III SA/Łd 196/19

Dnia 17 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2019 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. III SA/Łd 196/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096)- dalej: k.p.a.; art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1382 ze zm.)- dalej: u.e.l., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu W. K. z pobytu stałego w lokalu położonego w Ł. przy ul. A 68/4. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 23 lipca 2018 r. Zarząd Lokali Miejskich w Ł. reprezentowany przez M. S. – C. wystąpił o wymeldowanie W. K. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 68/4. Uzasadniając strona wnioskująca wskazała, iż w/w nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od kilku lat. Nie posiada także kluczy do lokalu, które od ponad roku znajdują się w posiadaniu Zarządu Lokali Miejskich Rejon Obsługi Najemców 11, w związku z przeprowadzonym remontem dachu nieruchomości. Rzeczy pozostawione przez W. K. w lokalu zostały przeniesione do magazynu. Zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta Ł. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania W. K. z pobytu stałego w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 68/4, a następnie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod w/w adresem. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji odwołał się do poczynionych w toku postępowania ustaleń potwierdzających wstąpienie przesłanek, o których mowa w art. 35 u.e.l., to jest trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 75 §1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w prowadzonym postępowaniu osoby skarżącego w szczególności poprzez uniemożliwienie mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, pomimo posiadanej przez organ wiedzy, co do stanu zdrowia skarżącego, a nadto nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych skarżącego; - art. 35 u.e.l. poprzez jego zastosowanie i niejako legitymizowanie "wysiedlenia" skarżącego z lokalu z miejsca stałego zameldowania. Z uwagi na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji. Uzasadniając pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało nadane na adres skarżącego, to jest Ł., ul. A 68/4, pomimo wiedzy organu, co do faktu nieprzebywania skarżącego pod tym adresem. Dalej pełnomocnik zarzucił prawidłowość przeprowadzonych czynności procesowych w tym oględzin spornego lokalu pomimo wiedzy organu, co do złego stanu zdrowia oraz konieczności poddania się przez niego hospitalizacji. W ocenie strony skarżącej , pod pretekstem remontu dachu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 68,a następnie co wykazano w toku postępowania likwidacji lokalu nr 4 poprzez wyburzenie ścian, doszło de facto do "wysiedlenia" skarżącego z przedmiotowego lokalu, a przedmiotowa decyzja ma na celu legitymizowanie zaistniałego nadużycia. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, iż strona kwestionuje prawidłowość wypowiedzenia wiążącej go z Zarządem Lokali Miejskich umowy najmu przedmiotowego lokalu, a nadto jako osoba legitymująca się orzeczeniem o trwałym stopniu niepełnosprawności przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy przedstawił dotychczas dokonane ustalenia faktyczne oraz wskazał na podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, to jest art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W oparciu o powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż opuszczenie miejsca pobytu stałego polega na trwałym i dobrowolnemu przeniesieniu, skoncentrowaniu swego centrum życiowego w innym miejscu, bez jednoczesnego dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Przy czym, co w niniejszej sprawie istotne, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd zgodnie, z którym za dobrowolne opuszczenie lokalu uważa się również jego opuszczenie z uwagi na zły stan techniczny budynku. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu co najmniej od 2014 r., co potwierdza znajdująca się w aktach notatka służbowa z dnia 28 września 2014 r., sporządzona przez pracownika administracji na okoliczność poinformowania przez skarżącego o fakcie czasowego zamieszkania u swojego brata. Ponadto w lipcu 2015 r. skarżącemu została wypowiedziana umowa najmu lokalu ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2015 r., a pismem z dnia 6 listopada 2017 r. stronie zakreślono termin do opróżnienia tego lokalu. Organ odwoławczy podkreślił także, że jak wynika z przeprowadzonej kontroli meldunkowej, aktualnie lokal, w którym zamieszkiwał skarżący nie istnieje, gdyż w styczniu 2018 r. zostały zburzone ściany działowe i lokal ten obecnie stanowi część strychu nieruchomości, a istniejący licznik energii elektrycznej został zdemontowany. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego w sprawie nie doszło także do "niezgodnego z prawem wysiedlenia" strony z lokalu dotychczasowego miejsca zameldowania, a nawet gdyby przyjąć prawidłowość powyższego stanowiska, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w zakreślonym prawem terminie podejmował przewidziane prawem środki prawne mające na celu przywrócenie utraconego posiadania. Tym samym w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie uznać należy, iż skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce stałego zameldowania, koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu, co pozwala na stwierdzenie, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 35 u.e.l. uzasadniające jego wymeldowanie z pobytu stałego pod dotychczasowym adresem Ł., ul. A 68/4. Tym bardziej, iż przepisy ustawy o ewidencji meldunkowej maja charakter porządkowy i służą jedynie potwierdzeniu stanu faktycznego, co do rzeczywistego miejsca pobytu danej