IV SA/Wa 1277/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Alina Balicka sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. S. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO" albo "Organ"), po rozpoznaniu odwołań złożonych przez szereg osób w tym przez J. K. oraz A. S. (obie osoby dalej jako "Skarżący") od decyzji Burmistrza Miasta [...] (dalej "Burmistrza") z dnia [...] września 2019 r., znak [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w rejonie ulicy [...] w [...] - orzekło o utrzymaniu decyzji Burmistrza w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco: 1. Na wniosek spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej "Inwestora") z dnia [...] sierpnia 2018 r., przedłożony Burmistrzowi, przed tym organem wszczęte zostało postępowanie o ustalenie - w trybie i na zasadach określonych w art.50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na dzień wydania decyzji odwoławczej - t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293), dalej "u.p.z.p." - lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w rejonie ulicy [...] w [...] (dalej odpowiednio "postępowanie lokalizacyjne", "planowana inwestycja/stacja" oraz "teren planowanej inwestycji/inwestycji"). 2. W toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego Inwestor przedłożył decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] (dalej "decyzję środowiskową"), orzekającą na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), dalej "u.u.i.ś.", o: 1) odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko 2) określeniu warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c u.u.i.ś. 3. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Burmistrz ustalił lokalizację planowanej inwestycji, o czym zawiadomił w drodze obwieszczenia. 4. Odwołania od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza wniosło szereg osób, w tym obaj Skarżący. 4.1. W swoim odwołaniu od w/w decyzji, które wpłynęło do Burmistrza w dniu [...] października 2019 r. (odwołanie to pochodziło także od dwóch innych osób), Skarżący A. S. zakwestionował zasadność odstąpienia przez Burmistrza (działającego w tym zakresie jako organ środowiskowy) od przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na jego daleko idącą szkodliwość dla najbliższej okolicy. W piśmie Skarżący wskazał m.in., co następuje: "Pan Burmistrz odstępując od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ludzi pola elektromagnetycznego nie poinformował obywateli, którzy będą w sposób ciągły przebywać w pobliżu źródła pola elektromagnetycznego, a także osoby przypadkowo przebywające w jego zasięgu o bardzo negatywnych skutkach, a są one następujące (...)" oraz "Wyrażając nasz pogląd bardzo delikatnie budzi nasze zdziwienie metoda, jaką Pan obrał, to jest naruszając procedury (między innymi sposób doręczenia decyzji) i ubierając tę decyzję w tzw. dobro publiczne myślał Pan, że Pana decyzja uprawomocni się bez wniesienia sprzeciwu (odwołania). Pan powinien o tym wiedzieć, że nawet odnośnie decyzji prawomocnej, wydanej z naruszeniem prawa, zgodnie z KPA można przywrócić termin."; 4.2. W swoim odwołaniu Skarżący J. K. w szczególności zakwestionował odstąpienie przez organ od przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej stacji na środowisko. III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie SKO rozpatrzyło odwołania wniesione od decyzji lokalizacyjnej organu I instancji, utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie odwoławcze, Organ wskazał w szczególności, co następuje: . 1. Wbrew zarzutom odwołań planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego albowiem realizuje cele łączności publicznej, o których mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za łączność publiczną, zgodnie z treścią art. 4 pkt 18 tej ustawy, uważać bowiem należy, infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz U. 2019, 2410 ze zm.) w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w u.p.z.p. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2019, 2460) infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Zatem kwestia zakwalifikowania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej do inwestycji celu publicznego nie budzi w obecnym stanie prawnym wątpliwości, na skutek przemian w regulacji telekomunikacji oraz zmian w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami - zdefiniowaniu (w art. 4 pkt 18) łączności publicznej, rozumianej jako infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, a także wskazaniu w art. 6 pkt 6a u.g.n., że celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest też budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem łych usług. Zmiany te jednoznacznie wskazują na intencje ustawodawcy, by za cel publiczny uważać łączność publiczną realizowaną w zakresie telekomunikacji również przez operatorów sieci telefonii komórkowej, co ostatecznie prowadzi do konkluzji, iż w przypadku inwestycji stanowiącej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co miało miejsce w sprawie rozpoznanej przez Burmistrza. 2. Wydana w sprawie decyzja lokalizacyjna Burmistrza nie narusza prawa i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ lokalizacyjny ocenia legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości. Nie ma także umocowania, wbrew oczekiwaniom odwołujących się stron, do odmowy uwzględnienia wniosku i nakazania inwestorowi zlokalizowania inwestycji w innym miejscu, akceptowanym przez odwołujących. 