III SA/Wa 2419/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r. oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej także "Kolegium", "SKO") z [...] września 2020 r. utrzymano w mocy decyzję Burmistrza P. (dalej również "Burmistrz") z [...] lipca 2020 r. ustalającej Agencji Mienia Wojskowego Oddziałowi [...] w O. (dalej także: "Strona", "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 4 221 zł. Zaskarżona decyzja została wydana wobec ustalenia następujących okoliczności. Burmistrz P. postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Agencji Mienia Wojskowego wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że Agencja Mienia Wojskowego Oddział [...] w O. jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonych w P. przy ul. [...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...] obejmujących: a) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 101,20 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 109,88 m2; b) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 42,70 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 34,83 m2, c) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...](działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 41,49 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 70,31 m2, d) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 67,67 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 93,67 m2. e) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...](działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 30,30 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 44,70 m2, f) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 30,95 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 38,76 m2, g) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...](działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 112,37 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 195,19 m2, h) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 52,29 m2 wraz z przynależnym prawem do gruntu powierzchni 62,10 m2. i) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię użytkową 1578,53 m2 (za okres stycznia do lutego 2020 r.) i 1599,23 m2 (za okres marca do grudnia 2020 r.) wraz z przynależnym prawem do gruntu o powierzchni 1761,00 m2 (za okres stycznia do lutego 2020 r.) i 1793,00 m2 (za okres marca do grudnia 2020 r.), j) dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka o numerze ewidencyjnym [...]) - powierzchnię gruntu wynoszącą 2352,00 m2. Zgodnie z zapisem wynikającym z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 199lr. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") Agencja Mienia Wojskowego Oddział [...] w O. w dniu [...] stycznia 2020 r. złożyła, z zachowaniem ustawowego terminu, deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2020, uzupełnioną następnie pismem z dnia [...] lutego 2020 r. o załączniki ZDN-1 nr 001 i ZDN-1 nr 002. Organ podatkowy pierwszej instancji stojąc na stanowisku, że Agencja Mienia Wojskowego spełnia definicję przedsiębiorcy uznał, iż jeden ze składników opodatkowania – niezabudowana nieruchomość gruntowa, został nieprawidłowo zadeklarowany przez Stronę jako grunt pozostały, a nie jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kierując się tym, Burmistrz P. pismem z dnia [...] marca 2020 r. wezwał Stronę do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2020 r. lub przedłożenia stosownych wyjaśnień. W odpowiedzi na to, Agencja Mienia Wojskowego przedłożyła pismo z [...] marca 2020 r., informujące, że nie należy postrzegać jej jako przedsiębiorcy, gdyż tylko gospodaruje nieruchomościami Skarbu Państwa. Znajdując umocowanie w przepisach prawa i orzecznictwie sądów, organ podatkowy pismem z [...] maja 2020 r. ponownie wezwał Stronę do złożenia korekty deklaracji na rok 2020. Agencja Mienia Wojskowego pismem z 22 maja 2020 r. podtrzymała swoje stanowisko, wyjaśniając, że [...] maja 2020 r. Strona złożyła to tut. organu korektę deklaracji na podatek od nieruchomości, obowiązującą od marca 2020 r. z powodu rozwiązania umowy najmu lokalu o powierzchni użytkowej 20,70 m2 przynależnego do lokalu gruntu o powierzchni 32,00 m2, skutkującą zwiększeniem łącznej kwoty podatku na rok 2020. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyroki NSA z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 249/16, z 8 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 906/16; z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK1539/17, z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2413/17 i z 11 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3344/17) jednoznacznie wskazujące, że Agencję Mienia Wojskowego należy traktować jako przedsiębiorcę, a zarządzane przez nią nieruchomości Skarbu Państwa, jako związane z działalnością gospodarczą. Podobne tezy zawarte są również w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyłączeniem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych lub gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2020 r., poz. 231 zez zm., dalej: "u.a.m.w."), prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję Mienia Wojskowego, jako przedsiębiorcy odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotyczących działalności gospodarczej. Burmistrz przytoczył następnie art. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm., dalej również "p.p."), zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Typy działalności gospodarczej zostały sformułowane w sposób bardzo szeroki, co stwarza możliwość objęcia nią bardzo różnych dziedzin działalności. Jak podkreślił organ pierwszej instancji, cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Zawsze więc powinna być ona prowadzona racjonalnie, ale nie zawsze musi ona przynosić zysk dla podmiotu, który ją prowadzi. Działalność gospodarczą mogą również prowadzić podmioty, których celem podstawowym nie jest jej prowadzenie i które zgodnie z przepisami regulującymi ich działanie są ograniczone w korzystaniu z zysku osiągniętego w wyniku prowadzenia tej działalności. Jako przykład takich podmiotów wskazuje się stowarzyszenia i fundacje. Działalność gospodarcza musi być wykonywana na własny rachunek i ryzyko. Następnie Burmistrz podkreślił, że Agencja Mienia Wojskowego ma szczególną pozycję w polskim systemie prawnym. Jest państwową osobą prawną utworzoną na podstawie ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa i jako osoba prawna powołana na podstawie ustawy nie podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, co nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, nie konstytuuje jej zatem wpis, bądź jego brak do odpowiedniego rejestru. Także sposób powołania osoby prawnej do życia nie stanowi kryterium przesądzającego o tym, czy konkretnym przypadku mamy do czynienia z podmiotem wykonującym działalność gospodarczą. Podobnie fakt, że Agencja Mienia Wojskowego jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Niezależnie od sposobu powołania, celów działania, rodzaju posiadanego mienia Burmistrz stwierdził, że status Agencji Mienia Wojskowego wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pozwalającą na przyjęcie, iż posiadane przez Agencję mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wszystkie podmioty prowadzące taką działalność, niezależnie od sposobu ich powołania, składu właścicielskiego, pełnionej funkcji, realizowanych celów (w tym również celów publicznych), muszą być traktowane w zakresie obciążeń podatkowych jednakowo. Odmienne traktowanie takich podmiotów prowadziłoby bowiem do dyskryminacji, która na mocy art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej również "Konstytucja RP") jest zakazana również w życiu gospodarczym, zaś z mocy art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszelkie podmioty mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W świetle ustaw regulujących działanie Agencji nie sposób także obronić twierdzenia, że dla celów działalności gospodarczej przeznaczona jest ściśle określona grupa składników majątkowych, w odróżnieniu od tych, które służą wyłącznie do realizacji celów publicznych tj. niegospodarczych. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał również na treść wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w K. nr [...], w którym zostały wskazane nieprawidłowości w zakresie realizacji obowiązków publicznoprawnych, związanych z deklarowaniem i uiszczaniem podatku od nieruchomości przez Agencję Mienia Wojskowego w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa. Kontrolujący zarzucili kontrolowanemu naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zastosowanie niewłaściwych (zaniżonych) stawek podatku od nieruchomości w odniesieniu do części nieruchomości pozostających w zasobie Oddziału. Przeprowadzone postępowanie podatkowe dowiodło, że sporny w niniejszej sprawie, grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, położony w P. przy ul. [...], stanowiący działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 2352,00 m2, winien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji Agencja Mienia Wojskowego Oddział [...] w O. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza i orzeczenie co do istoty sprawy. Skarżąca wskazała na naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 7 ust. 1 u.a.m.w., poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że Skarżąca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję Mienia Wojskowego jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy; 2) art. 3 p.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Agencja Mienia Wojskowego w rozumieniu ww. przepisu prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy nie spełnia ona przesłanek potrzebnych do takiego uznania. Decyzją [...] września 2020 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Skarżąca w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu gruntów i budynków jest podatnikiem podatku od nieruchomości, który to podatek, z wyjątkami przewidzianymi w u.p.o.l, zobowiązana była uiszczać według stawek najwyższych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, również zadań publicznych, nie ma znaczenia prawnego na gruncie u.p.o.l. Ze zgromadzonych w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynika bowiem, że właścicielem ich jest Skarb Państwa, a władającym (wykonującym prawa własności) Agencja. Skarżąca, mimo podnoszonych zarzutów, nie wykazała, aby te dane były niezgodne z rzeczywistością; korzystają one nadto z zasady związania organów podatkowych danymi z ewidencji przy wymiarze podatków zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, dalej "p.g.k."), zgodnie z którym, podstawę podatków i świadczeń stanowią dane zawarte iv ewidencji gruntów i budynków. Zarówno więc, gdyby skarżąca była właścicielem spornych gruntów (czego zgromadzone dowody nie potwierdzają), jak również, jeśli jest posiadaczem gruntów Skarbu Państwa - na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego - to jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów. Zdaniem SKO Agencja Mienia Wojskowego powinna być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zaś w takim przypadku nie jest konieczne ustalanie, jak poszczególne grunty lub budynki są wykorzystywane, ponieważ o stawce ich opodatkowania nie przesądza ich wykorzystanie (poza pewnymi wyjątkami wskazanymi w ustawie), ale pozostawanie w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wobec powyższego grunty i budynki powierzone Agencji Mienia Wojskowego przez Skarb Państwa wykorzystywane na cele inne niż mieszkaniowe powinny być deklarowane do opodatkowania wg stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 7 ust. 1 u.a.m.w., poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że Skarżąca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję Mienia Wojskowego jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy; 2) art. 3 p.