutego 2010 r.". Przyczyną tego nieporozumienia jest technika sporządzenia Raportu. "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" (dalej Raport z października 2009) z października 2009 r., o objętości 285 stron, z porównywalną liczbą tabel i załączników (załącznik nr 4), opracowany został przez S. sp. z o.o. w Warszawie (dalej S.). Następnie S. opracował Raport z grudnia 2009 r. (dalej Raport z grudnia 2009) o objętości 344 stron (załącznik nr 5), wraz z odrębnymi tomami załączników: "Załączniki do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z grudnia 2009 r. o objętości większej, niż raport z grudnia 2009 r. (załącznik nr 6) i "Załącznik 3.1 do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z grudnia 2009 r. o objętości 44 stron (załącznik nr 7). Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Małopolskie Biuro Konsultingowo-Marketingowe – ochrona środowiska s.c. (dalej MBK) przekazało Inwestorowi uzupełniony Raport oddziaływania na środowisko, opracowany w odpowiedzi na: pismo RDOŚ z [...] listopada 2009 r. i pismo z [...] grudnia 2009 r. znak [...] (oba w teczce załącznik nr 8). Następnie MBK opracowało "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" (dalej Raport) z lutego 2010 r., o objętości 350 stron (załącznik nr 9), z trzema tomami załączników z lutego 2010 r.: Część 1 o objętości większej niż Raport (załącznik nr 10); Część 2 o objętości mniejszej niż Raport (załącznik nr 11) i "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko I-sze wyłożenie" o objętości 88 stron (załącznik nr 12). To Raport z lutego 2010 r. wraz z dwoma tomami załączników (Część 1 i Część 2), oznaczone każdorazowo na pierwszych stronach czerwonym długopisem jako – odpowiednio - "załącznik nr 9"; "załącznik nr 10" i "załącznik 11" i czarnym pisakiem "[...] z dnia [...].02.2010 r.", zostały przesłane przy piśmie przewodnim z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P., jako "ostateczna wersja raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" i tego dnia doręczone RDOŚ (k. 89 akt IV SA/Po 751/10; k. 421, 422 akt administracyjnych). Natomiast przy piśmie przewodnim z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. doręczono "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...I-sze wyłożenie", datowany P., luty 2010 (oznaczony na pierwszej stronie niebieskim pisakiem "z dnia [...].03.2010 r."; niebieskim długopisem "CZĘŚĆ I" i czerwonym długopisem "Załącznik nr 12"), wskazując, że tom ten wpłynął do Wydziału Ochrony Środowiska UM w P. dnia "[...].03.2010 r.) – dokumentacja w wersji elektronicznej" (k. 566-567, k. 546-545 akt administracyjnych w zw. z załącznikiem nr 12). Przy piśmie przewodnim z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. doręczono kolejne cztery tomy załączników, oznaczone odpowiednio: "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...II-gie wyłożenie", datowany P., marzec 2010 (oznaczony na pierwszej stronie niebieskim długopisem "z dnia [...] marca 2010 r." i czerwonym długopisem "Załącznik nr 13"; "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...Część I" datowany P., marzec 2010 (oznaczony na pierwszej stronie czerwonym długopisem "Załącznik nr 14"; Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...Część II" datowany P., marzec 2010 (oznaczony na pierwszej stronie czerwonym długopisem "Załącznik nr 15": Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...Część III" datowany P., marzec 2010 (oznaczony na pierwszej stronie czerwonym długopisem "Załącznik nr 16" (k. 636 w zw. z k. 632 akt administracyjnych; powołane tomy załączników nr 13-16). Analiza wszystkich tych dokumentów wskazuje jednoznacznie, że RDOŚ dnia [...] lutego 2010 r. otrzymał ostateczną wersję Raportu z lutego 2010 r. i miał pełną możliwość zapoznania się z nim. Raport ów spełnia wymogi art. 66 i nast. udiś; sporządzony został w sposób należyty i został uzupełniony na podstawie kolejnych zapytań zarówno RDOŚ, jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Dla zakresu koniecznych uzupełnień RDOŚ i Powiatowy Inspektor Sanitarny wykorzystali kolejne uwagi i zapytania, zgłaszane w toku postępowania przez poszczególne podmioty w ramach udziału społeczeństwa w ochronie środowiska. Tym samym późniejsze (po dniu 18 lutego 2010 r.) przesłanie RDOŚ i Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu pięciu załączników (oznaczonych numerami 12-15), zawierających "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...", które to odpowiedzi nie stanowią części raportu, nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.2.2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego "Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i s. 179 uw. 2). Tym samym raport nie jest w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 kpa, a jedynie ma status dokumentu prywatnego będącego ekspertyzą rzeczoznawcy, będący w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez daną stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński w: "Kpc. