II SA/Bd 1095/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 roku sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Starosta na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako "kpa") odmówił wznowienia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń w pawilonie handlowym branży ogólnoprzemysłowej na branżę ogólnospożywczą i ogólnoprzemysłową na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w R., ul. O., załatwionej w sposób milczący w rozumieniu art. 122a kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, że Z. W. [...].06.2019 r. dokonał do Starosty zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń w pawilonie handlowym branży ogólnoprzemyslowej na branżę ogólnospożywczą i ogólnoprzemyslową na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w R. przy ul. O. Do zgłoszenia załączono dokumenty, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane. W wyniku sprawdzenia przedłożonych dokumentów nie stwierdzono podstaw do wniesienia sprzeciwu i [...].06.2019 r. na podstawie art. 71 ust. 4c ustawy Prawo budowlane wydano zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Stosownie do dyspozycji art. 122c § 1 kpa, "Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia." Zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu zostało doręczone inwestorowi [...].06.2019 r., zatem milczące załatwienie sprawy nastąpiło tego samego dnia. W postępowaniu wznowieniowym organ je prowadzący powinien na wstępie skupić się na trzech przesłankach formalnych, umożliwiających jego wszczęcie: czy podanie pochodzi od strony postępowania; czy wskazała ona podstawę prawną swego żądania wymienioną w art. 145 kpa; czy zostało ono złożone w określonym ustawą terminie. Organ ustalił, że podanie zostało złożone w określonym ustawą terminie, tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym G. R. (dalej określana jako "Skarżąca") dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto jako podstawa wznowienia postępowania wskazana została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Niemniej jednak w ocenie organu Skarżąca nie posiada przymiotu strony, wobec czego jej wniosek należy uznać za bezpodstawny. Organ wyjaśnił również, że zgłoszenie jest odformalizowanym sposobem uzyskania akceptacji organu administracji architektoniczno-budowlanej i ma na celu ułatwienie i skrócenie procedury zmierzającej do legalnego rozpoczęcia objętego nim zamierzenia. Stroną postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu jest wyłącznie zgłaszający, tj. inwestor. Na potwierdzenie powyższego poglądu organ powołał wyrok WSA w Lublinie z 3.11.2016 r., sygn. II SA/Lu 642/16, postanowienie NSA z 23.08.2018 r., II OSK 1843/18 i wyrok WSA w Warszawie z 19.06.2018 r., sygn. VII SA/Wa 1992/17. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że w przypadku zgłoszenia stroną postępowania jest wyłącznie inwestor, to nie jest możliwe wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa na wniosek skarżącej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca zarzucając organowi wydanie go z naruszeniem: art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 kpa oraz art. 71 Prawa budowlanego poprzez dokonanie ich błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania; art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co wykazano w uzasadnieniu zażalenia poprzez podniesienie, że w sprawie nie przeprowadzono w zasadzie żadnego postępowania dowodowego i w rozstrzygnięciu oparto się wyłącznie na błędnym, przyjętym apriorycznie, przekonaniu o nie posiadaniu przez skarżącego przymiotu strony; art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z uwagi na przytoczone wyżej okoliczności. Postanowieniem z [...] października 2019 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej powoływana jako "pb") - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dotyczące zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania na podstawie art. 71 pb dotyczy jedynie postępowania pomiędzy inwestorem (dokonującym zgłoszenia) a organem administracyjnym. Uproszczona forma postępowania zgłoszeniowego w porównaniu do regulacji Prawa budowlanego dotyczącej pozwolenia na budowę, jak również ograniczenie uczestników postępowania jedynie do inwestora i organu, wynika z podstawowego dla tej formy reżimu prawnego założenia, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięć o małym stopniu skomplikowania i znikomym oddziaływaniu na otoczenie. Oznacza to, że żaden inny podmiot, poza inwestorem, nie ma prawa do dochodzenia swoich praw w postępowaniu prowadzonym w tym trybie, co powoduje, że stroną postępowania uregulowanego w art. 71 pb jest tylko inwestor (wyrok NSA z 9.04.2013 r., sygn. akt II OSK 2379/11). Zasada ta odnosi się także do wniesienia przez organ sprzeciwu od zgłoszenia, który, przyjmując formę decyzji, jest pierwszym indywidualnym aktem wydanym w tym postępowaniu (por. wyroki NSA z 17.02.2010 r., sygn. akt II OSK 346/09 i WSA we Wrocławiu z 4.10.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 480/17). Zgłoszenie wykonania robót budowlanych z art. 30 pb nie wszczyna postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kpa, tj. nie prowadzi do załatwienia przez organ sprawy administracyjnej. Dopiero wniesienie przez organ sprzeciwu w formie decyzji prowadzi do wszczęcia takiego postępowania, choć z ograniczonym kręgiem stron. W niniejszej sprawie nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdyż takowa nie istnieje. Jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 24.01.