3. Nietrafny jest zarzut odwołań co do naruszenia praw stron postępowania przez organ I instancji. O wystąpieniu tego rodzaju naruszenia nie świadczy okoliczność, iż Burmistrz nie dokonywał zawiadomień, kierowanych do stron, czy też nie doręczył decyzji - na piśmie. Jak bowiem stanowi art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W taki też sposób doręczeń dokonywał Burmistrz. Do Inwestora oraz właścicieli terenu planowanej inwestycji zawiadomienia kierował na piśmie, zaś do pozostałych stron postępowania w drodze obwieszczeń, które były podawane do wiadomości publicznej poprzez wywieszenie oraz zamieszczenie na stronach internetowych urzędu. W taki też sposób organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji, odwołujący zaś w ustawowym terminie od dokonania obwieszczenia złożyli odwołania w niniejszej sprawie 4. Nie zasługuje na również na uwzględnienie zarzut, iż organ I instancji nie uznał wszystkich z odwołujących za strony przedmiotowego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie SKO z dnia [...] listopada 2019 r. Burmistrz wyjaśnił w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r., iż za strony postępowania uznał właścicieli działek ewidencyjnych położonych w zasięgu wskazanych przez inwestora osi głównych wiązek promieniowania anten oraz w zasięgu promieniowania elektromagnetycznego o wartości nie mniejszej niż wartość 0,1 W/m2 . Wszyscy z odwołujących (także wraz z innymi osobami) zostali wskazani przez organ I instancji w wykazie stron postępowania, załączonym do ww. pisma z dnia [...] grudnia 2019 r. 5. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny — np. naruszanie walorów krajobrazowych itp. (tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I V SA/Po 103/10, LEX nr 675118 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r" sygn. akt II SA/Wr 407/10, LEX nr 755591). Stąd też zarzuty odwołań w tym zakresie również nie mogły zostać uwzględnione (strony zwracają między innymi uwagę na możliwość naruszenia ładu estetycznego przez wysoką budowlę). 6. Zasadniczy zarzut odwołań sprowadza się do tego, że przedmiotowa inwestycja zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców, narusza zasadę celu publicznego, a także jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Inwestycja będzie emitowała promieniowanie, które będzie oddziaływało na ludzi, jak również np. na przedmioty, powodując wyładowania iskrowe. Nadto pole elektromagnetyczne stwarza zagrożenie dla ludzi na skutek oddziaływania na infrastrukturę techniczną - zakłócenia pracy automatycznych urządzeń sterujących i elektronicznej aparatury medycznej; detonację urządzeń elektrowybuchowych (detonatorów); powstawanie pożarów i eksplozji związanych z zapalaniem się materiałów łatwopalnych. Burmistrz, odstępując od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ludzi, nie poinformował obywateli o bardzo negatywnych skutkach, które ta inwestycja może powodować - podrażnienie nerwów czuciowych; negatywne oddziaływanie na zdrowie i zdolność do pracy; negatywne oddziaływanie na słuch i wrażenia wzrokowe; szkodliwe działanie na funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego; tworzenie warunków do lokalnego przegrzania tkanek - ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe, zaburzenia neurologiczne, podrażnienie oczu i zmętnienie soczewek, zaburzenia snu, nerwowość, ogólne osłabienie. Stwierdzić należy, iż powyższe argumenty dotyczą materii rozpatrywanej i badanej na gruncie odrębnego postępowania administracyjnego, a mianowicie postępowania w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań oddziaływania inwestycji na środowisko, jak również postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. I wbrew temu co twierdzą odwołujący, tego rodzaju postępowanie - to jest postępowanie środowiskowe - zostało przeprowadzone przed organem I instancji, właśnie z inicjatywy Burmistrza. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], Burmistrz orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określił warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c u.u.i.ś. We w/w postępowaniu przesądzono (ww. decyzja jest decyzją prawomocną), iż planowana inwestycja nie będzie źródłem zagrożeń dla środowiska, w tym dla życia i zdrowia ludzi, stąd też w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogą być przeprowadzane w powyższym zakresie kontrdowody, czy odmienne ustalenia. Decyzja środowiskowa wiąże bowiem organy administracji publicznej, rozpatrujące sprawy z zakresu czy to ustalania warunków zabudowy, czy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tego rodzaju zagadnienia nie są na gruncie tych postępowań rozpatrywane, bowiem w ich zakresie wypowiedziano się już w sposób wiążący na kanwie innego postępowania. Brak ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, w tym i na sąsiadujące z inwestycją nieruchomości, został przesądzony na gruncie postępowania środowiskowego, gdzie nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (inwestycja poddawana była opiniowaniu specjalistycznych organów - w tym regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jak i państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego). Z akt sprawy wynika ponadto, że stacja bazowa będzie wyposażona w anteny sektorowe zawieszone na wysokości około 33 m.n.p.t Na wysokości 33 m zawieszonych zostanie [...] anten o azymutach: 69, 189 i 309. EIRP anten wynosi odpowiednio 3014, 5360, 6154, 1915, 1710, 8206 - maksymalne EIRP na antenie to 8374 W, 8069 W oraz 9916 W. Minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych wynosi przy tilcie o wartości minimalnej, to jest w planowanym kształcie - wynosi 27 m dla obecnie istniejącej wysokość zabudowy w terenie 6 m. Co niezwykle istotne, w toku postępowania organ I instancji ustalił, iż maksymalna dopuszczalna wysokość budynków w odległości 200 m od terenu objętego inwestycją dla zabudowy wielorodzinnej może wynieść 16 m, zaś dla zabudowy jednorodzinnej - 12 m. Stąd też i dla możliwych dostępnych miejsc dla ludności odległości od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż wiązek promieniowania, które mogą powstać, będą dochowane i będą wynosiły odpowiednio 21 m oraz 17 m. Na wysokości ponad 2,0 metrów pod wektorem nie znajdują się zatem miejsca dostępne dla ludności. Nadto, w decyzji środowiskowej Burmistrz nałożył na Inwestora obowiązek zastosowania środków mających na celu zminimalizowanie skutków funkcjonowania stacji poprzez elektroniczną zmianą tiltu anteny, tj. kąta pochylenia anteny. 7. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego przesłanką do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wyłącznie sprzeciw lokalnej społeczności. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być podyktowana również innymi okolicznościami, podnoszonymi w treści odwołań, takim jak możliwość wystąpienia wyładowań atmosferycznych, negatywne oddziaływanie inwestycji na urządzenia elektryczne, czy też na przykład obniżenie atrakcyjności czy też wartości nieruchomości sąsiednich. 