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 712 uw. 15, s. 758 uw. 18). Skarżący nie wykazał, by Raport z lutego 2010 r. naruszał art. 66 udiś bądź konkretny przepis prawa materialnego, w oparciu o który ustalono treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 udiś (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.11.2010 r., II OSK 1848/10). W niniejszej sprawie zarówno organ I, jak i II instancji należycie ocenili Raport z lutego 2010 r. i trafnie go aprobowali, jako wystarczający z uwagi na wymogi art. 66 udiś. "Odpowiedzi na uwagi do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko...", jako elementy postępowania z udziałem społeczeństwa, obowiązany jest uwzględnić właściwy organ (art. 80 ust. 1 pkt 3 udiś; in casu – Prezydent Miasta Poznania) i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a udiś. Tym samym odpowiedzi autorów raportu na uwagi zgłaszane w toku postępowania z udziałem społeczeństwa nie wchodzą w skład raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący zdaje się przeciwstawiać interes mieszkańców P., interesowi mieszkańców Gminy Cz. i Gminy S. Takie spojrzenie na sprawę nie jest trafne. W szczególności Skarżący pomija, że projektowana instalacja termicznie przekształcać będzie nie tylko niesegregowane odpady komunalne o kodzie [...] z Miasta Poznania (w ilości ok. [...] Mg/rok), ale i z gmin ościennych (w ilości ok. [...] Mg/rok; k. 830 akt administracyjnych) – w tym Gminy Cz. i Gminy S. Nadto instalacja przekształcać będzie ustabilizowane komunalne osady ściekowe o kodzie [...] w ilości ok. [...] Mg/rok (na oddziaływanie – w tym odorowe – od lat skarżą się przede wszystkim mieszkańcy Gminy Cz.). Spalanie ustabilizowanych osadów ściekowych w sposób wyraźny wprost przyczyni się do poprawy warunków, w jakich zamieszkują mieszkańcy K. Nadto wpływ wzrostu opłat za składowanie odpadów komunalnych na wysypisku (w przypadku nie realizowania zamierzenia), obciąży w takim samym stopniu mieszkańców P, jak i Gminy Cz. Nadto Sądowi z urzędu (ze spraw zakończonych prawomocnym wyrokiem z: 26.5.2010 r. IV SA/Po 24/10; 28.X.2008 r. III SA/Po 356/08 i ze sprawy zawisłej pod sygn. IV SA/Po 214/10) wiadomym jest, że gminy aglomeracji poznańskiej: Gminy Cz., L., M., M. G., P., P. i S. dnia [...] marca 1993 r. na podstawie art. 74 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) zawarły porozumienie międzygminne polegające na powierzeniu Miastu P. wykonywania zadań publicznych polegających na prowadzeniu spraw wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych za pomocą urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych należących do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w P. oraz powierzenie powołanemu przedsiębiorstwu funkcji organu założycielskiego. Podobne porozumienie komunalne dnia 30 czerwca 2004 r. zawarły: Miasto P. i Gminy: K., S. L. i B. Wskazuje to, że współczesne problemy cywilizacyjne w interesie wszystkich mieszkańców różnych gmin wymagają współpracy między wieloma gminami, a beneficjentami takich działań organizatorskich i prawnych są wszyscy mieszkańcy gmin, które w ramach współpracy owe problemy rozwiązują. W tym zakresie należy przyjąć, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli gmin, położonych w aglomeracji poznańskiej. Wobec naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 1 udiś, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ppsa orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Wobec braku innych naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i braku innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ppsa oddalono skargę w pozostałej części (pkt 3 sentencji wyroku). Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana jedynie w punkcie 1 sentencji wyroku (pkt 4 sentencji wyroku). Na podstawie art. 206 ppsa Sąd zasądził od SKO w P. na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł tytułem połowy kosztów postępowania (k. 53 akt IV SA/Po751/10), mając na uwadze z jednej strony, że skarga została uwzględniona w niewielkiej części; z drugiej zaś, że materia sprawy była szczególnie skomplikowana (pkt 5 sentencji wyroku). ja