III OSK 4608/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia S. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt: II SAB/Bk 215/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia S. w G. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku [..] Liceum Ogólnokształcącego im. [..] w Białymstoku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia S. w G. na rzecz Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku [..] Liceum Ogólnokształcącego im. [..] w Białymstoku kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu koszów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt: II SAB/Bk 215/20 oddalił skargę Stowarzyszenia S. w G. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku [..] Liceum Ogólnokształcącego im. [..] w Białymstoku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 9 września 2020 r. Stowarzyszenie S. w G. zwróciło się do Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie: 1) planu finansowego Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku; 2) regulaminu Rady Rodziców, o którym mowa w § 3 ust. 21 Statutu Szkoły; 3) wszystkich umów, faktur i rachunków na zakup usług kserokopiarskich w ciągu ostatnich 3 lat, z jednoznacznym wyszczególnieniem które z tych usług zostały opłacone ze środków zbieranych przez Radę Rodziców; 4) wszystkich umów związanych z wynajmowaniem pomieszczeń przez Szkołę w okresie ostatnich 3 lat, jeśli były takie zawierane; 5) dokumentacji dotyczących wszystkich kontroli odbytych w Szkole w ciągu ostatnich 3 lat. Pismem z dnia 22 września 2020 r. Dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [..] w Białymstoku udzielił wnioskodawcy odpowiedzi i przesłał dokumenty dotyczące żądanych informacji w punktach: 1, 3, 4, 5. Natomiast w odniesieniu do punktu 2 wniosku, organ odpowiedział, że "Regulamin Rady Rodziców" nie jest informacją publiczną, gdyż nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie podlega udostępnieniu przez dyrektora Szkoły. Rada Rodziców jest społecznym organem w systemie oświaty, dysponującym odpowiednim zakresem autonomii i zgodnie z art. 83 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe, uchwala swój regulamin, którego jest dysponentem. Stowarzyszenie S.wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając organowi bezczynność w zakresie nieudzielenia informacji z punktu 2 wniosku oraz podnosząc, że regulamin rady rodziców jest dokumentem stanowiącym informację publiczną. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, że regulamin rady rodziców nie jest dokumentem publicznym i nie stanowi informacji publicznej. Dodatkowo organ stwierdził, że gdyby nawet uznać żądaną informację za publiczną, to Dyrektor Szkoły nie pozostaje w zwłoce z jej udostępnieniem, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku z dnia 9 września 2020 r., do czego był zobowiązany przez organ, pismem z dnia 25 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że regulamin Rady Rodziców nie posiada przymiotu informacji publicznej ponieważ jest dokumentem wewnętrznym, a nie dokumentem urzędowym. Rada rodziców jest organem społecznym, wewnętrznym szkoły, reprezentującym rodziców uczniów. Rada rodziców posiada pewne kompetencje, wymienione w art. 83 i 84 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, ale wbrew twierdzeniom skarżącego, nie są to kompetencje władcze. Nie jest kompetencją władczą uchwalenie programu wychowawczo-profilaktycznego szkoły, ponieważ uchwalenie następuje w "porozumieniu z radą pedagogiczną" a w przypadku braku porozumienia tych organów, decyduje dyrektor szkoły (art. 84 ust. 3). Pozostałe kompetencje rady rodziców mają charakter opiniodawczo-doradczy służący organom szkoły. Regulamin rady rodziców nie jest podpisywany przez funkcjonariusza publicznego, jak wymaga tego art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i już sam ten fakt przemawia za tym, że nie może być to dokument urzędowy. Regulamin, określający funkcjonowanie rady rodziców jest dokumentem pomocniczym, służącym realizacji zadań publicznych przez szkołę, nieprzesądzającym jednakże kierunków działania dyrektora szkoły. Nie jest to dokument wytworzony przez organ władzy publicznej. Ponieważ wniosek w punkcie drugim nie dotyczył informacji publicznej a zobowiązany organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 22 września 2020 r., to zarzut pozostawania organu w bezczynności był bezzasadny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Stowarzyszenie S. w G. zaskarżając ten wyrok w całości, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, wnosząc o uchylenie wyroku i rozstrzygnięcie sprawy do co do istoty ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez oddalenie skargi pomimo nieudostępnienia informacji publicznej w terminie ustawowym; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na utożsamieniu informacji publicznej z dokumentem urzędowym; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 83 ust. 1 i 4 Prawa oświatowego i art. 84 ust. 1-4 Prawa oświatowego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że informacja o organizacji i działaniu społecznych organów w systemie oświaty nie stanowi informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędnie Sąd uznał, że Rada Rodziców nie ma statusu organu władzy publicznej, a w konsekwencji, w szczególności, objęty wnioskiem Regulamin nie jest dokumentem urzędowym, tymczasem Rada Rodziców jest społecznym organem w systemie oświaty, ma swoje obowiązki i kompetencje, a wiec stanowi organ społeczny, funkcjonujący w ramach podmiotu zobowiązanego, jakim jest organ. Obowiązki Rady Rodziców dotyczą w zakresie określonym ustawą Prawo oświatowe – funkcjonowania szkoły, a więc spraw publicznych, a nie "wewnętrznych". W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz odnosząc się do postawionych zarzutów, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik Stowarzyszenia w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2022 r. podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej oraz odniósł się do stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podnosząc jednocześnie, że adw. A.Z. jest członkinią Rady Rodziców, której regulaminu dotyczył wniosek, co sprawia, że przyjęcie pełnomocnictwa może naruszać § 21 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i rodzi wątpliwość co do prawidłowości jej umocowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Zaznaczyć przy tym trzeba, że warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazała na art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902) dalej u.d.i.p., uznając, że Sąd błędnie oddalił skargę, pomimo nieudostępnienia informacji publicznej w terminie ustawowym. W realiach niniejszej sprawy zarzut naruszenia przepisów postępowania, nawiązujący wyłącznie do podstaw oddalenia skargi, ma charakter następczy wobec postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Dlatego w pierwszej kolejności ocenie należało poddać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na utożsamieniu informacji publicznej z dokumentem urzędowym. W odniesieniu do tego zarzutu słusznie zwrócono uwagę we wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną, że w istocie nieprecyzyjność tego zarzutu czyni go zarzutem nieskutecznym. Powiązany w treści zarzutu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. składa się z kilkunastu mniejszych jednostek redakcyjnych (punktów i podpunktów). Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje, którego konkretnie punktu dotyczy podniesiony przez nią zarzut. Dodatkowo, nieprecyzyjność w zakresie wskazania konkretnego przepisu, który został w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszony nie została skorygowana w argumentacji zawartej w lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W kontekście tak skonstruowanego zarzutu przypomnieć należy, że ze względu na to, że treść art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 § 1 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 p.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 września 2006 r., SK 63/05, orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 p.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP, nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano też wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzanie skarg kasacyjnych zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z wymogami p.p.s.a. Nie mógł być zatem uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 zawiera szeroki katalog informacji, która posiada charakter publiczny i składa się z szeregu punktów podzielonych na kolejne litery. Nie jest jasne, także przy uwzględnieniu treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, który konkretnie przepis stanowi przedmiot postawionego zarzutu. Nie była więc możliwa rekonstrukcja zarzutu. Ponadto, formułując zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. strona skarżąca kasacyjnie wskazała także na art. 6 ust. 2 u.d.i.p. oraz wyjaśniła, że Sąd dokonał błędnej ich wykładni utożsamiając informację publiczną z dokumentem urzędowym. Także w tym przypadku szczątkowe uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia ani prawidłowej, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, wykładni przepisów ani nie nawiązuje w swojej treści do zarzucanej błędnej wykładni Sądu I instancji, co w znaczny sposób wpłynęło na sposób rozpoznania zarzutu. Lektura uzasadnienia Sądu I instancji pozwala stwierdzić, że wbrew zajętemu w skardze kasacyjnej stanowisku, Sąd nie utożsamił pojęcia informacji publicznej z dokumentem urzędowym. Sąd stwierdził, że dokument w postaci regulaminu Rady Rodziców nie posiada przymiotu informacji publicznej ponieważ jest dokumentem wewnętrznym. Sąd wyjaśnił, że dokumenty wewnętrzne nie są wiążące dla organów i nie stanowią informacji publicznej w przeciwieństwie do dokumentów urzędowych, którym jednak regulamin Rady Rodziców nie jest. To, że dokumenty urzędowe stanowią informację publiczną wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. i nie oznacza jednocześnie, że informację publiczną stanowią wyłącznie dokumenty urzędowe. Takiej wykładni powołanych przepisów, która miałaby utożsamić pojęcia informacji publicznej i dokumentu urzędowego Sąd nie dokonał. Wobec tego zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i z tego względu nie mógł być uwzględniony. Nie mógł odnieść skutku również drugi zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.d.i.p. w zw. z art. 83 ust. 1 i 4 oraz art. 84 ust. 1-4 Prawa oświatowego. Także w tym przypadku zaistniałe wady konstrukcyjne zarzutu zaważyły na jego nieskuteczności. Jak słusznie zauważano w odpowiedzi na skargę kasacyjną przepisy art. 83 ust. 4 oraz art. 84 ust. 2 (w ramach zarzutu naruszenia art. 84 ust.1-4) nie stanowią jednej całości składając się z mniejszych jednostek redakcyjnych nie sprecyzowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie. W związku z tym z przyczyn wyżej wskazanych dyskwalifikacja możliwości rozpatrzenia zarzutu naruszenia przepisów art. 83 ust. 4 i 84 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2021, poz. 1082) spowodowała, że zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.d.i.p. mógł zostać rozpoznany jedynie w powiązaniu z art. 83 ust. 1 Prawa oświatowego (statuującym działania w szkole rady rodziców, jako reprezentantów ogółu rodziców) oraz w powiązaniu z art. 84 ust. 1, 3 i 4 Prawa oświatowego, których treść ogólnie odnosi się do kompetencji rady rodziców i zastępczo dyrektora i rady pedagogicznej (art. 84 ust. 3 i 4). Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia tych przepisów Prawa oświatowego nie wyjaśnił, w jaki sposób kompetencje rady rodziców do występowania z wnioskami i opiniami, bądź obowiązek ustalenia programu wychowawczo-profilaktycznego szkoły lub placówki przez dyrektora szkoły lub radę pedagogiczną mogą stanowić podstawę stwierdzenia, że błędna wykładnia tych przepisów doprowadziła Sąd do przyjęcia, że "informacja o organizacji i działaniu społecznych organów w systemie oświaty nie stanowi informacji publicznej". Uzasadnienie skargi kasacyjnej, w którym wskazano, że obowiązki i kompetencje Rady Rodziców dotyczą funkcjonowania szkoły, a więc spraw publicznych, a nie wewnętrznych, nie stanowi argumentacji dla tak postawionego zarzutu. Podkreślić też trzeba, że z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Sąd w jakimkolwiek miejscu doszedł do wniosku stanowiącego podstawę tego zarzutu skargi kasacyjnej. Zarzut ten w zakresie, w jakim nie był bezskuteczny, okazał się zatem również niezasadny. Z powołanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw, oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.