8. Burmistrz wykazał, iż planowana inwestycja jest zgodna przepisami odrębnymi (którymi zauważyć należy nie są przepisy zamieszczone w treści ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ I instancji w treści decyzji wskazał akty prawne [pkt 2 - 1), 3) oraz 5)J, w których zawarte są postanowienia dotyczące warunków jakim musi odpowiadać planowane zamierzenie inwestycyjne. Są nimi również i inne powszechnie obowiązujące przepisy prawa, pomimo iż nie zostały wprost wymienione w treści decyzji, a muszą być dotrzymywane z tego powodu, iż są przepisami powszechnie obowiązującymi w Polsce. Ponadto organ I instancji wskazał na przepisy, jakie winny być przestrzegane w zakresie ochrony interesów osób trzecich (pkt 2.3). 9. Zgodnie z treścią art. 53 u.p.z.p. Burmistrz dokonywał obwieszczeń o czynnościach podejmowanych w trakcie trwającego postępowania, jak również o wydaniu przedmiotowej decyzji, dzięki czemu zapewnił czynny udział stronom w tymże postępowaniu. 10. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, z treści decyzji Burmistrza organu wynika, iż organ przeprowadził wymaganą prawem analizę w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, określając w punkcie 2.2 decyzji wymagania, jakie winna w tym zakresie spełniać inwestycja objęta wnioskiem. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby tego rodzaju analiza miała stanowić odrębny załącznik do decyzji. Co istotne, organy administracji publicznej, w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mają uprawnień do badania oraz oceny skutków, jakie może nieść ze sobą realizacja planowanej inwestycji w sferze stosunków cywilnoprawnych. Interesem społecznym przemawiającym za realizacją inwestycji jest bezsprzecznie konieczność zapewnienia społeczeństwu dostępu do sieci komunikacyjnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę z tego rodzaju zakresu, stwierdza jedynie czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na danym terenie i zgodnie z art. 56. u.p.z.p. nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jednak w zakresie właściwym dla tego postępowania. Wymagania te muszą zawierać ogólne, podstawowe informacje o działaniach jakie musi przedsięwziąć lub uwzględnić inwestor, chcąc realizować planowane przedsięwzięcie, dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Kolegium zauważa, iż takie właśnie wymagania zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2019 r. spełnia, zatem nie było podstaw, aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na etapie ustalania warunków zabudowy/lokalizacji inwestycji celu publicznego określane są warunki brzegowe dla planowanej inwestycji. Natomiast w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ocenia zgodność robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego".); wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 marca 2019 r" sygn. akt II SA/Go 864/18; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2017 r, sygn. akt II SA/Wr 541/17; wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 27/17 i inne. W ostatnim z przywoływanych wyroków Sąd wskazał, iż pod pojęciem "wymagania dotyczące ochrony" w decyzji lokalizacyjnej nie należy rozumieć obowiązku kierowania do inwestora określonych nakazów czy zakazów gwarantujących ochronę interesu osób trzecich (następuje to bowiem na etapie postępowania przed organami budowlanymi), jednak określenie warunków zabudowy oznacza obowiązek wskazania inwestorowi konkretnych ograniczeń w inwestowaniu na danym terenie związanych z ochroną uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym z zapewnieniem dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tego rodzaju wymogi spełnia decyzja Burmistrza, która - jak już to sygnalizowano - zawiera stosowne wskazania w powyższym zakresie. IV. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Skarżący wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą SKO, podnosząc przeciwko temu aktowi zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: (-) nieustalenie wszystkich okoliczności i nienależyte rozpoznania stanu faktycznego, a także zaniechanie wykonania niektórych czynności w toku postępowania, tj. naruszenie art.7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 144 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. poprzez ich nie zastosowanie, gdyż instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, podczas gdy z dokumentacji wynika, iż będzie je przekraczać poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny; (-) zaniechanie wykonania w toku postępowania wszystkich czynności w zakresie oceny kumulacji pól elektromagnetycznych z sąsiednich stacji bazowych (naruszenie art. 84 k.p.a.) i sporządzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wyłącznie na podstawie materiałów przedstawionych przez inwestora (naruszenie art. 8 k.p.a.). Projektowana stacja bazową zakłóci ład przestrzenny, posadowioną wśród zabudowań działek, które mają wydane WZ, oraz niewskazanie na jakich podstawach organ I i II instancji przyjął, że projektowana stacja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w jaki sposób są zabezpieczone zostały interesy osób trzecich. Negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie narusza zasadę ochrony zdrowia wynikającą z art. 141 ust. 2 p.o.ś. (-) nieustalenie wszystkich okoliczności i nienależyte rozpoznania stanu faktycznego, a także zaniechanie wykonania niektórych czynności w toku postępowania, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z: - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 54 u.p.z.p poprzez nie zawarcie w decyzji ani uzasadnieniu w konkretnie wyszczególnionych parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich moc oraz ilość oraz odległości od miejsc przeznaczonych dla ludności co jest rażącym naruszeniem prawa, - art. 144 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy z dokumentacji wynika, że instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, a będzie przekraczać je będzie poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, - § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w szczególności poprzez niewskazanie na jakiej podstawie organ stwierdził, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz jak dokonał obliczeń, - naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w szczególności poprzez przyjęcie danych mocy EIRP podanych nierzetelnie przez inwestora dla poszczególnych anten zamiast przyjęcie mocy EIRP anten wyliczonych na podstawie danych podanych przez producenta. Moce podane przez inwestora są znacznie zaniżone. - zignorowanie w toku postępowania kilku obowiązujących przepisów mających wpływ na kończącą je decyzję ostateczną, tj. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7, 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego i zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, co powoduje, iż przebieg i sposób postępowania administracyjnego prowadzonego przez ww. organ może wskazywać, że popełniono przestępstwo polegające na celowym działaniu na niekorzyść mieszkańców i zaniechaniu w całym postępowaniu administracyjnym, nie wykonaniu istotnych dla rozstrzygnięć czynności lub ich wykonanie w sposób niezgodny z prawem, - ustalenie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wyłącznie na podstawie materiałów przedstawionych przez Inwestora jest naruszeniem art. 8 k.p.a. co do bezstronności, a nie wykonanie ze swej strony przez Organ zlecenia niezależnemu instytutowi żadnych pomiarów w stosunku do oddziaływania pola elektromagnetycznego lub posłużenie się rzetelnymi dokumentami (np. dokumentami udostępnianymi przez producenta anten co do ich mocy) stanowi naruszenie art. 84 k.p.a. z uwagi choćby na fakt, że w okolicy istnieje już podobna stacja bazowa o dużym zasięgu i nastąpi kumulacja pól elektromagnetycznych, co będzie miało swoje negatywne oddziaływania nie tylko na zdrowie, ale również na środowisko (-) nieuwzględnienie potrzeb interesu społecznego, nie wzięcie pod uwagę protestów mieszkańców popartych licznymi podpisami oraz zignorowanie praw jednostki i mieszkańców do ochrony zdrowia poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji, która będzie oddziaływać na zdrowie ludzi co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. (-) naruszenie art. 141 ust. 2 p.o.ś., który wyraźnie wskazuje "Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.", gdzie jest udowodnione naukowo, iż taka instalacja będzie powodować uszczerbek na zdrowiu ludzi i może spowodować zagrożenie ich życia oraz naruszenie art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś., który stanowi bezpośrednie odbicie zasady ostrożności i nakłada na organy ochrony środowiska obowiązek rozstrzygania z jej uwzględnieniem. Z zasady ostrożności wynika ciążący na wszystkich podmiotach obowiązek dołożenia należytej staranności w ocenie skutków, jakie dla środowiska może przynieść nowa inwestycja czy działalność. (-) naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. art. 3 ust. 1 pkt 11 oraz art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska o ocenach oddziaływania na środowisko przez niezawiadomienie skarżących, którym przysługiwał przymiot strony o wszczęciu postępowania poprzez nie zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty, nie powiadomiono mieszkańców, którym mógłby lub powinien przysługiwać status strony wobec czego decyzja ma wady prawne, gdyż w miejscowości (...) nie dokonano skutecznego ogłoszenia w formie obwieszczeń w tej sprawie co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania oraz art. 6 pkt 2 Dyrektywy Rady UE nr 85/337/EWG z dnia 3 marca 1997 r. stanowiącej iż "Państwa Członkowskie zapewniają: udostępnienie opinii publicznej każdego wniosku o zezwolenie na inwestycję i każdej informacji zebranej zgodnie z art. 5, społeczności, której to dotyczy, możliwość wyrażenia opinii, zanim to przedsięwzięcie zostanie przeprowadzone." Ponadto w obwieszczeniu podano zupełnie mylny nieistniejący adres inwestycji co skutkowało brakiem właściwej reakcji okolicznych mieszkańców na wydaną decyzję Burmistrza. (-) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1,2 i 9 u.p.z.p., który stanowi, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne, krajobrazowej potrzeby interesu publicznego, gdyż planowana inwestycja - maszt w bezpośredniej odległości stanowi dysonans przestrzenny wśród niskich 5-10 metrowych zabudowań (-) naruszeniu ulegają również przepisy Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków poprzez ich nie zastosowanie w świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i brak decyzji odmownej na realizację tej inwestycji z powodu ich naruszenia (-) naruszenie przepisów w szczególności pkt 6 Rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. o stosowaniu Zasady Ostrożności i Przezorności przy projektowaniu, funkcjonowaniu i lokalizacji masztów telefonicznych w którym "Parlament Europejski apeluje do organów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na montaż anten telefonii komórkowej o uzgodnienie z operatorami z branży kwestii wspólnego korzystania z infrastruktury w celu ograniczenia liczby anten oraz narażenia ludności na pola elektromagnetyczne" (-) powyższa inwestycja będzie oddziaływać na skarżącego wraz z rodziną, na jego działkę i działki sąsiednie oraz całą miejscowość i jej mieszkańców w sposób negatywny. Łączność na tym terenie jest na wysokim poziomie i nie ma potrzeby stawiania wieży, a realizacja tego przedsięwzięcia objęta tą decyzją jest wyłącznie wynikiem troski inwestora o swoje interesy. W związku z powyższym: Planowana inwestycja godzi w potrzeby interesu publicznego, a usytuowanie masztu w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego oraz sąsiednich, co będzie trudne do odwrócenia w skutkach i wyrządzi szkodę właścicielom wszystkich nieruchomości w okolicy planowanej inwestycji. Realizacja inwestycji objętej skarżącą decyzją będzie powodować szkodliwe promieniowanie, co będzie miało wpływ na zdrowie skarżącego, jego rodziny, sąsiadów i mieszkańców . Nastąpi kumulacja pól magnetycznych, gdyż w niedalekiej odległości znajduje się już 8 masztów telefonii komórkowej, z którego skarżący wraz z rodziną i sąsiadami jest już narażony na promieniowanie z istniejących anten, Realizacja tej inwestycji - tak bliska lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej będzie powodować negatywne