osoby. W związku z powyższym dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu stanowiłoby sprzeczną z prawem fikcję meldunkową. Za nieuzasadnione w ocenie organu odwoławczego uznać należało także podniesione zarzuty naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności odnoszące się do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W tym zakresie organ wskazał, iż strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ustanowionego przez skarżącego z wyboru. Natomiast, co do nieuwzględnienia zgłaszanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych organ odwoławczy wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, a działania strony skarżącej miały na celu jedynie przedłużenie prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania, ponowił dotychczas prezentowane zarzuty, to jest: - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 75 §1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w prowadzonym postępowaniu osoby skarżącego w szczególności poprzez uniemożliwienie mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, pomimo p[osiadanej przez organ wiedzy, co do stanu zdrowia skarżącego, a nadto nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych skarżącego; - naruszenie art. 35 u.e.l. poprzez jego zastosowanie i niejako legitymizowanie "wysiedlenia" skarżącego z lokalu z miejsca stałego zameldowania. Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik strony przedstawił argumentację na zasadność podniesionych w niej zarzutów, w szczególności, co do pozbawienia skarżącego prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i jego prowadzenia mimo wiedzy, co do stanu zdrowia skarżącego, a nadto, co do kwestii bezprawnego "wysiedlenia" skarżącego z przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosiło jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać należy również, iż jak wynika z treści art. 64a p.p.s.a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje si...ę odpowiednio przepisy o skardze , jeżeli ustawa nie stanowi inaczej(art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Tym samym, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż rozpoznając wniesiony sprzeciw, sąd rozstrzyga go w granicach danej sprawy, nie będąc związanym, stosownie do treści powołanego wyżejk art. 134 p.p.s.a., powołanymi w sprzeciwie zarzutami i wnioskami oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o wskazanym wcześniej numerze utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekająca o wymeldowaniu W. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. A 68/4 w Ł. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz.1382) – dalej: u.e.l. Zgodnie z treścią art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 u.e.l. wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 u.e.l., winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl).Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, iż aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w ty miejscu, przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., II SA/Po 563/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż bezspornym pozostaje fakt, że skarżący, co najmniej od września 2014 r. w sposób nieprzerwany nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, to jest w posesji położonej w Ł. przy ul. A 68/4, co potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy oświadczenia: E. F. - osoby zamieszkującej lokal nr 3 przy ul. A 68 w Ł. ( k. 27 akt administracyjnych) oraz B. S. - osoby z serwisu sprzątającego przedmiotową nieruchomość (k. 28 akt administracyjnych) z dnia 23 sierpnia 2018 r, W. N. – administratora nieruchomości z dnia 4 października 2018 r. (k. 47 akt administracyjnych), protokoły z przeprowadzonych kontroli meldunkowych w dniu 23 sierpnia 2018 r. (k. 27- 28 akt administracyjnych), w dniu 4 października 2018 r. (k. 46-48 akt administracyjnych), jak również załączona do akt sprawy notatka służbowa pracownika Administracji Zasobów Komunalnych Ł-Ś z 28 września 20-14 r. na okoliczność złożenia przez skarżącego oświadczenia o czasowym zamieszkiwaniu u swojego brata przy ul. B w Ł. (k. 53 akt administracyjnych). Bezspornym jest także, że skarżący nie posiada kluczy do lokalu, które to klucze, co najmniej od roku 2017 pozostają w dyspozycji Zarządu Lokali Miejskich Rejon Obsługi Najemców 11, w związku z przeprowadzonym remontem dachu nieruchomości. Rzeczy pozostawione przez W. K. w lokalu zostały przeniesione do magazynu. Fakt niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, a co więcej brak obiektywnej możliwości w nim zamieszkiwania potwierdzają dokonane w toku postępowania administracyjnego ustalenia, co do faktu nieistnienia lokalu nr 4 w nieruchomości przy ul. A 68 w Ł., co jest następstwem wyburzenia ścian działowych tego pomieszczenia, zdemontowania istniejącego licznika energii elektrycznej i włączenia powierzchni dotychczasowego lokalu nr 4 do powierzchni strychu przedmiotowej nieruchomości. Podkreślenia wymaga również, że skarżący nie kwestionuje zarówno faktu opuszczenia przez niego przedmiotowego lokalu, jak również przyjętej przez organy daty, kiedy nastąpiło. W tym zakresie strona skarżąca kwestionuje jedynie dobrowolność opuszczenia lokalu, jednakże jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo przysługującego skarżącemu uprawnienia, nie podejmował on w przewidzianym prawem terminie, żadnych środków prawnych mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania lokalu przy ul. A 68/4 w Ł. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę pozwalają na stwierdzenie, że lokal nr 4 ( nieistniejący aktualnie - co jeszcze raz wymaga podkreślenia) położony Ł. przy ul. A 68 nie stanowi centrum życiowego W. K., a co za tym idzie procedujące w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły, określone w art. 35 u.e.l. przesłanki uzasadniające orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego spod w/w adresu. Tym samym za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi, co do naruszenia art. 35 u.e.l., polegający w ocenie pełnomocnika na "legitymizacji niezgodnego z prawem wysiedlenia" skarżącego z przedmiotowego lokalu. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowy, gdyż służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2017 r., IV SA/Po 1033/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 69/17 ; www.cbois.nsa.gov.pl). Za chybione Sąd uznał także podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych przepisów procedury administracyjnej, skupiające się de facto na zarzucie pozbawienia skarżącego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do powyższego zarzutu wskazać należy, iż wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia wymogów art. 10 §1 k.p.a. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżący praktycznie od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie jego wymeldowania, co nastąpiło zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r., był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, którego ustanowił w dniu 16 sierpnia 2018 r. (k. 23 akt administracyjnych). Tym samym, z dniem powzięcia wiadomości o ustanowieniu przez skarżącego pełnomocnika w osobie adw. J. W., co nastąpiło w dniu 21 sierpnia 2018 r (k. 26 akt administracyjnych), organy administracji publicznej procedujące w sprawie, mając na uwadze zasadę oficjalności doręczeń w k.p.a, jak i treść art. 40 § 2 k.p.a., były zobowiązane do doręczania wszelkiej korespondencji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r., II GSK 4916/16; wyrok WSA w Gdańsku z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Gd 6/19; wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 213/18; www.cbois.nsa.gov.pl). W konsekwencji powyższego uznać należy, iż strona skarżąca, poprzez osobę ustanowionego pełnomocnika, miała zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym była zawiadamiana o terminach przeprowadzany przez organ czynnościach procesowych, ze wskazaniem na przysługujące jej uprawnienie uczestniczenia w tych czynnościach, jak również stronie umożliwiono, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań, stosownie do wymogu wynikającego z treści art. 10 § 1 k.p.a. Natomiast to, czy strona skorzystała z przysługujących w powyższym zakresie uprawnień pozostaje w gestii samej strony. Strona nie może bowiem powoływać się na brak zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, jeżeli pomimo prawidłowego zawiadomienia jej o terminie i miejscu przeprowadzenia czynności procesowej, nie korzysta z przysługującego jej uprawnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto fakt ustanowienia pełnomocnika nie pozbawiał strony prawa do jednoczesnego, równoległego osobistego działania strony w toczącym się postępowaniu. Niemniej jednak, jak już wcześniej wskazano ustanowienie w sprawie pełnomocnika obligowało organy do doręczanie wszelkiej korespondencji wskazanemu przez stronę pełnomocnikowi. W tym miejscu wskazać należy również na sprzeczność pomiędzy zarzutami pełnomocnika, co do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w prowadzonym wobec jego osoby postępowaniu administracyjnym, a udokumentowaną argumentacją, co do stanu zdrowia skarżącego, z której wynika, iż W. K. nie był i nadal nie jest w stanie brać osobistego udziału w czynnościach procesowych. Z powyższych względów za nieuzasadniony w ocenie Sądu uznać również należało zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. polegający w ocenie pełnomocnika na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych z przesłuchania skarżącego na okoliczność przyczyn opuszczenia przedmiotowego lokalu, dobrowolności, czy też zamiaru powrotu do miejsca stałego zameldowania. Stosownie bowiem do treści art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji może nie uwzględnić wniosku dowodowego strony, jeżeli dotyczy ono okoliczność już stwierdzonych innymi dowodami. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano okoliczność opuszczenia miejsca stałego zameldowania, skoncentrowanie centrum życiowego w innym miejscu, upływ czasu jaki nastąpił od momentu opuszczenia przedmiotowego lokalu pozostają bezsporne między stronami postępowania. Natomiast kwestie sporne, to jest dobrowolność opuszczenia lokalu, jak i co istotne obiektywna możliwość, deklarowanego przez skarżącego zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu, uwzględniając fakt likwidacji mieszkania poprzez wyburzenie istniejących ścian i włączenie jego powierzchni do powierzchni strychu nieruchomości przy ul. A 68 w Ł., przy jednoczesnym wskazaniu na brak podejmowania przez skarżącego jakichkolwiek środków prawnych celem przywrócenia naruszonego posiadania, pozostają bez wpływu na wynik niniejszego orzeczenia. Jak już bowiem wcześniej wskazano postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania/zameldowania ma charakter ewidencyjno-rejestrowy, służący wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Powyższe oznacza, iż postępowanie to nie odnosi się do uprawnień strony w zakresie przyznawania czy pozbawiania prawa do lokalu, w tym lokalu socjalnego. Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie W. Ł. nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu i koncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 u.e.l., uzasadniające wymeldowanie W. K. z pobytu stałego z adresu Ł., ul A 68/4. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżący od ponad 4 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. a.l.