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1166/05, niewniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w terminie określonym w art. 30 pb (30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia) oznacza w praktyce udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Jest to również forma rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej sprawy co do istoty, gdyż kończy to sprawę w danej instancji (art. 104 kpa), jednakże w świetle art. 145 kpa nie może ona być poddana weryfikacji w trybie nadzoru (zob. wyrok WSA w Kielcach z 4.12.2007 r., sygn. akt II SA/Ke 450/07, wyrok WSA w Kielcach z 1.10.2014 r., sygn. akt II SA/Ke 572/14). Organ I instancji prawidłowo przyjął, że postępowanie dotyczące zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania na podstawie art. 71 pb dotyczy postępowania pomiędzy inwestorem (dokonującym zgłoszenia) a organem administracyjnym. Stroną tego postępowania jest tylko inwestor. Organ I instancji uznał więc, że nie może wznowić postępowania z przyczyn podmiotowych, gdyż Skarżąca nie była stroną postępowania zgłoszeniowego w sprawie zmiany sposobu użytkowania. Jednocześnie organ I instancji błędnie przyjął, że milczące przyjęcie zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania na podstawie art. 71 pb stanowi milczące załatwienie sprawy w rozumieniu przepisów rozdziału 8a kpa i w związku z tym ma zastosowanie instytucja wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 122a kpa, "sprawa może być załatwiona milcząco, o ile przepis szczególny tak stanowi". Przepisy art. 30 i art. 71 pb nie zawierają wyraźnego odesłania do art. 122a kpa. Ustawodawca dokonując nowelizacji kpa nie wprowadził nowych przepisów prawa materialnego administracyjnego, w których przewidziana zostałaby instytucja milczącego załatwienia sprawy, a także nie znowelizował obowiązujących przepisów prawa materialnego przewidujących podobne instytucje (w szczególności art. 30 i art. 71 pb). W przepisach art. 30 i art. 71 pb prawodawca nie posłużył się zwrotem "milczące załatwienie sprawy". Przepisy te stanowią kompleksowe (wyczerpujące) regulacje dotyczące instytucji zgłoszenia robót budowlanych, zmiany sposobu użytkowania czy też zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych. Brak jest zatem konieczności sięgania do przepisów procedury administracyjnej dotyczących instytucji milczącego załatwienia sprawy. Stąd też żaden przepis prawa administracyjnego nie przewiduje możliwości wznowienia postępowań prowadzonych na podstawie art. 30 i art. 71 pb. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 kpa następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymogom formalnym. W niniejszej sprawie nie można było wznowić postępowania z przyczyn przedmiotowych. Przesłanką przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania jest skierowanie podania o wznowienie postępowania w stosunku do takiej formy działania, do której nie odnosi się instytucja wznowienia. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że organ I instancji, pomimo błędnego uzasadnienia, prawidłowo zastosował art. 149 § 3 kpa, tj. odmówił wznowienia postępowania, a zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Skargę na powyższe postanowienie złożyła G. R. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego przez brak zastosowania art. 122a § 1 pkt 2 w zw. z art. 122g kpa oraz błędną interpretację art. 71 ust. 5 pb. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że art. 71 ust. 5 pb stanowi hipotezę art. 122a § 2 pkt 2 kpa, zgodnie z którym sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Podstawę prawną do wznowienia postępowania stanowi przepis art. 122g kpa. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że w sprawie dotyczącej jej wniosku o wznowienie postępowania przysługiwał jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie podziela poglądu organu II instancji co do braku możliwości wznowienia postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na to, że art. 71 ust. 4 pb nie przewiduje milczącego załatwienia sprawy w rozumieniu art. 122a kpa i tym samym nie ma zastosowania art. 122g kpa. Zgodnie z pierwszym z cyt. przepisów "Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2 (tj. zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części), należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia". Z kolei w myśl art. 122a kpa, "§ 1. Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. § 2. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda)". Zestawiając treść cyt. przepisów nie sposób nie dojść do wniosku, że instytucja zgłoszenia przewidziana w art. 71 ust. 4 pb stanowi typowy przypadek milczącego załatwienia sprawy w rozumieniu art. 122a i nast. kpa. Nie jest przy tym w żaden sposób konieczne odsyłanie wprost do art. 122a kpa, wystarczające jest, jeżeli dana regulacja wprost nawiązuje w swojej treści do instytucji milczącego załatwienia sprawy (taki sam pogląd wyraził WSA w Lublinie w wyroku z 7.05.2019 r., II SA/Lu 161/19). Nie ulega zatem wątpliwości, że, wbrew twierdzeniom organu II instancji, w sprawie miały zastosowanie przepisy regulujące wznowienie postępowania (znajdujące się w rozdziale 12 kpa), co wynika z treści art. 122g kpa, zgodnie z którym "Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1". Organy obu instancji doszły do wniosku, że w sprawie toczącej się na podstawie art. 71 pb stroną postępowania jest jedynie podmiot dokonujący zgłoszenia i tym samym Skarżąca nie była legitymowana do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co uzasadniało odmowę jego wznowienia. Stanowisko to jest nieprawidłowe z dwóch przyczyn. Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego (z urzędu lub na wniosek), w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa i czy wniosek o wznowienie został złożony w terminie. Spełnienie wskazanych wymogów skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 kpa). Przekładając powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy wskazać trzeba, że organ odmawiając wznowienia postępowania dokonał ustaleń, które mogły być poczynione jedynie już po jego wznowieniu, tj. dokonał oceny, czy Skarżąca była stroną postępowania. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Skarżąca wskazała na ustawową przesłankę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesądzając, że Skarżąca nie mogła być stroną postępowania, organ naruszył art. 149 § 2 kpa, zgodnie z którym postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (vide art. 151 § 1 kpa). Reasumując, organ administracji miał obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i art. 151 kpa. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ rozpatrujący podanie nie może badać, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Przechodząc do kwestii związanej z możliwością przysługiwania innej osobie niż inwestor statusu strony postępowania w sprawach związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 pb) wskazać trzeba, że zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczące zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego może zaś dotyczyć nie tylko właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, ale także właścicieli nieruchomości sąsiednich. To, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie jest z prawnego punktu widzenia obojętna dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, wynika z art. 71 ust. 5 pkt 3 lit. d pb, który stanowi, że właściwy organ administracji może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jeżeli zmiana ta miałaby spowodować niedopuszczalne wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przepis ten jest zatem także prawną podstawą dla właścicieli nieruchomości sąsiednich do twierdzenia, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego dotyczy nie tylko ich interesu faktycznego, ale także interesu prawnego. Stanowisko organów, według którego stronami postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego może być jedynie inwestor nie jest zatem trafne. Żadna regulacja nie wyklucza ogólnej normy wynikającej z art. 28 kpa, według której stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (vide wyrok NSA z 2.12.2015 r., II OSK 720/14). Dla wyprowadzenia interesu prawnego istotne znaczenie ma również regulacja art. 5 pb, który w ust. 2 stanowi, że "Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymogami ochrony środowiska oraz utrzymać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymogami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7". W szczególności, a zatem nie oznacza to wyłączenia "poszanowania w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...)". Ponadto, przyjmując za prawidłowe stanowisko organów, doprowadziłoby to do wniosku, że dopiero złożenie sprzeciwu przez organ pozwalałoby na uznanie za uczestników postępowania również innych podmiotów oprócz inwestora. Prowadziłoby to do tego, że to od uznania organu byłoby uzależnione umożliwienie wzięcia udziału w postępowaniu innych podmiotów, a tymczasem interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa ma charakter obiektywny i jego istnienie nie może być uzależnione od działań organów. Reasumując, nie jest uprawniona taka wykładnia przepisów, z której wynikałoby, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego może mieć tylko jednego jego uczestnika. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że określenie przez ustawodawcę, kto może być adresatem nałożonego decyzją administracyjną obowiązku nie wyłącza ogólnych zasad ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o kryterium interesu prawnego, a więc nie wyklucza stosowania art. 28 kpa. Pogląd taki jest ugruntowany w judykaturze, o czym świadczą m.in. wyroki NSA z 1.12.2015 r., II OSK 658/14 oraz z 18.01.2017 r., II OSK 1031/15). Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania. W pierwszej kolejności winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie dokonać oceny, czy w realiach niniejszej sprawy Skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, uwzględniając stanowisko Sądu, że co do zasady nie jest wykluczony udział w nim innych niż inwestor podmiotów. Podkreślenia wymaga, że w tym zakresie organ nie dokonał żadnych ustaleń i winien uzupełnić postępowanie w tej części. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że organy wydały decyzje z naruszeniem art. 122a w zw. z art. 122g, art. 28, art. 149 i art. 151 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zatem w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzeczono jak w sentencji. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.