oddziaływanie na zdrowie skarżącego, ze względu na obecny zły stan zdrowia z ogólnie dostępnych źródeł i badań naukowych wynika potwierdzona szkodliwość pól elektromagnetycznych emitowanych z masztów telefonii komórkowej, które w sposób jasny i klarowny wykazały, iż promieniowanie z masztów telefonii komórkowej jest szkodliwe i powoduje choroby w tym nowotwory złośliwe i zakłócenia w sprzęcie domowym i medycznym, w tym działania rozruszników serca. Wyniki potwierdziły wpływ PEM na rozwój nowotworów, jak również zmian nienowotworowych w obrębie mózgu i serca oraz wpływ na rozwój płodu. (-) Inwestycja ma być realizowana w bliskiej odległości od magistrali gazowej co stanowi realne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."). W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza wydana została z naruszeniem art.7, 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej SKO prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekło SKO, było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej w trybie i na zasadach przewidzianych w art.50 – 58 u.p.z.p. Konsekwentnym przedmiotem zarówno odwołań od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza, jak i obecnie skargi na lokalizacyjną decyzję odwoławczą SKO, był zarzut ustalenia lokalizacji dla inwestycji, której oddziaływanie na środowisko nie zostało zbadane w sposób zgodny w wymogami prawa. Istota przeprowadzonej kontroli sądowej decyzji SKO sprowadza się zatem przede wszystkim do oceny, czy organom lokalizacyjnym można poczynić zarzut naruszenia jakichkolwiek obowiązków, wynikających czy to z przepisów regulujących postępowanie administracyjne, czy też przepisów prawa materialnego, odnoszących się do kwestii oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W oczywisty sposób trafne jest generalne stanowisko SKO, iż na etapie postępowania lokalizacyjnego niedopuszczalne było prowadzenie (przez Burmistrza oraz SKO, działających jako organy lokalizacyjne) samodzielnego postępowania wyjaśniającego na okoliczność oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a to z racji formalnego związania organów lokalizacyjnych w tym zakresie, tak jak to wprost wynika z art.86 pkt 2 u.u.i.ś., decyzją środowiskową, wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia w odrębnym postępowaniu administracyjnym (tj. decyzją środowiskową Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r., działającego w tym zakresie jako organ środowiskowy, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określającą jednocześnie stosowne warunki i wymagania). Co do zasady przyjąć zatem należy, iż o ile przedmiotem postępowania lokalizacyjnego jest przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to: (-) ocena tego oddziaływania nie następuje bezpośrednio w postępowaniu lokalizacyjnym, a w odrębnym, uprzednim postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, kończącym się: a) decyzją ustalająca środowiskowe uwarunkowania (rodzajem takiej decyzji jest także decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko, a zatem decyzja stanowiąca, iż ustalenie środowiskowych uwarunkowań jest możliwe w oparciu o uproszczone postępowanie wyjaśniające, nie wymagające w szczególności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko), b) decyzją odmawiającą ich ustalenia albo c) decyzją umarzającą postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań (wydawaną w szczególności w sytuacji, w której ocena przedmiotu planowanego przedsięwzięcia doprowadza organ środowiskowy do wniosku, iż przedsięwzięcie to nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem, na zasadzie ar.71 ust.2 u.u.i.ś., nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji środowiskowej); (-) organ lokalizacyjny jest związany ustaleniami w/w decyzji i nie ma kompetencji do dokonywania w postępowaniu lokalizacyjnym niezależnych ustaleń w materii objętej decyzją środowiskową; (-) związanie organu lokalizacyjnego decyzją środowiskową może zatem ustać wyłącznie w sytuacji, w której przed zakończeniem postępowania lokalizacyjnego decyzją ostateczną decyzja środowiskowa została skutecznie wzruszona w stosownym zwyczajnym albo nadzwyczajnym trybie prawnym, wszczętym z inicjatywy stron albo z urzędu przez organ środowiskowy. Uszło jednakże uwadze SKO, orzekającemu w niniejszej sprawie jako organ lokalizacyjny odwoławczy, iż w jednym z rozpatrywanych odwołań od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] października 2019 r., Skarżący A. S., oprócz wniesienia odwołania od decyzji lokalizacyjnej, złożył również oświadczenie (przytoczone w pkt II.4.1. niniejszego uzasadnienia), którego wprawdzie nie można uznać za całkowicie sprecyzowaną ostateczną dyspozycję procesową strony postępowania administracyjnego, niemniej które w sposób dostateczny odzwierciedlało wolę zakwestionowania przez Skarżącego także środowiskowej decyzji Burmistrza, odstępującej od przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (zasadność którego to odstąpienia Skarżący zdecydowanie podważa). Mając na uwadze fakt, iż Skarżący powołał się na konieczność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, można w pierwszej kolejności zakładać, iż intencją Skarżącego było wniesienie (wraz z odwołaniem od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza) także odwołania od decyzji środowiskowej z jednoczesnym złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, niemniej to obowiązkiem SKO było wezwanie Skarżącego do ostatecznego sprecyzowania przedmiotu zgłoszonego żądania (łącznie z pouczeniem Skarżącego, działającego w postępowaniu bez profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do art.9 k.p.a., o przysługujących mu uprawnieniach). SKO winno było zatem ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy intencją Skarżącego było wniesienie odwołania także od decyzji środowiskowej Burmistrza (wraz ze stosowanym przywróceniem terminu), czy też ewentualne wszczęcie przeciwko wydanej wcześniej środowiskowej decyzji Burmistrza nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, opartego na art.156 albo 145 k.p.a. W tej sytuacji nie może ulegać wątpliwości, iż rozpatrzenie przez SKO co do istoty odwołań od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza było przedwczesne. O ile bowiem intencją Skarżącego było także równoległe wniesienie odwołania od decyzji środowiskowej Burmistrza wraz z żądaniem przywrócenia terminu do jego wniesienia, to – w sytuacji, w której materia objęta środowiskową decyzją Burmistrza stanowi w postępowaniu lokalizacyjnym kwestię wstępną w rozumieniu art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. (a tym samym kwestia ta musi być rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną przed wydaniem orzeczenia w sprawie lokalizacyjnej) – rozpatrzenie przez SKO co do istoty odwołań od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza nie mogło nastąpić przed rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji środowiskowej Burmistrza (a w razie przywrócenia tego terminu – przed rozpoznaniem odwołania Skarżącego od decyzji środowiskowej Burmistrza). O ile natomiast intencją Skarżącego było wszczęcie w stosunku do decyzji środowiskowej Burmistrza nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, opartego na art.156 albo 145 k.p.a. SKO winno wstrzymać się z rozpoznaniem co do istoty odwołań od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza do czasu oceny istnienia podstaw do wstrzymania z urzędu albo na wniosek wykonania decyzji środowiskowej Burmistrza odpowiednio na podstawie art.159 albo art.152 k.p.a. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, iż kontrolowana obecnie decyzja odwoławcza SKO została wydana z naruszeniem art.7 i 77 k.p.a. i jako taka podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Szczegółowa argumentacja prawna, prowadząca Sąd do sformułowania w/w ocen przedstawia się następująco: 2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco: 2.1. W art.50 – 58 u.p.z.p. uregulowano tryb i zasady ustalania w drodze decyzji administracyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację inwestycji celu publicznego (por. wyroku NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14, publ. Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA", dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W art.72 u.o.o.ś. wskazano katalog decyzji administracyjnych (oraz innych aktów), których wydanie musi być poprzedzone uzyskaniem przez inwestora decyzji środowiskowej. Z art.72 ust.1 pkt 3 u.o.o.ś. wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie sądowym jednolicie przesądzono, iż przepis ten obejmuje swoim zakresem również decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawaną na zasadach i w trybie uregulowanych w art.50 i nast. u.p.z.p. (por. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 212/20, publ. CBOSA: "Choć decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., który określa, przed uzyskaniem jakich decyzji następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewątpliwie należy ją ocenić jako decyzję wymagającą wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (o ile przepisy szczególne wskazują na taką konieczność).". Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art.86 pkt 2 u.u.i.ś.). "Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja środowiskowa, dopóty organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest zobowiązany do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia." – por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1817/16, publ. CBOSA. "W myśl art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, zatem m.in. organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygające w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1). Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji należy przyjąć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego jednak rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje." – por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 304/17, publ. CBOSA. 2.2. "Żądania zawarte w podaniu, których treść budzi wątpliwości, w szczególności z uwagi na niezręcznie, niedbale lub niezrozumiałe zredagowanie, winny być wyjaśnione lub doprecyzowane przez stronę wnoszącą podanie. Wyraźnie podkreśla się, że organ administracji nie jest uprawniony do "racjonalizowania" treści żądania gdyż to mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Obowiązkiem organu w tym zakresie pozostaje wyjaśnienie woli strony wnoszącej żądanie przez zwrócenie się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania oraz udzielenie stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a. Ostatecznie bowiem to strona wnosząca żądanie winna zdecydować jaki charakter ma mieć pismo inicjujące postępowanie." – por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2783/20, publ. CBOSA. "Postępowanie administracyjne nie ma charakteru ściśle formalnego. Decydujące znaczenie zawsze powinny mieć rzeczywiste intencje wnioskodawcy, a nie sam tytuł pisma, czy nawet literalne jego brzmienie. Obowiązek dokładnego ustalania przedmiotu żądania zgłoszonego przez stronę wynika przede wszystkim z przepisów określających ogólne zasady postępowania, w tym art. 9 k.p.a." – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3198/16, publ. CBOSA. "Jeżeli strona, działająca bez profesjonalnego pełnomocnika, określiła przedmiot swojego żądania w postaci oczekiwanego wyniku rozstrzygnięcia sprawy, to pomimo wskazania także podstawy prawnej, którą organ miałby zastosować w sprawie, organ ten zobowiązany jest najpierw ocenić adekwatność wskazanej podstawy do oczekiwanego przez stronę wyniku rozstrzygnięcia, a następnie poinformować stronę - zgodnie z art. 8 i art. 9 k.p.a. - o istnieniu innej podstawy prawnej, jeżeli jej zastosowanie - w ocenie organu - byłoby adekwatne do uzyskania wyniku rozstrzygnięcia oczekiwanego przez stronę. Dopiero po takiej informacji dalsze podtrzymywanie przez stronę wskazanej przez nią podstawy prawnej działania organu zobowiązuje ten organ do wydania rozstrzygnięcia adekwatnego wobec wskazanej podstawy." – por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2592/16, publ. CBOSA. "Wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek organów administracji czuwania nad słusznym interesem strony przejawia się w tym, że nawet w sytuacji, gdy sformułowane przez stronę żądanie podjęcia przez organ określonego działania wyrażone zostało w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości co do jej intencji, organ powinien dostosować podejmowane przez siebie czynności do etapu toczącego się postępowania administracyjnego i dopuszczalnych w danym momencie środków prawnych, nawet jeżeli miałoby to prowadzić do odmiennej kwalifikacji prawnej pisma wniesionego przez stronę. Konsekwencją obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dyspozytywności stron, zgodnie z którą to one decydują o tym, jaki rodzaj pisma wnoszą do organu administracji publicznej, nie może być ponoszenie przez strony ujemnych skutków prawnych związanych z błędnie zakwalifikowanymi środkami zaskarżenia, niedopuszczalnymi w określonym stadium postępowania." – por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 286/14. 