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Agencja Mienia Wojskowego w rozumieniu ww. przepisu prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy nie spełnia ona przesłanek potrzebnych do takiego uznania. W przekonaniu Skarżącej, zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem i z tego powodu winny być wyeliminowane z obrotu prawnego, ze względu na naruszenie przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19"). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień. Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu Sąd zauważa, że istotą sporu w sprawie jest zasadność opodatkowania Skarżącej podatkiem od nieruchomości gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Innymi słowy czy Skarżącą należy traktować jako przedsiębiorcę w związku z gruntami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, w stosunku do których Skarżąca wykonywała prawo własności i inne prawa rzeczowe na rzecz właściciela, co prowadzi do zastosowania najwyższych stawek podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy. Zdaniem Skarżącej, nieruchomości powierzone Agencji na podstawie art. 6 u.a.m.w. nie mogą być kwalifikowane jako znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, tylko dlatego, że przepisy ustawy dopuszczają prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję. Skarżąca zwróciła uwagę, że Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osoba prawną, której zadania polegają na gospodarowaniu, utrzymaniu i uporządkowaniu stanu prawnego oraz prowadzeniu ewidencji mienia przekazanego Agencji na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Celem działalności Agencji nie jest zatem osiągniecie zysku, ale racjonalne gospodarowanie określonymi składnikami mienia Skarbu Państwa. Podkreśliła też, że ani z przepisów ustawy aktualnie obowiązującej, ani z postanowień statutu Agencji Mienia Wojskowego, które kształtują jej organizację wewnętrzną, nie wnika, że podstawową działalnością Agencji jest prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej jest to jedynie działalność dodatkowa. Dodatkowo, w odróżnieniu od przedsiębiorców, Agencja Mienia Wojskowego powstała w drodze ustawy, należy do sektora finansów publicznych i odpowiada za naruszenie dyscypliny budżetowej, a przede wszystkim realizuje zadania publiczne, co przesądza o tym, że nieruchomości powierzone Agencji na podstawie art. 6 u.a.m.w. nie mogą być kwalifikowane jako znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą tylko dlatego, że przepisy ustawy dopuszczają prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję. Dopiero realizacja zadań przez Agencję Mienia Wojskowego jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy Przeciwnego zdania jest organ podatkowy, który analizując status prawno-ustrojowy Agencji Mienia Wojskowego uznał, że opodatkowanie będącej w posiadaniu Skarżącej niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położonej w P., przy ul. [...], winno nastąpić według stawki najwyższej, czyli stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać SKO. W punkcie wyjścia oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego przez Skarżącą Sąd zauważa, że stosownie do art. 6 ust. 1 u.a.m.w. Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do: 1) nieruchomości stanowiących jego własność: a) wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, b) zajętych pod budowle i urządzenia związane z nieruchomościami, o których mowa w lit. a, c) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli przedstawiona przez Agencję propozycja wykorzystania tych nieruchomości uzasadnia ich przekazanie w celu realizacji zadań Agencji; 2) innego niż określone w pkt 1 mienia przekazanego Agencji; 3) mienia Skarbu Państwa: a) będącego do dnia przekazania Agencji w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez nich nadzorowanych, niewykorzystywanego do realizacji ich zadań, b) przekazanego pozostałego po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim lub organem nadzoru był Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych. Stosownie do ustępu 2 tego artykułu Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Agencję przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2. W rozstrzyganej sprawie Agencja Mienia Wojskowego występuje jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa. Agencja należy do kategorii jednostek organizacyjnych określanych jako państwowe osoby prawne. Przyznanie jej osobowości cywilnoprawnej oznacza, że jest ona odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, działającym przez własne organy (por. E. Gniewek, Komentarz do K.c., Warszawa 2006, s. 77). Agencji Mienia Wojskowego nie należy utożsamiać zatem ze Skarbem Państwa (por. dla przykładu: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Go 849/08). Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną (por. uchwała SN z dnia 3 października 2003 r. III CZP 59/03). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1005/14, a który to pogląd Sąd w składzie orzekającym w całości akceptuje i traktuje jako własny, stosunek powierniczy oparty jest na elemencie rozporządzania mieniem powierniczym na rzecz powiernika oraz elemencie zobowiązania powiernika wobec powierzającego do określonego zachowania, przy czym w stosunkach zewnętrznych (wobec osób trzecich) powiernik występuje jako właściciel i jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, natomiast jego zobowiązanie do korzystania z majątku powierniczego w sposób wynikający z celu ustanowienia stosunku powierniczego ogranicza jego prawa w stosunkach wewnętrznych (wobec powierzającego). Dlatego też występowanie przez powiernika w stosunkach zewnętrznych jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw implikuje jego postrzeganie oraz jego status prawny zarówno w stosunkach prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. W szczególności, skoro powiernik jest podmiotem praw i obowiązków cywilnych (dokonuje we własnym imieniu czynności prawnych), to również jest on podatnikiem. Skoro bowiem powiernik działa we własnym imieniu i w stosunkach zewnętrznych jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, wynikający z realizacji tych praw obowiązek podatkowy nie może być przerzucany na powierzającego, czyli Skarb Państwa. Występowanie przez powiernika w stosunkach zewnętrznych jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, faktyczne władanie nieruchomościami przekazanymi i rzeczywiste działanie w ramach prawa własności we własnym imieniu przemawia za przyjęciem, że skarżąca jawi się jako posiadacz przekazanych jej nieruchomości. Wypełnia ona zatem definicję podatnika podatku od nieruchomości z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. zgodnie z którą podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. W tym miejscu Sąd zauważa, że sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnich latach już wielokrotnie wypowiadały się na temat statusu prawnego Agencji Mienia Wojskowego oraz sposobu opodatkowania tej jednostki w zakresie podatku od nieruchomości. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zawartą, w szczególności, w wyrokach w sprawach o sygn. akt II FSK 1706/08 (wyrok z 10 czerwca 2010 r.) sygn. akt II FSK 2118/13 (wyrok z 18 sierpnia 2015 r.), sygn. akt II FSK1132/17 (wyrok z 20.09.2017 r.), sygn. akt II FSK 249/16 (wyrok z 28 lutego 2018 r.). Wpisując się w dotychczasową linię orzecznictwa oraz podzielając zawartą w uzasadnieniu wskazanych wyroków argumentację prawną Sąd orzekający za niezasadny uznaje zarzut naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 7 ust. 1 u.a.m.w. oraz - poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy. Również za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 3 p.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Agencja Mienia Wojskowego w rozumieniu ww. przepisu prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy nie spełnia ona przesłanek potrzebnych do takiego uznania. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skargi, Agencję Mienia Wojskowego należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, gdyż wynika to wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.a.m.w. Prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Z art. 2 u.s.d.g. wynika, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Skarżąca spełnia wszystkie przywołane kryteria, co jest dostrzegane w wielu cytowanych już powyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 906/16; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK249/16). Nie można przy tym uznać (jak chce skarżąca), że celem Agencji nie jest osiąganie dochodu, gdyż w przeciwnym razie (co oczywiście nie ma miejsca w sprawie) jej działalność miałaby charakter charytatywny i w konsekwencji przynosiłaby straty dla Skarbu Państwa. Okoliczność, że zysk jest w określony sposób dysponowany, w tym w części przekazywany Skarbowi Państwa, nie może zmieniać oceny, że działalność gospodarcza Agencji jest w istocie nastawiona na zysk, niezależnie od jego późniejszego przeznaczenia (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 249/16). W ustawie z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego kwestia gospodarki finansowej z założenia (por: uzasadnienie projektu ustawy VII-3342) uregulowana została na dotychczasowych zasadach (tj. jak w ustawie z 1996 r. regulującej działanie Agencji). Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu finansowego i (ust. 3) rachunkowość według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Agencja gospodaruje mieniem Skarbu Państwa, zgodnie z wymogami racjonalnej gospodarki (art. 54 ust. 1 ustawy). W oparciu o to mienie Agencja może prowadzić działalność gospodarczą (art. 55 ustawy). Przychodami Agencji są m.in. przychody z działalności gospodarczej (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Agencja Mienia Wojskowego, co już podkreślono powyżej, ma szczególną pozycję w polskim systemie prawa. Nie podlega wpisowi do KRS, co jednak nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, a zatem nie konstytuuje jej wpis do rejestru. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości zasadność opodatkowania stawkami podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzoną dzielnością gospodarczą, będących w posiadaniu skarżącej gruntów i budynków. Pogląd taki znajduje również swoje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 147-148, oraz L. Etel, M. Popławski, S. Presnarowicz, R. Dowgier, Podatki i opłaty samorządowe w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2003, s. 84-85). Prawidłowość takiego rozumowania potwierdzona została w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 roku sygn. akt SK 13/15 (opublikowany w: OTK-A 2017/85). Analizując kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem. TK odwołał się przy tym do wyroku NSA z 12.06.2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu podlega opodatkowaniu wg. najwyższych stawek. Wniosek ten uznano za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi (pkt 85). W konsekwencji dla ustalenia związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy stwierdzenie, że grunt ten pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy (pkt 88). W przedmiotowej sprawie należało więc przyznać rację organom podatkowym obu instancji, że Agencja Mienia Wojskowego - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. ma status podatnika podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania stanowiącymi własność Skarbu Państwa. W konsekwencji, Skarżąca w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu gruntów i budynków jest podatnikiem podatku od nieruchomości, który to podatek, z wyjątkami przewidzianymi w u.p.o.l, zobowiązana była uiszczać według stawek najwyższych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, również zadań publicznych, nie ma znaczenia prawnego na gruncie u.p.o.l. (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1706/08; wyrok NSA z 8 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 906/16; wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2351/17). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie także z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W doktrynie wskazuje się, że posiadanie jest stanem faktycznym przejawiającym się we władztwie nad rzeczą, jednak takim władztwie, które jest wyrazem woli posiadania (Komentarz do art. 336 k.c. red. E. Gniewek 2019, wyd. 9, Gołaczyński - LEGALIS). Z tego punktu widzenia należy odróżnić pojęcie władztwa nad rzeczą (corpus) i wolę posiadania (animus). Przy wykładni przepisów u.p.o.l. należy posłużyć się definicją posiadania obowiązującą na gruncie prawa cywilnego (wyroki NSA z 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 917/14 i sygn. akt II FSK 509/14). Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel Rozstrzygające znaczenie ma więc zakres władania rzeczą, na wzór prawa własności, chociażby nawet niepoparty przysługującym posiadaczowi prawem własności. Posiadacz zależny, to m.in. użytkownik, zastawnik, najemca lub dzierżawca, czyli osoba mająca określone władztwo nad cudzą rzeczą. Zasadniczo, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz - podatnikiem jest posiadacz. Należy także wskazać, że - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l - podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba: fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, która objęła w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. w sprawie, od Skarbu Państwa. Takie uregulowanie oznacza, że podatnikiem będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie na podstawie umowy albo innego tytułu prawnego. Podkreślić należy, że ustawodawca - wymieniając ogólnie umowę oraz inny tytuł prawny jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości - nie wskazał ich rodzaju. W takim więc razie nie było podstaw do dalszego ustalania i rozdzielania przez organy tytułów skarżącej do posiadanych nieruchomości. Ze zgromadzonych w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynika, że właścicielem nieruchomości, której stawka podatku została zakwestionowana, jest Skarb Państwa, a władającym (wykonującym prawa własności) Skarżąca. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca, mimo podnoszonych zarzutów, nie wykazała, aby te dane były niezgodne z rzeczywistością. W myśl art. 21 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podstawę opodatkowania zarówno podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, którymi to danymi organ podatkowy jest związany. Dane te dotyczą m.in. rodzajów powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów i budynków mają właśnie zapisy wynikające z tego dokumentu. Organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków tylko w wyjątkowych przypadkach, to jest wtedy, gdy moc dowodowa ewidencji zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. W świetle powyższego dane z wypisu z ewidencji gruntów korzystają z zasady związania organów podatkowych przy wymiarze podatków zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. Zarówno więc, gdyby Skarżąca była właścicielem spornych gruntów (czego zgromadzone dowody nie potwierdzają), jak również, jeśli jest posiadaczem gruntów Skarbu Państwa - na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego - to jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zarzuty zawarte w skardze, tj. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 3 p.p., są nieuzasadnione. Agencja Mienia Wojskowego prawidłowo została uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zaś w takim przypadku nie jest konieczne ustalanie, jak poszczególne grunty łub budynki są wykorzystywane, ponieważ o stawce ich opodatkowania nie przesądza ich wykorzystanie (poza pewnymi wyjątkami wskazanymi w ustawie), ale pozostawanie w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wobec powyższego grunty położone w P. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi (inne tereny zabudowane) o pow. 2352 m2 powierzone Agencji Mienia Wojskowego przez Skarb Państwa wykorzystywane na cele inne niż mieszkaniowe podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem stawek podatku od nieruchomości przewidzianej dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w skardze przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały także prawidłowych ustaleń faktycznych i tym kontekście dokonały właściwej subsumpcji przepisów prawa. Ponieważ zarzuty skargi okazały się niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.