3. Odniesienie w/w uwarunkowań do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków: 3.1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania lokalizacyjnego było ustalenie lokalizacji inwestycji, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z [...] antenami sektorowymi tworzącymi trzy sektory, skierowane na azymuty: 69o, 189o oraz 309o. Każdy sektor będzie stanowić jedna antena typu AS-1, jedna antena typu AS-2 oraz jedna antena typu AS-3. Stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 21MHz oraz 2600MHz (w systemach LTE800, GSM900, UMTS900, GSM1800, LTE1800, UMTS2100, LTE2600). Nie budzi wątpliwości fakt, iż przedsięwzięcie to stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o którym mowa w art.6 pkt 1 u.g.n. Oznacza to generalną dopuszczalność wydania dla tego rodzaju przedsięwzięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 3.2. Stosownie do wymagań art.72 ust.1 pkt 3 u.u.i.ś. dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzono postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Odnotować należy, iż postępowanie to nie zostało umorzone przez organ środowiskowy (tj. także Burmistrza) na tej podstawie, iż planowane przedsięwzięcie nie spełnia kryteriów przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Uznano w to miejsce, iż: (-) przedsięwzięcie zalicza się do grupy przedsięwzięć wymienionych w §3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), tj. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izototrpowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej "iż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej "iż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; (-) ocena dopuszczalności wydania pozytywnej decyzji środowiskowej dla planowanej stacji nie wymaga przeprowadzenia formalnej oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 8 u.u.i.ś., tj. nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z przedłożonej przez Inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko wynika, że możliwa do wypromieniowania maksymalna moc EIRP dla poszczególnych anten wynosi: a) w odniesieniu do trzech anten typu AS-1 - po 8374 W, b) w odniesieniu do trzech anten typu AS-2 - po 8096 W, c) w odniesieniu do trzech anten typu AS-3 – po 9916 W. 3.3. Z racji tego, iż w przepisach u.p.z.p. nie wskazano katalogu stron postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zastosowanie w tym zakresie ma ogólna norma procesowa, zawarta w art.28 k.p.a. W orzecznictwie sądowym zgodnie podkreśla się, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albo inwestycji celu publicznego, stroną postępowania są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2198/13, publ. CBOSA). Inaczej rzecz przedstawia się na gruncie u.u.i.ś., w której art.74 ust.3a ustawodawca wskazał katalog podmiotów, którym przysługuje status strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art.74 ust.3 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji środowiskowej stanowił, iż jeżeli liczba stron m.in. postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei zgodnie z tym przepisem: Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1). Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2). Z decyzji środowiskowej wynika, iż o jej wydaniu strony zostały poinformowane poprzez obwieszczenie na podstawie art.49 k.p.a. Akta postępowania nie potwierdzają, aby od decyzji środowiskowej Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r. strony, do których generalnie skierowano w/w obwieszczenie o wydaniu tej decyzji, wniosły stosowne odwołania (abstrahując w tym kontekście od kwalifikacji żądania zawartego w odwołaniu Skarżącego A. S. od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza). 3.4. Stwierdzić należy, iż w konsekwencji wskazanych wcześniej relacji pomiędzy decyzją środowiskową a decyzją lokalizacyjną (tj. uwzględniając niedopuszczalność wkraczania przez organ lokalizacyjny w materię objętą decyzją środowiskową oraz związanie tą decyzją) Sąd rozpoznający skargę niniejszą, tj. skargę na decyzję lokalizacyjną, nie jest co do zasady upoważniony do wiążącej kontroli legalności samej decyzji środowiskowej (kontrola taka wymagałaby bowiem wniesienia do Sądu odrębnej skargi w tym zakresie po wyczerpaniu toku instancji administracyjnej). Powyższe nie pozbawia jednakże Sądu kompetencji do dokonania oceny, czy ustalenia decyzji środowiskowej nie uzasadniały dochowania przez SKO, rozpoznające odwołania od decyzji lokalizacyjnej I instancji, szczególnej staranności przy ustalaniu całokształtu intencji osób odwołujących się formalnie od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza a jednoznacznie zwalczających odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (do czego doszło na podstawie decyzji środowiskowej), w tym w szczególności intencji wynikających z odwołania Skarżącego A. S., pod kątem tego, czy intencje te nie obejmują również żądania wzruszenia w stosownym trybie także samej decyzji środowiskowej. W razie ustalenia przez SKO, iż intencje takie zostały sformułowane, winny one znaleźć swoje odpowiednie konsekwencje procesowe. Należy w tym kontekście zauważyć, co następuje: 3.3.1. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych ocena oddziaływania na środowisko stacji bazowych wymaga uwzględnienia zsumowanej wartości maksymalnej mocy poszczególnych anten (nie zaś wyłącznie uwzględnienia mocy poszczególnych anten, traktowanych osobno). Jak zatem wskazano w wyroku NSA z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1514/18, publ. CBOSA: "Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości graniczne, uzasadniające przyjęcie poszczególnych wskazywanych w rozporządzeniu odległości od miejsc dostępnych dla ludności.". W wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2336/20, publ. CBOSA wskazano natomiast, iż: "Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania nie wpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest, dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia.". W wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 271/18, publ. CBOSA wskazano, co następuje: "Po przeprowadzeniu stosownych ustaleń i obliczeń uwzględniających możliwe kierunki (azymuty) promieniowania oraz pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten - kwalifikacja przedsięwzięcia będącego wieloantenową instalacją w świetle wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej musi być rezultatem uprzedniej oceny możliwości zaistnienia zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych (zgodnych) w fazach oraz wynikającej z niego kumulacji wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego ustalonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji.". W cytowanym wyroku odwołano się do dominującej w tym zakresie linii orzeczniczej (por. np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18), wskazującej, iż "w świetle przepisów wydanego na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (uchylonego z dniem 11 października 2019 r.) należy przyjąć, iż ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii), emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji.". Ze w/w orzecznictwa wynika zatem, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. 3.3.2. Nie przesądzając w najmniejszym stopniu legalności, czy też prawidłowości decyzji środowiskowej Burmistrza, odnotować należy, iż wstępna analiza zarówno treści dokumentacji przedłożonej przez Inwestora, jak i treści w/w decyzji nie wyklucza ewentualności, iż w postępowaniu środowiskowym mogło dojść do niewzięcia pod uwagę zsumowanej wartości maksymalnej mocy poszczególnych dziewięciu anten, objętych inwestycją. Hipotetycznie zatem nie można wykluczyć (czego Sąd na tym etapie w żaden sposób nie przesądza), iż wbrew utrwalonemu orzecznictwu sądowemu postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie przez Burmistrza decyzji środowiskowej, nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, nie identyfikując wszystkich okoliczności istotnych dla oceny potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Hipotetyczny brak możliwości wykluczenia tego rodzaju ewentualności (który w razie potwierdzenia się istotnie naruszałby uprawnione interesy stron postępowania) uzasadniał sygnalizowane wcześniej dochowanie przez SKO, działające jako odwoławczy organ lokalizacyjny, szczególnej staranności w ustalaniu całokształtu żądań w pismach stron, zawierających odwołania od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza pod kątem wyjaśnienia, czy żądania te nie odnoszą się również do wszczęcia stosownych postępowań, skierowanych bezpośrednio przeciwko decyzji środowiskowej. Obowiązki te nie zostały w sprawie dochowane, co przesądza o wadliwości zaskarżonej obecnie odwoławczej decyzji lokalizacyjnej SKO. 4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpatrzy odwołania wniesione od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza. W ramach powyższego: 1) SKO wezwie Skarżącego A. S. do jednoznacznego wskazania, czy: a) w swoim odwołaniu od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza, objętym pismem, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] października 2019 r. zawarł on również: (-) odwołanie od decyzji środowiskowej Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r. wraz z żądaniem przywrócenia terminu do jego wniesienia, czy też (-) oświadczenie Skarżącego, wskazujące na wadliwość decyzji środowiskowej i żądające podjęcia przez Burmistrza stosownych kroków w tym zakresie należy traktować jako żądanie wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, skierowanego przeciwko tej decyzji, tj.: (-) postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art.156 k.p.a. (z racji ewentualnego rażącego naruszenia praw) czy też (-) wznowienia postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej na podstawie art.145 i nast. k.p.a.; b) czy – w sytuacji, w której Skarżący wskaże, iż żąda on stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej ewentualnie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją - wnosi on jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji środowiskowej Burmistrza na zasadach przewidzianych w k.p.a. (w zależności od ostatecznej dyspozycji Skarżącego co do przedmiotu tego żądania – na zasadach określonych w art.159 lub 152 k.p.a.), - jednocześnie pouczając Skarżącego o przesłankach do stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej oraz przesłankach do wznowienia postępowania administracyjnego; 2) W razie dokonania przez Skarżącego w/w dyspozycji SKO: a) dokona ustaleń w zakresie organu właściwego do rozpatrzenia żądania Skarżącego (po jego sprecyzowaniu przez Skarżącego), b) rozpozna wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji środowiskowej (o ile Skarżący wskaże, iż jest to zgodne z jego intencją), c) rozpozna wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji środowiskowej ewentualnie zawiesi postępowanie odwoławcze w sprawie lokalizacyjnej, na podstawie art.97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozpatrzenia w/w wniosku przez organ właściwy (o ile Skarżący wskaże, iż żąda wszczęcia w stosunku do decyzji środowiskowej któregoś z trybów nadzwyczajnych); 3) W przypadku ustalenia, iż decyzja środowiskowa Burmistrza jest ostateczna (tj. w przypadku, w którym nie dojdzie do skutecznego wniesienia odwołania od tej decyzji), a jednocześnie nie dojdzie do wstrzymania jej wykonania SKO ponownie rozpatrzy decyzją ostateczną odwołania wniesione od decyzji lokalizacyjnej Burmistrza. W przypadku wstrzymania wykonania decyzji środowiskowej SKO zawiesi postępowanie odwoławcze. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.